Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ἕνας ἀδελφὸς ρώτησε τὸν ἀββᾶ Μακάριο τὸν μέγα σχετικὰ μὲ τὴν τελειότητα. Καὶ ἀπάντησε ὁ Γέροντας τὰ ἑξῆς:
«Δεν μπορεῖ νὰ εἶναι κανεὶς τέλειος, ἐὰν δὲν ἀποκτήσει ταπείνωση μεγάλη στὴν καρδιὰ καὶ στὸ σῶμα, ἐὰν δὲν μάθει δηλαδή:
Νὰ μὴν ὑπολογίζει τὸν ἑαυτό του σὲ καμιὰ περίπτωση, ἀλλὰ νὰ προτιμᾷ νὰ βάζει ταπεινὰ τὸν ἑαυτό του χαμηλότερα ἀπ᾿ ὅλη τὴν κτίση.
Νὰ μὴν κρίνει διόλου κάποιον, παρὰ μόνο τὸν ἑαυτό του.
Νὰ ὑπομένει τὴν καταφρόνια καὶ νὰ ἀποστρέφεται ὁλόψυχα κάθε κακία.
Νὰ βιάζει τὸν ἑαυτό του.
Να ΄ναι μακρόθυμος, ἀγαθός.
Νὰ ἀγαπᾷ τοὺς ἀδελφούς.
Νὰ εἶναι σώφρων.
Νὰ κυριαρχεῖ στὸν ἑαυτό του, γιατὶ λέει ἡ Ἁγία Γραφὴ ‘’ἡ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἀνήκει σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν βία στὸν ἑαυτό τους καὶ αὐτοὶ οἱ ἀγωνιστὲς τὴν κερδίζουν’’.
Νὰ βλέπει ἴσια μὲ τὰ μάτια.
Νὰ φρουρεῖ τὴ γλῶσσα καὶ νὰ ἀποφεύγει νὰ ἀκούει μάταια πράγματα ποὺ φθείρουν τὴν ψυχή.
Τὰ χέρια νὰ κινοῦνται γιὰ νὰ κάνουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ καρδιὰ νὰ εἶναι καθαρὴ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ σῶμα ἀμόλυντο.
Νὰ ἔχει τὴ μνήμη τοῦ θανάτου καθημερινά.
Νὰ ἀποκηρύσσει τὴν ἐσωτερικὴ ὀργὴ καὶ κακία.
Νὰ ἀποτάσσεται τὰ ὑλικὰ καὶ τὶς σαρκικὲς ἡδονές.
Νὰ ἀποτάσσεται τὸν διάβολο καὶ ὅλα τὰ ἔργα αὐτοῦ καὶ νὰ συντάσσεται σταθερὰ μὲ τὸν Βασιλιὰ τῶν πάντων Θεὸ καὶ μ’ ὅλες τὶς ἐντολές Του.
Νὰ προσεύχεται ἀδιάκοπα καὶ νὰ παραμένει κοντὰ στὸν Θεὸ πάντοτε, σὲ κάθε περίσταση καὶ σὲ κάθε ἐργασία».

[toula]

Οι χρυσοχόοι έχουν μια πέτρα πολύτιμη, που την ονομάζουν «λυδία λίθο». Η πέτρα αυτή έχει την ιδιότητα να ξεχωρίζει το πραγματικό χρυσάφι από το κίβδηλο.
Αλλά μια τέτοια πέτρα, μια τέτοια λύδια λίθος, με την οποία μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αρετή από την κακία, τους πραγματικούς χριστιανούς από τους ψεύτικους, είναι η Αγιά Γραφή.
Θέλεις να δεις αν είσαι γνήσιος η ψεύτικος χριστιανός; Σε συμβουλεύω να αγοράσεις αυτή τη λυδία λίθο, τη Γραφή, και να αρχίζεις να τη μελετάς προσεκτικά.
Κάθε φορά που θα διαβάσεις ένα στίχο, να ελέγχεις τον εαυτό σου και να τον ρωτάς: «Αυτό που γράφεται εδώ, το εφάρμοσα;». Από τη στιγμή αυτή θα αρχίζεις να μπαίνεις στο μεγάλο νόημα του χριστιανισμού και να γίνεσαι συνειδητός χριστιανός.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Το καντῆλι τῆς Παναγίας
Ὁ πάπα – Ἰγνάτιος ὁ Πνευματικός (1827 – 1927), ἀνήκει στίς πιό χαριτωμένες καί σεβάσμιες προσωπικότητες τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ἐπί ὀγδόντα χρόνια ἔζησε τήν πιό σκληρή ἀσκητική ζωή στά Κατουνάκια καί ἔγινε δοχεῖο τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Ἀπέκτησε ἕναν ὑποτακτικό ταλαντοῦχο, τόν πατέρα Νεόφυτο, νέο μέ ὑπέρμετρο ἀσκητικό ζῆλο. Κάποια νύχτα ὁ πάπα – Νεόφυτος ἄκουσε ἕνα σιγανό χτύπημα στήν πόρτα τοῦ κελλιοῦ του, καθώς καί μιά ἁπαλή γυναικεία φωνή: «Σήκω, παιδί μου. Κατέβα στήν ἐκκλησία, γιατί τό καντηλάκι μου ἔσβησε».
Πετάγεται ἀμέσως ἀπό τόν ὕπνο, κατεβαίνει μέ ἀγωνία στόν ναό τῆς ἐρημικῆς τους καλύβης καί βρίσκει σβησμένο τό καντηλάκι τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τό ἄναψε κατασυγκινημένος, ἔκανε μιά θερμή προσευχή καί ἐπέστρεψε στό κελλί του.
Τό περιστατικό αὐτό συνέβη καί σέ ἑπόμενες νύχτες. «Προόδευσα», ἄρχισε νά σκέπτεται τότε ὁ ἀρχάριος ὑποτακτικός. «Φαίνεται ὅτι ἀνέβηκα ψηλά. Ἡ Δέσποινα τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς μ’ ἐπισκέπτεται. Ἀκούω τήν ἀγγελική φωνή Της. Ἀνάβω τό σβησμένο καντηλάκι Της. Πόσο εὐτυχισμένος νιώθω!».
Αὐτά σκεπτόταν, ἐνῶ ὁ δαίμονας τῆς ὑπερηφανείας δέν ἔπαυε νά τόν τοξεύει μέ τά πυρφόρα βέλη του καί νά τόν σπρώχνει στήν καταστροφή.
Μερικές φορές ὁ πατήρ Νεόφυτος ἐνίωθε τήν συνείδησή του νά διαμαρτύρεται, ἄκουε καί ἕναν ἄλλον ἁπαλό λογισμό πού τόν συμβούλευε ν’ ἀνακοινώσει, ὅπως εἶχε καθῆκον, τό ἐπεισόδιο στόν γέροντά του. Ἀλλ’ ἀπέκρουσε τόν σωτήριο αὐτό λογισμό. «Γιατί νά τό πῶ στόν γέροντα; Ἁμαρτία εἶναι νά τήν ἐξομολογηθῶ; Ἅγιο περιστατικό εἶναι, καί ὅσο πιό μυστικά καί σιωπηλά τό ζῶ, τόσο διατηρεῖται ἡ ἱερότης του».
Ὁ διακριτικός πάπα – Ἰγνάτιος κάποια ἀδιόρατα σημεῖα ἀντιλήφθηκε στήν συμπεριφορά τοῦ ὑποτακτικοῦ του καί δέν ἀδιαφόρησε. Κάθε τόσο τοῦ ὑπενθύμιζε: «Παιδί μου, Νεόφυτε, πρόσεχε. Ὅ,τι σου συμβαίνει στήν πνευματική σου ζωή νά μοῦ τό ἀνακοινώνεις». Καί μιά μέρα τόν ἀνάγκασε στήν ἐξομολόγηση νά ἐξιστορήσει μέ λεπτομέρειες ὅλη τήν ὑπόθεση. Μέ τήν βάθεια διάκριση καί τήν ἔκτακτη ποιμαντική πού διέθετε, τοῦ ἀνέλυσε τά συμβάντα καί τοῦ ἀπέδειξε πώς εἶχε πέσει στήν παγίδα τοῦ διαβόλου. Τόν ρώτησε:
-Τί αἰσθήματα κυριαρχοῦσαν μέσα σου, ὅταν ἀναβες τό σβησμένο καντήλι;
-Χαρά καί ἱκανοποίηση, πού ἀξιώνομαι μιᾶς τέτοιας εὐλογίας!
-Καί τί ἄλλο ἀκόμη;
-Ναί, καί κάτι ἄλλο. Κάποια μυστική ταραχή καί ἀνησυχία νά μή μάθει τίποτε ὁ γέροντας.
– Αὐτό τό τελευταῖο μαρτυρεῖ ὁλοφάνερα τήν παρουσία τοῦ διαβόλου.
Τοῦ εἶπε πολλά γιά τίς πλεκτάνες τοῦ ἐχθροῦ καί στό τέλος παρετήρησε:
-Ἄντε, πλανεμένε! Σέ ξεγέλασε ὁ διάβολος. Ἔχει ἀνάγκη ἡ Παναγιά ἀπό μένα καί ἀπό σένα; Ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν βοήθειά σου; Πρόσεξε! Ἄν ξαναχτυπήσει ἡ πόρτα τοῦ κελλιοῦ σου, δέν θά σηκωθεῖς ν ἀνάψης τό καντῆλι, καί εἶμαι ἐγώ ὑπεύθυνος.
Τά φτερά τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ κόπηκαν! Ποτέ δέν περίμενε τόσο ἄδοξο τέλος στήν «ὑψηλή» ἐκείνη ὑπόθεση. Ἀργότερα βέβαια εὐγνωμονοῦσε τόν γέροντά του, πού τόν γλύτωσε ἀπό τήν παγίδα τοῦ ἐχθροῦ. Τώρα ὅμως ἦταν περίλυπος. Εἶχε καί μιά ἀπορία: Θά ξαναχτυποῦσε ἄραγε ἡ πόρτα; Ἀλλά ποῦ τέτοιο πρᾶγμα!
Μόλις τά σκοτεινά σχέδια τοῦ διαβόλου ἦλθαν στό φῶς τῆς διακρίσεως τοῦ παπα–Ἰγνατίου, διαλύθηκαν σάν καπνός!
Τέλος καί τῷ Θεῷ δόξα!
Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο, Χαρίσματα καί χαρισματούχοι, τ. Α΄, ἐκδ. Ἱ.Μ. Παρακλήτου, Ὠρωπός – Ἀττική.

[toula]

Ρώτησε κάποιος τόν Ἅγιο Παΐσιο:

– Πῶς Γέροντα, θά ξεπεράσω τή φιλαυτία; Οἱ σωματικές μου δυνάμεις εἶναι λίγες καί δυσκολεύομαι στήν αὐταπάρνηση καί στή θυσία.

Καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος τοῦ εἶπε:

– “Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει” (Ψαλμ. 50,19). Δέν ξεπερνᾶς τή φιλαυτία σου μέ τό νά σηκώνεις τόν βαρύ τουρβά τοῦ ἄλλου. Αὐτό δέν θά τό ζητήσει ἀπό σένα ὁ Θεός, ἀφοῦ δέν ἔχεις σωματικές δυνάμεις, ἀλλά ἄν ταπεινώνεσαι καί σηκώνεις μιά κουβέντα, μιά ἀδικία.

Ἡ θυσία δηλαδή πού θέλει ὁ Θεός εἶναι τό ταπεινό πνεῦμα. Τή συντετριμμένη καί ταπεινωμένη καρδιά ὁ Θεός δέν θά τή διαλύσει τελείως. Τό νά δεχθεῖς τόν λόγο τοῦ ἄλλου, τήν ἀδικία του εἶναι πάλι ξεπέρασμα τῆς φιλαυτίας. Νά σηκώσεις τήν ἀδυναμία τοῦ ἄλλου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 27 – 7 – 2008)

[toula]

Θέλεις να δεις, αν εί­σαι γνή­σιος ή ψεύ­τι­κος Χρι­στια­νός;

Με­λέ­τα προ­σε­κτι­κά την Αγία Γρα­φή.

Κάθε φορά που θα δια­βά­ζεις ένα στί­χο, να ελέγ­χεις τον εαυ­τόν σου και να τον ρω­τάς:
Αυτό που γρά­φε­ται εδώ, το εφάρ­μο­σα;

Έτσι θα αρ­χί­σεις να μπαί­νεις στο με­γά­λο νόη­μα του Χρι­στια­νι­σμού και να γί­νε­σαι συ­νει­δη­τός Χρι­στια­νός…

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Σάν καλός πυγμάχος κάρφωσε τό βλέμμα τῆς ψυχῆς σου στόν ἀντίπαλο καί προφυλάξου ἀπό τά χτυπήματά του!

Σάν γρήγορος δρομέας βιάσου νά φτάσεις στό τέρμα, γιά νά κατακτήσεις τό βραβεῖο τῆς ἀρετῆς!

Τέτοιον σέ θέλει ὁ Θεός· ὄχι τεμπέλη καί κοιμισμένο, ἀλλά προσεκτικό καί ἄγρυπνο κυβερνήτη τοῦ ἑαυτοῦ σου!

Γέροντας Κλεόπας Ἠλίε

[toula]

Το μίσος είναι φυλακή. Η συγχώρηση είναι ελευθερία…

Στη ζωή θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σε αγαπήσουν αληθινά.
Ανθρώπους που θα δουν την ψυχή σου και όχι μόνο την εξωτερική σου εικόνα.
Θα χαρούν με τη χαρά σου, θα πονέσουν με τον πόνο σου και θα μείνουν κοντά σου ακόμη κι όταν δεν θα έχεις τίποτε να τους προσφέρεις.
Θα είναι εκεί όχι μόνο στις όμορφες στιγμές, αλλά και στις δύσκολες, όταν οι περισσότεροι θα απομακρύνονται.

Θα συναντήσεις όμως και ανθρώπους που θα σε μισήσουν.
Ίσως χωρίς να τους έχεις αδικήσει.
Ίσως επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τον τρόπο σου, επειδή ενοχλούνται από την αλήθεια σου ή επειδή βλέπουν σε σένα κάτι που οι ίδιοι δεν έχουν συμφιλιωθεί μέσα τους.
Θα σε παρεξηγήσουν, θα σε κρίνουν, θα σε συκοφαντήσουν και κάποιες φορές θα προσπαθήσουν να σε πληγώσουν εκεί ακριβώς που γνωρίζουν ότι πονάς.

Μην απορείς.
Έτσι είναι ο κόσμος.
Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί για κάποιους να είναι ευλογία και για άλλους ενόχληση.
Ο Χριστός αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος, αλλά και μισήθηκε όσο κανείς άλλος.

Έκανε το καλό, θεράπευσε, συγχώρησε, ευεργέτησε και όμως οδηγήθηκε στον Σταυρό.

Γι’ αυτό μην αφήνεις την αποδοχή των ανθρώπων να γίνεται η δύναμή σου, ούτε την απόρριψή τους να γίνεται η καταστροφή σου.
Η αξία σου δεν μεγαλώνει όταν σε επαινούν και δεν μικραίνει όταν σε κατηγορούν.
Η αξία σου βρίσκεται στο ότι είσαι παιδί του Θεού, μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο με αγάπη και προορισμένο για τη Βασιλεία Του.

Να ευχαριστείς εκείνους που σε αγαπούν.
Να τους τιμάς, να μην τους θεωρείς δεδομένους και να ανταποδίδεις την αγάπη τους με αλήθεια και ευγνωμοσύνη.
Οι αληθινοί άνθρωποι είναι δώρο Θεού και δεν πρέπει να τους χάνουμε από εγωισμό ή αμέλεια.

Για εκείνους όμως που σε μισούν, να προσεύχεσαι.
Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή αυτό ελευθερώνει πρώτα τη δική σου καρδιά.
Το μίσος είναι φυλακή.
Η συγχώρηση είναι ελευθερία.
Όταν κρατάς μέσα σου θυμό, δεν τιμωρείς εκείνον που σε πλήγωσε· πληγώνεις καθημερινά τον εαυτό σου.

Να μη ζητάς εκδίκηση.
Να μη γίνεσαι ίδιος με εκείνους που σε αδίκησαν.
Να αφήνεις τον Θεό να γνωρίζει την αλήθεια και να κρίνει με δικαιοσύνη.
Εσύ φρόντιζε να διατηρείς καθαρή τη συνείδησή σου, ήρεμη την ψυχή σου και ταπεινή την καρδιά σου.

Δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε κατηγορία.
Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι.
Ο χρόνος φανερώνει τις προθέσεις, οι πράξεις αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα και ο Θεός γνωρίζει όσα οι άνθρωποι αγνοούν.
Κάποιες φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση και η προσευχή η πιο καθαρή άμυνα.

Να συνεχίζεις να αγαπάς, ακόμη κι αν η αγάπη σου δεν εκτιμήθηκε.
Να συνεχίζεις να προσφέρεις, ακόμη κι αν κάποιοι σε εκμεταλλεύτηκαν.
Να συνεχίζεις να πιστεύεις στο καλό, ακόμη κι αν γνώρισες την κακία.
Μην επιτρέψεις στις πληγές σου να σε κάνουν σκληρό.
Άφησέ τες να σε κάνουν πιο σοφό, πιο προσεκτικό, αλλά και πιο συμπονετικό.

Στη ζωή δεν θα μπορέσεις να είσαι αρεστός σε όλους.
Και δεν χρειάζεται.
Αρκεί να είσαι αληθινός απέναντι στον Θεό, ειλικρινής απέναντι στη συνείδησή σου και δίκαιος απέναντι στους ανθρώπους.

Να θυμάσαι πάντοτε:
Δεν είσαι υπεύθυνος για το μίσος που κάποιοι καλλιεργούν απέναντί σου.
Είσαι όμως υπεύθυνος για το αν θα αφήσεις αυτό το μίσος να μπει και στη δική σου καρδιά.

Γι’ αυτό να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι.
Να συγχωρείς χωρίς να ξεχνάς τη διάκριση.
Να απομακρύνεσαι από ό,τι σε καταστρέφει, χωρίς να καταριέσαι κανέναν.
Να προχωράς χωρίς πίκρα και να αφήνεις τον Θεό να γράφει το τέλος κάθε ιστορίας.

Γιατί στο τέλος δεν θα έχει σημασία πόσοι σε αγάπησαν ή πόσοι σε μίσησαν.
Θα έχει σημασία αν εσύ έμεινες άνθρωπος, αν κράτησες την πίστη σου, αν δεν έχασες την καλοσύνη σου και αν η καρδιά σου παρέμεινε στραμμένη προς τον Χριστό.

π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

[toula]

Κάποιες φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση και η προσευχή η πιο καθαρή άμυνα…

Στη ζωή θα συναντήσεις ανθρώπους που θα σε αγαπήσουν αληθινά.
Ανθρώπους που θα δουν την ψυχή σου και όχι μόνο την εξωτερική σου εικόνα.
Θα χαρούν με τη χαρά σου, θα πονέσουν με τον πόνο σου και θα μείνουν κοντά σου ακόμη κι όταν δεν θα έχεις τίποτε να τους προσφέρεις.
Θα είναι εκεί όχι μόνο στις όμορφες στιγμές, αλλά και στις δύσκολες, όταν οι περισσότεροι θα απομακρύνονται.

Θα συναντήσεις όμως και ανθρώπους που θα σε μισήσουν.
Ίσως χωρίς να τους έχεις αδικήσει.
Ίσως επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν τον τρόπο σου, επειδή ενοχλούνται από την αλήθεια σου ή επειδή βλέπουν σε σένα κάτι που οι ίδιοι δεν έχουν συμφιλιωθεί μέσα τους.
Θα σε παρεξηγήσουν, θα σε κρίνουν, θα σε συκοφαντήσουν και κάποιες φορές θα προσπαθήσουν να σε πληγώσουν εκεί ακριβώς που γνωρίζουν ότι πονάς.

Μην απορείς.
Έτσι είναι ο κόσμος.
Ο ίδιος άνθρωπος μπορεί για κάποιους να είναι ευλογία και για άλλους ενόχληση.
Ο Χριστός αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος, αλλά και μισήθηκε όσο κανείς άλλος.
Έκανε το καλό, θεράπευσε, συγχώρησε, ευεργέτησε και όμως οδηγήθηκε στον Σταυρό.

Γι’ αυτό μην αφήνεις την αποδοχή των ανθρώπων να γίνεται η δύναμή σου, ούτε την απόρριψή τους να γίνεται η καταστροφή σου.
Η αξία σου δεν μεγαλώνει όταν σε επαινούν και δεν μικραίνει όταν σε κατηγορούν.

Η αξία σου βρίσκεται στο ότι είσαι παιδί του Θεού, μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο με αγάπη και προορισμένο για τη Βασιλεία Του.

Να ευχαριστείς εκείνους που σε αγαπούν.
Να τους τιμάς, να μην τους θεωρείς δεδομένους και να ανταποδίδεις την αγάπη τους με αλήθεια και ευγνωμοσύνη.
Οι αληθινοί άνθρωποι είναι δώρο Θεού και δεν πρέπει να τους χάνουμε από εγωισμό ή αμέλεια.

Για εκείνους όμως που σε μισούν, να προσεύχεσαι.
Όχι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή αυτό ελευθερώνει πρώτα τη δική σου καρδιά.
Το μίσος είναι φυλακή.
Η συγχώρηση είναι ελευθερία.
Όταν κρατάς μέσα σου θυμό, δεν τιμωρείς εκείνον που σε πλήγωσε· πληγώνεις καθημερινά τον εαυτό σου.

Να μη ζητάς εκδίκηση.
Να μη γίνεσαι ίδιος με εκείνους που σε αδίκησαν.
Να αφήνεις τον Θεό να γνωρίζει την αλήθεια και να κρίνει με δικαιοσύνη.
Εσύ φρόντιζε να διατηρείς καθαρή τη συνείδησή σου, ήρεμη την ψυχή σου και ταπεινή την καρδιά σου.

Δεν χρειάζεται να απαντάς σε κάθε κατηγορία.
Δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις συνεχώς ποιος είσαι.
Ο χρόνος φανερώνει τις προθέσεις, οι πράξεις αποκαλύπτουν τον χαρακτήρα και ο Θεός γνωρίζει όσα οι άνθρωποι αγνοούν.
Κάποιες φορές η σιωπή είναι η πιο δυνατή απάντηση και η προσευχή η πιο καθαρή άμυνα.

Να συνεχίζεις να προσφέρεις, ακόμη κι αν κάποιοι σε εκμεταλλεύτηκαν.
Να συνεχίζεις να πιστεύεις στο καλό, ακόμη κι αν γνώρισες την κακία.
Μην επιτρέψεις στις πληγές σου να σε κάνουν σκληρό.
Άφησέ τες να σε κάνουν πιο σοφό, πιο προσεκτικό, αλλά και πιο συμπονετικό.

Στη ζωή δεν θα μπορέσεις να είσαι αρεστός σε όλους.
Και δεν χρειάζεται.
Αρκεί να είσαι αληθινός απέναντι στον Θεό, ειλικρινής απέναντι στη συνείδησή σου και δίκαιος απέναντι στους ανθρώπους.

Να θυμάσαι πάντοτε:
Δεν είσαι υπεύθυνος για το μίσος που κάποιοι καλλιεργούν απέναντί σου.
Είσαι όμως υπεύθυνος για το αν θα αφήσεις αυτό το μίσος να μπει και στη δική σου καρδιά.

Γι’ αυτό να αγαπάς χωρίς να εξαρτάσαι.
Να συγχωρείς χωρίς να ξεχνάς τη διάκριση.
Να απομακρύνεσαι από ό,τι σε καταστρέφει, χωρίς να καταριέσαι κανέναν.
Να προχωράς χωρίς πίκρα και να αφήνεις τον Θεό να γράφει το τέλος κάθε ιστορίας.

Γιατί στο τέλος δεν θα έχει σημασία πόσοι σε αγάπησαν ή πόσοι σε μίσησαν.
Θα έχει σημασία αν εσύ έμεινες άνθρωπος, αν κράτησες την πίστη σου, αν δεν έχασες την καλοσύνη σου και αν η καρδιά σου παρέμεινε στραμμένη προς τον Χριστό.

π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

[toula]

Σέ ένα χωριό τής Ρουμανίας δέν υπήρχε παπάς καί οί κάτοικοι πήγαιναν συχνά στόν Πατριάρχη μέ τό αίτημα, τήν πλήρωση τής κενής θέσης.
Όμως ό Πατριάρχης δέν είχε τήν δυνατότητα νά ικανοποιήσει τό αίτημα τών ανθρώπων,
διότι τό χωριό ήταν απόμακρο καί κανείς δέν πήγαινε.
Μάταια πήγαιναν καί ξαναπήγαιναν οί κάτοικοι,
αλλά, ό Πατριάρχης τούς έλεγε πάντα τα ίδια λόγια,
ότι δέν έχω ιερέα νά σάς στείλω στό χωριό.
Έν τώ μεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι,
άλλοι είχαν γυναίκες καί παιδιά χωρίς γάμο,
άλλοι είχαν παιδιά καί μεγάλοι ακόμα πού ήταν αβάπτιστοι.
Μιά μέρα σταμάτησε έξω από τόν Ναό ένα αυτοκίνητο
καί κατέβηκε ένας παπάς.
Όλο το χωριό μέ μιάς έγινε ανάστατο καί όλοι φώναζαν :
-Ήρθε.. ήρθε παπάς... ήρθε παπάς!
Μαζεύτηκαν οί κάτοικοι γύρω του, τόν καλωσόρισαν καί τού είπαν:
-Πώς ήρθες στό χωριό μας πάτερ, αφού ό Πατριάρχης μας είπε ότι δέν έχει παπά νά μάς στείλει;
..Τότε ο παπάς τούς είπε :
-Γιατί.. αυτό δέν θέλατε;
Δέν θέλατε ιερέα;
Ορίστε ήρθα.
Όλο τό χωριό χάρηκε στήν παρουσία τού νέου τους παπά.
Ό παπάς άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σέ όλους τούς τάφους καί διάβαζε τήν εξόδιο ακολουθία.
Βάπτισε καί πάντρεψε όλους στό χωριό, πού ήταν αβάπτιστοι καί συζούσαν χωρίς τήν ευλογία τού Μυστηρίου!
Έκανε κατηχήσεις καί καθημερινά λειτουργούσε καί κοινωνούσε τόν κόσμο τα Άχραντα Μυστήρια Τού Κυρίου μας!
Μιά μέρα καλεί τούς χωρικούς καί τούς λέει ότι:
-Θα φύγω τώρα εγώ γιατί τελείωσε ή αποστολή μου.
Τό χωριό αναστατώθηκε καί τού είπε:
-Τώρα πού ήρθες θά φύγεις;
Ό παππούλης όμως τούς καθησύχασε καί τούς είπε πώς τώρα πού ήλθα εγώ εδώ, θ'ακολουθήσουν πάρα πολλοί ιερείς καί δέν θά'χετε ποτέ πρόβλημα από εδώ καί στό εξής.
Πολύς κόσμος θά μαζεύεται εδώ καί θά γίνει γενικά τό χωριό σας Ορθόδοξο προσκύνημα!
Οί χωρικοί δέν καταλάβαιναν πώς θά γίνουν όλα αυτά, εκείνοι έβλεπαν πώς θά ξαναμείνουν χωρίς παπά καί συνέχισαν νά τόν παρακαλούν νά μείνει.
Εκείνος όμως επέμενε στήν απόφασή του.
Τότε αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δέν γινόταν τίποτε, καρδιακά τόν ευχαρίστησαν γιά τήν προσφορά του καί τόν κατευόδωσαν.
Μετά από μέρες ξαναπήγαν στόν Πατριάρχη νά τόν ευχαριστήσουν πού τούς έστειλε έναν τόσο καλό παπά
καί νά τού πούν όταν μπορέσει νά τούς τόν ξαναστείλει
ή νά τούς στείλει κάποιον άλλον αλλά μόνιμο αυτό τήν φορά.
Ό Πατριάρχης όμως δέν ήξερε τίποτε.
Τούς είπε ότι εγώ δέν έστειλα κανέναν παπά γιατί δέν έχω, όμως περιμένετε μήπως ό πρωτοσύγκελος, σάς έστειλε κάποιον γιά νά σάς εξυπηρετήσει.
Πήρε τηλέφωνο τόν πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.
Ό Πατριάρχης τότε τούς είπε τί έκανε αυτός ό παπάς στήν ενορία;
Οί χωρικοί είπαν :
- Μάς πάντρεψε, μάς βάπτισε, μάς έκανε τίς κηδείες τών γονέων,
καθημερινά λειτουργούσε καί γενικά μάς έκανε ό,τι πρέπει νά κάνει καθημερινά ένας παπάς.
- Καλά είπε ό Πατριάρχης δέν σάς έδινε χαρτιά;
Δέν έγραφε τά μυστήρια;
- Βεβαίως, είπαν οι χωρικοί, μάς έδινε χαρτιά καί όλα τά μυστήρια πού έκανε τά καταχώρισε στά βιβλία τού Ναού
. -Καλά δέν είδατε τί έγραφε;
Καί πώς υπέγραφε καί μέ τί όνομα; -
-Όλα τά στοιχεία Δέσποτα τά έγραφε στά ρουμανικά, αλλά εκείνο πού μας έκανε εντύπωση ήταν ότι τήν υπογραφή τήν έβαζε σέ άλλη γλώσσα πού δέν έχουμε ξαναδεί καί δέν ξέρουμε τί έγραφε.
Ό Πατριάρχης παρακάλεσε νά πάνε νά τού φέρουν τά βιβλία γιά νά δεί ποιός ήταν αυτός ό κληρικός.
Όταν τού πήγαν τά βιβλία ό Πατριάρχης έμεινε έκθαμβος καί δέν πίστευε στά μάτια του!
Πράγματι όλα τά στοιχεία ήταν γραμμένα στά ρουμανικά
ενώ τό όνομα του ήταν γραμμένο στά ελληνικά,
μέ τό όνομα τής υπογραφής :
Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως!
Αδερφοί μου.. κι άν κάποτε μείνουμε χωρίς πατέρες;;;
Χωρίς παπάδες δηλαδή.. χωρίς βοήθεια;;
Ό Θεός θά κατεβάσει τούς Αγίους Του!
Αμήν καί τώ Θεώ Δόξα!!!+

[toula]

"Ο νους εί­ναι απα­σχο­λη­μέ­νος όλη την ημέ­ρα μ’ αυτό που έζη­σε το πρωί στην προ­σευ­χή του.."
Ή πρωι­νή προ­σευ­χή για τον άν­θρω­πο εί­ναι όπως ακρι­βώς η πρωι­νή δρο­σιά στα φυτά.
Όποιος προ­σεύ­χε­ται στον Θεό το πρωί, με την πρέ­που­σα προ­σο­χή και ευ­λά­βεια, εί­ναι χα­ρού­με­νος και ει­ρη­νι­κός όλη την υπό­λοι­πη ημέ­ρα.
Ο νους εί­ναι απα­σχο­λη­μέ­νος όλη την ημέ­ρα μ’ αυτό που έζη­σε το πρωί στην προ­σευ­χή του.
Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως
Απο Πολιτεία Αγάπης