Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μην παντρευτείς κάποιον επειδή τον λυπάσαι απλά για να φτιάξεις τη ζωή σου διότι πέρασαν τα χρόνια και ίσως μείνεις στο ράφι.
Πολλοί άνθρωποι έρχονται στους Ιερείς με τις εξής αγωνίες : «Βρήκα πάτερ μια κοπέλα, δεν περνάμε τόσο καλά, έχουμε θέματα, αλλά δεν πειράζει, θα την παντρευτώ. Είμαι πλέον 45 και φοβάμαι μην μείνω στο ράφι, οπότε πάμε και όπου βγει.» ή «Πάτερ είμαι με ένα παλικάρι αλλά έχουμε σοβαρά θέματα, βλέπω όμως ότι τα χρόνια περνάνε και είναι δύσκολο να βρω άλλον, οπότε λέω να προχωρήσω. Στην τελική θέλω και ένα παιδί. Θα ασχολούμαι με το παιδί, και αν δεν περνάω καλά θα βρω την άκρη.» ή «Πάτερ είμαι με μια κοπέλα που έχει περάσει πολλά. Στην ουσία τη λυπάμαι και λέω να προχωρήσω.» ή «Πάτερ μου περνάνε τα χρόνια και οι εποχές είναι δύσκολες, εγώ θέλω απλά να βρω κάποιον για να γίνω μάνα. Φοβάμαι τη μοναξιά».
Μην παντρευτείς κάποιον που λυπάσαι. Μην παντρευτείς απλά για να γίνεις γονιός «πετώντας» τη συζυγία στα σκουπίδια. Μην παντρευτείς απλά για να μην είσαι μόνος σου. Μην συμβιβαστείς σε ένα γάμο απλά για να καλύψεις κάποιες επιθυμίες σου και κάποια όνειρα που είχες από μικρό παιδί. Μην παίζεις με την ψυχή σου, την ψυχή του ανθρώπου σου και των παιδιών που ίσως έρθουν.
Ο γάμος θέλει προσοχή διότι θα καταστραφούν και ψυχές που δεν φταίνε σε τίποτα. Δεν είναι ο γάμος ένα μαγαζί που ανοίγουμε και αν πέσουμε έξω, θα έχουμε χάσει χρήμα και κάποιες ώρες από τη ζωή μας.
Βρες έναν άνθρωπο να παλέψεις ώστε να πάτε μαζί στον Ουρανό. Βρες έναν άνθρωπο να παλέψετε το «σάρκα μία» (Γέν. β΄24) και η αγάπη που έχετε ο ένας για τον άλλον να μην ζητάει τα εαυτής (Α’ Κορ. 13,5). Να βρείτε έναν άνθρωπο που στο πλοίο της ζωής σας το πηδάλιο θα το αφήσετε στον Χριστό και ο προορισμός σας θα είναι η Βασιλεία των Ουρανών. Οι επιλογές μας να είναι αποτέλεσμα προσευχής και προοπτικής Παραδείσου, όχι απλά για να περάσουμε καλά την εδώ ζωούλα μας. Δεν συμβιβαζόμαστε με υπόγεια, πάμε στα επουράνια. Στον γάμο δεν ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον, αλλά ενώνουμε με αγάπη τις αδυναμίες μας και προχωράμε.
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr
euxh.gr - Πρόσεχε ποιον θα παντρευτείς . . .

[toula]

Δεν πονάμε μόνο επειδή χάσαμε έναν δικό μας άνθρωπο, αλλά γιατί ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι ο κόσμος δεν σταμάτησε μαζί μας.
Η εποχή μας θέλει να θεραπεύει τον πόνο γρήγορα, να τον κρύβει, να τον ξεπερνά. Όμως η αγάπη δεν λειτουργεί έτσι.
Όποιος αγάπησε πραγματικά, θα πενθήσει πραγματικά. Ο πόνος δεν είναι η απόδειξη ότι δεν έχεις πίστη, πολλές φορές είναι η απόδειξη ότι αγάπησες.
Με ρωτάς πού βρίσκεται η μητέρα σου. Δεν μπορώ να απαντήσω στη θέση του Θεού.
Ξέρω όμως σε ποιον Θεό πιστεύω. Σε έναν Θεό που νίκησε τον θάνατο περνώντας ο ίδιος μέσα από αυτόν.
Σε έναν Χριστό που στάθηκε μπροστά στον τάφο του φίλου Του και δάκρυσε, πριν ακόμη τον αναστήσει. Αυτό σημαίνει ότι ο Θεός δεν περιφρονεί το πένθος μας αλλά το κατοικεί, το φωτίζει, το λυτρώνει.
Γι' αυτό εμπιστεύομαι περισσότερο το έλεός Του για τη μητέρα σου, παρά τους δικούς μου φόβους και τις σκέψεις μου.
Όσο για τα μνημόσυνα, σε καταλαβαίνω. Λες ότι όχι μόνο σε παρηγορούν αλλά σε πονάνε μαζί. Ότι κάνουν την απουσία να φαίνεται ακόμη πιο έντονη.
Ταυτόχρονα όμως είναι μια πράξη αγάπης και ελπίδας. Είναι ο τρόπος της Εκκλησίας να λέει ότι ο θάνατος δεν διακόπτει την κοινωνία της αγάπης.
Κλάψε όταν το έχει ανάγκη η καρδιά σου. Μίλησε στον Χριστό όπως θα μιλούσες στον πιο δικό σου άνθρωπο. Δεν χρειάζεται να Του κρύψεις τίποτα.
Και να θυμάσαι κάτι: η απουσία δεν είναι το αντίθετο της αγάπης. Το αντίθετο της αγάπης είναι η λήθη. Όσο αγαπάς, η μητέρα σου εξακολουθεί να έχει μια θέση μέσα στην καρδιά σου. Και όσο ελπίζεις στον Χριστό, ο θάνατος δεν έχει πια την τελευταία λέξη.
-π. Λίβυος -

[toula]

Με φοβίζει η λέξη «ήρωας».
Όταν την ακούω τρέμω γι΄αυτό που θα ακολουθήσει.
Γιατί κάθε φορά που μια κοινωνία επαναλαμβάνει συνεχώς τη λέξη «ήρωας», αναρωτιέμαι τι προσπαθεί να μη συζητήσει, τι θέλει να κρύψει, τι φοβάται να δει.
Οι ήρωες είναι ιεροί.
Αλλά όταν μια χώρα χρειάζεται κάθε καλοκαίρι νέους ήρωες για να επιβιώσει, τότε ο ηρωισμός παύει να είναι αρετή και γίνεται σύμπτωμα.
Δεν είναι φυσιολογικό να καίγεται η ίδια γη ξανά και ξανά.
Δεν είναι φυσιολογικό να θρηνούμε ξανά και ξανά ανθρώπους.
Δεν είναι φυσιολογικό να χειροκροτούμε τους νεκρούς και να συνηθίζουμε τις αιτίες που τους γεννούν.
Ο πιο επικίνδυνος μηχανισμός μιας κοινωνίας δεν είναι το ψέμα.
Είναι όταν μετατρέπει την τραγωδία σε κανονικότητα.
Όταν η φωτιά γίνεται «το καλοκαίρι μας».
Όταν ο θάνατος γίνεται «το τίμημα της δουλειάς».
Όταν η αποτυχία γίνεται «μοίρα».
Και τότε, σχεδόν αμέσως, η συζήτηση αλλάζει.
Από τους ανθρώπους περνάμε στις εκτάσεις.
Από το πένθος περνάμε στην «αξιοποίηση».
Σαν να έχει μεγαλύτερη σημασία τι θα γίνει με τη γη από το γιατί χάθηκαν οι άνθρωποι που προσπάθησαν να τη σώσουν.
Αυτό δεν είναι απλώς πολιτική αποτυχία.
Είναι πνευματική αποτυχία.
Γιατί έχουμε πάψει να σκανδαλιζόμαστε από αυτό που θα έπρεπε να μας είναι ανυπόφορο.
Ο Χριστός δεν μας κάλεσε να συνηθίσουμε τον θάνατο.
Μας κάλεσε να πολεμήσουμε ό,τι γεννά τον θάνατο.
Η μεγαλύτερη τιμή στους νεκρούς δεν είναι τα στεφάνια.
Είναι μια κοινωνία που αρνείται να χρειάζεται συνεχώς καινούργιους ήρωες.
**ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές των Πυροσβεστών μας στο Φως της Αγάπης Του.
— π. Λίβυος —

[toula]

Μην κάνεις πράγματα για αγάπη.
Να κάνεις πράγματα από αγάπη.
Μην αναζητάς την αγάπη ως ανταμοιβή των πράξεών σου.
Άφησε την αγάπη να γίνει η αιτία κάθε πράξης σου.
Να μιλάς από αγάπη.
Να σιωπάς από αγάπη.
Να μένεις από αγάπη.
Να φεύγεις από αγάπη.
Να συγχωρείς από αγάπη.
Να λες ναι από αγάπη.
Να λες όχι από αγάπη.
Να υπομένεις από αγάπη.
Να αντιδράς από αγάπη.
Να ελπίζεις από αγάπη.
Να προσφέρεις από αγάπη.
Να δέχεσαι από αγάπη.
Να αφήνεις από αγάπη.
Να επιμένεις από αγάπη.
Να περιμένεις από αγάπη.
Να προστατεύεις από αγάπη.
Να εμπιστεύεσαι από αγάπη.
Να κατανοείς από αγάπη.
Να ακούς από αγάπη.
Να αποδέχεσαι από αγάπη.
Να προσεύχεσαι από αγάπη.
Να λες «σ’αγαπώ» από αγάπη.
Όταν όλα ξεκινούν από την αγάπη, τότε τίποτα δεν γίνεται από φόβο, εγωισμό ή ανάγκη· όλα γίνονται με αυτήν την αλήθεια της καρδιάς, αβίαστα και φυσικά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η Ορθοδοξία είναι η πορεία του ολοκληρωμένου ανθρώπου προς τον Πλάστη του, προς τη θέωση. Οδηγεί τον άνθρωπο στην πλήρη ανάπτυξή του εν τω Χριστώ και για τον Χριστό.
Η Ορθοδοξία δεν είναι μόνο η κατ’ εξοχήν θεολογία, αλλά είναι συγχρόνως και η αληθινή ψυχολογία, ο γνήσιος ανθρωπισμός και κοινωνισμός.
Είναι ένα πολύεδρο διαμάντι, το οποίο από όλες τις πλευρές παρουσιάζει νέες αντανακλάσεις της αλήθειας.
Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, την Ορθοδοξία μας.
Όχι θεωρητικά.
Ας την αισθανθούμε και ας τη ζήσουμε σε όλο το βάθος και το πλάτος της.
Έτσι μόνο θα μπορούμε να την προβάλουμε και να την αξιοποιήσουμε.
Πανέμορφη Ορθοδοξία, αιματοστόλιστη νύμφη του Χριστού, ποτέ, ποτέ να μη σε αρνηθούμε οι ανάξιοι, αλλά αν το καλέσουν οι περιστάσεις και οι καιροί, αξίωσέ μας, ω φίλη, για σε να χύσουμε και την τελευταία ρανίδα του αίματός μας.
Αμήν.
Από το βιβλίο: Γέροντος Εφραίμ Προηγουμένου Ι.Μ. Φιλοθέου, Η τέχνη της σωτηρίας. Έκδ. Ι.Μ. Φιλοθέου, Άγιον Όρος 2005.

[toula]

Γί­νε­σαι προ­κλη­τι­κός όταν δεν νιώ­θεις ασφα­λής. Προ­κα­λείς για να νιώ­σεις ότι υπάρ­χεις, ότι εί­σαι κά­ποιος.
Οι δια­δη­λώ­σεις «υπε­ρη­φά­νειας» εί­ναι η πιο τρα­νή από­δει­ξη.
Στην Εκ­κλη­σία μι­λά­με για άλλα δι­καιώ­μα­τα: «Ευ­λο­γη­τός ει, Κύ­ριε, δί­δα­ξόν με τα δι­καιώ­μα­τά Σου» λέμε στη δο­ξο­λο­γία προς το Θεό.
Δεν ανα­φε­ρό­μα­στε στα δικά μας δι­καιώ­μα­τα, αλλά στα δι­καιώ­μα­τα του Θεού.
Αυτό φαί­νε­ται πε­ρί­ερ­γο για τον σύγ­χρο­νο άν­θρω­πο που βλέ­πει και κρί­νει επι­δερ­μι­κά.
+Σισανίου και Σιατίστης Παύλος.

[toula]

Εκείνος, ο οποίος βρίσκεται μέσα εις την τρικυμίαν των θλίψεων, των πειρασμών, μέσα εκεί βρίσκεται ο Χριστός!
Στο βάθος της ψυχής, στις ρίζες της ψυχής έχει την παράκληση.
Έχει την παράκληση.
Ναι μεν ζητάει τη βοήθεια του Θεού, μέσα του όμως έχει την παράκληση. Και ποτές δεν απελπίζεται.
Ποτές δεν αντικρύζει την απόγνωση. Η απόγνωσις είναι, πώς να πούμε;
Το δόλωμα του διαβόλου
Πάντοτε να ζητάμε στην προσευχή μας να γίνεται το θέλημα του Θεού.
Είναι πολλά πράγματα, τα οποία επιφανειακώς μεν φαίνονται καλά, και όμως κατά βάθος είναι ολέθρια, καθώς και τανάπαλιν.
Όλα όμως η προσευχή τα διαλύει, όταν ζητάμε το έλεος του Θεού, το θέλημά Του να γίνει.
Γι’ αυτό λοιπόν προσευχόμαστε και λέμε: «Εγώ μεν, Κύριε, πορεύομαι εκεί. Ποίον όμως είναι το θέλημά Σου, δεν γνωρίζω.
Συ δε που γνωρίζεις το συμφέρον μου, το καλό μου, οικονόμησε τα πράγματα όπως γνωρίζεις»!
Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης.

[toula]

«Στην αρχή μπαίνει στην παρέα απρόσκλητος.
Στο τέλος τον παραβιάζουν να μείνη μαζί τους, ως απαραίτητος.
Όταν είναι μαζί τους, τον αγνοούν. Όταν γίνεται άφαντος τον γνωρίζουν.
Καταργούνται οι χωρισμοί.
Μένει μαζί τους γιατί τον ζητούν.
Τους παίρνει μαζί του, γιατί τους αγαπά.
Θέλει να βρίσκωνται όπου είναι ο ίδιος, για να βλέπουν τη δόξα του…
Δεν χωρίζεται πια η παρουσία από την απουσία. Τα πάντα γεμίζουν με φως.
Συνεχίζεται ασταμάτητα η συνοδοιπορία στα πορρωτέρω, που είναι ίδιος ο Χριστός.
Τα πράγματα προχωρούν καλά μόνα τους. Πίσω από τα μόνα τους κρύβεται ο ποιών θαυμάσια μόνος.
Μακάριος ο άνθρωπος που θα βρει το μυστικό της ζωής.
Μια πληγή κλείνει μόνη της, και μια πηγή ανοίγει εκεί που δεν το περιμένεις. Όλα επικυρώνουν τον δυναμισμό της ζωής, και γκρεμίζουν τα είδωλα των φαντασιώσεων.
Η ευπρέπεια της ταπεινώσεως δεν είναι εκ του κόσμου τούτου και ομορφαίνει τη ζωή όλου του κόσμου.
Χαρίζεται στους συντετριμμένους και ταπεινούς που βλέπουν όλους τους άλλους καλούς και αγίους, ενώ τον εαυτό τους θεωρούν ακάθαρτο που μολύνει το περιβάλλον. Φανερώνουν τα κεκρυμμένα της αγάπης του Θεού και το κάλλος της δημιουργίας.
Δεν ταράζονται ποτέ, αλλά τρέφονται από τα δεινά της ζωής που δεν τελειώνουν.
Αν αυθόρμητα καταλήξης στο δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν, σου χαρίζονται τα ανθρωπίνως ανέφικτα που σώζουν τον κόσμο»
+Αρχιμ. Βασιλείου (Γοντικάκη), «Αποτυπώματα».

[toula]

Ακό­μη και αν θέ­λει ο Θεός να σου συγ­χω­ρή­σει τις αμαρ­τί­ες, δεν του το επι­τρέ­πεις εσύ.
Πώς νοιώ­θει ο αμε­τα­νόη­τος;
Τρι­γυρ­νά κου­βα­λών­τας τον κα­τή­γο­ρό του, την βα­ρειά του συ­νεί­δη­ση, όν­τας ο ίδιος αυ­το­κα­τά­κρι­τος. Δεν μπο­ρεί ούτε στιγ­μή να ηρε­μή­σει.
Ζει την τρα­γω­δία του Κάϊν. Στε­νά­ζει και τρέ­μει πάνω στη γη.
Και ενώ κα­νέ­νας δεν ξέ­ρει κάτι, αυ­τός μέσα του έχει συγ­κεν­τρω­μέ­νη την φω­τιά, που τον καί­ει πάν­το­τε...
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

Οταν υποφέρετε, νά προσεύχεσθε στον Κύριο, νά προσεύχεσθε προς Αύτόν θρηνώντας γιά σάς:
«Τί συμφορά έπεσε πάνω μου, πού, παρά τήν αγάπη μου γιά τις εντολές τού Χριστού, γιά τον λόγο Του και τη θεωρία των παθημάτων Του, δεν μπορούν νά μου δώσουν τήν έμπνευση νά Τον ακολουθήσω πλήρως»!
Εγώ ό ίδιος θρηνούσα σαν νά ήμουν καταραμένος, λόγω τής ανικανότητος μου να ζήσω ως χριστιανός.
Ζήστε έτσι, και στην περίπτωση αυτή όλα θά αλλάξουν.
Αυτή η «κατάρα» είναι ένα χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.
Δεν μέ εκπλήσσει πού τώρα οι άνθρωποι εγκαταλείπουν τή χριστιανική ζωή, διότι έγιναν ανίκανοι νά συλλάβουν τή θεότητα τού Χριστού.
Όσο γιά μάς, διαλέξαμε αυτή την οδό, την ποτισμένη με δάκρυα. Αλλά εμείς οί ίδιοι υποφέρουμε!
Είμαστε συντετριμμένοι από την εργασία, από την αδυναμία να ζήσουμε σύμφωνα με τις εντολές Του….
Όταν όλο το «είναι» μας είναι συγκεντρωμένο στον Θεό, η προσευχή μας μπορεί να λάβει χαρακτήρα αιώνιο και να μην αντιληφτούμε τη στιγμή του θανάτου.
Όταν είμαστε βυθισμένοι σε μια τέτοια προσευχή, δεν είμαστε πλέον σίγουροι αν θα επιστρέψουμε στη γη ή όχι.
Αν περάσουμε στην άλλη όχθη σε κατάσταση προσευχής, δεν θα ζήσουμε τον θάνατό μας, αλλά θα αισθανόμαστε ότι ζούμε.
Όταν βρισκόμαστε συνεχώς στην τελευταία Κρίση, περνάμε από τον θάνατο στην αιώνια ζωή, χωρίς να καταλάβουμε ότι έχουμε πεθάνει.
Εκφωνήθηκε στά γαλλικά, στις 10 Ιουνίου 1991.
Αρχ. Σωφρόνιος Σαχάρωφ. Οικοδομώντας τον ναό του Θεού μέσα μας και στους αδελφούς μας – τόμος Β’,ομιλια 72,