Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Προσκυνώ την εικόνα του Χριστού ως σεσαρκωμενου Θεού,την εικόνα της Παναγίας ως μητέρας τους Υιού του Θεού,την εικόνα των Αγίων ως φίλων του Θεού που πάλεψαν την αμαρτία ως το σημείο και το αιμα τους να δώσουν.
Αγ.Ιωαννης ο Δαμασκηνός.

[toula]

– Αν δε ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή.
~ Ο Γέροντας ζούσε το δράμα της ψυχής, που δεν εξωτερικεύεται, εγνώριζε τη χαρά που δεν εκφράζεται και φερόταν ανάλογα. Έτσι ξεκούραζε όλους, όσοι τον πλησίαζαν.
Ανέπαυε, παρηγορούσε.
Συχνά έλεγε:
– Αν δε ζει μέσα σου ο Χριστός, δεν μπορείς να καταλάβεις σωστά τα πράγματα στη ζωή. Πώς θα καταλάβεις τον πόνο, τη χαρά των ανθρώπων, αφού δεν ζεις και δε ζει μέσα σου ο Χριστός!
Έλεγε: Η καρδιά να χτυπά με το Χριστό, να αναπνέει Χριστό! Τότε μόνον είσαι πραγματικά, αληθινός άνθρωπος.
Ήταν μερικές φορές που έπαιζε με τα παιδιά, σαν παιδί. Τον έβλεπες και απορούσες που εύρισκε τόση χαρά. Πώς τα έπαιζε!
Τον απορροφούσε το παιδί τόσο πολύ, που έδινε την εντύπωση πως ξεχνούσε όλα τα άλλα. Τα έπαιρνε στην αγκαλιά του, τα έσφιγγε, τα φιλούσε, γινόταν ένα με αυτά.
Εκείνα τον αγκάλιαζαν, τον φιλούσαν, τράβαγαν τα μαλλιά του, πω, πω τι γινόταν!
Πάντα μου έλεγε:
– Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ καλά αυτά που τους λες. Πρέπει να τους μιλάς με σεβασμό όπως στους μεγάλους, αν και οι μεγάλοι δεν καταλαβαίνουν όπως αυτά…
Έλεγε επίσης, πως τα παιδιά που ζουν σε χριστιανικές οικογένειες και έχουν καθαρή ζωή, φθάνουν στην τέλεια θεωρία.
Δεν τον συγκινούσε και τόσο όταν έβλεπε πολλά παιδιά να μαζεύονται στα Μοναστήρια χωρίς να έχουν γονείς ευσεβείς.
Έλεγε, ότι για να μη φύγη ένα παιδί από το δρόμο της Εκκλησίας, δε φτάνουν μόνον οι καλοί πνευματικοί, αλλά θα πρέπει και οι γονείς να δίνουν ανάλογο παράδειγμα στα παιδιά.
Σε κάθε γιορτή των παιδιών ήταν παρών.
Οι γονείς των παιδιών έστρωναν το τραπέζι με διάφορα γλυκά, το εορταζόμενο παιδί καθόταν δίπλα του, έπιναν όλοι το τσάι η τον καφέ, ο Γέροντας έκανε μια ευχή και μετά έλεγε το πολυχρόνιο του εορταζόμενου, στα Ελληνικά και στα Ρωσικά.. Δεν ήθελε τα παιδιά να πικραίνουν τους γονείς.
‘’Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου’’ έλεγε. Επέμενε στον σεβασμό που πρέπει να έχουμε στους γονείς’’ .
~Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ~

[toula]

Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε φωτοφόρος απόστολος του Ευαγγελίου, στα μαύρα χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς. Η Εκκλησία του Χριστού, για να τιμήσει τον αγώνα και την προσφορά του, τον ονόμασε Ισαπόστολο..
Ο Άγιος Κοσμάς γεννήθηκε στο χωριό Ταξιάρχης της επαρχίας Αποκούρου που βρίσκεται κοντά στο χωριό Μεγάλο Δένδρο Ναυπακτίας, το 1714 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, που τον ανέθρεψαν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Είκοσι χρονών μετέβη στο Άγιο Όρος, για να σπουδάσει στο εκεί νεοσύστατο σχολείο του Βατοπεδίου. Ο Άγιος Κοσμάς, ονομαζόταν αρχικά Κωνσταντίνος και μετά την αποφοίτησή του, πήγε στη Μονή Φιλόθεου, όπου έγινε μοναχός (1759 μ.Χ.) και κατόπιν Ιερομόναχος και έλαβε το όνομα Κοσμάς...
Ο Άγιος γνωρίζοντας ότι το Έθνος κινδύνευε, δεν ησύχαζε και φλεγόταν νύχτα-μέρα από τον πόθο να βγει και να διδάξει στους σκλαβωμένους Έλληνες τα Άγια Γράμματα. Όμως, θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό και αδύνατο να επωμισθεί τέτοιο φορτίο. Με θεία αποκάλυψη, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον αδελφό του Χρύσανθο, που ήταν δάσκαλος... Αυτός του έκανε μερικά μαθήματα ρητορικής, που θα βοηθούσαν τον Κοσμά στο κήρυγμα.. Έπειτα, αφού πήρε την άδεια του Πατριάρχη Σεραφείμ, όργωσε στην κυριολεξία την Ελλάδα, διδάσκοντας στους «ραγιάδες» το λόγο του Θεού...
Έτσι, ο Άγιος Κοσμάς, αρχικά κήρυξε στην Κωνσταντινούπολη και στην συνέχεια μετέβη στην Αιτωλοακαρνανία.. Με νέα άδεια περιήλθε τα Δωδεκάνησα και το Άγιο Όρος.. Ακολούθως περιόδευσε στην Θεσσαλονίκη, Βέροια, σε ολόκληρη την Μακεδονία, έφθασε στην Χειμάρα, επέστρεψε στην Νότιο Ήπειρο και από εκεί κατέληξε στη Λευκάδα και την Κεφαλληνία.. Πήγε ακόμη στη Ζάκυνθο, Κέρκυρα και ξανά στην Βόρειο Ήπειρο...
Απ' οπού περνούσε, έκτιζε σχολεία, εκκλησίες, και πλήθος λαού συνέρεε και «ρουφούσε» το «νέκταρ» της αγίας διδασκαλίας του...
Τελικά, ο φθόνος των Εβραίων, σε συνεργασία με τους Τούρκους, είχε σαν αποτέλεσμα τον απαγχονισμό του Αγίου στο Κολικόντασι, στα χώματα της Βορείου Ηπείρου το 1779 μ.Χ. Το λείψανό του το έριξαν στα νερά του ποταμού Άψου.. Παρά την πέτρα που του είχαν δέσει στον λαιμό, το λείψανο επέπλεε.. Βρέθηκε από τον ιερέα Μάρκο κι ενταφιάσθηκε στη μονή της Θεοτόκου Αρδονίτσας Β. Ηπείρου, όπου και ανευρέθη.Αμην.:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:

[toula]

Aπό Θεού λογική
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Όπως εκεί­νοι οι οποί­οι επι­χει­ρούν να δια­πλεύ­σουν το πέ­λα­γος χω­ρίς πλοίο, μόνο για λίγο μπο­ρούν να κο­λυμ­πή­σουν χρη­σι­μο­ποιών­τας χέ­ρια και πό­δια, αλλά αφού προ­χω­ρή­σουν μα­κρύ­τε­ρα, τα­χέ­ως βυ­θί­ζον­ται από τα κύ­μα­τα, έτσι και εκεί­νοι που χρη­σι­μο­ποιούν τους δι­κούς τους συλ­λο­γι­σμούς (και λο­γι­κή), προ­κει­μέ­νουν να ερ­μη­νεύ­σουν τα με­γά­λα δόγ­μα­τα της Χρι­στια­νι­κή πί­στε­ως, οδη­γούν­ται σε ναυά­γιο…
Ιερός Χρυσόστομος
www.dogma. gr

[toula]

Άγιος Νήφων, επίσκοπος Κωνσταντιανής , ένας Άγιος
του Δ' αιώνα, σχεδόν άγνωστος!
Κάποιο σαββατόβραδο, που ήταν στην εκκλησία του Αγίου Αναστασίου, βλέπει ξαφνικά ο όσιος να παρουσιάζεται ανάμεσα στο λαό η υπεραγία Θεοτόκος συνοδευόμενη από τους Αγίους Αποστόλους.
Φαινόταν να εξετάζει ποια Αρετή στόλιζε τον κάθε χριστιάνο.
Και την έβλεπε σε αρκετούς να ικανοποιείται και να χαίρεται, γιατί διεπίστωνε ότι με πολύ μόχθο αγωνίζονταν για τη Σωτηρία τους.
Σε άλλους όμως συχνά δάκρυζε και κουνούσε με απόγνωση το κεφάλι της, γιατί τους έβλεπε να παραμελούν την ψυχή τους.
Για τον καθένα από αυτούς στεκόταν, ύψωνε τα χέρια της προς<< τον εξ αυτής τεχθέντα >> και ζητούσε θλιμμένη και δακρυσμένη τη μετάνοια του.
Ο Νήφων συγκινήθηκε πολύ βαθιά και θαύμασε που ούτε νύχτα ούτε μέρα εγκαταλείπει τους χριστιανούς η πανάχραντη Θεοτόκος, αλλά διαρκώς μοχθεί για δίκαιους και αμαρτωλούς, ώστε να μη χαθεί κανένας!!!
Από το βιβλίο ένας ασκητής Επίσκοπος ΣΕΛ.68

[toula]

Κοινώνησες τον Δεκαπενταύγουστο;;;
Να βγαίνει το Άγιο Ποτήριο λέγοντας ο Ιερέας «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε» και να μην πιστεύουμε ότι είναι μέσα στο Άγιο Ποτήριο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού αλλά «κάτι» για να πάει καλά η χρονιά καλά και να κοινωνήσουμε για το καλό.
Τις τελευταίες μέρες καθημερινά με συναντάει κόσμος στα μαγαζιά και στον δρόμο λέγοντας : «Τι ώρα θα βγάλεις τη Θεία Κοινωνία ανήμερα της Παναγίας;»,
«Πάτερ μου τρεις μέρες τρώω άλαδο γι’ αυτό θα Κοινωνήσω».
«Πάτερ δεν έχω φάει κρέας δέκα μέρες και θα έρθω να μεταλάβω , έχω προετοιμαστεί», «Πάτερ, λέω να έρθω να Κοινωνήσω αύριο, έτσι μου ’ρθε, τι λες; ».
Για εξομολόγηση, μετάνοια και πνευματική συστολή ούτε λόγος...
Το ότι έφαγες χόρτα άλαδα μια βδομάδα αλλά έχεις φάει δέκα ανθρώπους με τη γλώσσα και τους λογισμούς σου δεν το εξετάζουμε…
Έτσι βλέπουμε ανθρώπους να κοινωνούν και να είναι και «της Εκκλησίας άνθρωποι» αλλά για κάποιο λόγο κάθε χρόνο γίνονται χειρότεροι , γιατί άραγε;…
Γιατί νιώθουν αξιότητα και αυτοδικαίωση όταν πάνε στο Άγιο Ποτήριο αλλά όχι μετάνοια και αυτό μπορεί να γίνει αίτιο δαιμονισμού του ανθρώπου «ἄνθραξ γάρ ἐστι τούς ἀναξίους φλέγων».
Το ότι απλά νηστέψαμε δεν σημαίνει ότι μπορούμε να μεταλάβουμε.
Η νηστεία είναι ένα μέσο πνευματικού αγώνα και όχι ο σκοπός.
Ο πνευματικός-εξομολόγος θα κρίνει αν θα μπορούμε αν ενωθούμε με τον Χριστό, με την προϋπόθεση ότι έχουμε μετάνοια και κοινωνεί η ίδια μας η ζωή καθημερινά με τον Χριστό και τους ανθρώπους.
Η Θεία Κοινωνία δεν είναι έθιμο, όπως η γιορτή του μελιού , του κρασιού και του αγρότη.
Η Θεία Κοινωνία είναι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.
Για να ενωθούμε μαζί Του χρειάζονται πνευματικές προϋποθέσεις που δεν μπορούμε να τις κρίνουμε εμείς αλλά ο πνευματικός πατήρ που μας παρακολουθεί και στου οποίου το πετραχήλι έχουμε εναποθέσει τη ζωή μας.
Αντιμετωπίζουμε το Άγιο Ποτήριο όχι σαν να είναι μέσα ο Χριστός, αλλά σαν να είναι ψωμί και κρασί το οποίο πρέπει να λάβουμε για να μας πάει καλά η χρονιά και να μας έχει ο Θεός καλά, μην πάθουμε κάτι και αρρωστήσουμε. Νομίζουμε ότι η Θεία Μετάληψη θα μας προσφέρει κάποια επίγεια υλική ευλογία σε εμάς ή στα παιδιά μας.
Πόση πλάνη Θεέ μου….
Βλέπουμε συχνά γονείς να έχουν απαίτηση να κοινωνήσουν πρώτα τα παιδιά τους γιατί σιχαίνονται !!! αν πάει άλλος πρώτος.
Άλλες φορές βλέπουμε να απομακρύνουν τα παιδιά από τη Θεία Κοινωνία αν δούνε ότι κοινώνησε προηγουμένως κάποια ηλικιωμένη κυρία.
Μιλάμε για βλασφημία απίστευτου μεγέθους….
Αν νομίζουμε ότι Κοινωνώντας τρεις φορές τον χρόνο με λίγη νηστεία θα πάμε στον παράδεισο ή θα έχουμε ευλογίες του Θεού για να κερδίσουμε κανένα λαχείο , τότε ζούμε σε πλάνη.
Αν ήταν τόσο απλά και ωραία τα πράγματα δεν θα είχαμε ασκητές , στυλίτες ανθρώπους που έδωσαν αίμα για να λάβουν Άγιο Πνεύμα με άσκηση και κόπους.
Εμείς νομίζουμε ότι επειδή θα πάμε με την κολόνια, το κουστουμάκι και το ταγεράκι στον Ναό έχοντας φάει ραδίκια άλαδα το βράδυ, θα δούμε το Άκτιστο Φως.
Πολλές φορές αντιμετωπίζουμε με περισσότερη σοβαρότητα κοινωνικά γεγονότα από το Άγιο Ποτήριο.
Για αυτό και σύμφωνα με τη λατρευτική τάξη της Εκκλησίας, όταν ο Ιερέας κοινωνεί τον κόσμο, πρέπει να είμαστε όρθιοι και σιωπηλοί , σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει συνήθως, δηλαδή ότι εκείνη την ώρα πολλοί βρίσκουν ευκαιρία για λίγο κουτσομπολιό.....
- Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

[toula]

ΓΕΡΩΝ ΙΕΡΟΝΥΜΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ
ΝΑ γνωρίζεις:Η ζωή του ανθρώπου είναι περισσότερον ακανθόσπαρτος παρά ανθόσπαρτος.
Γέροντα , σας παρακαλώ πολύ πείτε μου, όταν βρεθώ σε δύσκολες στιγμές, σκοτίσεως του λογισμού η μεγάλης λύπης, για να υπομείνω, να μη πάθει τίποτα το μυαλό μου,
τι προσευχή πρέπει να κάνω για να βοηθηθώ;
_Το <<Πιστεύω να λες, κόρη.
Αλλά, αργά και να το αισθάνεσαι.
Κάθε μία λέξη του να φθάνει βαθιά στην καρδιά σου, όχι τυπικά και ξηρά.
Εγώ το λέγω πολλές φορές την ημέρα 5_6 και περισσότερες.
Στο δρόμο, παντού όταν περπατώ, λέγω το <<Πιστεύω>> .
Όταν ένας λογισμός μου έλθει, το Πιστεύω λέγω και φεύγει.
Να προσέχεις να μη θιγή το πνευματικό μέρος και όλα τα άλλα περνούνε .
Σε όλους να φαίνεσαι πως δεν ξέρεις τίποτα.
Είναι πιο ασφαλισμένος ο άνθρωπος εις την αφάνειαν και την ταπείνωσην.
Κάθε φορά σου το λέγω, διότι είναι βασικό:
Ποτέ με λύπη μη δέσεις το νου σου ότι και να γίνει.
Ακόμη και σφάλμα και αμαρτία.
Σφάλματα και πτώσεις γίνονται, αλλά συγχωρούνται όταν μετανοήσει ο άνθρωπος.
Η αμετανοησία μόνον δεν συγχωρείται.
Από το βιβλίο ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης ΣΕΛ.298

[toula]

H προαίρεση
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από τους αν­θρώ­πους για τα μεν δικά τους σφάλ­μα­τα γί­νον­ται συ­νή­γο­ροι, κα­τη­γο­ρούν όμως τα σφάλ­μα­τα των άλ­λων. Και πολ­λές φο­ρές λένε, ότι τα πράγ­μα­τα της πο­λι­τεί­ας δεν βα­δί­ζουν κα­λώς και ότι αι­τία του κα­κού, εί­ναι η απε­ρι­σκε­ψία των αρ­χόν­των. Εγώ όμως λέω, ότι όχι η απε­ρι­σκε­ψία των αρ­χόν­των, αλλά τα δικά μας σφάλ­μα­τα εί­ναι η αι­τία της ανα­τα­ρα­χής και αυτά προ­κα­λούν τις συμ­φο­ρές που μας συμ­βαί­νουν. Δεν υπάρ­χει άλλη εξή­γη­ση. Εξάλ­λου το να εκλέ­γου­με τους άρ­χον­τες σύμ­φω­να με τις επι­θυ­μί­ες μας, τί­πο­τε άλλο δεν εί­ναι παρά, το ότι λόγω των προ­η­γού­με­νων σφαλ­μά­των μας, τέ­τοιον άρ­χον­τα απο­κτή­σα­με…
Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

24 Αυγούστου μνήμη του Αγίου Πατρός ημών Κοσμά του Αιτωλού.
Εσωζε ψυχές.
Πρόκειται για φαινόμενο κληρικού που τιμήθηκε επάξια και αγαπήθηκε υπερβολικά.
Οι άνθρωποι τον κατάλαβαν ότι τους αγάπησε ειλικρινά και του αφοσιώθηκαν ακόμη και ληστές.
Αυτό που τον μεγάλυνε ήταν οι από Θεού θαυματουργίες και προφητείες του.
Το κήρυγμά του ήταν ελκυστικό γιατί ήταν απλό, ανυπόκριτο, αφτιασίδωτο και θεοκίνητο. Δίδασκε με πόθο, με λαχτάρα, με πόνο και αγάπη.
Ήταν ένας άφθαστος διδάχος.
Οι λόγοι του ακόμη και σήμερα συγκινούν για τη χάρη τους.
Δεν είχε χειρόγραφες σημειώσεις, είχε χάρισμα, ήταν θεόπνευστος και γλυκομίλητος.
Γνώριζε καλά να αναπαύει με τρόπο και τους αμαθείς. Χρησιμοποιούσε την απλή δημοτική γλώσσα.
Τα θέματά του ήταν από το Ευαγγέλιο και τον Συναξαριστή.
Έλεγε τα χρήσιμα, τα απαραίτητα, τα σωτήρια.
Ήταν φλογερός, αληθινός, ατόφιος, γλαφυρός, ταπεινός και πράος.
Ήταν φωτεινός, ελπιδοφόρος ακέραιος και πάντα διδακτικός.
Μιλούσε στους αγρούς στήνοντας έναν ξύλινο σταυρό.
Δίδασκε στη σκιά του σταυρού.
Αυτό είχε μεγάλη σημασία και βαθύ νόημα. Φεύγοντας άφηνε τον σταυρό σε ανάμνηση.
Μόνο δώδεκα επιστολές άφησε.
Μιλούσε προφορικά, σαγηνευτικά και πειστικά. Τους λόγους του που σώθηκαν τους αντέγραφαν πιστοί μαθητές του. Δημιουργούσε στους ακροατές του ιερό ενθουσιασμό, μετάνοια και συντριβή.
Τον ακολουθούσε μια λαοθάλασσα διψασμένων υποδούλων. Τον άκουγαν με θαυμασμό ακόμη και αλλόθρησκοι. Ήταν μέρη που έμενε δυο-τρεις ημέρες.
Έτρεχαν όλοι να τον ακούσουν με προσοχή και θαυμασμό.
Οι λόγοι ρίζωναν βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων.
Οι στόχοι επιτεύχθηκαν και μυστικά χαιρόταν.
Μίλησε κατά τη αδικίας, της κακίας, των παθών, της αμάθειας, της ασέβειας και της αθεοφοβίας.
Έφερε την καταλλαγή, τη συνδιαλλαγή, την ομόνοια και την ένωση.
Το ήθος του αφόπλιζε και επηρέαζε τη μεταβολή της άστατης ζωής των ανθρώπων.
Αναθέρμανε την πίστη και εργάστηκε επίπονα κατά των φοβερών εξισλαμιστών.
Αρκετούς παρασυρμένους έφερε σε μεταμέλεια και μετάνοια, εξομολόγηση και δάκρυα.
Να τι μπορεί να κάνει ένας άγιος.
Να τι έκανε ένας απλός παπάς.
Ορισμένοι ιστορικοί δεν τον αναφέρουν καθόλου. Τα σχολικά βιβλία τον αγνοούν.
Στη Βόρειο Ήπειρο τελείωσε μαρτυρικά το βίο του.
Εκεί είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος του έργου του.
Ο προφήτης του Γένους, ο ταπεινός παπαδάκος, ο ακαταμάχητος διδάχος, ο ένδοξος ιερομάρτυρας αποτελεί φωτεινή μορφή του Νέου Ελληνισμού. Κάθε τιμή είναι οφειλόμενο χρέος, κάθε αποσιώπηση αποτελεί εμπάθεια και ανεπίτρεπτη λησμοσύνη.
Τέτοιες μορφές θα πρέπει πάντοτε να προβάλλονται με κάθε τρόπο.
Είναι χρέος μας, ανάγκη της ψυχής μας.
Γέροντος Μωυσέως του Αγιορείτου

[toula]

«Τό κακό θά ἔρθῃ ἀπό τούς διαβασμένους».
Εννοώντας ἀσφαλῶς τούς διαφωτιστές καί μετανεωτερικούς διανοουμένους μας.
Μήπως δέν περιέγραφε τήν ἐποχή μας, ὅταν ἔλεγε:
«Θά βγοῦν πράγματα ἀπό τά σχολεῖα, πού ὁ νοῦς σας δέν φαντάζεται».
Ἀδιάψευστα δέ περιγράφει προορατικά και τήν κοινωνική ζωή μας, ὅταν ἔλεγε ὅτι οἱ Πολιτικοί μας Ἡγέτες «θά βάλουν φόρο στίς κόττες καί στά παράθυρα»!
Εὐστοχότερη ὅμως ἐπισήμανση τῆς δημοσιονομικῆς ὀργάνωσής μας δέν θά μποροῦσε σήμερα νά ἐπινοηθεῖ, ἀπ’ ὅσο ἡ προφητεία του: «Οἱ ληστές (γράφε: oἱ διαχειριζόμενοι τίς τύχες μας) θα φύγουν ἀπό τά βουνά καί θά κατεβοῦν στίς πόλεις καί θά φοροῦν ποδήματα». Κάτι πού θυμίζει τό «ὁ δολοφόνος μέ τό φράκο»!
Ἀλλά και γιά τά νομοθετήματα, πού ρυθμίζουν (γρ. ἀπορρυθμίζουν) τόν ἠθικο-κοινωνικό μας βίο ἐπαληθεύθηκε ἡ πρόβλεψή του:
«Θά δοῦμε και θά ζήσουμε τά Σόδομα καί τά Γόμορρα»!
Προβλέποντας δέ το ρεῦμα τῆς ἀναγκαστικῆς μετανάστευσης τῶν καιρῶν μας, θά πεῖ: «Ἐσεῖς θά πᾶτε νά κατοικήσετε ἀλλοῦ καί ἂλλοι θἀρθοῦν νά κατοικήσουν σέ σᾶς», βλέποντας την ἐγκατάλειψη τῆς Χώρας ἀπό τους Ἕλληνες καί τήν εἰσβολή τῶν ξένων (λαθρομεταναστῶν).
Διαβάζοντας τίς «προφητεῖες» του, νομίζεις ὅτι γράφθηκαν για τήν ἐποχή μας, σέ ὅ,τι ἀφορᾷ στην ἀποστασία καί πνευματική νέκρωσή μας.
Στόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ, κινούμενος καί ὁ ἐπίσης ἡσυχαστής Μακρυγιάννης θα ἐκφράσει τήν ἀντίθεσή του προς τήν ἐθνική πορεία μας:
«Ἄν μᾶς ἔλεγε κανένας αὐτήνη τή λευτεριά, ὁπού γευόμαστε, θά περικαλούσαμεν τόν Θεόν, νά μᾶς ἀφήσει εἰς τούς Τούρκους ἄλλα τόσα χρόνια, ὅσο νά γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τί θά εἰπεῖ πατρίδα, τί θα πεῖ θρησκεία, τί θά εἰπεῖ φιλοτιμία, τί ἀρετή, καί τιμιότης».
Ζώντας στήν ἐθνική μας ἀποτυχία, πού διεῖδαν, ὁ καθένας μέ τον τρόπο του, Πατροκοσμᾶς καί Μακρυγιάννης, δέν μᾶς μένει τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ταπεινή ἱκεσία:
Χριστέ καί Παναγιά μου, καί σύ, Ἅγιε Κοσμᾶ,
Βοηθῆστε τήν Ἑλλάδα, νά ἀναστηθεῖ ξανά!
«Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ ὁ ὁραματισμὸς του γιὰ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος» (απόσπασμα)
π. Γεώργιος Μεταλληνός