Νηστεύουμε είπατε;;;Δείτε αυτό....

[gol]

ΑΝ ΑΥΤΟ ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΔΗΛ. ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ ΝΟΜΙΖΩ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ! ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΣ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΓΑΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΧΕΙ (Η ΝΗΣΤΕΙΑ) ΕΤΣΙ ΕΙΣΑΚΟΥΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ :)

[nkope]

ΑΝ ΑΥΤΟ ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ ΔΗΛ. ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΔΕΝ ΒΟΗΘΑ ΝΟΜΙΖΩ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ! ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΣ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΑΓΑΘΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΚΑΙ ΑΞΙΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΕΧΕΙ (Η ΝΗΣΤΕΙΑ) ΕΤΣΙ ΕΙΣΑΚΟΥΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ Ο ΘΕΟΣ :)

Φίλε gol, πιστεύεις ότι αν έχουμε αγάπη δεν μας χρειάζεται η νηστεία;

Ε, λοιπόν, έχεις δίκιο. Που θα βρούμε όμως την κατά Χριστόν αγάπη; Ή νομίζεις ότι αυτό που νοιώθουμε για τους δικούς μας είναι κατά Χριστόν αγάπη; Όχι φίλε μου, συνήθως είναι εμπαθής αγάπη και δεν το ξέρουμε. Δηλαδή πιο απλά έχει μέσα και λίγο συμφέρον κι εγωισμό. Για να μας πουν καμιά κουβέντα που να μη μας πολυαρέσει και να δούμε που θα πάει η αγάπη.

Την κατά Χριστόν αγάπη τη δίνει μόνο ο Χριστός. Και για να μας τη δώσει πρέπει ν΄αγωνιστούμε πνευματικά. Η Μεγάλη Σαρακοστή δίνει την ευκαιρία για τέτοια άσκηση, κατά τη δύναμη του καθενός και με τις οδηγίες του Πνευματικού του. Όπως είπαμε η νηστεία μόνο από φαγητό δεν αρκεί, αλλά είναι κι αυτή απαραίτητη, εφ όσον δεν υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας που να την εμποδίζει.

Μην ξεχνάς ότι ο Αδάμ κι η Εύα διώχτηκαν από τον Παράδεισο γιατί έφαγαν αυτό που δεν έπρεπε, γιατί η νηστεία ήταν η πρώτη εντολή του Θεού προς τον άνθρωπο σαν κριτήριο για να δείξει την υπακοή του.

[Xpnstos]

Προφανώς η τέλεια αγάπη, ως τέλειον δώρημα, άνωθεν εστί καταβαίνον, εκ του Πατρός των φώτων. Το να λέμε όμως όμως ότι δεν μπορούμε να ασκηθούμε στην αγάπη και περιμένουμε από τον Θεό να μας την χαρίσει, νομίζω ότι δεν είναι σωστό. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα και ο λόγος του Αποστόλου Παύλου. Παραθέτω το απόσπασμα (σε μετάφραση γιατί μου άρεσε η συγκεκριμένη)

Aκόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις
γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων,
χωρίς όμως να έχω αγάπη,
θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει
σκέτους ήχους ή τύμπανο που
δημιουργεί μόνο φασαρία.
Kι αν είχα το χάρισμα της προφητείας
και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση,
κι αν είχα όλη την πίστη,
έτσι που να μετατοπίζω βουνά,
χωρίς όμως να έχω αγάπη,
θα ήμουν ένα τίποτε.
Kι αν ακόμα διένειμα
όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμένους,
κι αν παρέδιδα το σώμα μου
να καεί στη φωτιά,
χωρίς όμως να έχω αγάπη,
δε θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε.
H αγάπη μακροθυμεί,
επιζητάει το καλό.
H αγάπη δε φθονεί.
H αγάπη δεν καυχησιολογεί,
δεν αλαζονεύεται,
δε φέρεται άπρεπα,
δεν κυνηγάει το δικό της συμφέρον,
δεν κυριεύεται από θυμό,
δεν κρατά λογαριασμό
για το κακό που της κάνουν,
δε χαίρεται για την αδικία,
αλλά μετέχει στη χαρά
για την επικράτηση της αλήθειας.
Όλα τα καλύπτει,
όλα τα πιστεύει,
όλα τα ελπίζει,
όλα τα υπομένει.
H αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει.
Eνώ τα άλλα,
είτε προφητείες είναι αυτές,
θα καταργηθούν,
είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν,
είτε γνώση, θα καταργηθεί.
Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως
ένα βαθμό προφητεύουμε.
Mα όταν έρθει το τέλειο,
τότε το ατελές θα καταργηθεί.
Παιδάκι όταν ήμουνα,
σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν,
σαν παιδάκι έβγαζα συμπεράσματα.
Mα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα
να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι.
Γιατί, πραγματικά τώρα, βλέπουμε
απροσδιόριστα σαν σε θαμπό καθρέφτη.
Tότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο.
Tώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό,
τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια,
όπως ακριβώς μ' έχει γνωρίσει ο Θεός.
Aυτά λοιπόν που μένουν τελικά,
είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη.
Aυτά τα τρία,
με κορυφαία τους,
όμως, την αγάπη.
(Α' Κορινθίους κεφ. 13)

Ο ύμνος της Αγάπης έχει ξανααναφερθεί σε topic (http://athos.edo.gr/modules.php?name=Fo ... pic&t=2288)
Τότε ο Misha είχε όμορφα παραθέσει ένα απόσπασμα από τα Ασκητικά του Αγίου Ισαάκ του Σύρου. Το ξαναπαραθέτω γιατί νομίζω βάζει τα πράγματα στη σωστή σειρά (δλδ πρώτα αγαπάμε και μετά νηστεύουμε)

“ο ευρών την αγάπην, τον Χριστόν εσθίει καθʼ εκάστην ημέραν και ώραν και αθάνατος γίνεται εκ τούτου... Ούτός εστιν ο οίνος ο ευφραίνων καρδίαν ανθρώπου. Μακάριος ο πιών εκ του οίνου τούτου.

Εκ τούτου έπιον οι ακόλαστοι, και ηδέσθησαν· και οι αμαρτωλοί, και επελάθοντο τας οδούς των προσκομμάτων· και οι μέθυσοι, και εγένοντο νηστευταί· και οι πλούσιοι, και επεθύμησαν την πτωχείαν· και οι πένητες, και επλούτησαν τη ελπίδι· και οι άρρωστοι, και εγένοντο δυνατοί· και οι ιδιώται, και εσοφίσθησαν” (Ισαάκ Σύρου,Ευρεθέντα Ασκητικά σελ. 282-283).

[Nikolaos490]

Επειδή κι εγώ είμαι ένα από τα άτομα που είπα περί νηστείας θα ήθελα να σου επισημάνω ότι τα βλέπεις κακόπιστα.
Όταν δίνουμε μια πληροφορία σε έναν αδελφό που ρωτάει δεν του κουνάμε το δάχτυλο...

Αχ, Θάλεια μου (και συμπάθα με για την οικειότητα),

μου θύμησες αυστηρή δασκάλα του παλιού καιρού... με οξύνοια απίστευτη (αφού εννόησες με το πρώτο "για ποιόν χτυπά η καμπάνα"), αλλά και με σπάνια για σένα έλλειψη χιουμοριστικής διάθεσης.
Ως παλαιότερη εδώ στο forum, μάλλον ο ρόλος της μητέρας που με χιούμορ νουθετεί τους νεοτέρους (στο forum, κι όχι στην ηλικία -τα 18 είπαμε έκλεισες;-) σου πρέπει (κι έτσι σ' είχαμε συνηθήσει) κι όχι της αυστηρής δασκάλας.
Ευτυχώς, πρόλαβαν όλοι (misha,yparxei,xpnstos κι εσύ φυσικά) κι απανήλθε η ειρήνη άμεσα στις καρδιές.

Ερώτηση: μήπως κάνεις "τριήμερο" χωρίς ευλογία και σε πειράζει ο πονηρός κι έχασες το χιούμορ σου...

Ας σοβαρευτούμε όμως κι ας καταθέσω κι εγώ κάτι δανεικό...

από μια συμβατική και τυπική νηστεία - δηλαδή νηστεία από υποχρέωση και συνήθεια - πρέπει να γυρίσουμε στην πραγματική νηστεία. Ας είναι περιορισμένη και ταπεινή αλλά να είναι συνεχής και αποφασιστική. Ας αντιμετωπίσουμε έντιμα τις πνευματικές και φυσικές μας δυνατότητες και ας ενεργήσουμε ανάλογα• ας θυμόμαστε πάντως ότι δεν μπορούμε να νηστέψουμε χωρίς να προκαλέσουμε αυτές τίς δυνατότητες, χωρίς να ενεργοποιήσουμε στή ζωή μας τα θεϊκά λόγια «τα αδύνατα παρ' ανθρώποις δυνατά εστί παρά τω Θεώ».

Τα λόγια του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν... θα τα βρείτε σε ένα μεστό κείμενο (μεγάλο για να το μεταφέρω αυτούσιο) εδώ http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/S ... sti_3.html

Μιχάλη, ευχαριστώ πολύ (ξέρει αυτός...)

[stratos]

Το να λέμε όμως όμως ότι δεν μπορούμε να ασκηθούμε στην αγάπη και περιμένουμε από τον Θεό να μας την χαρίσει, νομίζω ότι δεν είναι σωστό. Αλλιώς δεν θα είχε νόημα και ο λόγος του

γιατι τα μπερδευεις τα πραγματα;
ετσι ειπα;
ασκηση δεν κανω και εγω για να αποκτησω την αγαπη;
αλλα πως θα την αποκτησω; θα την βρω καπου και θα την κλεψω;
η θα παταω ενα κουμπι και θα την αισθανομαι για ολο τον κοσμο;
η θα ειναι δωρο απο τον Θεο αφου δει οτι προσπαθω για αυτην;
η Χριστιανική αγάπη είναι εξ ορισμού η αδύνατη δυνατότητα του να βλέπεις, να συναντάς το Χριστό σε κάθε άνθρωπο.
δεν μιλαμε για την αγαπη σε προσωπα..
μιλαμε για την ΑΓΑΠΗ

[nkope]

......
η θα παταω ενα κουμπι και θα την αισθανομαι για ολο τον κοσμο;
η θα ειναι δωρο απο τον Θεο αφου δει οτι προσπαθω για αυτην;
η Χριστιανική αγάπη είναι εξ ορισμού η αδύνατη δυνατότητα του να βλέπεις, να συναντάς το Χριστό σε κάθε άνθρωπο.
δεν μιλαμε για την αγαπη σε προσωπα..
μιλαμε για την ΑΓΑΠΗ

Ηλία με κάλυψες, ήθελα να πώ Χρήστο ότι πολύ ωραία περιγράφεις την κατά Χριστόν αγάπη, αλλά ο Απόστολος Παύλος δεν λέει ότι μπορούμε να την αποκτήσουμε μόνοι μας, άλλωστε ο Κύριος λέει "χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε" (καλό εννοεί).

Μπορεί να μπορούμε να φανταστούμε την τέλεια αγάπη αλλά δεν μπορούμε να τη βιώσουμε χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Αν δε βάλουμε τον εσταυρωμένο δι ημάς και αναστημένο Χριστό στην καρδιά μας δεν μπορούμε να Τον βρούμε και στα πρόσωπα των διπλανών μας. Και για να έρθει να κατοικήσει ο Χριστός στην καρδιά μας πρέπει πρώτα να την καθαρίσουμε με την άσκηση και την προσευχή.

Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος δεν δίδονται δωρεάν, χρειάζεται άσκηση κι υπομονή. "Πρέπει να χύσεις αίμα για να λάβεις Πνεύμα", έλεγε ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος.

[gol]

XRHSTO ΣΥΜΦΩΝΩ ΑΛΛΩΣΤΕ ΔΕΝ ΑΝΑΙΡΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΜΟΥ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ. ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ Η ΜΟΝΟ ΓΙΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΦΕΡΟΝΤΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓΑΠΟΥΝ! ΑΛΛΩΣΤΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΔΙΔΑΞΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ!
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΜΕΡΑ!

[katerina71]

......................................................................................................
Παιδια μια απορια την εχω,που βρηκατε φαουλ σε αυτα που ειπε η Ευθαλια...γραφτηκαν κατεβατα για το θεμα και μου προκαλει εντυπωση...Μια χαρα ειπε οτι ειπε...

ΣΥΜΦΩΝΩ.
Ευθαλία (123) φοβερή η ιδέα για το τσάι με τα κορν φλεικς.Σε ευχαριστώ πολύ.

[123]

Ώπα...ώπα....μερικοί έχετε πάρει φόρα και θέλετε να σαρώσετε τα πάντα. Και νάταν μόνο αυτό...αρχίσατε να βάζετε ταμπέλες....
Και άντε την πρώτη την προσπερνάμε, την δεύτερη επίσης...αλλά εδώ έχετε ξεπεράσει τα όρια.
Κατ' αρχήν λυπάμαι που χαλάσαμε το θέμα γιατί αλλού ήταν το ερώτημα, αλλού η απάντηση κι αλλού οι επιθέσεις. Και μιλάμε για επιθένεις εκ του ουκ άνευ. Σκεφτείτε να υπήρχε και λόγος.

Πράγματι όμως μου φτιάξατε το κέφι με τις τόσες ταμπέλες. Ζηλώτρια...κάτι για τριήμερα είπε κάποιος...κάτι για δάχτυλο που κουνιέται κάποιος άλλος...κάτι για ευλογίες....ε...επ...ΕΛΕΟΣ....τι πάθατε? Σας έπεσε ζόρι η νηστεία? Κι ακόμα δεν άρχισε!
Ηρεμείστε και ας δει ο καθένας την δοκό στο μάτι του αφήνοντας κατά μέρος το αγκάθι στου αδελφού του.

[Xpnstos]

Εγώ Ευθαλία μου δεν νηστεύω, είμαι πολύ αμαρτωλός. Άρα δεν μου έπεσε ζόρι η νηστεία. Όσο για το κέφι χαίρομαι που σου το φιάξαμε. Μακάρι πάντα να εισαι ευδιάθετη και χαρούμενη.
Stratos δεν διαφωνώ με αυτά που λές. Μού φάνηκε λίγο περίεργο αυτό που έγραψες στον gol
"αλλα αρχιζουμε με αυτα που περνανε απο το χερι μας
το να αγαπησω εγω εσενα μονο ο Θεος μπορει να με βοηθησει να το κανω
ειναι ανωτερη κατασταση...
δεν μπορω απο μονος μου να κανω κατι τετοιο"
Μπορεί να ήταν η διατύπωση λίγο παράξενη, με ξένισε όμως.
Επιτρέψτε μου να παραθέσω (για να ευφρανθούμε και να διδαχτούμε όλοι) τρία αποσπάσματα από τον βίο και τη διδασκαλία του Αγίου Σιλουανού. (τα περίεργα σημάδια στο κείμενο, είναι από το σκανάρισμα του πολυτονικού κειμένου, αλλά νομίζω βγαίνει άκρη)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

Κάθε άνθρωπος, βλέπει στους άλλους μόνον αυτό, πού γνώ¬ρισε με την πνευματική του πείρα για τον εαυτό του. Γι' αυτό ή στάση του ανθρώπου προς τον πλησίον είναι σίγουρο κριτή¬ριο για το βαθμό αυτογνωσίας στον όποιο έφτασε.
Όποιος έμαθε από τον ίδιο τον εαυτό του σε ποιο βάθος και σε ποια ένταση μπορούν να φτάσουν οι οδύνες του ανθρω¬πίνου πνεύματος, όταν αποχωριστή από το φως τής αληθινής υπάρξεως κι όποιος κοντά σ' αυτό έμαθε και το μεγαλείο του ανθρώπου, όταν βρίσκεται κοντά στό Θεό μόνον αυτός γνωρί¬ζει πώς κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει αιώνια αξία, μεγαλύτερη από όλο τόν υπόλοιπο κόσμο. Ξέρει πώς ό Θεός αγαπά καθένα από τους «ελαχίστους τούτους» (Ματθ. κε' 40). Γι' αυτό ποτέ, ούτε από μέσα του δεν σκέφτεται το φόνο, ούτε επιτρέπει στον εαυτό του να βλάψη ή να λυπήση τόν πλησίον.
Όποιος «απλώς πιστεύει» ή ένοιωσε μέσα του μόνο μια μέτρια χάρη και «προσδοκά» ασαφώς ακόμη τήν αιώνια ζωή, αυτός προφυλάσσει τόν εαυτό του από τήν αμαρτία στό μέτρο πού αγαπά το Θεό. Ή αγάπη του όμως είναι ατελής και μπορεί να προσβάλη τόν αδελφό.
Κι οποίος «για το δικό του συμφέρον» ζημιώνει άσπλαχνα τους άλλους ή κάνει φόνο, αυτός έχει εξομοιωθεί με τα κτήνη και στό βάθος του έχει τήν αυτογνωσία πώς είναι θηριόμορφος, αφού δεν πιστεύει στην αιώνια ζωή ή βρίσκεται σε μια πνευμα¬τική πορεία δαιμονική.
Ό ίδιος ό Γέροντας έμαθε, από τήν εμφάνιση του Χριστού σ' αυτόν, να βλέπη στον καθένα τήν εικόνα του Θεού. Δεχόταν γενικά τους ανθρώπους ώς τέκνα Θεοϋ, ώς φορείς του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα, ώς Πνεύμα και Φως της Αλήθει¬ας, ζή σ' ένα κάποιο μέτρο, μέσα στον καθένα και «φωτίζει πάν¬τα άνθρωπον». Έτσι, οποίος παραμένει στή χάρη, βλέπει τή χάρη και στους άλλους. Όποιος όμως δεν αισθάνεται μέσα του τή χάρη, αυτός δεν τήν βλέπει και στους άλλους. Έλεγε ακόμα ό Γέροντας πώς από τόν τρόπο πού δέχεται ό άνθρωπος τόν πλη¬σίον του, μπορείς νά κρίνης για το βαθμό της χάρης πού έχει μέσα του: «Αν ό άνθρωπος βλέπη στον αδελφό του τήν παρου¬σία του Αγίου Πνεύματος, αυτό σημαίνει πώς έχει κι ό ίδιος μεγάλη χάρη. Αν όμως μισή τόν αδελφό του, αυτό σημαίνει πώς αυτός ό ίδιος κατέχεται από πονηρό πνεύμα».
Αυτή ή τελευταία διαπίστωση ήταν τελείως αναμφισβή¬τητη για τόν Γέροντα. Ήταν βαθειά πεπεισμένος πώς ό άνθρω¬πος πού μισεί τόν αδελφό του, όποιος κι αν είναι, έκαμε τήν καρ¬διά του κατοικία πονηρού πνεύματος κι έτσι χωρίστηκε άπό τόν Χριστό


......Είχε στις διαταγές του ώς διακόσιους εργάτες. Το πρωΐ γυρνούσε τά εργαστήρια κι έδινε σέ γενικές γραμμές οδηγίες στους άρχιεργάτες και μετά γύριζε στο κελλί του νά κλάψη «γιά το λαό του Θεοϋ». Ή καρδιά του πονούσε γιά τους εργάτες και έχυνε δάκρυα γιά καθένα τους.
«Νά ό Μιχάλης. "Αφησε τή γυναίκα μέ τά παιδιά στο χω¬ριό, κι εργάζεται εδώ γιά λίγα γρόσια. Πώς νά αισθάνεται τόσο μακριά από το σπίτι του, χωρίς νά βλέπη ούτε τή γυναίκα ούτε τ' αγαπημένα του παιδιά; Νά ό Νικήτας. Μόλις παντρεύτηκε κι εγκατέλειψε τή νεαρή γυναίκα του έγκυο, και τή γριά μάνα του... Τί νά ένοιωσαν τάχα, όταν αποχωρίζονταν από το νεαρό αγαπημένο γυιό και άντρα;... Νά ό Γρηγόρης. "Αφησε τους γέ¬ροντες γονείς του, τή νέα γυναίκα του και δυο μικρά βρέφη κι ήρθε εδώ νά έργαστή γιά ενα κομμάτι ψωμί... Τί θα εξοικονό¬μηση εδώ; Τί φτώχεια θάχαν, γιά ν' αποφασίσουν νά εγκατα¬λείψουν όλους τους δικούς τους! Σέ τί φοβερή στέρηση και θλί¬ψη ζή όλος αυτός ό λαός... Νά ό Νίκος. Ακόμη τελείως παιδί... Μέ πόση λύπη θά τον έστειλαν οί γονείς του τόσο μακριά, σέ ξένους ανθρώπους, γιά νά πάρη ενα μεροκάματο ζητιάνου; Πό¬σο θά λυπάται ή καρδιά τών γονιών του... "Ω, μέσα σέ πόση φτώχεια και παθήματα ζή ό λαός! Κι όλοι είναι σάν άπολωλότα πρόβατα. Κανένας δεν φροντίζει γι3 αυτούς, νά τους όδηγήση, νά τους διδάξη. Μαθαίνουν κάθε είδους διαστροφές, γίνονται άγριοι, σκληροί...».
Έτσι μιλούσε ό μακάριος Γέροντας κι ή καρδιά του έπα¬σχε γιά όλους τους φτωχούς. Χωρίς αμφιβολία έπασχε περισσότερο από τους ίδιους, γιατί αυτός έβλεπε στή ζωή τους κι όσα αγνοούσαν οί ίδιοι.......


ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ
Όπως κάθε ορθολογιστική κοσμοθεωρία έχει το λογικό της συμπλήρωμα, τή διαλεκτική της, έτσι και ό πνευματικός κόσμος έχει τή δική του δομή, τή δική του διαλεκτική. Ή δια¬λεκτική όμως τής πνευματικής εμπειρίας είναι πολύ ιδιότυπη και δέν συμπίπτει με τήν πορεία τής συνηθισμένης διανοήσεως.
Έτσι μπορεί νά φανή παράξενο στους όρθολογιστές το κριτήριο τής αληθινής πίστεως πού υποδεικνύει ό μακαριστός Γέροντας, το κριτήριο τής γνήσιας κοινωνίας με το Θεό, το γνώ¬ρισμα τής ενέργειας τής χάρης, δηλαδή ή αγάπη για τους ε¬χθρούς.
Έδώ, όμως, παρά τήν επιθυμία μας νά είμαστε όσο γίνεται σύντομοι και ν' άποφεύγωμε τις περιττολογίες, θεωρούμε αναγ¬καίο νά πούμε λίγες λέξεις επεξηγηματικές.
Στόν άνθρωπο δόθηκε ή ελπίδα νά λάβη στον μελλοντικό αιώνα σαν δωρεά μιά μεγάλη ομοιότητα με το Θεό και το πλή¬ρωμα τής μακαριότητας• προς το παρόν όμως γνωρίζει μόνο τον «αρραβώνα» τής μελλοντικής καταστάσεως. Μέσα στά άρια τής επίγειας πείρας δόθηκε στόν άνθρωπο, τον ντυμένο σάρκα, νά συνδυάζη τήν ώρα τής προσευχής τήν παραμονή κοντά στό Θεό και τή μνήμη του κόσμου. Όταν όμως ή παραμονή κοντά στό Θεό φτάνη σέ μεγαλύτερο βαθμό, τότε «λησμονείται ό κόσμος», καθώς αυτός πού είναι «προσκολλημένος στη γή» λησμονεί το Θεό.
Αν όμως σέ κατάσταση πληρέστερης διαμονής κοντά στό Θεό λησμονήται ό κόσμος, μπορούμε τότε νά μιλούμε γιά τήν αγάπη γιά τους εχθρούς σάν κριτήριο αληθινής κοινωνίας με τον Θεό; Πράγματι, ό άνθρωπος πού λησμονεί τον κόσμο δέν σκέφτεται ούτε φίλους ούτε εχθρούς.
Ό Θεός, ύπερκόσμιος στην ουσία Του, μένει με τις ενέρ¬γειες Του μέσα στόν κόσμο. Το πλήρωμα και ή τελειότητα τής καταστάσεως του Θεοϋ πέρα άπό τον κόσμο δέν καταστρέ¬φονται καθόλου άπό τήν αδιάλειπτη παραμονή Του στόν κόσμο. Ό ντυμένος όμως με σάρκα επίγειος άνθρωπος δέν έχει τέτοια τελειότητα γι' αυτό, όταν ενώνεται ολοκληρωτικά με το Θεό, δηλαδή μ' όλες τις δυνάμεις του νου και τής καρδίας του, δέν έχει πιά καμιά συνείδηση του κόσμου. Άπ' αυτό όμως δέν βγαίνει το συμπέρασμα πώς το πλήρωμα τής διαμονής κοντά στό Θεό δέν συνδέεται με τήν αγάπη γιά τους εχθρούς. Ό Γέροντας έβεβαίωνε για τό αντίθετο, δηλαδή τό στενότατο σύνδεσμο του ενός με τό άλλο.
Κατά τή φανέρωση του Κυρίου του δόθηκε ό βαθμός εκεί¬νος τής γνώσεως, πού αποκλείει τήν αμφιβολία και τό δισταγμό. Διαβεβαίωνε με τρόπο κατηγορηματικό πώς οποίος αγαπά τό Θεό μέ τό Άγιο Πνεύμα, αυτός αγαπά οπωσδήποτε και κάθε δη¬μιούργημα του Θεοϋ και προπαντός τον άνθρωπο. Αυτή τήν αγά¬πη τήν γνώρισε σαν δωρεά του Αγίου Πνεύματος και τήν δέχτηκε σαν ούρανόπεμπτη ενέργεια του Θεοϋ καί, αντιστρόφως, αι¬σθάνθηκε πώς ή ολοκληρωτική κατάδυση μέσα στο Θεό ήλθε εξαιτίας τής αγάπης γιά τον πλησίον μέ τή θεία χάρη.
Μιλώντας γιά τους εχθρούς ό Γέροντας χρησιμοποιούσε τή γλώσσα τού περιβάλλοντος του, όπου πολλά λέγονταν και γρά¬φονταν γιά τους εχθρούς τής πίστεως. Ό ίδιος διέκρινε τους ανθρώπους όχι σέ εχθρούς και φίλους, άλλα σ' όσους γνωρίζουν τό Θεό και σ' όσους Τον αγνοούν. Αν ήταν διαφορετικές οί ιστο¬ρικές συνθήκες, ύποθέτομε πώς τότε κι ό Γέροντας θα μιλούσε διαφορετικά αυτό άλλωστε έκανε πολλές φορές, όταν μιλούσε γενικά γιά τήν αγάπη προς τό συνάνθρωπο, ανεξάρτητα από τό αν μας ευεργετούν ή μας κακοποιούν. Καί σ' αυτό έβλεπε τήν ο¬μοιότητα προς τό Χριστό
, ό Όποιος «ήπλωσε τάς χείρας επί του σταυρού», γιά νά «έλκυση τους πάντας».
Σέ τί βρίσκεται ή δύναμη τής εντολής «αγαπάτε τους ε¬χθρούς υμών»; Γιατί εϊπε ό Κύριος πώς όσοι τηρούν τις εντολές Του ξέρουν από που προέρχεται αυτή ή διδαχή (Ίωάν. ζ' 17); Πώς τό καταλάβαινε αυτό ό Γέροντας;
Ό Θεός είναι αγάπη, αγάπη απόλυτη, πού περιβάλλει μέ υπεραφθονία όλη τήν κτίση. Ό Θεός ακόμα καί στον Αδη πα¬ρουσιάζεται σάν αγάπη. Τό Αγιο Πνεύμα χαρίζει στον άνθρωπο, κατά τό βαθμό τής δεκτικότητας του, τήν ενεργό γνώση αυτής τής αγάπης κι έτσι του ανοίγει τό δρόμο γιά τήν ολοκλήρωση τής υπάρξεως.
Όσοι πέτυχαν νά μπουν στή Βασιλεία των ουρανών καί μέ¬νουν κοντά στο Θεό, βλέπουν μέ τό "Αγιο Πνεύμα όλες τις άβύσσους του "Αδη, γιατί δεν υπάρχει στο σύνολο του είναι περιοχή όπου νά μήν είναι παρών ό Θεός. «Όλος ό ουρανός τών αγίων ζή με το Αγιο Πνεύμα και τίποτε στον κόσμο δεν είναι κρυμμένο άπό το "Αγιο Πνεύμα...». Ό Θεός είναι αγάπη και «στους Αγίους το "Αγιο Πνεϋμα είναι αγάπη» («Για τους £ Αγίους»). Μένοντας στον «ουρανό» οί Άγιοι, βλέπουν τον "Αδη και τον περιβάλ¬λουν κι αυτόν με τήν αγάπη τους.
Όποιοι μισούν και αποκρούουν τον αδελφό τους, δεν έχουν ολοκληρωμένη ύπαρξη, δεν γνώρισαν τον αληθινό Θεό, ό Ό¬ποιος είναι αγάπη π' αγκαλιάζει τα πάντα, και δεν βρήκαν το δρόμο Του.
Για τον άνθρωπο είναι ασυμβίβαστη ή πληρότητα της παρα¬μονής κοντά στο Θεό και ή πληρότητα τής παραμονής στον κό¬σμο σαν δύο ταυτόχρονα πράγματα* αυτό οδηγεί στο συμπέρα¬σμα πώς ή κρίση για τή γνησιότητα ή αντίθετα γιά τον «απατη¬λό» χαρακτήρα τής θεωρίας είναι δυνατή μόνο «μετά τήν επι¬στροφή» στή μνήμη και τήν αίσθηση του κόσμου. Ό Γέροντας μας διαβεβαίωνε πώς άν μετά τήν πνευματική κατάσταση —τή θεοπτία ή θεοκοινωνία — δεν ύπάρχη αγάπη γιά τους εχθρούς και συνεπώς γιά όλο τον κόσμο, αυτό είναι σαφής ένδειξη, πώς ή θεωρία δεν ήταν γνήσια, δεν έγινε προς τον αληθινό Θεό.
Ή «αρπαγή» στή θεωρία μπορεί νά έλθει στον άνθρωπο, πριν το σκεφθή ό ίδιος. Στήν κατάσταση τής αρπαγής, ακόμα κι όταν δεν προέρχεται άπό το Θεό, μπορεί νά μήν άντιληφθή ό άνθρω¬πος τί ύπόστηκε. Αν «μετά τήν επιστροφή» εμφανίζεται σάν καρπός τής θεωρίας ή έπαρση κι ή αδιαφορία γιά τήν τύχη τού κόσμου, τότε σίγουρα ή θεωρία ήταν ψεύτικη. Συνεπώς, ή αλή¬θεια ή ή πλάνη τής θεωρίας γνωρίζεται άπό τους καρπούς της.
Κι οί δυο εντολές του Χριστού, δηλαδή ή αγάπη γιά το Θεό και ή αγάπη γιά τον πλησίον, αποτελούν μαζί μία ζωή. Γι' αυτό, άν πιστεύη κανείς πώς ζή κοντά στο Θεό και αγαπά το Θεό, αλλά μισεί τον αδελφό του, βρίσκεται σε πλάνη. Έτσι ή δεύτερη εντο¬λή μας δίνει τήν δυνατότητα νά διαπιστώσουμε, αν ζούμε αληθι¬νά κοντά στον αληθινό Θεό.


Καλή Ανάσταση σε όλους