Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Από τι μας γλίτωσες σήμερα Παναγία μου...
Πριν από 25 περίπου έτη ο π. Ιωάννης ήταν ασθενής και πλησίαζε η παραμονή των Θεοφανείων. Παρακάλεσε λοιπόν έναν ευλαβέστατο ιερέα της Ι. Μητροπόλεως Ζιχνών και Νευροκοπίου, τον π. Ευάγγελο Αναστασίου, να μεταβεί στο Νεοχώρι την ημέρα αυτή και να κάνει την ακολουθία των ωρών και του μεγάλου αγιασμού. Ήταν 4 η ώρα το πρωί και ο πατήρ Ευάγγελος με την πρεσβυτέρα του ξεκίνησαν για το Νεοχώρι. Χιόνιζε και ο δρόμος ήταν ολισθηρός. Μετά από 10 λεπτά διαδρομή, μία νταλίκα πήγε να τους χτυπήσει μετωπικά αλλά την τελευταία στιγμή βρέθηκαν με θαυμαστό τρόπο να την έχουν παρακάμψει και να κινούνται χωρίς να υπάρχει μπροστά τους κανένα εμπόδιο!!! Όταν έφτασαν στον Ιερό ναό του αγίου Γεωργίου, στο Νεοχώρι, μπήκαν στον νάρθηκα του Ιερού ναού και είδαν τον πατέρα Ιωάννη να ανάβει τις καντήλες και τον άκουσαν να μονολογεί:
" Από τι μας γλίτωσες σήμερα Παναγία μου!". Και ήταν κάτι που επανέλαβε πολλές φορές χωρίς να έχει αντιληφθεί ότι είχαν εισέλθει στον Ιερό ναό ο π. Ευάγγελος και η πρεσβυτέρα του. Από ταπείνωση δε, δεν τους ανέφερε τίποτα ! Αυτά μου διηγήθηκε η ευλογημένη πρεσβυτέρα του πατρός Ευαγγέλου.
Ο άγιος Γέροντας Ιωάννης Καλαΐδης έζησε ταπεινά και εν κρυπτώ την αγία ζωή του! Προστάτευε δε και προστατεύει τους χριστιανούς αδερφούς μας με τις θερμές ικεσίες του προς τον Θεό! Να έχουμε πάντοτε την αγία ευχή του! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

«Έχω και εγώ μία μικρή πείρα από την πνευματική τρέλλα, η οποία προέρχεται από τον θείο έρωτα. Φθάνει τότε ο άνθρωπος στην θεία αφηρημάδα και δεν θέλει να σκέφτεται τίποτε εκτός από τον Θεό, τα θεία, τα πνευματικά, τα ουράνια. Ερωτευμένος πιά θεϊκά, καίγεται εσωτερικά, γλυκά, και ξεσπάει εξωτερικά, παλαβά, μέσα στον θείο χώρο της σεμνότητος, δοξολογώντας τον Θεό».
«Όταν φουντώνει ο θείος έρως, ούτε κοιμάται κανείς ούτε τρώει, κάνει διαρκώς προσευχή, άσκηση και μετάνοιες, και τρέφεται περισσότερο από την ουράνια θέρμη. Και αν τον ζητούν να πάει κάπου, παλεύει, ποσπαθεί να βγη από την κατάσταση αυτή, αλλά δεν μπορεί· πέφτει κάτω δηλαδή… Γι’ αυτό πάει πιο βαθιά στην έρημο, για να μην τον διακόπτουν».
***
Με ρώτησε ένας λαϊκός στο Καλύβι: “Καλά, τι κάνεις εσύ εδώ; Μέρα-νύχτα τι κάνεις;” Ήταν γύρω ανθισμένες οι σουσούρες, όλη η πλαγιά γεμάτη λουλούδια. Μοσχοβολούσε ο τόπος! “Τι τραβάω, του λέω, όλη την ημέρα να ποτίσω και να περιποιηθώ όλα αυτά που βλέπεις! Και στον ουρανό βλέπεις την νύχτα πόσα κανδήλια ανάβω! Δεν προλαβαίνω να τα ανάψω όλα!” Με κοίταζε! “Την νύχτα, λέω, δεν βλέπεις κανδήλια επάνω; Εγώ τ’ ανάβω!!! Προλαβαίνω; Δεν είναι απλό σε τόσα κανδήλια να βάζης κανδηλήθρες, λάδι!!” Τάχασε ο καημένος.
Άγιος Παΐσιος

[toula]

Ο νομικός και γραφειοκρατικός παραλογισμός ιδιαίτερα στο Iερό Mυστήριο της βαπτίσεως.
Αν κάποιος έχει κάνει πολιτικό γάμο δεν μπορεί να γίνει ανάδοχος. Προσέξτε κάτι εδώ. Αυτός που έχει κάνει πολιτικό γάμο, έχει δεσμευτεί, έστω και για την πολιτεία, να ζει με έναν άνθρωπο. Ναι μεν δεν είναι γάμος με την εκκλησιαστική, πνευματική έννοια αλλά έχει δεσμευτεί ενώπιον κάποιου ανθρώπου. Στην τελική δεν ξέρουμε γιατί έκανε αυτή την επιλογή. Μπορεί να είναι για λόγους επαγγελματικούς, για οικονομικούς, επειδή προέκυψε μια εγκυμοσύνη κλπ. Η Εκκλησία δεν το εξετάζει. Έκανες πολιτικό γάμο; Είσαι εκτός από την αναδοχή.
Ωραία …. (Μην βιαστείτε θα δείτε παρακάτω που θέλω να καταλήξω)
Πάμε τώρα στην άλλη περίπτωση. . .
Αν κάποιος είναι ελεύθερος αλλά έχει ταυτόχρονα σχέσεις με 3 παντρεμένες γυναίκες δεν υπάρχει πρόβλημα να γίνει ανάδοχος. Απλά πάει στον Παπά λέει ότι είναι ελεύθερος, παίρνει και το χαρτί από τα ΚΕΠ ή το GOV και όλα μια χαρά. Αυτός που νομικά, σύμφωνα με τα χαρτιά είναι οκ, δεν υπάρχει πρόβλημα. Ο άλλος όμως, που τουλάχιστον έχει έναν άνθρωπο, έχει κάνει έναν πολιτικό γάμο και έχει δεσμευτεί έστω πολιτειακά να είναι μαζί με έναν άνθρωπο, είναι εκτός. Καταρχήν, πολλοί που κάνουν πολιτικό αργότερα κάνουν και Εκκλησιαστικό γάμο. Φυσικά υπάρχουν και αυτοί που κάνουν πολιτικό αλλά μένουν εκεί διότι δεν πιστεύουν στο Μυστήριο. Θέλω να πω ότι η Εκκλησία δεν εξετάζει πνευματικά τις περιπτώσεις, απλά σου λέει φέρει το χαρτί, και ό,τι λέει το χαρτί θα εξαρτηθεί αν θα γίνεις ανάδοχος.
Θυμάμαι πριν χρόνια το εξής περιστατικό. . .
Μια κοπέλα μου είχε πει ότι έχει κάνει πολιτικό γάμο, οπότε της είπα ότι δεν μπορεί να γίνει νονά και μου απαντάει το εξής: «Ωραία, δηλαδή αν είχα κάνει θρησκευτικό γάμο για χαβαλέ αλλά ήμουν άθεη τότε δεν θα υπήρχε πρόβλημα, σωστά;».
Θέλετε και το καλύτερο;
Γνωρίζω κοπέλα που είχε κάνει για χαβαλέ θρησκευτικό γάμο και μετά έγινε σατανίστρια, αλλά εν τέλει αφού είχε κάνει θρησκευτικό γάμο μια χαρά βάπτισε το παιδί του κολλητού της.
Όλα αυτά τα λέω για τον εξής λόγο.
Μήπως τελικά πρέπει να εξετάζουμε με πνευματικά κριτήρια ό,τι έχει σχέση με τα Ιερά Μυστήρια, και όχι απλά τα χαρτιά ;
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

[toula]

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από την γκρίνια. Σταμάτα να ζεις γκρινιάζοντας, ζητώντας αγάπη και σημασία από τους άλλους ενώ δεν θέλουν να σου δώσουν για τους χ , ψ λόγους.
Το παράπονο και η γκρίνια είναι καρπός υπερηφάνειας. Άφησε τον άλλον στην ελευθερία και την ησυχία του. Δεν σε πήρε ο άλλος στις γιορτές ; Απομακρύνθηκε; Δεν πειράζει, προχώρα παρακάτω. Ως άνθρωποι θα φάμε την πίκρα μας αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί. Μην μπαίνεις σε λογισμούς πώς , γιατί , διότι κλπ. Κοίταξε πρώτα τη δική σου συμπεριφορά μήπως χρειαστεί να διορθώσεις κάτι, και αν δεν υπάρχει κάτι από τη δική σου την πλευρά, προχώρα παρακάτω. Μην πιέζεις κανέναν, είτε είσαι σε σχέση ή γάμο, με τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου. Σταμάτα να προβάλεις τα δικά σου θέλω και επιθυμίες επάνω στους άλλους. Σταμάτησε να λες τη φράση «Αυτό είναι το σωστό, εγώ το ξέρω. Αυτό που σου λέω εγώ θα κάνεις». Άφησε τον άλλον να είναι ο εαυτός του. Άφησέ τον στη δική του ομορφιά και αρμονία της ελευθερίας του. Μην τον ενοχλείς. Παράδειγμα και προσευχή αρκούν. Τα υπόλοιπα άφησέ τα στον Θεό.
Ιδιαίτερα στον γάμο, πολλοί θέλουν να αλλάξουν τον άλλον. Όχι αδερφέ μου. Επέλεξες τον άλλον για αυτό που είναι και όχι για αυτό που θες εσύ να γίνει. Δεν αγόρασες κάποιον δούλο σαν δικτάτορας αλλά επέλεξες έναν άνθρωπο ελεύθερο να «περπατήσετε» μαζί προς τον ουρανό. Όταν κάνεις μια επίσκεψη σε ένα σπίτι και ο άλλος σου ανοίγει την πόρτα, μπαίνεις μέσα με σεβασμό και δεν κάνεις στον άνθρωπο αυτό παρατηρήσεις για να αλλάξει τη διακόσμηση. Δέχεσαι αυτό που βλέπεις και μένεις στην ουσία, ότι ο άλλος εκτός από το σπίτι, σου άνοιξε και την καρδιά του.
Μην θελήσεις ποτέ να αλλάξεις κανέναν. Μην θελήσεις ποτέ ο άλλος να γίνει σαν κι εσένα, ακόμα και για το παιδί σου να εύχεσαι να γίνει κάτι καλύτερο από σένα κι από τα όρια του εαυτού του. Σταμάτα να ανοίγεις Πηδάλια και Πατέρες της Εκκλησίας για να κρίνεις τις ζωές των άλλων. Μια τέτοια συμπεριφορά σε κάνει δυστυχισμένο. Νιώθεις ότι θέλεις να βοηθήσεις λιγάκι; Ποτέ μην βάζεις στις προτάσεις σου τελεία, βάζε ερωτηματικό με πολύ διάκριση και αγάπη κι αυτό πάντα την κατάλληλη στιγμή.
Άφησε τους ανθρώπους στην «τρέλα» τους και στο όνειρό τους. Κοίταξε τον εαυτό σου να γίνεις εσύ Άγιος και φάρος για τους άλλους. Χωρίς να τους το πεις και να τους το δείξεις αλλά να το δουν από μόνοι τους. Αυτό θα είναι μια «πετυχημένη» πνευματική μεταμόρφωση.
Προσπάθησε να φτιάξεις την καθημερινότητά σου και τη ζωή σου ώστε να είσαι χαρούμενος. Πίστεψέ με, είναι εφικτό, αρκεί να θέλεις. Ένα ρητό λέει ότι : «Η αγάπη βρίσκει τον δρόμο ενώ η αδιαφορία βρίσκει πάντα μια δικαιολογία». Μην είσαι όλο δικαιολογίες : «Δεν γίνεται εκείνο, το άλλο, όχι, δεν κλπ». Ό,τι δεν λύνεται, κόβεται λέει άλλη μια ρήση. Άλλαξε τη ροή της καθημερινότητας και της ζωής σου. Να ασχολείσαι με τον εαυτό σου και με τους άλλους μόνο για να βοηθάς και όχι για να κατακρίνεις. Να έχεις πάντα μέσα σου αίσθηση ζωής αιωνίου ακόμα και όταν πήζεις στη δουλειά ή με την κίνηση στο δρόμο.
Έδυσε ο ήλιος; Τελείωσε η μέρα; Σκέψου . . Με όσους επικοινώνησα σήμερα ήμουν γεμάτος χαρά; Έδωσα χαρά ή μήπως έβγαλα τοξικότητα και δηλητήριο; Αν πεθάνω αυτό το βράδυ θα είμαι υπερήφανος γι’ αυτή την τελευταία μέρα της ζωής μου; Είσαι χαρούμενος με την «εικόνα» της ζωής σου που βλέπεις στον καθρέφτη; Όχι; Άλλαξέ την τώρα! Μπορείς!
Συνήθως όταν ένας ζωγράφος τελειώνει ένα έργο στο τέλος βάζει την υπογραφή του και περνάει ένα βερνίκι. Κάνε αδερφέ τα υπόλοιπα και άσε την υπογραφή και το βερνίκι στον Θεό!
Καλές δημιουργίες . . .
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr Λιγότερα
euxh.gr - Άφησε τις δικαιολογίες και ξεκίνα τις αλλαγές.

[toula]

Στο «Πιο πέρα από τη θάλασσα» ο Πολ Λιντς γράφει για ένα σήμα ασυρμάτου που μπορεί να ταξιδεύει για πάντα γύρω από τη γη χωρίς να φτάσει ποτέ στον προορισμό του. Σαν μια χαμένη κραυγή ανθρώπων που έχουν πεθάνει από καιρό.
Μόλις το διάβασα σκέφτηκα την προσευχή. Αυτή την βαθιά ανάγκη του ανθρώπου.
Πόσες κραυγές ανθρώπων έχουν ανέβει στους αιώνες προς τον Θεό χωρίς να πάρουν ποτέ την απάντηση που περίμεναν;
Πόσοι κάθισαν μόνοι μέσα στη νύχτα και είπαν:
«Θεέ μου, πού είσαι;»
«Άκουσέ με.»
«Βοήθησέ με.»
Και απέναντί τους σιωπή.
Μερικές φορές η προσευχή μοιάζει πράγματι με ασύρματο μέσα σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Στέλνεις το σήμα σου ξανά και ξανά και δεν ξέρεις αν κάποιος σε ακούει.
Κι όμως συνεχίζεις.
Ίσως γιατί η πίστη δεν είναι πάντοτε η βεβαιότητα ότι θα λάβεις απάντηση.Είναι πολλές φορές η απόφαση να συνεχίσεις να εκπέμπεις ακόμη και μέσα στη σιωπή.
Κάθομαι καμιά φορά στην προσευχή και σκέφτομαι ότι κάπου μέσα σ’ αυτή τη σιωπή υπάρχουν ακόμη οι φωνές όλων εκείνων που προσευχήθηκαν πριν από εμάς. Οι άρρωστοι. Οι μάνες. Οι φυλακισμένοι. Οι ναυαγοί. Οι άνθρωποι που φοβήθηκαν, που απελπίστηκαν, που παρακάλεσαν και δεν είδαν ποτέ αυτό που ζήτησαν.
Σαν να ταξιδεύουν ακόμη οι κραυγές τους μέσα στον χρόνο.
Και τότε η δική μου μικρή προσευχή ενώνεται μαζί τους.
Δεν ξέρω πάντα γιατί ο Θεός σιωπά.
Δεν ξέρω γιατί κάποια αιτήματα μοιάζουν να χάνονται.
Ξέρω όμως ότι ο Χριστός πάνω στον Σταυρό προσευχήθηκε κι Εκείνος μέσα στη σιωπή:
«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»
Ίσως λοιπόν η πίστη να μην αρχίζει όταν ο ασύρματος απαντήσει.
Ίσως αρχίζει όταν, ακόμη και μέσα στην πιο μεγάλη σιωπή, αρνείσαι να τον κλείσεις.
Αυτή η άρνηση να κλείσεις το ασύμαρτο σε κάνει μεγάλο.
Σε βαθαίνει και υψώνει προς τον Θεό. Δηλαδή στο κάτι παραπάνω και πέρα από σένα.
Γιατί η προσευχή δεν είναι πάντοτε η φωνή του ανθρώπου που βρήκε τον Θεό.
Μερικές φορές είναι η κραυγή του ανθρώπου που εξακολουθεί να Τον ψάχνει.
— π. Λίβυος —

[toula]

Καθημερινοί Σταυροί (π. Δημητρίου Μπόκου)

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία.

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).

Καθημερινή άρση του σταυρού σημαίνει να ενεργούμε τηρώντας επακριβώς τις θείες εντολές, πράγμα που προϋποθέτει συνεχή συμμόρφωση στο θέλημα του Θεού και σταύρωμα των δικών μας θελημάτων, αλλά και όλων των κακών εσωτερικών μας κινήσεων. Πράγμα πολύ δύσκολο, έως και ακατόρθωτο. Σκεφθήκαμε π. χ. πόσο εύκολα και πόσες φορές γκρινιάζουμε για κάτι; Για σοβαρά, αλλά,το συνηθέστερο, για εντελώς ασήμαντα πράγματα; Πόση ζημιά όμως γίνεται από αυτό μεταξύ μας; Και ιδίως στις ψυχές των παιδιών;

Λέει ο π. Εφραίμ Παναούσης:

«Η γκρίνια φέρνει πολύ κακό, πάρα πολλά πράγματα που δημιουργούνται στην οικογένειά μας. Γινόμαστε μαγνήτες, δεν θα σας πω αρνητικής ενέργειας (γιατί είναι της νέας εσοδείας λέξεις αυτές και δεν μου αρέσουν, κάτι θετικές ενέργειες κ λ.π., δεν υπάρχουν θετικές ενέργειες, υπάρχει χάρη Θεού και όλα αυτά). Οι γκρίνιες και αυτά που δημιουργούμε χωρίς λόγο, με κάποιο τρόπο μαγνητίζουν όλη αυτήν την ασθένεια μέσα στο σπίτι και τη μεταποιούν σε κακό, σε πράγματα που βρίσκουν κυρίως τα μωρά, τα οποία είναι τόσο ευάλωτα»!

Αλλά και εσωτερικές μας κινήσεις,σχεδόν ανεπίγνωστες και από μας ακόμα, χρειάζονται πολλή προσοχή και σταύρωση.

Διηγείται ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, οφθαλμίατρος, ότι του ήρθε κάποτε στα εξωτερικά ιατρεία ένα ζευγάρι. Η γυναίκα φαινόταν αναμαλλιασμένη, με σκισμένα ρούχα, μελανιασμένη κ. λ. π., προφανώς είχαν μαλώσει. Της ζητήθηκε κατά την τάξη το όνομά της για να εξετασθεί, αλλά ο συνοδός της, φοβούμενος ίσως μην του γίνει καμμιά καταγγελία, εξαγριώθηκε, σήκωσε το χέρι να χτυπήσει τον γιατρό και φώναξε: «Ρε γιατρέ, γιατί δεν κάνεις τη δουλειά σου και ρωτάς τέτοια πράγματα;» Ευτυχώς ο νοσοκόμος πρόλαβε, του άρπαξε το χέρι, αποσόβησε το χτύπημα. Εκείνος βούτηξε τη γυναίκα και έφυγαν.

Δύο-τρεις μέρες μετά, ο γιατρός-ιερέας ανέφερε στον άγιο Πορφύριο το γεγονός, ότι παρά λίγο να φάει ξύλο τζάμπα και άδικα. Προς μεγάλη του έκπληξη ο άγιος του είπε: «Εσύ έφταιγες»! Και του εξήγησε: «Εσύ, όταν τους είδες, κατάλαβες τί είχε γίνει, και μέσα σου τον αντιπάθησες. Αυτός κατάλαβε, ένιωσε την αντιπάθειά σου και γι’ αυτό σου επιτέθηκε».

Αυτό λοιπόν που νιώθουμε μέσα μας για τον άλλον έχει πολύ μεγάλη σημασία. Πόσο πρέπει να ελέγχουμε τα κινήματα της ψυχής μας!

Ας σταυρώνουμε μέσα μας το κακό προτού βλάψουμε κανέναν. Ας εκπέμπουμε μόνο καλό, καλή διάθεση,χάρη Θεού και όχι δαιμονική ενέργεια, σε οποιονδήποτε μας πλησιάζει.

www.orthmad.gr

[toula]

Όλοι θέλουμε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο.

Μα εσείς τα μπερδεύετε τα πράγματα.

Άλλο η συμφιλίωση των ανθρώπων και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών.

Ο Χριστιανισμός επιβάλλει ν’αγαπάμε με όλη μας την καρδιά τους πάντες, όποια πίστη και αν έχουν!

Συγχρόνως όμως μας διατάζει, να κρατάμε αλώβητη την πίστη μας και τα δόγματά της.

Σαν χριστιανοί πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους!

Ακόμη και την ζωή σας να δώσετε γι’ αυτούς.

Αλλά τις αλήθειες Του Χριστού, δεν έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε.

Γιατί δεν είναι δικές σας.

Η πίστη Του Χριστού, δεν είναι ιδιοκτησία μας να την κάνουμε ό,τι θέλουμε!

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Μην νομίσεις, ότι επειδή 3 μέρες εγκρατεύτηκες και νήστεψες τρομάζεις μ’ αυτό τον σατανά.

Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις,
να σε βρίσει ο άλλος και να μην μιλήσεις,
να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις,
αυτό είναι το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά.

Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, δεν έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν έκανες.

Όσιος Άνθιμος Χίου

[toula]

Ομιλία του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, προϊσταμένου του Ι. Ν. Αγίου Ελευθερίου – οδού Αχαρνών, σε στελέχη με σταθερό διακόνημα στην Ενοριακή Ζωή του Ι. Ν. Αναλήψεως του Κυρίου – Ραφήνας, με θέμα: “…ἐκ ψυχῆς ἐργάζεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ…”

https://www.orthmad.gr/ek-psychis-ergaz ... -kyrio.htm

[toula]

Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος

γράφει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. Ανάμεσά μας.

Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. Σχεδόν μία ώρα! Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.

Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Από τότε βρέθηκα αμέτρητες φορές στην έρημο του Αββά Γερασίμου. Κάθε φορά ο τόπος άλλαζε, μεγάλωνε, διαμορφωνόταν… Η έρημος πρασίνισε. Ο Άγιος Γεράσιμος χάρισε στον μακαριστό Γέροντα άφθονο νερό, κι εκείνος με τη σειρά του δημιούργησε ανθόκηπους, λαχανόκηπους, φυτείες με χουρμαδιές… Παράλληλα κατασκεύασε τεράστιους ξενώνες, βοηθητικούς χώρους, εργαστήρια ψηφιδωτών, κηροπλαστείο, μια μικρή φάρμα…

Και τι δεν έκανε μέσα στην έρημο με το υστέρημα που άφηναν οι προσκυνητές. Το μοναστήρι άνθισε. Και ο π. Χρυσόστομος βοηθούσε, με αυτό το υστέρημα των προσκυνητών, αμέτρητους αναγκεμένους που ζητούσαν βοήθεια. Στήριξε προσκυνήματα και μοναστήρια της Αγίας Γης, σχεδόν όλους τους αγιοταφίτες πατέρες και τους μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής της Σιών. Στο μοναστήρι φρόντισε και γηροκόμησε μέχρι την μετάστασή τους πολλούς αγιοταφίτες, ενώ στους ξενώνες διέμειναν αμέτρητοι προσκυνητές.

Ο π. Χρυσόστομος αγαπήθηκε για την απλότητα και την ευθύτητά του, για τον καθάριο χωρίς περιστροφές λόγο του, για χιούμορ που τον διέκρινε και για την εμπιστοσύνη που είχε στο Θεό και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του τηλεφωνούσαν ή του έστελναν γράμματα ζητώντας βοήθεια σε κάτι που αντιμετώπιζαν, ψάχνοντας για μια παρήγορη κουβέντα και αναζητώντας ελπίδα μέσα στα αδιέξοδά τους. Κι εκείνος είχε πάντα κάτι να πει σε όλους… Πολλοί μιλάνε και γράφουν για τα χαρίσματά του, έχοντας ο καθένας προσωπική εμπειρία. Νομίζω πως το πιο σημαντικό του γνώρισμα ήταν η γνησιότητα και η ειλικρίνειά του. Σπάνια τα συναντάς πλέον σε τέτοιο απόλυτο βαθμό.

Φυσικά σαν άνθρωπος είχε και τις αδυναμίες του, όπως όλοι μας. Έκανε λάθη, όπως συχνά δημοσίως ομολογούσε. Παρεξηγήθηκε, δέχθηκε και πόλεμο, άκουσε κατηγορίες… Πέρασε πολλά, πάρα πολλά. Αλλά αγαπήθηκε και πάρα πολύ, από πάρα πολλούς. Δικαίως, αφού ο ίδιος είχε τον δικό του τρόπο να σε κερδίζει. Δεν ήταν λίγοι και οι γνωστοί επώνυμοι που δέχονταν παρηγοριά από τα λόγια του. Δεν ήταν βαθιά θεολογικά, ήταν απλά και βιωματικά λόγια, δοκιμασμένα στους πολυετείς αγώνες και τις αγωνίες του. Γι’ αυτό και περνούσαν στο μεδούλι της ύπαρξής μας. Συνήθιζε να λέει πως ήταν αμόρφωτος και άγριος. Μιλούσε με αγάπη και θαυμασμό για άλλους αγιοταφίτες. Δεν δίσταζε να μιλάει έξω από τα δόντια για όλα τα κακώς κείμενα.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την ανάπτυξη της μονής δεκάδες εθελοντές από την Κύπρο και την Ελλάδα πρόσφεραν βοήθεια, μένοντας για μεγάλα διαστήματα εκεί. Το μεγάλο δώρο που του έκανε ο Θεός, μετά από το τόσο χρήσιμο και απαραίτητο νερό, ήταν η παρουσία ενός νέου Κύπριου «μηχανόβιου» που βρέθηκε και έμεινε κοντά του. Δεκάδες φορές μου είχε πει πόσο αναπαυμένος ένιωθε που ο Θεός του έστειλε τον π. Κυριακό και αισθανόταν σίγουρος για τη συνέχεια της Μονής. Δεν επιτρέπεται να γράψω όσα μου έλεγε, αλλά χαιρόταν πάρα πολύ.

Εγώ δεν υπήρξα ούτε πνευματικό του παιδί, ούτε είχα καθημερινή επικοινωνία μαζί του. Αλλά για 37 χρονιά τον γνώριζα και τον μάθαινα κάθε φορά που τον συναντούσα εκεί στην έρημο. Κι εκείνος έλεγε συχνά πως με ξέρει από παιδί και με τιμούσε με τις σύντομες κάθε φορά συζητήσεις που κάναμε. Έχω πολλά να θυμάμαι, αλλά τούτη την ώρα δεν μπορούν να καταγραφούν. Φυσικά δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό Σαββάτου, παραμονή του Ασώτου. Βρέθηκα στο μοναστήρι για να τον καλέσω στη βάπτιση του γιού μας που θα γινόταν το επόμενο πρωί στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου. Του είπα πως ξέρω ότι δεν πάει σε μυστήρια, αλλά θα ήταν τιμή και ευλογία αν μπορούσε να έρθει κοντά μας, μέσα σε ένα άλλο μοναστήρι.

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε
«Εντάξει βρε, για σένα θα έρθω».
Και το επόμενο πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, οδήγησε και ήρθε στον Άγιο Θεοδόσιο.
Καθόταν έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να αρχίσει το μυστήριο.
Ένα μυστήριο που θα τελούσε ένας «άγιος άνθρωπος», όπως πολλές φορές μου έλεγε για τον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σάββα.
Επειδή όμως εκείνη την ημέρα είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε τελικά να κάνει την βάπτιση, πήγα και ρώτησα τον π. Χρυσόστομο αν θα ήθελε εκείνος να κάνει το μυστήριο, αφού ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία από όσους αγιοταφίτες πατέρες είχαν έρθει εκείνη την ημέρα.
Σήκωσε το κεφάλι του και πάλι με πλατύ χαμόγελο απάντησε θετικά.
Τις επόμενες μέρες, αλλά και αρκετές άλλες φορές, μου είπε πως ήθελε πάρα πολύ να κάνει την βάπτιση, αλλά ντρεπόταν να μου το ζητήσει.
Δεν ντρεπόταν εμένα, αλλά τον πνευματικό του Αγίου Σάββα, αφού νιώθοντας ο ίδιος ο τελευταίος όλων, χαρακτήριζε ο π. Χρυσόστομος τον εαυτό του «άγριο άνθρωπο» που δε συγκρινόταν με τις αρετές των άλλων.
Έγινε η βάπτιση και από τότε τον νιώθαμε πιο δικό μας άνθρωπο.
Καθώς ακόμα ηχεί η φωνή του στα αυτιά μου, νομίζω πως σε λίγες μέρες θα τον ξαναδώ εκεί στο μοναστήρι του, στο κηροπλαστείο, σε κάποιο βοηθητικό χώρο ή στην αυλή να πίνει μια γουλιά καφέ.
Δεν υπήρξα από αυτούς που είχαν καθημερινή επικοινωνία μαζί του.
Δεν έψαχνα να τον βρω.
Τον θεωρούσα όμως πάντα δεδομένο εκεί, ακόμα και τις φορές που έλειπε για εργασίες και υποθέσεις της μονής ή για τις υποχρεωτικές θεραπείες του τον τελευταίο καιρό.
Γράφτηκαν, γράφονται και θα γραφούν πολλά για τον Γέροντα.
Ο Θεός μας γνωρίζει καλύτερα τα φανερά και τα κρύφια.
Ενώπιον Του βρίσκεται πλέον.
Ημέρα Κυριακή έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών.
Την προηγούμενη μέρα η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε από τη Γεθσημανή στο Μετόχι της, απέναντι από το Ναό της Αναστάσεως.
Κάθε χρόνο συνήθιζε ο Γέροντας να την συνοδεύει τέτοια μέρα, αλλά φέτος η διαδρομή που ο ίδιος ακολούθησε ήταν πιο μεγάλη.
Ο Θεός ήθελε να ταξιδέψει από την επίγεια στην ουράνια Ιερουσαλήμ!
Οι προσευχές του κόσμου ήταν πολλές και τον συνοδεύουν με ευγνωμοσύνη στην ποθεινή πατρίδα.
Τώρα πια αναπαύεται στους Ουρανούς.
Η ευχή του θα σκεπάζει το μοναστήρι του και η γη της ερήμου θα σκεπάζει το σώμα του.
Πολύ καιρό πριν κοιμηθεί επέλεξε τον τόπο της ταφής του.
Απέναντι από την είσοδο της Μονής.
Επέλεξε τι θα γράφει η πλάκα, αλλά και ποια μορφή να σκαλιστεί στον βράχο:
ο ίδιος με την πατριαρχική πατερίτσα με το περιστέρι να κάθεται σε αυτή, την παραμονή των Θεοφανίων στον Ιορδάνη ποταμό.
Θα μας λείψει η παρουσία του, η φωνή του, το βλέμμα του…
Θα ανταμώνουμε στην προσευχή όμως, ανάβοντας τις λαμπάδες που μας έδινε λίγο πριν φύγουμε από το μοναστήρι, λίγο πριν τον αποχαιρετίσουμε και μας ράνει με λουλούδια της ερήμου, καθώς το πούλμαν αναχωρούσε…
Τι αξέχαστος αποχαιρετισμός ήταν αυτός κάθε φορά…
Από την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, αναπαύεται στους ουρανούς μαζί με τον π. Ιλαρίωνα του Θαβώρ, τον γέροντα Ιερόθεο του αγίου Θεοδοσίου, τον π. Φιλόθεο της Άκρης και τόσους άλλους αγιοταφίτες…
Εκεί τον υποδέχθηκαν όλοι εκείνοι οι πατέρες που με φροντίδα γηροκόμησε και σίγουρα ο αγαπημένος του Άγιος.
Δευτέρα 1/14 Σεπτεμβρίου στις 16:00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία στη μονή του Αγίου Γερασίμου.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση Γέροντα.
https://amfoterodexios.blogspot.com/