Ένα βίωμα

[ntinoula]

Από μια δημόσια εξομολόγηση ενός φίλου:

"«Εξοξομολογείσθε αλλήλοις»

Ο Πλάτωνας σαν να είχε κάποια εμπειρία θεού (σπερματικός λόγος) ομιλει περί κάποιων ανθρώπων οι οποίοι ζούσαν σε μια σπηλιά δεμένοι για χρονιά, θεωρώντας αυτό που αισθανόντουσαν σαν πραγματικότητα. Φως δεν έβλεπαν, μονό κάποιες σκιές, ενώ όλα ήταν σκοτεινά.

Κάποια χρονική στιγμή ένας από αυτούς κατάφερε να λυθεί, να περπατήσει, να βρει την έξοδο, αφού σκαρφάλωσε με δυσκολία. Βγαίνοντας λοιπόν από την σπηλιά, που τόσο καιρό ζούσε, είδε κάμπους, θάλασσες, βουνά, τον ουρανό, μέχρι που στράφηκε και στον ήλιο, και ήταν τόσο έντονο το φως, που έπειτα θαμπωμένος καθώς ήταν δεν μπορούσε να δει τίποτα άλλο. Όμως αντί να καθίσει και να απολαύσει αυτόν τον όμορφο κόσμο που αντίκριζε, ξαναγύρισε πίσω, να διδάξει, σαν άλλος απ. Παύλος. Να μεταδώσει στους άλλους όσα βίωσε. Να τους μιλήσει για την πραγματικότητα. Ξαναγυρίζοντας λοιπόν στην σπηλιά τους μίλησε για τον καινούριο κόσμο γεμάτο φως, αλλά τυφλωμένος καθώς ήταν από τον ήλιο, κανείς δεν τον πίστευε.

Θεωρώ (ας με διορθώσουν οι θεολόγοι αν κάνω λάθος) ότι η έξοδος από την σπηλιά είναι ακριβώς αυτή η έξοδος από τον ναρκισσισμό μας. Και κανείς δεν μπορεί να πιστέψει στο φως, να έχει αποκάλυψη θεού, αν ο ίδιος δεν λυθεί από τα δεσμά, δεν φύγει από τον εγωισμό του, αν δεν έχει καρδιά αγαπώσα.

Προσωπικά, από μικρός ήμουν ένα συνεσταλμένο παιδί, καλοπροαίρετο. Ιδιαιτέρα ήσυχος. Δεν ήμουν εξοικειωμένος με τα παιδιά της ηλικίας μου, αλλά έκανα παρέα με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Όταν είσαι ευαίσθητος τα παιδιά σε κάνουν ακόμα περισσότερο, και ενώ ήμουν κοινωνικός, άρχισα να μαζεύομαι, να κλείνομαι στον εαυτό μου, μέχρι που περνούσα σχεδόν απαρατήρητος και δεν ήταν λίγοι αυτοί που είχαν σχηματίσει την γνώμη ότι δεν ήμουν εύστροφος η και με χτυπούσαν.

Προσπαθώντας από εσωτερική αναζήτηση να δω τι φταίει, και θέλοντας να κοινωνικοποιηθώ και να αναγνωριστώ στο σύνολο του σχολείου, άρχισα να βλέπω και να κάνω ότι πιο αισχρό, πιο διατροφικό, έβλεπα πονηρές ταινίες ήδη από τα έντεκα μου χρονιά. Όλα αυτά όχι μονό δεν με βοηθήσαν να πετύχω την αναγνώριση αλλά κατέστρεψαν το μυαλο μου, την καρδια μου, βλεποντας τα αλλα προσωπα οχι σαν προσωπα αλλα σαν σαρκα. Βεβαια αυτο ειναι απο τα συνηθεστερα στις μερες μας. Κανένας όμως δεν νομίζω ότι θα ήθελε το παιδί του να καταστρέψει την αγνότητα των ματιών του, της σκέψης του, της ακοής του, του στόματος του, από τόσο μικρή ηλικία.
Εκείνη την περίοδο ήθελα να πάω σε ψυχολόγο. Αλλά δόξα τον θεό μετά από κάποιες «συμπτώσεις» κατέληξα σε έναν πνευματικό γύρω στα τριάντα πέντε χρονών, με πόλη διάκριση. Τώρα είναι ασκητής στο αγ. Όρος. Από τα θρησκευτικά δεν ήξερα πολλά και από εκκλησιασμό επίσης. Κατηχητικό ούτε καν ήξερα τι σήμαινε. Εξομολογούμουν δυο φορές το χρόνο, καλοπροαίρετα, χωρίς να έξω – ομολογώ στον πνευματικό τις σαρκικές μου πτώσεις.

Χωρίς να έχω ανθρώπους να με νουθετήσουν στην πιστή, είχα ένα ζήλο στα θρησκευτικά του σχολείου. Δεν ξέρω αν είχα εμπειρία θεού, τόσο σκοτισμένος που ήμουν από την πορνεία, όλη αυτήν την λαμπικαρισμένη λαγνεία. Σε καθένα όμως που βλασφημούσε εναντίον του θεού, ήμουν έτοιμος να απαντήσω, χωρίς ισχυρά επιχειρήματα, προσπαθώντας να μεταδώσω όλα όσα ένιωθα στην εξομολόγηση, και την Κυριακή στην εκκλησιά.

Είχα ακούσει ότι οποίος δεν αγαπάει τους εχθρούς του, δεν μπορεί να γνωρίσει τον θεό, προσπαθούσα λοιπόν να μην έχω μισός με όσους με κορόιδευαν. Κοινωνούσα θυμάμαι δυο φορές τον μηνά, όμως όσο η αμαρτία συσσωρευόταν, τόσο σκοτιζόμουν και δεν ένιωθα την Θ. Κοινωνία μέσα μου, ενώ αναρωτιόμουν τι να φταίει, μη έχοντας γνώση , επίγνωση. Άρχισα βεβαία κάποια στιγμή να νιώθω την συνείδηση μου, και αποφάσισα να σταματήσω οριστικά τις πονηρές ταινίας. Αλλά δεν είχα διάκριση, δεν συμβουλευόμουν τον πνευματικό μου, ο οποίος δεν ήξερε τίποτα.
Αφού αδυνάτησα λοιπόν, και κατά κάποιο τρόπο έφυγα από την ανασφάλεια που είχα, τελειώνοντας το λύκειο έκανα την πρώτη μου σχέση. Με την οποία ζούσαμε σαν παντρεμένοι, δίχως γάμο, δίχως θεό, σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσουμε τα σεξουαλικά μας ένστικτα. Σε αυτή σίγουρα την σχέση δεν υπήρχε πνευματική αγάπη. Πολλά βραδιά δεν μπορούσα να κοιμηθώ, φοβόμουν για τυχόν εγκυμοσύνη, σκεπτόμενος να κάνω, τι πιο εύκολο, από έκτρωση. Συνεχώς είχα άγχος, και μια λύπη που συνήθως συνοδεύεται υστερα από τα σαρκικά αμαρτήματα.

Η αλήθεια είναι ότι μερικές φορές, προσπάθησα να ξεφύγω, χωρίς όμως να έχω την άνωθεν βοήθεια, λόγω το ότι εξομολογιομουν και εκκλησιαζόμουν σπανίως.

Ασχολιομουν επίσης και με το διαδίκτυο, σαν ανασφαλής που ήμουν, και γνώρισα εκατοντάδες κοπέλες. Εκείνη ήταν και η περίοδος που άρχισα να μιλάω αισχρά, με υπονοούμενα, θεωρώντας αυτό σαν δείγμα ευφυΐας.
Ο θεός από πριν και πάλι με βοήθησε με το να περάσω στην Κοζάνη και μετά από ένα χρόνο άρχισα «συμπωματικά» να ανεβαίνω στο ψαλτήρι. Άρχισα βυζαντινή μουσική. Πήγαινα καθημερινώς σε κάθε εσπερινό. Δεν είμαι σίγουρος αλλά νομίζω, (αν και είχα έρθει «εις σε αυτόν») ότι δεν ήμουν έτοιμος να γνωρίσω το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, οπότε στην αρχή είχα ένα έντονο συναισθηματισμό.

Δημιουργήθηκε χάσμα ανάμεσα στην ζωή που έκανα και της και καινούριας που προσπαθούσα να κάνω. Δεν άντεχα να βρίσκομαι στο μεταίχμιο. Εκείνη την περίοδο διάβασα αρκετά βιβλία, ενώ άρχισα να παρακολουθώ κατηχητικά σε δυο ενορίες. Ρωτώντας συνεχώς απορίες. Έχοντας λοιπόν αυτό το μικρό βίωμα, είτε από προσευχή είτε από επισκέψεις στο Αγ. Ορός (μερικά λουκούμια από το ζαχαροπλαστείο του θεού, όπως έλεγε ο γ. Παϊσιος) ήθελα να μεταδώσω όλα όσα ένιωθα. Έστελνα μηνύματα, γράμματα, βιβλία, σε όλους τους γνωστούς. Κατηχούσα μέσω διαδικτύου, τηλεφώνου, συναντήσεων ενω παράλληλα προσπαθούσα να βρω σαν ευαίσθητος που ήμουν, ένα στήριγμα, μια κοπέλα, έναν άνθρωπο που θα με στήριζε, που δεν θα κοιτούσε την ηδονή, αλλά θα αγαπούσε τον θεό.

Βρίσκομαι λοιπόν σαν νήπιο που είμαι, σε αυτό το ανέβασμα της σπηλιάς και δεν είναι λίγες οι φορές που προσπαθώντας να ανεβώ κατρακυλάω και ξανά πίσω. Ευχαριστώ τον θεό που είναι μακρόθυμος και με ανέχεται, ευχαριστώ τον θεό που μου έστειλε ανθρώπους που με καθοδηγησαν. Ευχαριστω τον θεό για τις (φτιαγμένες για μένα) δυσκολίες, οι οποίες με βοηθήσαν να γνωρίσω Εκείνον. Δεν θεωρώ ότι έχω καταφέρει τίποτα, αλλά νιώθω την ανάγκη να μεταδώσω στον καθένα , να δώσω την μαρτυρία, να προτρέψω τον καθένα να φύγει από την σπηλιά αν και δύσκολα αλλάζει κάποιος τους ανθρώπους με επιχειρήματα, καθώς κάθε λόγος έχει και τον αντίλογο. Κάθε λογικό επιχείρημα έχει και το αντεπιχείρημα.

Μακάρι να ήμουν άγιος, να μπορούσα να ανεβάσω τους ανθρώπους στον Θεό. Εύχομαι όλοι μας να έχουμε σαν στόχο την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση.

Αμήν"

[YiaVi]

Το κείμενο Ντινούλα είναι συγκλονιστικό. Έχει μία αλήθεια που συγκλονίζει και περιγράφει μία κατάσταση που συμβαίνει πολύ πιο συχνά από όσο νομίζουμε.

[ntinoula]

Έχει συμβεί και συμβαίνει αυτό σε πολλούς νέους! Παρ'όλη τη(ν ηθική και όχι μόνο) "σαπίλα" που κυριαρχεί στην κοινωνία μας, ο Θεός βρίσκει τον τρόπο και αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Και μάλιστα τους νέους! Είναι ενθαρρυντικό!

[123]

Πολύ ελπιδοφόρο μήνυμα Ντινούλα
Νάσαι καλά

[prentzaeleni]

nase kala Dinoula. Osa mas eipes mas kanoun na doksazoume to Theo

kai na ton euxaristoume akatapafsta.


ithe i Xati Tou na elthi se olous mas

[ntinoula]

Όποιος θέλει μπορεί να επικοινήσει με τον Κώστα (έτσι λένε το παιδί που το έγραψε) μέσω msn orthodox_grnet@hotmail.com.

Εκ μέρους του :)