"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Τετράστιχοι ταπεινοί

Ταπείνωση

Ταπείνωσέ με ο Ταπεινός
ο Μέγας Κύριος και Θεός μου,
νʼ ανοίξει και για μένα ο ουρανός
μέσα στη θλίψη αυτού του κόσμου.

Επιστροφή

Κύριε, μπρος Σου να σταθώ και μόνο να σωπαίνω
και με τα δάκρυα της ψυχής τα πόδια Σου να ραίνω,
ωσάν τον άσωτον υιό που γύρισε απʼ τα ξένα
στα πατρικά κατώφλια Σου τα μυριαγαπημένα.

Τάφος

Στου τάφου σου τʼ ολόλευκο το χιόνι
ο ίσκιος τρέμει από ʽνα χελιδόνι
κι ενʼ άνθος σιωπηλό μες στην εσπέρα
δάκρυα γιομίζει τον αγέρα.

Πορεία

Άπλαστος σαν παιδί να πορευόμουνα
κάτω απʼ των άστρων τις φωτοσυρμές ·
Εσέ να ψάχνω, Κύριε, και να διαλύονται
ωσάν καπνός οι μέρες μου.

Πόθος

Ύμνο για Σένα, του Παντός τον Κύριο, να ψάλλει
ποθεί η ψυχή μου, με βαθειά λαχτάρα και μεγάλη ·
μα ω Κύριέ μου , πώς να πω άξιο για Σέναν αίνο;
Καλύτερα να σʼ Αγαπώ πιστά και να σωπαίνω

Αντώνης Πιλλάς

xfd.gr

[nhfaliamethh]

"Λευκό λουλούδι
απαλό στ αγκάθια
αδιάφορο"

28-02-96
Νύχτα στο κελλί



"Αγαπημένο
αστέρι την ημέρα
γιατί κοιμάσαι;"

12-12-95
Μεσάνυχτα στο Κελλί

[nhfaliamethh]

ξέχασα να γράψω ..


Ιερομόναχος Συμεών

ΜΕ ΙΜΑΤΙΟΝ ΜΕΛΑΝ
καθώς ο άνεμος απλώς φυσά

[andronikos]

ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

ΟΛΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΞΑΦΝΙΚΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ
ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΟΛΗ ΓΕΜΙΣΕ ΜΕ ΚΛΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΝΟ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΥΝΕΒΕΙ
ΟΛΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΥΡΙΣΑΝ Η ΠΙΚΡΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ

ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΙ ΠΑΝΕΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΟΙ ΚΟΠΕΛΕΣ
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΤΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΡΕΛΕΣ
ΧΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ
ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΗΤΑΝ ΣΗΜΑΝΤΡΑ ΠΑΝΤΟΥ ΑΥΤΟΙ ΜΠΡΟΣΤΑΡΙΑ

Η ΠΟΛΗ ΕΜΑΡΑΖΩΣΕ ΟΛΟΙ ΣΚΥΦΤΟΙ ΒΑΔΙΖΟΥΝ
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΕΛΠΙΖΟΥΝ
ΔΩΣΕ ΘΕΕ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΕ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ
ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ ΛΙΓΟ Η ΠΟΛΗ ΜΑΣ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑ Ν' ΑΝΘΙΣΟΥΝ

ΚΑΙ ΝΑ ΗΡΘΕ ΜΑΝΤΑΤΟ ΞΑΦΝΙΚΟ ΤΑ ΒΡΗΚΑΝΕ ΤΑ ΝΙΑΤΑ
ΜΑΘΑΝ' ΟΤΙ Τ' ΑΡΠΑΞΑΝΕ ΣΑΡΑΚΙΝΑ ΦΟΥΣΑΤΑ
ΑΠΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΗΜΑ ΤΟΥΣ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΛΥΤΡΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ
ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΑΓΑΠΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΟΙΩΣΟΥΝ

Η ΠΟΛΗ ΤΩΡΑ ΕΧΕΙ ΧΑΡΑ ΠΑΝΤΟΥ ΧΟΡΟΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΠΑΛΚΟΝΙΑ ΑΝΘΙΣΑΝ ΕΥΩΔΙΑΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΓΕΛΑΣΤΟΙ ΜΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ
ΔΟΞΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΤΟ ΘΕΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΟΙ

.............

[NIKOSZ]

Ο Αγρός των λέξεων

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο
λουλούδι, όμοια κ' εγώ. Τριγυρίζω
διαρκώς γύρω απ' τη λέξη.

Ευχαριστώ τις μακριές σειρές
των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,
την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν
νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως
το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ' έγινε
Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια
κι άλλα κοσμήματα.
Με το νήμα
των λέξεων, αυτόν το χρυσό
του χρυσού, που βγαίνει απ' τα βάθη
της καρδιάς μου, συνδέομαι" συμμετέχω
στον κόσμο.
Σκεφτείτε:
Είπα και έγραψα, «Αγαπώ».

Νικηφόρος Βρεττάκος

[NIKOSZ]

ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΕΠΑΝΩ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Μη φοβηθής το σπίτι, που άνοιξε
Βαθειά στην γη τα θέμελα του,
κι ας έλθουν χίλιοι ανεμοστρόβιλοι
και τη σκεπή του ας ρίξουν κάτου

Μη φοβηθής το δέντρο , που άπλωσε
τις ρίζες του βαθιά στο χώμα,
κι ας σπάση την κορφή του ο άνεμος
και τα πυκνά κλαδιά του ακόμα.

Μη φοβηθής αυτόν, που εστήριξε
στην Πίστη επάνω την ελπίδα.
Τον είδα στη ζωή να μάχεται
μα πάντα ανίκητο τον είδα.

Ιωάννου Πολέμη

[Carlos]

Η Αλήθεια

Αν η αλήθεια είναι διάφανη
και κρύβετε πίσω από το δάκτυλο μου,
το δάκτυλο μου είναι διάφανο.
Και η αλήθεια, τροχιά, να μπεις να νιώσεις!

Διάφανο, βλέπω απέναντι!

Αν το δάκτυλο μου είναι διάφανο,
και η αλήθεια στέκει εκεί γυμνή,
μοιράζοντας γνώσεις,
είμαι τυφλός!


----Συγνώμη για τον πεσιμισμό στο ποίημα μου, αλλά είμαι τυφλός αυτήν την ώρα----------

[NIKOSZ]

Μετάνοια
Διάρρηξη της καρδιάς. Άνθιση του Θεού.

Όσο με ωφέλησαν οι αρρώστιες,
δεν με ωφέλησε η άσκηση που σαν μοναχός
έκανα τόσα χρόνια.

π. Παίσιος

Άνοιξε η καρδιά
ευωδία
στο πορφυρό χρώμα των οριζόντων.
Μάτωσε ο πόνος
το βασίλεμα του ήλιου.
Αίμα κόκκινο βαθύ.

Ραγισματιά
στους άξονες της εσωτερικότητας,
ανθοφορία
βιωματικής πληρότητας.
Αποκαλύπτεται το μυστικό
της ενότητας των πάντων
στo σταυρό της αγάπης.

Η γλυκύτητα της ταπεινώσεως
εξουθένωση αγία
αγκάλιασμα μητρικό θείας αγάπης.

Ο τρόμος βιάζει τις αμυντικές συντεταγμένες
το εγώ θρυμματίζεται ανυπόστατο.
Η ύπαρξη αποδιαρθρώνεται.

Ενδεής γονυκλισία της ψυχής,
μετοχή στην αγάπη.
Εσωτερική μεταστοιχείωση
λαμπάδιασμα της ζωής.
Φόβος, κραυγή, απόγνωση, δάκρυα, ταπείνωση, έξοδος.

Ο ασθενής καταφεύγει στην παράκληση
διωκόμενος από τον τρόμο τον άγιο.
Όπως ο ναυαγός αρπάζεται από το σωσίβιο
Όπως το πεινασμένο βρέφος λαχταρά τους μαστούς της μητέρας.
Όπως το διψασμένο λουλούδι ζωντανεύει στην ανοιξιάτικη βροχούλα.

Ανάβει ο Χριστός την καρδιά.
σταλαγμοί μέλιτος και κηρίου.

Ταπείνωση ο τρόπος της αγιότητας.
Εκεί στον συντριμό και την αυτοεξουθένωση
γεννιέται προσευχή
ως ανάγκη λύτρωσης
από την αβάσταχτη οδύνη.

Το πλήγωμα και ο συντριμός
τρόμος θανάτου,
εναγώνια κραυγή για λυτρωμό και σωτηρία.

Προσευχή,
χωρίς λογική επεξεργασία, φτιασίδωμα και καλλωπισμό, χωρίς θεολογικές ή ορθολογικές προϋποθέσεις.

Προσευχή
που διαπερνά τα ντουβάρια και την έρημο της
πραγματικότητας,
Σπαραχτική επαιτεία παραμυθίας.

Προσευχή
που δεν θεμελιώνεται στη γνώση αλλά
στην αβάσταχτη οδύνη.

Προσευχή
ακατέργαστη που ξεπετάγεται από τα βάθη της ψυχής
όπως η κραυγή του πληγωμένου ζώου,
σκάει μέσ' την ψυχή σαν φουρνέλο και
τινάζεται ως έναρθρος λόγος στον άνεμο...
"βοήθεια Κύριε χάνομαι" ή "Παναγίτσα μου γλυκιά βοήθησέ με"

Έσπασε η άγρια καρυδιά
στη δύναμη του ανέμου
κι' ένα πρωτόπλαστο άρωμα
ξεχύθηκε που κανείς
δεν τόλμησε ν' ανασάνει.
Άρωμα ταπείνωσης.

Στην εωθινή ομίχλη
ένα βότσαλο καρφώνεται
στην ακύμαντη νηνεμία των υδάτων.
Σηκώνεται γλυκιά αλμύρα σε
κύκλους δακρύων
δοξολογία για την
φανέρωση του ανείπωτου.

[NIKOSZ]

Αρετή

Η αρετή φτερούγισε
απ' του Θεου τό χέρι
καί ήρθε καί εφώλιασε
στ' άθώο περιστέρι.

Μέσα στό βλέμμα του παιδιού
στό ξέγνοιαστό του γέλιο
πού φέρνει θύμηση στό νού
από τό Εύαγγέλιο

Στήν καλοσύνη τοϋ φτωχού
στ' άρρώστου τήν ελπίδα
στου ξενιτεμένου τή σιωπή
εκεί εγώ τήν είδα.

Μά τήν αντίκρυσα κι εκεί
στης μανας την υπομονή
στού ήρωα τήν ανδρεία
και στων γερόντων τη σοφία.

Ακόμα τή συνάντησα
στου χριστιανού την πιστη
που αλάθευτα τόν οδηγεϊ
εκεί κοντά στόν Κτίστη.

Καί σήκωσα τά μάτια μου
ψηλά στόν ουρανό
και με τρεμάμενη φωνή
είπα, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!

Ιωάννα-Μαρία Γεωργακοπούλου,
Τάξη ΣΤ', ΠΥΡΓΟΣ ΗΛΕIΑΣ

[NIKOSZ]

Η προσευχή του ταπεινού

Κύριε, σαν ήρθεν η βραδιά, σου λέω την προσευχή μου.
'Αλλη ψυχή δεν έβλαψα στον κόσμο απ' τη δική μου.
Εκείνοι που με πλήγωσαν ήταν αγαπημένοι.
Την πίκρα μου τη βάσταξα. Μου δίνεις και την ξένη.

Μ' απαρνηθήκαν οι χαρές. Δεν τις γυρεύω πίσω.
Προσμένω τα χειρότερα. Είν' αμαρτία να ελπίσω.
Σαν ευτυχία την αγαπώ της νύχτας τη φοβέρα.
Στην πόρτα μου άλλος δεν χτυπά κανείς απ' τον αγέρα.

Δεν έχω δόξα. Είν' ήσυχα τα έργα που έχω πράξει.
'Ακουσα τη γλυκιά βροχή. Τη δύση έχω κοιτάξει.
'Εδωκα στα παιδιά χαρές, σε σκύλους λίγο χάδι.
Ζευγάδες καλησπέρισα που γύριζαν το βράδυ.

Τώρα δεν έχω τίποτα να διώξω ή να κρατήσω.
Δεν περιμένω ανταμοιβή. Πολύ' ναι τέτοια ελπίδα.
Ευδόκησε ν' αφανιστώ χωρίς να ξαναζήσω...
Σ' ευχαριστώ για τα βουνά και για τους κάμπους που είδα.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940)