"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ

Πάλι με δέρνουν θάλασσες, κύματα, καταιγίδες,
συκοφαντίες, σύννεφα, κατατρεγμοί, παγίδες!

Ζάλες με κύκλωσαν πολλές, βέλη με σημαδεύουν,
θλίψεις και αναστεναγμοί, εχθροί με παγιδεύουν!

Μπροστά μου στήνονται σταυροί, θέλουν να με σταυρώσουν!
Μα εγώ τους ευεργέτησα! Γιατί θα με εξοντώσουν;

Γι' αυτό πάλι στα γόνατα, πέφτω Υπεραγία,
σταμάτησε παρακαλώ, κύματα και κακία...

Δος μου ευφροσύνη και χαρά, χαρά απ' τη δική Σου,
χαρά απ' τη Μεσιτεία Σου κι από τον Ποιητή Σου!

Χαρά απ' τον Παράδεισο κι από το έλεός Σου!
Χαρά από τα σπλάχνα Σου, χαρά από το Γιό Σου!

Είσαι βασίλισσα χαράς και γλυκασμός αγγέλων!
Είσαι δροσιά παντοτινή, άρτος των πονεμένων!

Χρόνια και χρόνια λαχταρώ, να ζήσω τη χαρά Σου,
τώρα μπροστά Σου Δέσποινα, την πήρα απ΄τη ματιά Σου!

Σ' ευχαριστώ Παρθένα μου, Αγία, Ευσπλαχνία!
Σ' ευχαριστώ χίλιες φορές, Χαρά και Σωτηρία...


Γεώργιος Σ. Λιόλιος

(από την ποιητική συλλογή "Χαίρε Περιβόλι της Παναγίας" Θεσσαλονίκη 1999)

[NIKOSZ]

Προσκύνησις

Όμορφα συναισθήματα

Με δάκρυα στα μάτια,

Και η καρδιά να κόβεται

Σε χίλια δυο κομμάτια,



Κάθε φορά που ταπεινά

Σκύβω και προσκυνάω,

Και τις εικόνες που αγαπώ

Μʼ ευλάβεια φιλάω.



Ο νους μου επροσεύχετο

Η γλώσσα μου ψελλίζει,

Κι αδιάλειπτα τον Ιησού

Τον εκαλοσωρίζει.



Και η ψυχή να εύχεται

Για ειρήνη και αγάπη,

Να εξαφανιστεί απʼ τη γη

Η πλάνη και η απάτη,



Βαθιά μου να προσεύχομαι

Με πίστη και με θάρρος,

Πάρε Θεέ μου εξ άπαντος

Του κόσμου όλο το βάρος.



Πόνος χαράς στα στήθη μου

Στο δέρμα ανατριχίλα,

Μούδιασμα μέσα στο μυαλό

Μες στην καρδιά μου κρίνα.



Ανθίζει μέσα μου η χαρά

Νιώθω την συντριβή μου,

Το έλεος σου τριγυρνά

Μες στην κατάνυξη μου.



Άγγελοι με προσέχουνε

Τους νιώθω ολόγυρα μου,

Κύριε δώσε μου έλεος

Για τα αμαρτήματα μου.



Χέρια που μʼ αγκαλιάζουνε

Και με κρατούν μη πέσω,

Σε εσένα την αγάπη μου

Θέλω να καταθέσω.



Να πάρω θέλω τον σταυρό

Κι εγώ νʼ ανηφορίσω,

Τον δρόμο αυτόν τον δύσκολο

Για να σε συναντήσω.



Me σθένος όπλισε και με,

Και όλα τα παιδιά σου,

Και δώσε μας κι επιμονή

Απʼ την γλυκιά καρδιά σου,



Για να μπορούμε Δέσποτα

Τα χνάρια σου να βρούμε,

Να έρθουμε με συντριβή

Στην αγκαλιά να μπούμε,



Αυτήν που είναι ανοιχτή

Κάτι χιλιάδες χρόνια,

Και περιμένει τους πιστούς

Απʼ τον σταυρό ακόμα.



Κι έγειρες και μου έδωσες

Νερό να ξεδιψάσω,

Να χω κουράγιο στην ψυχή,

Εσένανε να φθάσω.


Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[NIKOSZ]

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙ

Τ'όνομά σου : ψωμί στο τραπέζι
Τ'όνομά σου : νερό στην πηγή.
Τ'όνομά σου : αγιόκλημα αναρριχώμενων άστρων.
Τ'όνομά σου : παράθυρο ανοιγμένο τη νύχτα στην πρώτη του Μάη.

Τ'όνομά σου : ρινίσματα ήλιου
Τ'όνομά σου : στροφή από φλάουτο τη νύχτα.
Τ'όνομά σου : στα χείλη των αγγέλων τριαντάφυλλο.
Τ'όνομά σου : κουδούνισμα αλόγων που σέρνουν την 'Aνοιξη πίσω τους

Τ'όνομά σου : βροχούλα στου σπορέα το μέτωπο
Τ'όνομά σου : περίσσευμα στου βοσκού την καλύβα
Τ'όνομά σου : τοπίο χωρισμένο με χρώματα
Τ'όνομά σου : δυο δρυς που το ουράνιο τόξο στηρίζει τις άκρες του.

Τ'όνομά σου : ένας ψίθυρος απ' αστέρι σε αστέρι
Τ'όνομά σου : ομιλία δύο ρυακιών μεταξύ τους
Τ'όνομά σου : μονόλογος ενός πεύκου στο Σούνιο
Τ'όνομά σου : ένα ελάφι βουτηγμένο ως το γόνατο σε μιαν άμπωτη ήλιου.

Τ'όνομά σου : ροδόφυλλο σ' ενός βρέφους το το μάγουλο
Τ'όνομά σου : πεντάγραμμο στις κεραίες των γρύλλων
Τ'όνομά σου : ο Ηνίοχος στην άμαξα του ήλιου.
Τ'όνομά σου : πορεία πέντε κύκνων που σέρνουν την πούλια στα μεσούρανα

Τ'όνομά σου : Ειρήνη στα κλωνάρια του δάσους.
Τ'όνομά σου : Ειρήνη στους δρόμους των πόλεων
Τ'όνομά σου : Ειρήνη στις ρότες των πλοίων
Τ'όνομά σου : ένας άρτος, βαλμένος στην άκρη της γης που περίσσεψε

Τ'όνομά σου : αέτωμα περιστεριών στον ορίζοντα.
Τ'όνομά σου : αλληλούια πάνω στο Έβερεστ


Νικηφόρος Βρεττάκος
Από το έργο του «Ο χρόνος και το Ποτάμι» και γράφτηκε το 1957.

[NIKOSZ]

Σημαίνει η ΄Ωρα των Ωρών...

Σημαίνει η ΄Ωρα των Ωρών...
Κι ως τις κορφές αγιάζη η Δύση,
σπερνιάζουν τα ηχερά νερά
στο σύθρηνο ξωκκλήσι:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Στο εικόνισμα το απόβαθο
κρεμιέται αχνό καντίλι...
Μια δέηση άλικη θλίβεται
το άρρωστο εμπρός σου δείλι:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Περνούν οι κλώνοι ανθούσιμοι
τ' αραχνιασμένα τζάμια...
Εντός μου η ΄Ανανθη θρηνεί
σ' ανέγγιχτα καλάμια:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Στ' άγια νερά που νοσταλγούν
μια χλόη παραδείσια
το πέρασμά σου εθρόησε
κάτου απ' τα κυπαρίσσια:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

΄Ωρα για λήθη... Φθείρουνται
οι ανέγνωρές μου οι ώρες...
Μάταιη κ' η θλίψη που έσυραν
στο φως οι ονειροκόρες:
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..

Ασκήτεψαν οι αγάπες μου
στου αβόλετου τη θύρα
κ' ήρθες αργά τα εντάφια
να τις αλείψης μύρα...
- Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!..


Απόστολος Μελαχρινός

[ypomoni]

Τι λοιπόν;
Της ζωής μας το σύνορο,
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απʼ ότι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε,
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;


Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο «ζωή μας» το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε,
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;


Σʼ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμμα,
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;


Κάτι ανέγγιχτο, ανήκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απʼ τους τάφους ανθίζει;
…Κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως περʼ απʼ τον τάφο αρχίζει;


Η ψυχή, ταξιδεύτρα μεσʼ τʼ άπειρο,
σταλαμίδα νερού μήπως μοιάζει,
που ανεβαίνει στα νέφη απʼ τα πέλαγα
κι απʼ τα νέφη στους κάμπους σταλάζει;


Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμʼ αυγής είναι πέρα;
…Κι αντί να ʼρθει μια νύχτʼ αξημέρωτη
ξημερώνει μιʼ αβράδιαστη μέρα;


Μήπως είνʼ η αλήθεια στο θάνατο,
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
Ό,τι λέμε πως «ζει» μήπως πέθανε
κι είναι αθάνατο ότι έχει «πεθάνει»;




Γ. Δροσίνης

[andronikos]

Επειδή ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ κάποια στιγμή της ζωής μας γράψαμε σε χαρτί κάποιες από τις σκέψεις μας, ΓΙΑΤΙ δεν μεταφέρουμε κάποιες εδώ ΟΧΙ για επίδειξη αλλά από ανάγκη( ίσως ) να τις μοιραστούμε με άλλους.ΚΑΛΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ?
ΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΑΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ

[NIKOSZ]

Ο πιστός μαθητής

Οποίος λαχταροφλέγεται ξοπίσω μου να ʽρθεί,
τον εαυτό του πιο μπροστά πρέπει ν ʽ απαρνηθεί
και τον σταυρό του παίρνοντας να με ακολουθήσει.
Γιατί οποίος θέλει τη ψυχή να σώσει, θα την χάσει.
Μα την ζωή του σαν κάνεις πρόθυμʼ αφιερώσει
για το Ευαγγέλιο και για με, σίγουρα θα τη σώσει.
Γιατί ποία η ωφέλεια στον άνθρωπο αν κερδίσει
όλου του κόσμου τʼ αγαθά, μα την ψυχή ζημιώσει;
Ή τι θα δώσει αντάλλαγμα κανείς για την ψυχή του;
Τη διδαχή μου αν κάνεις κι εμέ καταφρονήσει
σʼ αυτή την πρόστυχη γενιά και την αμαρτωλή
Κι ο Γιος τʼ Ανθρώπου σαν θα ρθεί μʼ όλους του τους Αγγέλους
κι ολόλαμπροι τη δόξα του, θα τον καταφρονέσει.
Και πρόσθεσε: Αληθινά σας λέγω πως υπάρχουν
κάποιοι ανάμεσα σʼ αυτούς που στέκονται δωπέρα
που θάνατο δε θα γευτούν ωσότου νʼ αντικρίσουν
τη βασιλεία του Θεού πανένδοξη να φτάνει.

Αρχιμ. Λεόντιος Χατζηκώστας

[ntinoula]

Στον Άγιο Δημήτριο

Μεγαλομάρτυρα Χριστού, τι λέξεις να σου γράψω;
Τα κατορθώματα πολλά, που δε μπορώ να φτάσω...
Από τα νιάτα σου πιστός, εργάτης του Κυρίου.
Τα λόγια σου, τα έργα σου, Εικόνα Ευαγγελίου.

Εσύ πάντα ενίσχυες, φτωχούς, γέρους και νέους,
μικρά παιδιά, ανήμπορους, κάθε λογής θλιμμένους.
Εκήρυττες με δύναμη, επρόσφερες χαρά,
πάντα αγάπη έδινες σε όλα τα ορφανά.

Βρισκόμενος στη φυλακή, συνέχιζες το έργο.
Πάντα τη φράση έλεγες: «Στον Κύριο πιστεύω».
Υμνούσες και εδόξαζες με όλη την καρδιά σου.
Παρ’όλο που υπέφερες, γλυκιά ήταν η μιλιά σου.

Και να! Που ο Νέστωρ έρχεται να πάρει την ευχή σου.
Με δυσκολία εκατάφερε να φτάσει στο κελί σου.
Σαν ένας δεύτερος Δαυΐδ, τον Γολιάθ θε να νικήσει.
Λυαίος τώρα λέγεται και κανείς δεν τον εφοβίζει.

Ο Νέστωρ καθώς βρίσκεται στο μέσο του σταδίου:
«Βοήθησέ με», λέει, «Κύριε, Θεέ του Δημητρίου».
Το θαύμα αμέσως έγινε, νίκησε το Λυαίο.
Το πλήθος όμως ζήτησε το θάνατο στο νέο.

Χάρηκες Δημήτριε, δοξάστηκε ο Θεός.
Γι’αυτόν τη θέση σου άφησες ως αξιωματικός.
Στα είδωλα δεν υποτάχτηκες, εμπήκες φυλακή,
με λόγχη κεντημένος έφυγες απ’τη ζωή αυτή.

Μέγας προστάτης έγινες για τη Θεσσαλονίκη.
Η ιστορία πάντα το ’δειχνε, εχάριζες τη νίκη.
Εχθροί σαν ήθελαν να την επάρουν για δική τους,
με το άλογό σου έτρεχες μπροστά, έκοβες την ορμή τους.

Μα όλους πάντα τους βοηθάς, φιλεύσπλαχνος καθώς είσαι,
κι όταν εμείς είμαστε ανήμποροι, της αμαρτίας την πόρτα κλείσε.
Με αγάπη πάντα μας κοιτάς, στοργή και με συμπόνια.
Να’σαι κοντά, Άγιε Δημήτριε, σε όλα μας τα χρόνια!

[NIKOSZ]

Νυχτολούλουδο

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Παραμονές του θερισμού
πέφτουν νιφάδες του χιονιού
νιφάδες που ʽγιναν δροσιά
στη βραδινή σου φορεσιά

Περιπλανώμενες σκιές
μετράνε κέρδη και ζημίες
κι εγώ στη κρύα κόχη σου
στα "ίσως" και στα "όχι" σου

Ανοιξε νυχτολούλουδο
να δω την ομορφιά σου
αμα δε χάσω το μυαλό
πώς θα ʽβρω την καρδιά σου

Ακου του άνεμου την πνοή
άγνωστο θαύμα η ζωή
καταμεσής στο πουθενά
ελπίδες κι όνειρα γεννά

Σταλιά-σταλιά με τον καιρό
Τρυπάει τη πέτρα το νερό
και μια μικρή ραγισματιά
απλώνει ρίζες και κλαδιά

Ανοιξε νυχτολούλουδο
να δω την ομορφιά σου
αμα δε χάσω το μυαλό
πώς θα ʽβρω την καρδιά σου

[NIKOSZ]

Μη γελασετε αυτο το'γραψα για να περασει η ωρα !

Σε λεωφορους περπατω
σοκακια συνοικιες
μες στο καραβι ευπροσδεκτες
ολες οι ηλικιες

Απτη Δροσια στη Βαρκιζα
και απο τα Λιοσια Βαρη
απ'το Μαρουσι Περαμα
κατεληξα Χαιδαρι

Ατελειωτα χιλιομετρα
αμετρητες κι οι στασεις
η μερα παλι περασε
γεματη παραστασεις.