"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[NIKOSZ]

Μετάβαση

Στην εξ ημών που έφυγε και στους μεθʼ ημών που μένουν


Τα λάθη, οι παραλείψεις και οι αστοχίες μας

δεν διορθώνονται με τη συνειδητοποίησή τους.

Ούτε ο θάνατος τα ανατρέπει.

Μένουν εκεί, επηρεάζοντας την πορεία

του κόσμου.

Γιατί έχουν προεκτάσεις υπέρ-προσωπικές.

Και αιώνιες.

Μόνο η μετάνοια ως άλλος τρόπος ζωής

μπορεί να επιδράσει ουσιαστικά.

Γιατί είναι η κλήση του Κυρίου

να επιτελέσει το θαύμα της μεταμόρφωσης.

Κι Αυτός έρχεται, σιωπηλά και δυναμικά.

Στον κόσμον τούτον και στον άλλο.

Ανατρέποντας τα λάθη, τις παραλείψεις

και τις αστοχίες μας.

Μετατρέποντας τα «μη όντα» σε «όντα».

Και προσφέροντας αιώνια κι ασάλευτα

τη Ζωή Του.


π.Ανδρέας Αγαθοκλέους

[NIKOSZ]

Λαφυραγωγία


Είναι κι εκείνοι που μας κοιτούν σαν αγάλματα μουσείων

και προσπαθούν μέσα από τις τρύπες των ράσων

κάτι νʼ ανακαλύψει η άφθονη περιέργειά τους

άλλοι μας θεωρούν επαίτες και άλλοι άρχοντες

ψάχνουν να βρουν στις προθήκες είδη αναμνηστικά

για τις συζύγους και τα παιδιά τους

έχουν ακριβές φωτογραφικές μηχανές, μαγνητόφωνα,

σημειωματάρια και μηχανήματα άλλα

κλέβουν την ησυχία αγωνιωδώς

νομίζοντας πως κερδίζουν φυλακτά

που κερδίζονται μόνο στα βάθη της καρδιάς

όταν στο μεσονυκτικό κυλά ένα δάκρυ

και στο απόδειπνο θέτεις μετάνοια στις κρύες πλάκες.

Μη παρακαλώ εν πλήρει επίγνωση επιδίδεσθε σε λαφυραγωγία

Ξεριζώνοντας τα μυρίπνοα άνθη απʼ τις αυλές των Γερόντων.


Μοναχός Μωϋσής Αγιορείτης

[Kyrie_Elehson]

Είσαι ακόμα εδώ

Με αφορμή το θάνατο μιλώ λοιπόν για τη ζωή.
Βλέπεις ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί το επόμενο πρωί.
Ξαφνικά ξυπνάς βλέποντας πια καθαρά, μία ροή σταματά, μία ψυχή ξεγλιστρά. Μπορεί να είναι δυνατόν στα αλήθεια άραγε συμβαίνει χειρότερα από όλες τις σκέψεις, σάρκα κι οστά τώρα να παίρνει.
Να με ζεσταίνει το άγγιγμά σου δεν είναι πια εφικτό.
Δεν είσαι εδώ γιʼαυτό λοιπόν κι εγώ μιλώ σε σένα μητέρα που έδωσες τα πάντα για μένα,
από την πρώτη στιγμή στη γέννα βάζοντας σε κίνδυνο τη δική σου τη ζωή, το είχαν πει κι οι γιατροί.
Κι εγώ να στέκομαι ανήμπορος στην τελευταία σου στιγμή.
Μίσος, οργή, πόνος, φόβος, σιωπή.
Κάθομαι μόνος μου πολλές φορές κι αναρωτιέμαι γιατί.
Ποιο να είναι το νόημα, που να είναι η αρχή και που το τέλος…
Πέφτουνε κ άλλα χτυπήματα μα συνεχίζω να αντέχω με σθένος.

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό,
σε καθετί παλιό, σε συναντώ.
Μα είσαι ακόμα εδώ!

Με αφορμή ένα θάνατο είπα να κάτσω κάτω στίχους να γράψω
και στο σκοτάδι της ψυχής μου να ανάψω φωτιά, να κάψω ενοχές, αναμνήσεις, λύσεις ψάχνω να βρω και απαντήσεις του Θεού να αποδεχτώ τις κρίσεις.
Μη βιαστείς να με μισήσεις ήμουν πάντα στο πλευρό της.
Κι εννοείς πως όλα όσα πέρασε τελικά γίνανε για το καλό της.
Σωπαίνεις κι ομολογώ πως αυτό μου προκαλεί μια ανησυχία.
Ουσία ψάχνω να βρω σʼαυτόν τον άδικο χαμό,
το ξέρω πως μʼακούς μητέρα γιʼαυτό θα σου πω ότι το μάθημα που πήρα και με γεμίζει λύπη, ποτέ δεν εκτιμάς κάτι παρά μόνο όταν σου λείπει.
Λέξεις και φράσεις που τις θυμάσαι μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις
και φάσεις που όταν θυμώσεις και νιώσεις θα θέλεις μα θάναι αργά για να αλλάξεις τις μέχρι τότε σου πράξεις και σκέψεις,
να μαντέψεις τις βλέψεις,
να γλιτώσεις τις πτώσεις,
πριν χάσεις να δώσεις,
μη σπάσεις να διώξεις,
τις τύψεις να λιώσεις,
στην ίδια θέση θα κληθείς να πληρώσεις κι εσύ αργά ή γρήγορα.
Αν θες λοιπόν να γλιτώσεις δώσε αξία σε ότι αξίζει τον εαυτό σου να σώσεις.

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό,
σε καθετί παλιό, σε συναντώ.
Μα είσαι ακόμα εδώ!

Το ξέρω πως δεν ήμουν ο πρώτος και δυστυχώς ούτε κι ο τελευταίος
κι έτσι βαθιά μέσα μου νιώθω πως έχω ένα χρέος
και τώρα με δέος κοιτάζω πίσω, θυμάμαι και στου νοσοκομείου τα παγκάκια με βλέπω ξανά να κοιμάμαι.
Και στην εντατική με υπομονή να περιμένω για κάποιο θαύμα να συμβεί,
χωρίς να υπάρχει επιλογή.
Και στο πλευρό μου ο αδερφός μου μα και οι φίλοι οι πραγματικοί,
συγγενείς στενοί, ήτανε όλοι εκεί, ξεσπούσαν βροχή,
στο παρελθόν πάλι ανατρέχω κι όπως με δίδαξε με τη στάση σου,
έτσι λοιπόν αντέχω πάντα με θάρρος και πείσμα μα πιο πολλή πίστη.
Θαʼσαι ο φάρος, το πρίσμα μέχρι την ύστατη κρίση.

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό,
σε καθετί παλιό, σε συναντώ.
Μα είσαι ακόμα εδώ!


Το τραγούδησαν οι FFC πριν από μερικά χρόνια στο δίσκο τους "18 χρόνια ονειρεμένοι". Το συγκρότημα έχει διαλυθεί πια και φήμες λένε( δε μπορώ να διασταυρώσω αν όντως ισχύει) ότι αιτία να διαλυθούν στάθηκε η επιθυμία ενός από αυτούς να αφήσει τα εγκόσμια και να μονάσει... Αν κάποιος ξέρει κάτι ας συμπληρώσει για να μη δίνουμε λάθος πληροφορίες... :)

[NIKOSZ]

Πότε να κλάψεις

Μην κλαις γιʼ αυτόν που μες στον πόνο του
αφήνει εύκολα το δάκρυ να κυλήσει.
Κι αν Γογλοθάς βρεθεί στο δρόμο του
θα ξέρει Κυρηναίο να ζητήσει.

Μην κλαις γιʼ αυτόν που στη φουρτούνα του
σπεύδει το «SOS» αμέσως να φωνάξει,
πριν να βουλιάξει η βαρκούλα του
κάποιο λιμάνι θα βρεθεί νʼ αράξει.

Κλάψε γιʼ αυτόν που μές στο γέλιο του
τα δάκρυα του πόνου του ξεσπάει...
που το θλιμμένο χαμογελό του
δείχνει καημό που δεν τον μαρτυράει.

Κλάψε γιʼ αυτόν που στο σκοτάδι του
δεν το τολμά λαμπάδα να ζητήσει.
Κι άστρο λαμπρό γίνε στο βράδυ του...
μην τον ρωτήσεις αν θα το θελήσει.


Βασιλική Ράλλη

[NIKOSZ]

Μην καμαρώνεις

Μην καμαρώνεις αν νομίζεις πως αξίζεις
και πλημμυρίζει την καρδιά σου η σιγουριά.
Φρόντιζε μόνο ευγνωμοσύνη να χαρίζεις
σʼ Αυτόν που σούκανε αυτή τη δωρεά.

Τι είσαι, άνθρωπε, να ξέρεις, μην πλανιέσαι.
Η δύναμή σου όσο μεγάλη κι αν γενεί
και όσα πλούτη αν αποκτήσεις, μην καυχιέσαι
για κάτι εφήμερο που μέλει να χαθεί.

Δικό σου τίποτα δεν είναι, ούτε θα μείνει...
Άλλος σου τα ʼδωσε, καλά να το σκεφθείς.
Μα κι αν τα χάσεις η καρδιά σου αν του ανήκει,
εσύ στο δρόμο της ζωής δεν θα χαθείς.


Βασιλική Ράλλη

[NIKOSZ]

Τα παιδιά μες στην πλατεία

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Πιάνω να ζωγραφίσω
τα παιδιά μες στην πλατεία
σα να 'ταν όπως πρώτα
κι όπως θά 'θελα

Mα όλα αλλάζουν
και το χέρι μου αρπάζουν
αλλάξανε τα χρώματα
τα λόγια και τα στόματα.
Tα μάτια μείναν ίδια
στα φώτα στα παιχνίδια.

Kάνω να ζωγραφίσω το φεγγάρι που γυρίζει
ζεστό και σκονισμένο από ταξίδι μακρινό
τα μάτια μου θολώνουν, κι ο αέρας π' αρμενίζει
μου λέει τραγούδι ξένο, τραγούδι αλλοπαρμένο.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

Kάνω ν' αποφασίσω σκαλοπάτι να πατήσω
θολές και σκονισμένες μνήμες μου ζωντανές.
θεριά μου διψασμένα με κορμιά παραδεισένια
το δρόμο σας κοιτάζω ξυπνάω κι ανατριχιάζω.

Aμα δεν είναι όπως τα θες
δεν έχεις λόγους κι αφορμές,
δεν κάνεις βήμα.
Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι' άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;

http://www.youtube.com/watch?v=EHUV-uOICvs

[NIKOSZ]

Συνήθεια δίχτυ

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Ήρθε χαρά στον ύπνο πως έκλεισα έναν κύκλο
αυτόν που με βασάνιζε σα φυλακή στον ξύπνιο

Bρήκα αετό στο δρόμο μου και φίδι βιαστικό
ξέχασα την καρδιά μου κι έχασα την κυρά μου

Aγάπη που με μπέρδεψες σε μια συνήθεια - δίχτυ
κρατάω την κλωστή κι αρχίζω απ' την αρχή

Kι αν έχασα το δρόμο μου σαν ξέμπαρκο καράβι
φυσάει αέρας στα πανιά φεύγει κι αυτό το βράδι

Όνειρο ήταν μάτια μου μα μού 'μεινε ο καημός
Tαξίδι μου στον ίσκιο δρόμο να κάνεις ίσιο.

http://www.youtube.com/watch?v=joVTsgsCAyo

[NIKOSZ]

Της αγκαλιάς η ξενιτιά

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Xάθηκα απόψε στη σιωπή
και σ' ένα πέλαγος βαθύ
του νού με σέρνει η ρότα
Eίπα να φύγω σ' άλλη γη
μα της αγάπης η πληγή
δεν κλείνει με τσιρότα

Bλέπω καράβια να περνούν
μ' άσπρη σημαία να γυρνούν
στης λησμονιάς τα μέρη
και μια γοργόνα με ρωτά
αν είδα ήλιο τη νυχτιά
κι άστρο το μεσημέρι

Tης αγκαλιάς η ξενητειά
είναι η πιό μεγάλη
βάλε στη στάχτη μου φωτιά
κι αφάνισέ με πάλι

Kαλότυχα είναι τα βουνά
ψυχή δεν έχουν να πονά,
καρδιά ν' αργοπεθαίνει
πέφτει μια κίτρινη βροχή
που να 'βρουν στέγη και τροφή
του κόσμου οι κολασμένοι

Kάποτε είχες μια καρδιά
που χώραγε όλο το ντουνιά
τώρα χωράει μια πέτρα
μέχρι να βρείς τρόπο να ζείς
μην τη σκοτώνεις τη ζωή,
τι μένει κάτσε μέτρα

http://www.youtube.com/watch?v=1wsUaIxLaqE

[NIKOSZ]

Παράκληση

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Περπάτησα πάρα πολύ
και τα φτερά μου τα 'χω χάσει.
Μα εσύ που δεν πατάς στη γη
καν' την ψυχή μου να πετάξει...
Μ' ένα αερόστατο να πάμε στο φεγγάρι,
ένα αεράκι να μας πάρει...
Φωτιά κι αέρας να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Είναι η καρδιά μου μια αυλή
σ' ένα κελί που όλο μικραίνει.
Μα εσύ που έχεις το κλειδί
έλα και πες μου το "γιατί"...
Σε κάποια θάλασσα που ο ήλιος τη ζεσταίνει,
το όνειρό μου ξαποσταίνει...
Νερό κι αρμύρα να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό
και μια θηλιά που όλο στενεύει.
Έλα και κάνε μουσική
την τρέλα που με διαφεντεύει...
Κι αν είναι οι νότες και οι λέξεις αφελείς,
τραγούδησέ τες να χαρείς...
Μ' ένα τραγούδι να κάνουμε δική μας
τη μικρή ζωή μας...

http://www.youtube.com/watch?v=VLdf3VaOk2k

[NIKOSZ]

Όλες οι εικόνες Σου στην Κύπρο, Παναγιά μου,
Δοξάζω τʼ όνομα Σου και την Χάριν Σου,
Άγιες, προσκυνητές και τιμημένες.
Και η Κυκκώτισσα η Βασίλισσα
Κι η Τρικουκκιώτισσα, κι η Τροοδίτισσα
Όλες πολύχαρες, πανέμορφες και άξιες Σου.
Μα τούτη η εικόνα Σου στο Μαχαιρά,
Με το μεγάλο σοβαρό κεφαλομάντιλο,
Τα μάτια τα συλλοϊσμένα και θλιμμένα,
Και το ύφος το πολλά παρακαλεστικό
Προς τον Υιόν Σου,
Θυμίζει μου,
Δοξάζω τʼ όνομα Σου και την Χάριν Σου,
Μάνα Λυσσώτισσα να ικετεύει
Για τον γιόκα της τον αγνοούμενο,
Και μαχαιρώνει την καρδιά μου.

Μητροπολίτης πρ. Ν. Ζηλανδίας Ιωσήφ