Το πρωί πήγα και κουρεύτηκα. Στον πίσω καθρέφτη του μπαρμπέρικου είδα ιδίοις όμμασι την έναρξη της φαλάκρας μου…Από καιρό η γυναίκα μου μού λέει να προσθέσω μαλλιά αλλά εγώ αρνούμαι επίμονα λέγοντας ότι «έτσι μ’ έκανε ο Θεός - δεν θα επέμβω»…
Παρακολουθώ εδώ και καιρό την ασθένεια του αρχιεπισκόπου κι επειδή έχω κι εγώ ένα μικροπροβληματάκι με το συκώτι αναρωτιόμουνα ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε αυτόν που βάζει μαλλιά και θέλει να βελτιώσει την φάτσα του από αυτόν που βάζει …συκώτι για να ζήσει λίγο ή και πολύ περισσότερο…
Άλλο μαλλιά άλλο ...συκώτι;
Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές
-
PerlMaster
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 288
- Εγγραφή: Πέμ Σεπ 20, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Τρίτος πλανήτης από τον Ήλιο
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Όπως λες κι εσύ στον τίτλο του θέματος, αγαπητέ Ήμαρτον, άλλο μαλλιά κι άλλο συκώτι.
Για τη βελτίωση της εμφάνισης ο π. Αθανάσιος Λεμεσού λέει μια χαρακτηριστική ιστορία. Ένα μεγάλος ζωγράφος ολοκλήρωσε ένα έργο, που παιδευόταν επί χρόνια να φτιάξει, και το δώρισε στο μουσείο. Ήταν πολύ περήφανος για το έργο του και το θεωρούσε εξαιρετικό (λίαν καλό). Μια μέρα πέρασε τυχαία απ΄το μουσείο και βρήκε ένα ερασιτέχνη να προσπαθεί να διορθώσει τον πίνακα του και να τον έχει καταντήσει αγνώριστο. Έξαλλος ο καλλιτέχνης στράφηκε προς τον ερασιτέχνη και του είπε, "τί είναι αυτά που κάνεις αφού είσαι άσχετος με ποιο δικαίωμα επεμβαίνεις στο έργο μου"; (Κάπως έτσι ήταν η ιστορία, μπορεί να κάνω λάθος στις λεπτομέρειες, αλλά η ουσία ήταν αυτή). Φυσικά ο η ιστορία αυτή αναφέρεται στο τελειότερο δημιούργημα του Θεού τον άνθρωπο και τις ερασιτεχνικές και συνήθως αποτυχημένες προσπάθειες των ανθρώπων να διορθώσουν την εμφάνισή τους.
Το θέμα όμως των μεταμοσχεύσεων για λόγους αποκατάστασης της υγείας δεν εντάσσεται σ΄αυτή την κατηγορία, αλλά στο αν ο άνθρωπος πρέπει η όχι να χρησιμοποιεί τη σύγχρονη ιστρική επιστήμη, για να σώσει τη ζωή του, ή θα πρέπει να προσδοκά τη θεραπεία του αποκλειστικά από το Θεό.
Η άποψη όλων των Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι η ιατρική επιστήμη είναι δώρο του Θεού. Κατά συνέπεια ο άνθρωπος πρέπει να χρησιμοποιεί την ιατρική για ν΄αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας, χωρίς ωστόσο να στηρίζει αποκλειστικά σ΄αυτή της ελπίδες του. Μην ξεχνάς ότι πολλοί Άγιοι παλιότεροι και σύγχρονοι ασκούσαν την ιατρική και μάλιστα θαυματουργούσαν με τη Χάρι Του. Την δε πρώτη μεταμόσχευση θεωρείται ότι την έκαναν οι Άγιου Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι εξ Ασίας.
Το θέμα των μεταμοσχεύσεων έχει συζητηθεί εκτενέστατα σ΄αυτό το forum και δε θεωρώ σκόπιμο να το ξανανοίξουμε εδώ. Αν όμως επιμένεις είμαι στη διάθεσή σου.
Για τη βελτίωση της εμφάνισης ο π. Αθανάσιος Λεμεσού λέει μια χαρακτηριστική ιστορία. Ένα μεγάλος ζωγράφος ολοκλήρωσε ένα έργο, που παιδευόταν επί χρόνια να φτιάξει, και το δώρισε στο μουσείο. Ήταν πολύ περήφανος για το έργο του και το θεωρούσε εξαιρετικό (λίαν καλό). Μια μέρα πέρασε τυχαία απ΄το μουσείο και βρήκε ένα ερασιτέχνη να προσπαθεί να διορθώσει τον πίνακα του και να τον έχει καταντήσει αγνώριστο. Έξαλλος ο καλλιτέχνης στράφηκε προς τον ερασιτέχνη και του είπε, "τί είναι αυτά που κάνεις αφού είσαι άσχετος με ποιο δικαίωμα επεμβαίνεις στο έργο μου"; (Κάπως έτσι ήταν η ιστορία, μπορεί να κάνω λάθος στις λεπτομέρειες, αλλά η ουσία ήταν αυτή). Φυσικά ο η ιστορία αυτή αναφέρεται στο τελειότερο δημιούργημα του Θεού τον άνθρωπο και τις ερασιτεχνικές και συνήθως αποτυχημένες προσπάθειες των ανθρώπων να διορθώσουν την εμφάνισή τους.
Το θέμα όμως των μεταμοσχεύσεων για λόγους αποκατάστασης της υγείας δεν εντάσσεται σ΄αυτή την κατηγορία, αλλά στο αν ο άνθρωπος πρέπει η όχι να χρησιμοποιεί τη σύγχρονη ιστρική επιστήμη, για να σώσει τη ζωή του, ή θα πρέπει να προσδοκά τη θεραπεία του αποκλειστικά από το Θεό.
Η άποψη όλων των Πατέρων της Εκκλησίας είναι ότι η ιατρική επιστήμη είναι δώρο του Θεού. Κατά συνέπεια ο άνθρωπος πρέπει να χρησιμοποιεί την ιατρική για ν΄αντιμετωπίσει τα προβλήματα υγείας, χωρίς ωστόσο να στηρίζει αποκλειστικά σ΄αυτή της ελπίδες του. Μην ξεχνάς ότι πολλοί Άγιοι παλιότεροι και σύγχρονοι ασκούσαν την ιατρική και μάλιστα θαυματουργούσαν με τη Χάρι Του. Την δε πρώτη μεταμόσχευση θεωρείται ότι την έκαναν οι Άγιου Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός οι εξ Ασίας.
Το θέμα των μεταμοσχεύσεων έχει συζητηθεί εκτενέστατα σ΄αυτό το forum και δε θεωρώ σκόπιμο να το ξανανοίξουμε εδώ. Αν όμως επιμένεις είμαι στη διάθεσή σου.
Αγαπητέ filotas σέβομαι την επιθυμία σου να μην ανοίξει το θέμα των μεταμοσχεύσεων αλλά για την ακρίβεια της πληροφορίας σου θα πρέπει να καταγραφεί πως η μεταμόσχευση από τους Αγ. Αναργύρους έγινε από νεκρό δότη (3 ημέρες μετά).
Συντάσσομαι με την λακωνική τοποθέτηση του PerlMaster.
Πολύ ωραίο το παράδειγμά του π. Αθανασίου, περί εμφάνισης, που μας μετέφερες.
Φιλικά
Χρήστος
Συντάσσομαι με την λακωνική τοποθέτηση του PerlMaster.
Πολύ ωραίο το παράδειγμά του π. Αθανασίου, περί εμφάνισης, που μας μετέφερες.
Φιλικά
Χρήστος
Αλλο ιατρικη για θεραπεια και αλλο κοσμητικη ιατρικη.
Φυσικα οπως ολοι καταλαβαινουμε δεν ειναι το ιδιο, το δευτερο στις περισσοτερες περιπτωσεις ξεκινα απο "κακα" κινητρα, (αυταρεσκεια κτλπ).
Θαυμαζω εναν ο οποιος με τα λεφτα που του περισσεψαν, αντι να "φτιαξει" την ασχημια του σωματος, εφτιαξε την ασχημια της ψυχης διδοντας τα ελεημοσυνη...
Φυσικα οπως ολοι καταλαβαινουμε δεν ειναι το ιδιο, το δευτερο στις περισσοτερες περιπτωσεις ξεκινα απο "κακα" κινητρα, (αυταρεσκεια κτλπ).
Θαυμαζω εναν ο οποιος με τα λεφτα που του περισσεψαν, αντι να "φτιαξει" την ασχημια του σωματος, εφτιαξε την ασχημια της ψυχης διδοντας τα ελεημοσυνη...
Όσο κι αν φαίνεται ανόητο το ερώτημα και προφανής η απάντηση, θα το κάνω :
γιατί επιδιώκουμε να ζήσουμε πάση θυσία λίγο παραπάνω;
Για περισσότερο χρόνο μετάνοιας;
Ή μήπως η επιμονή μας μπορεί να είναι μία περιφρόνηση στο γεγονός της μετά θάνατον ζωής;
Σε τελική ανάλυση μήπως και η προσπάθεια επιμήκυνσης της ζωής μας, όταν πίσω από αυτό κρύβεται ο φόβος του θανάτου είναι πολύ πιο εγωιστικό και αυτάρεσκο από το να προσθέσουμε...μαλλιά;
Σε κάθε περίπτωση είμαστε άνθρωποι και δεν χρειάζεται να μιλάμε με απαξίωση για όσους επιδιώκουν να ζήσουν παραπάνω.
γιατί επιδιώκουμε να ζήσουμε πάση θυσία λίγο παραπάνω;
Για περισσότερο χρόνο μετάνοιας;
Ή μήπως η επιμονή μας μπορεί να είναι μία περιφρόνηση στο γεγονός της μετά θάνατον ζωής;
Σε τελική ανάλυση μήπως και η προσπάθεια επιμήκυνσης της ζωής μας, όταν πίσω από αυτό κρύβεται ο φόβος του θανάτου είναι πολύ πιο εγωιστικό και αυτάρεσκο από το να προσθέσουμε...μαλλιά;
Σε κάθε περίπτωση είμαστε άνθρωποι και δεν χρειάζεται να μιλάμε με απαξίωση για όσους επιδιώκουν να ζήσουν παραπάνω.
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Αγαπητέ Ήμαρτον, ο θάνατος (ως διαχωρισμός του σώματος και της ψυχής) δεν είναι φυσική κατάσταση στον άνθρωπο, είναι αποτέλεσμα της πτώσης. Ο Κύριος ήλθε στον κόσμο έγινε άνθρωπος, σταυρώθηκε και ανέστη και διέλυσε τον θάνατο δίνοντας την προοπτική της αναστάσεως των νεκρών, αλλά μετά τη Δευτέρα Παρουσία και με την προϋπόθεση της κατά Θεόν τελείωσης του βίου.
Επειδή, λοιπόν, κανείς δεν πιστεύει ότι έχει κάνει αρκετά ώστε να είναι βέβαιος ότι κέρδισε τη Βασιλεία των Ουρανών, κι επειδή η διαδικασία του διαχωρισμού ψυχής και σώματος, έστω κι αν είναι προσωρινή, ούτε φυσική είναι ούτε ευχάριστη είναι, κανείς δεν επιθυμεί να πεθάνει πριν της ώρας του.
Όπως είπα και πιο πάνω η ιατρική επιστήμη είναι δώρο Θεού, κι η χρησιμοποίησή της είναι πνευματικά επιβεβλημένη. Όμως αυτό δε σημαίνει ούτε ότι ο Χριστιανός πρέπει να στηρίζει τις ελπίδες του μόνο στην ιατρική, ούτε ότι όταν αρρωσταίνει θα καταλαμβάνεται από την αγωνία του θανάτου. Ο αγωνιζόμενος Χριστιανός στον Κύριο στηρίζει την έλπίδα του γιατί Εκείνος αποφασίζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, όπως ελπίζει και στο Έλεος Του για ν΄ αξιωθεί μετά την μετάστασή του της Βασιλείας των Ουρανών. Αμήν
Επειδή, λοιπόν, κανείς δεν πιστεύει ότι έχει κάνει αρκετά ώστε να είναι βέβαιος ότι κέρδισε τη Βασιλεία των Ουρανών, κι επειδή η διαδικασία του διαχωρισμού ψυχής και σώματος, έστω κι αν είναι προσωρινή, ούτε φυσική είναι ούτε ευχάριστη είναι, κανείς δεν επιθυμεί να πεθάνει πριν της ώρας του.
Όπως είπα και πιο πάνω η ιατρική επιστήμη είναι δώρο Θεού, κι η χρησιμοποίησή της είναι πνευματικά επιβεβλημένη. Όμως αυτό δε σημαίνει ούτε ότι ο Χριστιανός πρέπει να στηρίζει τις ελπίδες του μόνο στην ιατρική, ούτε ότι όταν αρρωσταίνει θα καταλαμβάνεται από την αγωνία του θανάτου. Ο αγωνιζόμενος Χριστιανός στον Κύριο στηρίζει την έλπίδα του γιατί Εκείνος αποφασίζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, όπως ελπίζει και στο Έλεος Του για ν΄ αξιωθεί μετά την μετάστασή του της Βασιλείας των Ουρανών. Αμήν
Αυτό που λες δεν είναι ακριβές. Ο Θεός μας έκανε με μαλλιά και υγιείς. Η ασθένεια (και η τριχόπτωση είναι μία ασθένεια) είναι συνέπεια των επιλογών μας. Δεν λέω ότι πρέπει να αγχωθούμε αν μας πέσουν τα μαλλιά, έτσι και αλλιώς μετά από λίγα χρόνια δεν θα έχει σημασία. Το βασικό είναι να προσέχουμε τα κίνητρα της καρδιάς, αν κινούμαστε με εγωισμό και φιλαυτία. Ακόμα και ελεημοσύνη αν κάνουμε δεν σημαίνει ότι το κάνουμε σωστά. Μία γυναίκα π.χ. που προσέχει την εμφάνισή της για να ευχαριστήσει τον άντρα της (δεν εννοώ να τον διεγείρει) δεν είναι απαραίτητα φιλαυτία. Και εγώ θα σου έλεγα ότι το να κάνεις μία χάρη στη γυναίκα σου και να βάλεις μαλλιά δεν είναι απαραίτητα κακό.Από καιρό η γυναίκα μου μού λέει να προσθέσω μαλλιά αλλά εγώ αρνούμαι επίμονα λέγοντας ότι «έτσι μʼ έκανε ο Θεός - δεν θα επέμβω»…
Όταν ένας νεαρός είχε ρωτήσει σχετικά τον π. Παΐσιο τι να κάνει που είχε χάσει όλα του τα μαλλιά, αυτός δεν τον αποπήρε αλλά του έδωσε την κατάλληλη συμβουλή (ο νεαρός είχε χάσει τα μαλλιά του εξαιτίας του άγχους). Και εκτός από τα μαλλιά υπάρχουν και άλλες ασθένειες, π.χ. ψωρίαση που αφορούν στην αισθητική και όχι στη λειτουργικότητα του οργανισμού. Αν υπήρχε θεραπεία για την ψωρίαση θα ήταν αμαρτία η χρήση της; Ή αυτοί που είναι σιαμαίοι δεν πρέπει να τους χωρίσει ένας γιατρός επειδή έτσι γενήθηκαν;