Όσιος Σάββας ο ηγιασμένος - 5 Δεκεμβρίου

[PRETORIAN]

ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ

(5 Δεκεμβρίου)

Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα



Ο άγιος Σάββας καταγόταν από την αγιοτόκο Καππαδοκία και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορος Ιουστιανιανού, τον 6ο αιώνα μ. Χ. Γιός ευσεβών γονέων, αγάπησε από μικρός την πνευματική ζωή και διακρίθηκε στην προσευχή και την άσκηση. Σέ ηλικία δεκαέξι ετών πήγε στα Ιεροσόλυμα, στην Μονή του Μεγάλου Ευθυμίου, ο οποίος τον έστειλε στην Μονή του οσίου Θεοκτίστου, επειδή ήταν ακόμη αγένειος. Εκεί προόδευσε στην πνευματική ζωή και έγινε πατέρας και ποιμένας πολλών μοναχών της ερήμου. Ήταν εγκρατής σε τέτοιο βαθμό, ώστε ορισμένες τροφές δεν τις γεύτηκε ποτέ στην ζωή του. Μάλιστα, όταν ήταν νήπιο δεν θήλαζε ποτέ Τετάρτη και Παρασκευή. “Ετελειώθη εν ειρήνη” σε ηλικία 94 ετών.

“Μέτριος, άκακος, πράος, απλούς, ησύχιος, ως χρηματίσας Πάτερ, υπέρ άνθρωπον όντως, και άϋλος εν ύλη οίκος Θεού, καθωράθης πανάξιος, τάς εξ αυτού προϊούσας σοι δωρεάς συμπαθώς διαπορθμεύων ημίν”. Στό τροπάριο αυτό ο ιερός υμνογράφος κατάφερε, με λίγες λέξεις, να σκιαγραφήση την μεγαλειώδη προσωπικότητα του οσίου Σάββα του ηγιασμένου, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, εκοσμείτο και με το μεγάλο χάρισμα της απλότητος, γι’ αυτό και τον αποκαλεί απλούν. Εβίωνε την μακαρία κατάσταση της απλότητος, που είναι ο αληθινός πλούτος της ψυχής.

Η λέξη απλότητα σημαίνει ειλικρίνεια. Ο απλούς άνθρωπος είναι ειλικρινής, ευθύς και άδολος. Είναι “αγαθός Ισραηλίτης εν ώ δόλος ουκ έστι”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Χριστού προς τον άγιο Ναθαναήλ. Ο απλούς άνθρωπος ομοιάζει με τον Θεό, ο οποίος είναι απλούς. Άλλωστε ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο “κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του”. Οι πρωτόπλαστοι στον Παράδεισο, λόγω της εσωτερικής τους καθαρότητος είχαν ζωντανή κοινωνία με τον Θεό και οι δυνάμεις της ψυχής τους ήσαν ενοποιημένες και λειτουργούσαν κατά φύσιν. Εδώ θα πρέπη να σημειωθή ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι τριμερής. Έχει τρείς δυνάμεις, ήτοι το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Όταν ο άνθρωπος είναι υγιής πνευματικά, τότε οι δυνάμεις αυτές λειτουργούν φυσιολογικά και δεν “αντίκεινται αλλήλαις”, αλλά υπάρχει μεταξύ τους ενότητα και συμφωνία. Όταν οι δυνάμεις αυτές, λόγω της εμπαθούς και αμαρτωλής ζωής, λειτουργούν παρά φύσιν, τότε ο άνθρωπος, άλλα σκέπτεται, άλλα επιθυμεί, άλλα λέγει και άλλα πράττει. Καί ο θυμός του αντί να στρέφεται εναντίον του κακού, εναντίον του διαβόλου και της αμαρτίας, στρέφεται εναντίον των συνανθρώπων του με τα γνωστά, σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις, τραγικά αποτελέσματα. Στήν κατάσταση αυτή ο άνθρωπος είναι πνευματικά άρρωστος, βιώνει μιά πνευματική σχιζοφρένεια. Καί εάν δεν καθοδηγήται από πνευματικό πατέρα και δεν αγωνίζεται να θεραπευθή, τότε αποτελεί για το οικογενειακό και το κοινωνικό του περιβάλλον πηγή ανωμαλίας. Η υποδούλωση στα πάθη, στην κυριολεξία αποδιοργανώνει τον άνθρωπο, τον τεμαχίζει, τον κάνει σύνθετο.

Ο τρόπος θεραπείας του ανθρώπου, η επάνοδός του στην κατάσταση της απλότητος, γίνεται διά της οργανικής έντάξεώς του στην όλη ατμόσφαιρα και ζωή της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία, επειδή διατηρεί ανόθευτη την αποκεκαλυμμένη αλήθεια, θεραπεύει τον άνθρωπο, τον αγιάζει, τον ενοποιεί και από σύνθετον τον κάνει απλούν. Μέ την “εν ελευθερία και αγάπη” υπακοή στην Εκκλησία και γενικότερα με την κατά Χριστόν ζωή και πολιτεία, ο άνθρωπος σύν τώ χρόνω καθαίρεται από τα πάθη, φωτίζεται ο νούς του, και οι δυνάμεις της ψυχής του ενοποιούνται και λειτουργούν φυσιολογικά. Αποκτά την αρετή της διακρίσεως και μπορεί να διακρίνη το κτιστό από το άκτιστο, το αγαθό από το πονηρό, την αλήθεια από την πλάνη, αλλά αποκτά και την μακαρία αρετή της απλότητος και “αληθεύει εν ειλικρινεία”. Παύει να υπάρχη διάσταση μεταξύ των σκέψεων, των λόγων και των έργων του.

Οι κεκαθαρμένοι από τα πάθη και αγιασμένοι άνθρωποι είναι απλοί, λιτοί, ειλικρινείς, καταδεκτικοί, γεμάτοι αγάπη και καλωσύνη, αληθινοί άρχοντες σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής τους ζωής. Όταν γράφουν, ομιλούν, ψάλλουν ή αγιογραφούν, ο λόγος, η ψαλμωδία και τα έργα τους έχουν μιά θαυμαστή απλότητα, αλλά ταυτόχρονα και μιά εκπληκτική ζωντάνια και αμεσότητα. Κάθε τί το ψεύτικο, το επιτηδευμένο, είναι ξένο γι’ αυτούς. Δέν προσβάλλουν κανέναν, δεν προκαλούν, αλλά αντίθετα παρακαλούν, ήτοι παρηγορούν και στηρίζουν. Καί επειδή γνωρίζουν από την πείρα τους την δύναμη της “εν απλότητι καρδίας” ψαλμωδίας και προσευχής, προτρέπουν και εμάς, να προσευχόμαστε και να “αινούμεν τον Δεσπότην εν απλότητι καρδίας” γιατί με τον τρόπο αυτόν θα “συντρίβομεν και θα καταλύομεν τα του εχθρού μηχανήματα” (Φιλοκαλία, εκδ. Αστέρος, τόμος Α', σελ. 278).

Η απλότητα, η ευθύτητα και η ειλικρίνεια, δυστυχώς, εκλαμβάνονται από τούς πολλούς ως αφέλεια και βλακεία. Ωσάν να ήσαν οι βλάκες και οι αφελείς, απλοί, ευθείς και ειλικρινείς. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, αφού σήμερα, στην κατά πάντα άχρωμη και ανειλικρινή εποχή μας έχει αυξηθεί επικίνδυνα η κουτοπονηριά. Απόδειξη τούτου είναι το ότι “οι πολλοί πιστεύουσι προθύμως τα μηθεύματα, η δέ αλήθεια φαίνεται αυτοίς απιθανωτέρα του ψεύδους”, όπως θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης. Καί υπογραμμίζει, μέσα από την προσωπική του πείρα, μιά πραγματικότητα, που διαπιστώνουμε και εμείς σήμερα. Φαίνεται ότι η εποχή του είχε πολλές ομοιότητες με την δική μας. Γράφει: “Οσάκις ηθέλησα χάριν παιδιάς να είπω ψεύδός τι, εύρον τούς ακροατάς τοσούτον ευπίστους, ώστε διαμαρτυρομένου εμού ύστερον ότι ηστεϊζόμην δεν επείθοντο, αλλά επέμενον να πιστεύωσιν ως αληθές το ψευδές’ οσάκις ηθέλησα να είπω αλήθειάν τινα τούς εύρον δυσπίστους και βλακοπονήρως μειδιώντας”.

Ευτυχώς που υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι απλοί, άδολοι, ειλικρινείς, άκακοι, ησύχιοι και αγιασμένοι. Είναι η αληθινή παρηγοριά του λαού του Θεού.

[PRETORIAN]

ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΩ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΤΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ! ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΜΟΝ/ΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΚΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ.... ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΕΙ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ

[NIKOSZ]

Απολυτίκιο

Της Τριάδος την δόξαν ανακηρύττουσα, εν των λουτρώ τρεις θυρίες υπεσημήνω σοφώς, κοινωνίαν πατρικήν λιπούσα πάνσεμνε. όθεν ηγώνισαι λαμπρώς, ως παρθένος ευκλεής, Βαρβάρα μεγαλομάρτυς. Αλλά μη παύση πρεσβεύειν ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Δειτε κι εδω

http://impantokratoros.gr/CFBF1892.el.aspx

[Nici-D]

ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΩ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΤΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ! ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΜΟΝ/ΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΚΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ.... ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΕΙ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ

Lene oti einai polu epikundina ton teleutaio kairo alitheuei?

[PRETORIAN]

ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΩ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΗ ΠΡΙΝ ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΟΑΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΑΣ ΣΥΝΙΣΤΩ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΤΕ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΗΝΩΜΑ ΤΟΥ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ! ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΜΟΝ/ΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΛΟΚΑΤΖΗΔΕΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΓΙΟΣ.... ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΕΙ Κ ΝΑ ΜΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ

Lene oti einai polu epikundina ton teleutaio kairo alitheuei?

ΟΧΙ. ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΗΡΕΜΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΕΓΩ ΠΗΓΑΙΝΩ ΣΥΧΝΑ. ΠΑΙΔΙΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΦΗΜΕΣ. ΤΙΣ ΛΕΝΕ ΕΣΚΕΜΕΝΑ ΓΙΑ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΚΗΝΥΜΑΤΑ. ΤΡΕΛΛΑΙΝΟΝΤΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΣ ΒΛΕΠΟΥΝ ΕΚΕΙ ΟΙ ' ΑΛΛΟΙ '..... ΕΓΩ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΜΗΜΑ ΕΜΕΝΑ. ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΧΑΡΑ. ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΑΦΤΙΑ ΣΑΣ. ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΣΤΕΙΛΤΕ Π.Μ.

[tinios]

NIKOSZ έγραψε

Απολυτίκιο

Της Τριάδος την δόξαν ανακηρύττουσα, εν των λουτρώ τρεις θυρίες υπεσημήνω σοφώς, κοινωνίαν πατρικήν λιπούσα πάνσεμνε. όθεν ηγώνισαι λαμπρώς, ως παρθένος ευκλεής, Βαρβάρα μεγαλομάρτυς. Αλλά μη παύση πρεσβεύειν ελεηθήναι τας ψυχάς ημών.

Επειδή από παραδρομή μπήκε το απολυτίκιο της Αγίας Βαρβάρας, παραθέτω το σωστό.

Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Των Οσίων ακρατής και Άγγελος εφάμιλλος, ως ηγιασμένος εδείχθης, εκ παιδός Σάββα Όσιε· ουράνιον γαρ βίον υπελθών, προς ένθεον ζωήν χειραγωγείς, δια λόγου τε και πράξεως αληθούς, τους πίστει εκβοώντας σοι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

[alexios71]

Αγιε Σάββα Αγιε Του Θεού πρεσβευε υπερ υμών των αμαρτωλών

[NIKOSZ]

Επειδή από παραδρομή μπήκε το απολυτίκιο της Αγίας Βαρβάρας, παραθέτω το σωστό.

Σ'ευχαριστω αδερφε μου και ζητω συγνωμη για το λαθος μου !

[Ierodiakonos]

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ

Ἡ παρακάτω ἱστορία ἀπό τόν βίο τοῦ Ὁσίου καί Θεοφόρου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἡγιασμένου θά μᾶς βοηθήση πολύ, ἀδελφοί μου, ὥστε νά κατανοήσουμε τό πῶς καί πόσο πρέπει νά ἀγαπᾶμε τόν συνάνθρωπό μας.



Ὅταν ὁ Ὅσιος Σάββας ἦταν ὑποτακτικός στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου, νέος, πολύ νέος στήν ἡλικία, τοῦ εἶχαν ἀναθέσει τό διακόνημα νά ἑτοιμάζη τό ψωμί τῶν ἀδελφῶν.

Κάποια ἡμέρα ἔβρεχε πολύ καί ἕνας μοναχός ἐβράχη καί θέλησε νά στεγνώση τά ροῦχα του. Ἀφοῦ,λοιπόν,ἔβγαλε τά βρεγμένα ἱμάτιά του, τά ἔβαλε μέσα στό μεγάλο φοῦρνο γιά νά στεγνώσουν πιό σύντομα. Ὁ Σάββας δέν εἶδε, ὅτι μέσα στό φοῦρνο ἦταν τά ροῦχα καί ἄναψε φωτιά γιά νά ψήση τό ψωμί.

Ἐν τῷ μεταξύ ἦλθε καί ὁ ἄλλος μοναχός γιά νά πάρη τά ροῦχα του, ἀλλά σάν εἶδε τό φοῦρνο ἀναμμένο, λυπήθηκε πολύ μέχρι δακρύων γιατί δέν εἶχε ἄλλα ροῦχα καί κεῖνα πού φοροῦσε ἦταν δανεικά.

Βλέποντας ὁ νεαρός Σάββας τήν λύπη τοῦ ἀδελφοῦ, δέν ἔχασε καιρό. Μπῆκε στή φωτιά γιά νά μαζέψη τά ροῦχα. Καί τί θαῦμα, ἀδελφοί μου. Οὔτε τά ροῦχα του εἶχαν καεῖ, οὔτε ὁ ἁγιώτατος Σάββας ἔπαθε κάτι. Δέν τόν πείραξαν οἱ φλόγες, ὄχι μόνο γιά τήν πολλή του πίστη καί εὐσέβεια ἀλλά καί γιά τήν πολλή του ἀγάπη γιά τόν ἀδελφό του.

Σημείωσις:

Πολλοί σήμερα ἐρωτοῦν: Μέχρι ποῦ μπορεῖ νά φτάση ἡ ἀγάπη; Ἐμεῖς ἀπαντᾶμε ἐμπνεόμενοι ἀπό τήν Θυσία τοῦ Κυρίου καί τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Ἡ ἀγάπη φτάνει μέχρι τή Θυσία. Δέν ὑπάρχει μέτρο νά μετρήσης τήν ἀγάπη. Θυμᾶστε ἀδελφοί μου, τί λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος; «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί»(Α΄ Ἰωάννου 4,8). Δέν λέγει, ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἀγάπη, ἀλλά ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί ἀλλοῦ διαβάζουμε: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ...»(ΑʼἸωάννου 4,8).

Αὐτό βίωναν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ ζωή τους ἦταν καί εἶναι ἐφηρμοσμένο Εὐαγγέλιο.

Μπορεῖς, ἀδελφέ μου, νά ἀγαπήσης ἔτσι ὥστε νά μπῆς ἀκόμα καί στή φωτιά γιά τόν ἀδελφό σου; Μπορεῖς νά κάνης βίωμά σου, τό ὅτι ὁ ἄλλος εἶσαι ἐσύ; Ἔχεις τήν δυνατότητα νά κλάψης μαζί του κάνοντας τόν πόνο του δικό σου πόνο; Ἀντέχεις νά σκιρτήσης ἀπό χαρά βλέποντας τόν συνάνθρωπό σου νά χαίρεται;

Καί τοῦτος ὁ δρόμος δύσκολος. Πῶς νά φτάσω,θά εἴπης, σέ τέτοια μέτρα; Δίκηο φαίνεται νά ἔχης ἄν τά πάρης τά πράγματα μέ τήν ἀνθρώπινη λογική. Ὅμως, ἄς σταματήσουμε νά σκεπτώμεθα μόνο ἀνθρώπινα, ψυχρά λογικά, πεζά καί ἀτομικιστικά. Θά σοῦ θυμίσω κάτι πού ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος π.Ἰουστῖνος Πόποβιτς γιά νά βοηθηθῆς ἀκόμα λίγο. «Οἱ βίοι τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ὡραιότερη Ἐγκυκλοπαίδεια γιά νά παίρνομε πολλά μαθήματα...».Τί ἦταν οἱ Ἅγιοι; Μήπως ἦταν ἐξωγήινα ὄντα; Ὄχι. Ἦταν ἄνθρωποι, ὅπως εἴμαστε καί μεῖς. Σάρκα φοροῦντες καί τόν κόσμον οἰκοῦντες. Σκέψου ὅτι αὐτοί κατάφεραν νά ξεπεράσουν τόν ἑαυτό τους καί τό ἐγωιστικό τους φρόνημα μέ πίστη καί ἀγῶνα πνευματικό. Κάθε φορά πού δυσκολεύεσαι, λέγε: «Τί θά ἔκανε ἕνας Ἅγιος στή θέση μου;» καί πρᾶξε καί σύ τό ἴδιο.

Ἀλλά καί κάτι ἀκόμη θά σοῦ πῶ γιά νά σέ βοηθήσω. Ὅταν τό διάβασα, αὐτό πού θά σοῦ πῶ στήν συνέχεια γιά πρώτη φορά, θεώρησα ὅτι ἦταν ὑπερβολή. Ὕστερα ὅμως ἀπό προσπάθεια πολλή καί μελέτη καί ἀγῶνα πνευματικό κατάλαβα ὅτι ἦταν ἐφαρμόσιμο.

· Περπατοῦσε ἕνας ἄνθρωπος, Ἀσκητής, στό δρόμο μιᾶς μεγάλης πόλης. Εἶχε κατέβη γιά δουλειές, σταλμένος ἀπό τόν Γέροντά του. Σέ μιά γωνιά τοῦ δρόμου εἶδε ἕναν ἄνθρωπο λεπρό, νά ζητιανεύη. Τότε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μή δυνάμενος νά κάνη τίποτε ἄλλο, σήκωσε τά μάτια του στό Θεό καί προσευχήθηκε. «Θεέ μου μακάρι νά μοῦ ἔδινες τό σῶμα τοῦ ἀρρώστου καί κεῖνος νά ἔπαιρνε τό δικό μου...».

Ἀδελφέ μου, σκέπτομαι ὅτι πολλοί ἄνθρωποι θά φύγωμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό, χωρίς ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπό μας. Πῶς θά ἀντικρύσωμε ὅμως τόν Κύριό μας; Τί θά εἴπωμεν ἐνώπιόν του;

Αὐτή ἡ σκέψη μέ βασανίζει πνευματικά,ἡμέρα καί νύκτα. Πολλάκις μέ ὡδήγησε σέ γόνιμο προβληματισμό καί ξεπέρασα πολλά ἐμπόδια, τά ὁποῖα προέρχονταν εἴτε ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μου, εἴτε ἀπό τόν κόσμο.

Σκέψου καί σύ, ἄς σκεφτοῦμε ὅλοι καί ἄς ἀποφασίσουμε νά ἐκμετρήσωμε τό ζῆν ἐν ἀγάπῃ πρός τόν Θεό καί πρός τόν συνάνθρωπό μας, ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός, πλούσιος ἤ πτωχός, μικρός ἤ μεγάλος, ἄνδρας ἤ γυναῖκα, Ἕλληνας ἤ ξένος, σέ ὁποιαδήποτε φυλή κι ἄν ἀνήκει.

Ἴσως ἔχεις ἀκούσει καί αὐτό πού γράφω παρά κάτω: «Ἀδελφέ μου, ἀγάπα καί κάνε ὅ,τι θέλεις...». Ἄν ἀγαπᾶς μόνο τό καλό μπορεῖς νά κάνης.

[Ierodiakonos]

ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ
Ὅταν ὁ Ὅσιος Σάββας ἦταν ὑποτακτικός στό Μοναστήρι τοῦ Ὁσίου Εὐθυμίου, νέος, πολύ νέος στήν ἡλικία, τοῦ εἶχαν ἀναθέσει τό διακόνημα νά ἑτοιμάζη τό ψωμί τῶν ἀδελφῶν.
Κάποια ἡμέρα ἔβρεχε πολύ καί ἕνας μοναχός ἐβράχη καί θέλησε νά στεγνώση τά ροῦχα του. Ἀφοῦ,λοιπόν,ἔβγαλε τά βρεγμένα ἱμάτιά του, τά ἔβαλε μέσα στό μεγάλο φοῦρνο γιά νά στεγνώσουν πιό σύντομα. Ὁ Σάββας δέν εἶδε, ὅτι μέσα στό φοῦρνο ἦταν τά ροῦχα καί ἄναψε φωτιά γιά νά ψήση τό ψωμί.
Ἐν τῷ μεταξύ ἦλθε καί ὁ ἄλλος μοναχός γιά νά πάρη τά ροῦχα του, ἀλλά σάν εἶδε τό φοῦρνο ἀναμμένο, λυπήθηκε πολύ μέχρι δακρύων γιατί δέν εἶχε ἄλλα ροῦχα καί κεῖνα πού φοροῦσε ἦταν δανεικά.
Βλέποντας ὁ νεαρός Σάββας τήν λύπη τοῦ ἀδελφοῦ, δέν ἔχασε καιρό. Μπῆκε στή φωτιά γιά νά μαζέψη τά ροῦχα. Καί τί θαῦμα, ἀδελφοί μου. Οὔτε τά ροῦχα του εἶχαν καεῖ, οὔτε ὁ ἁγιώτατος Σάββας ἔπαθε κάτι. Δέν τόν πείραξαν οἱ φλόγες, ὄχι μόνο γιά τήν πολλή του πίστη καί εὐσέβεια ἀλλά καί γιά τήν πολλή του ἀγάπη γιά τόν ἀδελφό του.
Σημείωσις:
Πολλοί σήμερα ἐρωτοῦν: Μέχρι ποῦ μπορεῖ νά φτάση ἡ ἀγάπη; Ἐμεῖς ἀπαντᾶμε ἐμπνεόμενοι ἀπό τήν Θυσία τοῦ Κυρίου καί τήν ζωή καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Ἡ ἀγάπη φτάνει μέχρι τή Θυσία. Δέν ὑπάρχει μέτρο νά μετρήσης τήν ἀγάπη. Θυμᾶστε ἀδελφοί μου, τί λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος; «Ὁ Θεός ἀγάπη ἐστί»(Α΄ Ἰωάννου 4,8). Δέν λέγει, ὅτι ὁ Θεός ἔχει ἀγάπη, ἀλλά ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη. Καί ἀλλοῦ διαβάζουμε: «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τήν ψυχήν αὐτοῦ θῇ ὑπέρ τῶν φίλων αὐτοῦ...»(ΑʼἸωάννου 4,8).
Αὐτό βίωναν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἡ ζωή τους ἦταν καί εἶναι ἐφηρμοσμένο Εὐαγγέλιο.
Μπορεῖς, ἀδελφέ μου, νά ἀγαπήσης ἔτσι ὥστε νά μπῆς ἀκόμα καί στή φωτιά γιά τόν ἀδελφό σου; Μπορεῖς νά κάνης βίωμά σου, τό ὅτι ὁ ἄλλος εἶσαι ἐσύ; Ἔχεις τήν δυνατότητα νά κλάψης μαζί του κάνοντας τόν πόνο του δικό σου πόνο; Ἀντέχεις νά σκιρτήσης ἀπό χαρά βλέποντας τόν συνάνθρωπό σου νά χαίρεται;
Καί τοῦτος ὁ δρόμος δύσκολος. Πῶς νά φτάσω,θά εἴπης, σέ τέτοια μέτρα; Δίκηο φαίνεται νά ἔχης ἄν τά πάρης τά πράγματα μέ τήν ἀνθρώπινη λογική. Ὅμως, ἄς σταματήσουμε νά σκεπτώμεθα μόνο ἀνθρώπινα, ψυχρά λογικά, πεζά καί ἀτομικιστικά. Θά σοῦ θυμίσω κάτι πού ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος π.Ἰουστῖνος Πόποβιτς γιά νά βοηθηθῆς ἀκόμα λίγο. «Οἱ βίοι τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ὡραιότερη Ἐγκυκλοπαίδεια γιά νά παίρνομε πολλά μαθήματα...».Τί ἦταν οἱ Ἅγιοι; Μήπως ἦταν ἐξωγήινα ὄντα; Ὄχι. Ἦταν ἄνθρωποι, ὅπως εἴμαστε καί μεῖς. Σάρκα φοροῦντες καί τόν κόσμον οἰκοῦντες. Σκέψου ὅτι αὐτοί κατάφεραν νά ξεπεράσουν τόν ἑαυτό τους καί τό ἐγωιστικό τους φρόνημα μέ πίστη καί ἀγῶνα πνευματικό. Κάθε φορά πού δυσκολεύεσαι, λέγε: «Τί θά ἔκανε ἕνας Ἅγιος στή θέση μου;» καί πρᾶξε καί σύ τό ἴδιο.
Ἀλλά καί κάτι ἀκόμη θά σοῦ πῶ γιά νά σέ βοηθήσω. Ὅταν τό διάβασα, αὐτό πού θά σοῦ πῶ στήν συνέχεια γιά πρώτη φορά, θεώρησα ὅτι ἦταν ὑπερβολή. Ὕστερα ὅμως ἀπό προσπάθεια πολλή καί μελέτη καί ἀγῶνα πνευματικό κατάλαβα ὅτι ἦταν ἐφαρμόσιμο.
· Περπατοῦσε ἕνας ἄνθρωπος, Ἀσκητής, στό δρόμο μιᾶς μεγάλης πόλης. Εἶχε κατέβη γιά δουλειές, σταλμένος ἀπό τόν Γέροντά του. Σέ μιά γωνιά τοῦ δρόμου εἶδε ἕναν ἄνθρωπο λεπρό, νά ζητιανεύη. Τότε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μή δυνάμενος νά κάνη τίποτε ἄλλο, σήκωσε τά μάτια του στό Θεό καί προσευχήθηκε. «Θεέ μου μακάρι νά μοῦ ἔδινες τό σῶμα τοῦ ἀρρώστου καί κεῖνος νά ἔπαιρνε τό δικό μου...».
Ἀδελφέ μου, σκέπτομαι ὅτι πολλοί ἄνθρωποι θά φύγωμε ἀπό τόν κόσμο αὐτό, χωρίς ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπό μας. Πῶς θά ἀντικρύσωμε ὅμως τόν Κύριό μας; Τί θά εἴπωμεν ἐνώπιόν του;
Αὐτή ἡ σκέψη μέ βασανίζει πνευματικά,ἡμέρα καί νύκτα. Πολλάκις μέ δήγησε σέ γόνιμο προβληματισμό καί ξεπέρασα πολλά ἐμπόδια, τά ὁποῖα προέρχονταν εἴτε ἀπό τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μου, εἴτε ἀπό τόν κόσμο.
Σκέψου καί σύ, ἄς σκεφτοῦμε ὅλοι καί ἄς ἀποφασίσουμε νά ἐκμετρήσωμε τό ζῆν ἐν ἀγάπῃ πρός τόν Θεό καί πρός τόν συνάνθρωπό μας, ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός, πλούσιος ἤ πτωχός, μικρός ἤ μεγάλος, ἄνδρας ἤ γυναῖκα, Ἕλληνας ἤ ξένος, σέ ὁποιαδήποτε φυλή κι ἄν ἀνήκει.
Ἴσως ἔχεις ἀκούσει καί αὐτό πού γράφω παρά κάτω: «Ἀδελφέ μου, ἀγάπα καί κάνε ὅ,τι θέλεις...». Ἄν ἀγαπᾶς μόνο τό καλό μπορεῖς νά κάνης.