Γράψε ένα μικρό θαύμα

[PARIKOS]

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και την δική μου εμπειρία σχετικά με τις ενέργειες του Θεού στην ζωή μου.
Ο Θεός όμως θέλησε να ζήσω μία άλλη συγκλονιστική εμπειρία εδώ και 14 χρόνια, την ημέρα της βαφτίσεως της κόρης μου.
Πριν διηγηθώ την δική μου μαρτυρία, θα ήθελα να δηλωσω ότι μέχρι να γνωρίσω τον σύζυγό μου δεν είχα καμμία επικοινωνία με την εκκλησία, προερχόμουν από μία ΑΘΕΗ οικογένεια. Ποτέ δεν μου μίλησαν για τον Χριστό και ποτέ δεν πήγαμε στην εκκλησία. Η αμαρτία φώλιαζε στην καρδιά μου και την ζωή μου. Και όμως ο Κύριος επέτρεψε να ζήσω μία συγκλονιστική μαρτυρία. Ευλογημένο το Ονομά Του.
Την ημέρα της βαπτίσεως της κόρης μου την 13/12/1992, μετά την τέλεση του μυστηρίου, ο ιερέας θέλησε η νεοφώτιστη κόρη μου ΜΑΡΙΑ-ΛΟΥΚΙΑ, να
κοινωνήσει, για αυτό εισήλθε στο ιερό για να φέρει την Θεία Κοινωνία. Καθώς πλησίαζε έβλεπα μέσα στην ιερά λαβίδα μία φλόγα να κινείται. Εγώ φοβήθηκα, δεν ήξερα τι να υποθέσω, σκέφτηκα ότι ο ιερέας θέλησε να ζεστάνει την Θ.Κ. επειδή είχε περάσει αρκετή ώρα από το πέρας της πρωινής Λειτουργίας. Την φλόγα την έβλεπα συνέχεια, θέλησα δε να ενημερώσω τον ιερέα να προσέξει για να μην κάψει το μωρό. Πριν όμως να ενημερώσω τον ιερέα για το συμβάν, έπαψα να βλέπω την φλόγα και η ΜΑΡΙΑ-ΛΟΥΚΙΑ μετάλαβε.
Εγώ η αμαρτωλή δούλη του Κυρίου αξιώθηκα να ζήσω αυτή την εμπειρία η οποία έχει σημαδέψει την ζωή μου και δεν θα πάψω ΠΟΤΕ να την θυμάμαι όσο ζώ.

Ας είναι δοξασμένο το όνομα του Κυρίου μας, νυν και αεί και εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν

[nhfaliamethh]

Ψες δεν με επαιρνε ο υπνος με τιποτα,λιγο το αγχος για το μάθημα,
λιγο οι στιγμές της ημερας,λιγο το ενα που ειπα το αλλο που δεν
εκανα ,ολα λιγο και τελικα στην καρδια ενα αδειασμα..

πηγε 3:30 σχεδόν και ανοιξα το συρταρι στο κομοδινο και επιασα ενα βιβλιο,αναψα το φαναρακι και αρχισα να διαβαζω...

"ο αγιος αρχιεπισκοπος Λουκάς ,κατα κόσμον Βαλεντιν του Φέλιξ
Βοινο-Γιασενέτσκι,γεννήθηκε στις 27 Απριλίου 1877... "

27 του Απριλη!σαν σήμερα πριν 130 χρονια!
ποσο κοντα μας ειναι οι αγιοι..
λες και ειναι πιο κοντα στη ψυχη μου εκεινοι παρα εγω

την ευχή του να έχουμε!

"Ιατρον και ποιμενα Λουκα τιμησωμεν,Συμφερουπόλεως ποίμνης,Αρχιερέα λαμπρόν,τον βαστάσαντα Χριστού τα θεία στίγματα,τας εξορίας τα δεινά,εγκλεισμούς εν φυλακαίς,τας θλίψεις και τα ονείδη,τον επ εσχάτων φανέντα,εν τη ρωσία νεον Άγιον"

[magdalena]

Είχαμε κανονίσει να πάμε με την αδελφή μου σε ένα κοντινό μας μοναστήρι που είναι 10 λεπτά με το αυτοκίνητο απόσταση και 30 λεπτά με τα πόδια. Επειδή δεν είχαμε αυτοκινητο διαθέσιμο είπαμε να το κάνουμε με τα πόδια. Το μοναστήρι είχε την ακολουθία του Νυμφίου και ήταν Κυριακή των Βαϊων. Ενώ είχαμε ξεκινήσει κάνα 5λεπτο είδαμε πίσω μας ένα γειτονοπουλο μας να τρεχει ξοπίσω μας για να ερθει μαζί μας. Είμασταν πολύ χαρούμενοι και σε όλο το δρόμο κάναμε αστεία. Για να πάμε στο μοναστήρι περνούσαμε από μέρη που είχαν χωράφια και γενικά δεν υπήρχε κόσμος. Κάπου εκεί μες στα χωράφια ήταν ένα σπίτι χτισμένο απομακρυσμένο από τον κόσμο. Ξαφνικά είδαμε ένα σκυλο από αυτό το σπίτι να έρχεται με μανία κατα πάνω μας και να έχει λυθεί ενω ήταν δεμένο με μια αλυσίδα. Τα παίξαμε! Σταματήσαμε να προχωράμε και σταθηκαμε όλοι πιασμένοι χέρι χερι. Η αδελφή μου που ήταν πιο ψύχραιμη είπε ''ένα σκυλί είναι μόνο, δε θα μας κάνει κατι" αν και αυτό συνέχιζε να κατευθύνεται με μανία και αγριότητα κατα πάνω μας. Όταν μας πλησίαζε τα παιξε και η αδελφή μου καθώς διαπίστωσε ότι είναι από αυτού του τύπου που επιτιθενται σε ανθρώπους και μάλιστα σε αγνωστους. Αρχίσαμε να λεμε την ευχη και αυτό ήρθε και στάθηκε 1 βήμα μακριά μας και αμέσως λέγοντας εμείς την ευχή άλλαξε κατευθυνση και πήγε αλλού.
Αν μας είχε επιτεθεί...ουτε να φαντάζομαι δε θέλω. Άσε που είχαμε και την ευθύνη του γειτονοπουλου μας, τι θα λέγαμε στους γονείς του;
Κατάλαβα τότε πόσο θαυματουργή είναι η ευχή. Μακάρι να την έλεγα πιο συχνά, αν και δεν έκανα καμία προσπάθεια από τότε. Μόνο την ώρα της ανάγκης...

Είθε όλα να γίνονται και να λέγονται προς Δόξαν Θεού

[Ierodiakonos]

ΘΑΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΝΑ ΥΜΝΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΩ ΓΙΑ ΤΟ ΔΩΡΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΕ,ΤΗΝ ΨΥΧΗ! ΟΤΑΝ ΔΟΞΟΛΟΓΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΝΑΓΑΘΟ ΓΙΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ!

[giannisxr]

ΤΑ ΠΟΙΟ ΑΠΛΑ ΘΑΥΜΑΤΑ:
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΜΑΣ ΕΚΤΕΛΕΙ 1.000.000 ΑΥΤΟΜΑΤΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ
ΣΕ ΕΝΑ 24ΩΡΟ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ 103680 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΕΡΙΠΟΥ 10.000.000.000 ΦΟΡΕΣ (ΓΙΑ ΟΡΙΟ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΑ 80 ΧΡΟΝΙΑ)
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΚΤΕΛΟΥΜΕ 1.000.000.000 ΑΥΤΟΜΑΤΕΣ ΟΡΓΑΝΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΩΜΑ
Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΝΕΥΡΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΜΕΤΑΔΩΣΟΥΝ ΜΙΑ ΕΝΤΟΛΗ ΕΙΝΑΙ 10 ΦΟΡΕΣ Η ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΕΛΕΙΑ ΟΝΤΑ


ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΟ ΘΑΥΜΑ;
ΑΣ ΔΟΞΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕΤΑ

[alithis]

αδελφοι μου,


πολλοι με ρωτουν φιλοι κ γνωστοι"μα καλα,γινονται θαυματα στις μερες μας?"

η απαντηση ειναι απλη"θαυματα γινονται συνεχως γυρω μας.αρκει να εχουμε τα ματια να τα βλεπουμε!εσεις δεν τα βλεπετε "τους ερωτω...
αυτη ειναι η πεποιθησις μου

[giannisxr]

ΣΩΣΤΟΝ ΑLITHI ΜΑΖΙ ΣΟΥ

[evaggelos]

Πρέπει να πήγαινα πρώτη γυμνασίου. Ένας ξάδελφος 5 χρόνια μεγαλύτερος μου, μου διάβαζε ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Έριχ Φον Ντένικεν, που αναφερόταν στην Παλαιά Διαθήκη. Κατοικούσε σε ένα διώροφο σπίτι και είχαμε καθίσει στο πλατύσκαλο της σκάλας ,λίγο πριν βγεις στην ταράτσα του κτιρίου. Δεν υπήρχε κουπαστή στην σκάλα και μάλλον για τον λόγο αυτό και επειδή καθόμουνα από την μεριά που από κάτω ήταν κενό, κρατούσα με το δεξί μου χέρι κάποια σίδερα, που έβγαιναν από την πλάκα της ταράτσας, μέσα στο κλιμακοστάσιο. Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση, ο ξάδελφος γυρίζει και μου λέει .
Ξάδελφος: Κατάλαβες ρε συ τι αποδεικνύει με αυτό;
Όχι του λέω δεν κατάλαβα.
Ξάδελφος: Ότι έχουμε προέλθει από εξωγήινους και ότι δεν υπάρχει Θεός!
Ακαριαία ξεσπά σεισμική δόνηση. Επειδή κρατούσα το σίδερο της πλάκας νόμιζα ότι σύντομα θα βρεθούμε στο ισόγειο. Για πότε βρεθήκαμε στον δρόμο, δεν χρειάζεται να σας το περιγράψω.
Ο ξάδελφος σήμερα είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας και κάθε φορά που σε οικογενειακό κύκλο αναφέρω το γεγονός εκείνο, γελά και το παραδέχεται.

[giannisxr]

ΤΕΛΕΙΑ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΙΗΝΟΥΣ
ΑΛΛΑ ΑΣ ΜΑΣ ΠΕΙ Ο ΞΑΔΕΡΦΟΣ ΠΟΙΟΣ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟΥΣ ΕΞΩΓΙΗΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΦΤΙΑΞΑΝ ΕΜΑΣ

[lazarr]

Η κοίμηση του Γέροντος Παϊσίου.

Πηγή :
http://forum.athos.gr/index.php/topic,1 ... ml#msg4917

Ο Γέροντας Παΐσιος κοιμήθηκε ημέρα Τρίτη, ανήμερα των αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στις 29 Ιουνίου 1994, με το παλιό εορτολόγιο. Τότε πανηγυρίζει η Μονή μας, η Μονή Καρακάλλου του Αγίου Όρους, τον καθηγούμενο της οποίας, αλλά και τη Μονή, ιδιαιτέρως αγαπούσε ο Γέροντας Παΐσιος.
Θυμάμαι εκείνη την νύχτα, κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας, συνέβαινε να φαίνονται αστραπές σ’ ολόκληρη τη γύρω, περιοχή, χωρίς ν’ ακολουθούνται από βροντές και βροχή. Η νύχτα γινόταν με τις αστραπές ημέρα. Λες και πανηγύριζε ο ουρανός. Αυτό το παράξενο φαινόμενο ξεκίνησε, όταν άρχισε ο πανηγυρικός εσπερινός, περίπου 12.30 το βράδυ (κοσμική ώρα) και σταμάτησε με την λήξη του όρθρου, στις 6.30 το πρωί. Είπαν τότε κάποιοι πως αυτό το <<σημείο>> έδειχνε ότι κάτι σημαντικό είχε συμβεί. Μετά μάθαμε για την κοίμηση του Γέροντος Παϊσίου και καταλάβαμε ότι ο Θεός τον δόξασε και δι’ αυτού του <<σημείου>>. Τον είχαν <<πάρει>> οι άγιοι Απόστολοι, τον άγιο του Θεού.

To θυμάμαι και γω αυτό το γεγονός, το είδα από την απέναντι ακτή..
Παραθερίζαμε οικογενειακώς εκείνη τη χρονιά στον αρμενιστή της σιθωνίας σε σκηνές( απέναντι από τον Άθωνα) και νωρίς το πρωί είδαμε ένα μπουρίνι να έρχεται από απέναντι.Μας έκανε εντύπωση η έντασή του , αλλά περισσότερο η ταχύτητά του.Δεν προλάβαμε να μαζευτούμε και γίναμε μούσκεμα.Αργότερα όταν μάθαμε το νέο για την κοίμηση του γέροντα, συνδυάσαμε το γεγονός..
Έχω ένα άλλο αν πω με το γέροντα Παϊσιο που εγώ δεν τον γνώρισα παρότι έμενα για 15 χρόνια Θεσ/νίκη
Φίλος μου που είναι ιερέας και πηγαίνει συχνά στο Όρος, είχε για ένα χρονικό διάστημα τον εξής λογισμό:Γιατί ο γέροντας να κοιμηθεί μακρυά από τη μονή της μετανοίας του;(κοιμήθηκε στη Σουρωτή)Άραγε ήταν άγιος;
Μετά από πολύ καιρό επισκέφθηκε τον ιερέα ένα πνευματικό του παιδί και του λέει:πάτερ είδα στον ύπνο μου ένα πολύ ζωντανό όνειρο που σε αφορά.
Ήμουν λέει στο άγιο όρος και βρέθηκα σε ένα πέτρινο μονοπάτι που οδηγούσε σε μια σπηλιά.Από εκεί έβγαινε δυνατό φως και όταν μπήκα μέσα είδα πάνω σε πέτρινο θρόνο να κάθεται ένας γέροντας.Τότε έπεσα και τον προσκύνησα ,αλλά αυτός με επετίμησε και μου είπε:Να πας και να πεις στον πατέρα ..... (το όνομα του ιερέα)ότι είμαι ο όσιος Παϊσιος..
Περιττό να σας περιγράψω την έκπληξη του του ιερέα που ΄πήρε μετά από καιρό απάντηση στο λογισμό του..