Η αληθινή και η απατηλή ζωή

[NIKOSZ]

Θα ήθελα να βάλω πλάι-πλάι δύο ρητά από την Αγία Γραφή τα οποία διευρύνουν και ρίχνουν φως το ένα στο άλλο: στην επιστολή του προς Εφεσίους ( 5.18 ) ο απ. Παύλος λέει: "μη μεθύσκεσθε οίνω, εν ω εστιν ασωτία, αλλά πληρούσθε εν Πνεύματι, λαλούντες εαυτοίς ψαλμοίς και ύμνοις και ωδαίς πνευματικαίς" Τη μέρα πάλι της Πεντηκοστής όταν το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στούς Αποστόλους κι εκείνοι βγήκαν από το υπερώο γεμάτοι δέος και θαυμασμό για την έμπνευση εκείνη, έμπνευση αληθινή, γεμάτοι με το ίδιο το πνεύμα της ζωής, το πνεύμα της υιοθεσίας, της αγάπης, της χαράς, οι άνθρωποι που τούς έβλεπαν και τούς άκουγαν τούς πήραν για μεθυσμένους εφ' όσον τούς έβλεπαν σε μια τέτοια έξαρση· με κατάπληξη και αμφιβολία είπαν: "γλεύκους μεμεστωμένοι εισί" (Πραξ. 2. 13). Αν συνδέσουμε τα δύο αυτά ρητά έχουμε μπροστά μας ολόκληρο το πρόβλημα της πνευματικής ζωής.

Όταν ο Απ. Παύλος λέει: "μη μεθύσκεσθε οίνω εν ω εστιν ασωτία" δεν εννοεί απλώς ότι ο μεθυσμένος συμπεριφέρεται χωρίς ντροπή. Αναφέρεται σε κάτι πολύ πιο ουσιώδες και σημαντικό: στο γεγονός ότι το ένα είδος έμπνευσης, το ένα είδος μέθης είναι δυνατόν να αντικατασταθεί από το άλλο. Καλούμαστε στη ζωη αυτή να είμαστε φορείς του Αγίου Πνεύματος· η χαρά της αιώνιας ζωής θα πρέπει να ξεχειλίζει από μέσα μας και να προσφέρεται με αγάπη, η Θεική ζωη θα πρέπει να λάμπει μέσα μας και να μας γεμίζει με δημιουργική έμπνευση· παρ' όλα αυτά όμως πόσο συχνά δεν ψάχνουμε αλλού για έμπνευση: στο επίπεδο των φυσικών εμπειριών, στο κρασί το οποίο μπορεί να δώσει σε κάποιον την ψευδαισθηση ότι όλα πάνε καλά, ότι είναι δυνατός, ότι οι δυσκολίες της ζωής είναι ένα τίποτα, ότι η θλίψη έχει περάσει, ότι έχει μπει σε έναν κόσμο στον οποίο τα πάντα είναι στο χέρι του και στον οποίο είναι βασιλιάς και κύριος. Πιο συχνά όμως μεθάμε με ο,τιδήποτε αντικαθιστούμε τον Θεο, με ο,τιδήποτε χρησιμοποιούμε σαν υποστήριγμα των ζωών μας, εφ' όσον πρέπει από κάπου να παίρνουμε ζωη. Είναι αδύνατο να ζει κανείς χωρίς την έμπνευση· έτσι οι άνθρωποι θα μεθύσουν με ο,τιδήποτε έχουν στην διάθεσή τους προσπαθώντας να γεμίσουν το κενό όταν τούς λείπει η αληθινή έμπνευση.

Στην προσευχή αυτό συμβαίνει συχνά στην περίπτωση που το πρόσωπο δεν αναζητά με πόθο και με ελπίδα τον Κυριο του, αλλά κάποιο είδος ικανοποίησης, ένα γαλήνεμα της καρδιάς η ένα σπινθήρα ζωής· συμβαίνει έτσι συχνά ενώ προσευχόμαστε να προσπερνάμε τον Θεο και να προσπαθούμε να χρησιμοποιούμε το όνομά Του, την παρουσία Του, το πλησίασμα του ζωντανού Θεού για να έχουμε έναν στιγμιαίο ενθουσιασμό, για να μας κάνουν να αισθανθούμε ζωντανοί έστω και για μια στιγμή. Μην επιτρέψετε στούς εαυτούς σας να μεθύσουν με ο,τιδήποτε, διότι αυτό θα είναι ένα υποκατάστατο.

Υπάρχουν βέβαια και διαφορετικά είδη μέθης. Ο άνθρωπος ο οποίος είναι μεθυσμένος με την αιωνιότητα είναι δυνατό για μια στιγμή να φανεί στούς άλλους μεθυσμένος με κρασί· αυτό όμως είναι μια ψευδαίσθηση. Ο Απ. Παύλος μας προειδοποιεί γι' αυτό το πράγμα: μας λέει να είμαστε προσεκτικοί, να έχουμε απόλυτη αυτοκυριαρχία. Αυτοκυριαρχία μέχρι τέλους. Γιατί το να μεθάς με την γη ενώ αναζητάς τον ουρανό είναι ασωτία και προδοσία.

Μητροπολίτου Αντωνίου του Σουρόζ
" Ημέρα Κυρίου"
Έκδόσεις Ακρίτας