Αλλόθρησκοι, πιο χριστιανοί από τους χριστιανούς;

[Byzantine_Spirit]

Τι γίνεται με αυτούς τους ανθρώπους,
που έχουν γαλουχηθεί με μια άλλη θρησκεία μεν
αλλά η συμπεριφορά τους και τα έργα τους
μπορεί να είναι απείρως καλύτερα απο έναν Χριστιανό;
Αυτό το ζήτημα με έχει βάλει πολλές φορές σε σκέψεις.
Ένα τρανταχτό παράδειγμα αυτού, νομίζω πως είναι
ο συγγραφέας Χαλίλ Γκιμπράν και ιδιαιτέρως το πασίγνωστο
βιβλίο του, Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ.
Τα λεγόμενα του σε αυτό το βιβλίο, νομίζω πως δεν απέχουν
καθόλου απο τη διδασκαλία του Χριστού - θα τολμούσα να πω -
σε παρα πολλά σημεία.
Και γενικεύω:
Τι γίνεται με αυτούς τους ανθρώπους που διάγουν βίο Χριστιανικό,
κατά το θέλημα του Θεού, εν αγνοία τους συνήθως αλλά που ομως
δεν έχουν βαπτισθεί και στερούνται της Χάρης Του Θεού;

(ας μας απαντήσει και ο πάτερ Αντώνιος αν θέλει.
Δεν έβαλα το θέμα αυτό στην ενότητα του, γιατί δεν ήμουνα σίγουρη
αν είναι κατάλληλο για εκεί)

[filotas]

Φίλη μου ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Κι ότι μοιάζει καλό και Χριστιανικό δεν είναι Χριστιανικό, γιατί Χριστιανός δεν είναι ο "καλός άνθρωπος", αλλά αυτός που αγαπά τον Κύριο πάνω από κάθε τι άλλο στη ζωή του. Όπως είπε κι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος η Εκκλησία δεν είναι ηθικοπλαστικό σχολείο, αλλά νοσοκομείο ψυχών. Θεραπεύει τους πιστούς από τις πνευματικές ασθένειες και τους βοηθά να ξαναβρούν τον Ουράνιο Πατέρα τους.

Οι αλλόθρησκοι όσο και να πλησιάσουν στην αλήθεια δε θα μπορέσουν ποτέ να τη φτάσουν, γιατί τους λείπει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που εμείς οι Χριστιανοί την παίρνουμε από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας, με προεξάρχοντα τα Μυστήρια του Βαπτίσματος και της Θείας Ευχαριστίας. Επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι αυτό που ανοίγει το μυαλό του ανθρώπου για να κατανοήσει της Αλήθειες τις πίστεώς μας, η κατανόηση της αλήθειας χωρίς τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος δεν μπορεί παρά να είναι ελλειπής.

Τώρα ως προς την κρίση του Θεού, κανείς δεν μπορεί να την προκαταλάβει. Ο Ουράνιος Πατέρας θα κρίνει τον καθένα με βάση τα δεδομένα της ζωής του. Υπάρχει, λοιπόν, περίπτωση να σωθούν και κάποιοι αλλόδοξοι ή ετερόδοξοι, αλλά αυτές θα είναι εξαιρέσεις, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ότι, δηλαδή, μόνο εντός της Εκκλησίας σώζεται ο άνθρωπος. Αν δεν ήταν έτσι τότε ο Κύριος δεν θα ήταν ανάγκη να έρθει στον κόσμο και να θυσιαστεί για να γίνει η απαρχή και η κεφαλή της Εκκλησίας.

[aposal]

Είναι αλήθεια ότι υπάρχουν κάποιοι αλλόδοξοι που είναι πολύ καλοί άνθρωποι! Έτυχε να γνωρίσω κάποιους, που μου έκαναν εντύπωση! Με κάποια επιφύλαξη βέβαια, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε τι κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος, ωστόσο με εξέπληξαν!
Συζητουσα με κάποιον μουσουλμάνο (πιστό) στο Αζερμπαϊτζάν, για το πόσα παιδιά πρέπει να κάνουμε και είχαμε τις ίδες απόψεις : ότι δεν πρέπει να επιλέγουμε εμείς το πόσα παιδιά θα φέρουμε στη ζωή, αλλά, χωρίς να παίρνουμε προφυλάξεις, να το αφήνουμε στα χέρια του Θεού (γι' αυτόν ο Αλλάχ)! Και σε ερώτηση τρίτου (μουσουλμάνου κι αυτού) "και αν ο Θεός μας δώσει πολλά παιδιά πώς θα βρούμε τα μέσα να τα μεγαλώσουμε", ο πρώτος απάντησε όπως ο Γέροντας Παΐσιος : "Αν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό και τον εμπιστευθούμε στον αριθμό των παιδιών, τότε Εκείνος θα μας βοηθήσει και να τα αναθρέψουμε"!
Είναι φανερό ότι το Ισλάμ έχει κλέψει αρκετά πράγματα από τον Χριστιανισμό!
Θεωρώ λοιπόν ότι ο Θεός θα μας κρίνει όλους με την απόλυτα σωστή διάκρισή Του! Και είναι πιθανό να σωθούν αρκετοί αλλοδοξοι που κάνουν αγώνα για να μην πληγώσουν τον συνάνθρωπό τους. Όπως και πολλοί από εμάς του ορθόδοξους, που κατέχουμε την ορθή πίστη δεν θα τα καταφέρουμε γιατί θα κριθούμε πιο αυστηρά!
Δεν έχουμε τις ίδιες απαιτήσεις να σπουδάσει ένα παιδί πτωχών βοσκών που ζει απομονωμένο σε κάποιο βουνό της Ηπείρου, με τον καλοπερασάκια νέο της Αθήνας που από μικρός οδηγεί το Cayenne του μπαμπά!

[filotas]

Αυτό που πολύ λίγοι καταλαβαίνουν, είναι το ποιοι θα πάνε στον Παράδεισο. Δε θα πάνε στον Παράδεισο οι "καλοί άνθρωποι", αλλά εκείνοι που αγάπησαν το Θεό πάνω από κάθε τι άλλο στη ζωή τους και πόθησαν με όλη τη δύναμη της καρδιάς τους να βρεθούν κοντά Του. Είναι πολύ δύσκολο, λοιπόν, ν΄αγαπήσει κάποιος με όλη τη δύναμη της καρδιάς του και να ποθήσει να βρεθεί κοντά σε κάποιον, που δεν γνωρίζει.

Βεβαίως υπάρχουν και πολλοί Χριστιανοί που δεν γνωρίζουν τον αληθινό Θεό, αλλά την εικόνα που έχουν πλάσει στο μυαλό τους για Θεό, ενώ αντίθετα υπάρχουν μη Χριστιανοί που με τη συμμαζεμένη ζωή τους έχουν καθαρίσει την εικόνα του Θεού που βρίσκεται βαθιά κρυμμένη μέσα σε κάθε άνθρωπο και την έχουν αγαπήσει χωρίς να το ξέρουν. Πολλοί είναι οι πρώτοι και ελάχιστοι οι δεύτεροι. Γενικά πάντως είναι δύσκολο να σωθεί κάποιος μακριά από την Εκκλησία.

[fotios]

Χαίρετε αδερφοί!
Σύμφωνα με παλαιότερους αλλα σύγχρονους Πατέρες(όπως Γέροντα Κλεόπα Ηλιέ) οι αλλόθρησκοι θα κριθούν κατά συνείδηση, σύμφωνα με τον έμφυτο ηθικό νόμο. Δηλαδή όλοι ξέρουμε μέσα μας ότι δεν είναι καλό ο φόνος, δεν χρειάζεται νόμος γι'αυτό. Τονίζει όμως ο συγκεκριμένος Πατέρας(στάρετς) ότι μπορεί να θεωρείται αδύνατη η Σωτηρία εκτός της Εκκλησίας(αιρέσεις , άλλες θρησκείες...), δηλαδή πως να γίνει Σωτηρία χωρίς τον Σωτήρα? Ασχετα για το πως θα αποφασίσει ο Κύριος για ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις, εμείς μπορούμε να έχουμε σαν κανόνα πως μόνο αν βρίσκεται ο άνθρωπος σε ζωντανή σχέση με τον Θεό μπορεί να σωθεί.
Η' αλλιώς, έχεις το Θεό στη γη, θα τον έχεις και στον Ουρανό, δεν τον έχεις στη γη, δεν θα τον έχεις και στον Ουρανό.
Ακόμη γνωρίζω πως ακόμη και να σωθεί ένας αλλόθρησκος, θα βρίσκεται σε πολύ κατώτερη κατάσταση("τυφλός") στον Παράδεισο , δεν θα απολαμβάνει το ίδιο όπως οι Βαπτισμένοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, που έχουν τη Χάρη ως δωρεά.
Ο Κύριος μαζί σας, δια της Θεοτόκου!

[Ionas]

Έχει διαπιστωθεί ότι ο άνθρωπος όταν θέλει να βάλλει λίγο "νερό στο κρασί του" σε θέματα Πίστεως ξεκινάει με πλάγιο ωραιοποιημένο λόγο και καταλήγει δεν πειράζει το ένα , δεν πειράζει το άλλο και πάει λέγοντας...Συνεχίζει δε, λέγοντας ότι "ο Χριστιανισμός δεν είναι ηθική διδασκαλία αλλά εσωτερικό βίωμα...". Διαχωρίζοντας δυό πράγματα που είναι αχώριστα. Γιατί τι βίωμα θα είναι αν δεν συμμορφώνεται ο Πιστός με τη διδασκαλία του Χριστού;
Αυτό λοιπόν που ακούμε συχνά: "Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο καλός χριστιανός", είναι κατά τη γνώμη μου, ένα άλλοθι για να μην εφαρμόσουμε τη διδασκαλία του Χριστού με ακρίβεια στη ζωή μας αλλά να κάνουμε και λίγο το θέλημά μας. Αν, αγαπητοί μου, είμαστε καλοί χριστιανοί θάπρεπε να είμαστε και οι καλύτεροι άνθρωποι του κόσμου, γιατί ο Χριστός είπε: "Η δικαιοσύνης σας πρέπει να διαφέρει πάρα πολύ από των αμαρτωλών για να κληρονομήσετε τη Βασιλεία των Ουρανών ...αν ευεργετείτε μόνο τους φίλους σας, ποιός ο μισθός σας; Αυτό κάνουν και οι αμαρτωλοί...".
Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και με τους αλλόθρησκους κλπ. οι οποίοι ενώ δεν έχουν τη διδασκαλία του Χριστού από τη συνείδησή τους, που έχει βάλλει στον κάθε άνθρωπο ο Θεός σαν φυσικό νόμο, κατευθύνονται και εφαρμόζουν στην πράξη τα λόγια του Χριστού. Το Πνεύμα το Άγιο, που όπου θέλει πνει, βρίσκει πρόσφορο έδαφος και τους αγιάζει ώστε να σωθούν και αυτοί παρόλο που δεν γνώρισαν την αλήθεια πλήρως. Κατά τον ίδιο τρόπο και πολλοί Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν το "σπερματικό λόγο" , όπως έλεγαν οι Πατέρες.

[filotas]

Φίλε Ιωνά, ως συνήθως δεν κατάλαβα τι θέλεις να πεις. Είναι προτιμότερο να είναι κάποιος αλλόθρησκος παρά Χριστιανός;

Φοβάμαι ότι δίνεις πολύ σημασία στη συμπεριφορά και λιγότερη στη Θεία Χάρι. Ούτως ή άλλως όλοι κατά Χάριν θα σωθούμε κι όχι επειδή το αξίζουμε. Το Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνει, αλλά στην Εκκλησία βρίσκεται μόνιμα. Όποιος μέσα στην Εκκλησία το ψάξει το βρίσκει, ενώ έξω απ΄την Εκκλησία και να το ψάξει δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρει.

Η Εκκλησία είναι το μέσον που έδωσε ο Κύριος στους ανθρώπους για να τους βοηθήσει στη σωτηρία τους. Όποιος το αποδέχεται το δώρο αυτό και το αξιοποιεί έχει ελπίδες να σωθεί, ενώ όποιος έχει ευκαιρία να βρεθεί μέσα στην Εκκλησία και επιλέξει να μην το κάνει δεν έχει καμιά ελπίδα σωτηρίας. Εξαιρούνται αλλά με ελάχιστες ελπίδες σωτηρίας όσοι δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό. Γι αυτούς όπως λέει ο Απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους και οι Πατέρες ισχύει ο εσωτερικός νόμος (η συνείδηση).

[Ionas]

Φίλε Φιλώτα

Διάβασε προσεκτικά πρώτα αυτά που γράφει ο άλλος και μετά απάντα...Δεν είπα τίποτα από αυτά που εννόησες!!!
Η πρώτη παράγραφός σου είναι απόλυτα λάθος. Στη δεύτερη που λες ότι δεν δίνω σημασία στη Χάρη...αντίθετα συμφωνώ: "Χάριτι είστε σεσωσμένοι Θεού το έργον...". Δεν είπα το αντίθετο. Η Χάρις όμως δίνεται και φέρνει καρπούς ...αυτό ξεχνάς εσύ.
Τα υπόλοιπα, με μια δεύτερη προσεκτική ανάγνωση θα δεις ότι δεν λέω κάτι αντίθετο. Δεν λέω πουθενά ότι η Σωτηρία είναι εκτός Εκκλησίας. Αυτό που λέω είναι ότι οι ανθρώπινοι φραγμοί, όπως εδώ η άγνοια, δεν εμποδίζουν το Πνεύμα το Άγιο να ενεργήσει και να κάνει αοράτως μέλη της Εκκλησίας ανθρώπους που αν γνώριζαν το λόγο του Θεού θα ήσαν Πιστοί...

[anny]

Στην αγαπητή φίλη που έθεσε το θέμα ηθικής συνάφειας της Ορθοδοξίας με άλλα δόγματα, και πρότεινε προς συζήτηση την εν δυνάμει σωτηρία των αλλοδόξων, θα αντιπρότεινα πρωτίστως να κατανοήσουμε εμείς οι ίδιοι τι σημαίνει σωτηρία του ανθρώπου, βασιζόμενοι πάντα στους λόγους των Πατέρων της εκκλησίας μας.
Ο Θεάνθρωπος Χριστός, είναι το ξύλο της ζωής
Η αποτυχία του ανθρώπου με το πρωπατορικό αμάρτημα να ακολουθήσει την πορεία προς την θέωση, την οποία είχε χαράξει ο Θεός δεν ήταν τελείως καταστροφική για τον άνθρωπο, δηλαδή δεν συνετέλεσε αμετάκλητα στον αιώνιο αφανισμό του. Αυτό που δεν πέτυχε με μια σχετική δοκιμασία στον Παράδεισο της Εδέμ, το πέτυχε ο Χριστός με την ενανθρώπησή Του. Όμως τώρα ο άνθρωπος πέρασε μέσα από δεινή δοκιμασία, βαθύ πόνο και μεγάλη οδύνη. Δοκίμασε τί θα πεί θάνατος, τί θα πεί απομάκρυνση από τον Θεό. Όποιος διαβάσει τα γραπτά του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου, θα διαπιστώσει σε τί συνίστατο ο αδαμιαίος θρήνος. Μόνον όποιος αξιώθηκε της μεγάλης θεωρίας του Θεού και στην συνέχεια την έχασε, μόνον αυτός μπορεί κάπως να αντιληφθεί και να βιώσει τον θρήνο του Αδάμ. Διαβάζοντας κανείς τα γραπτά του αισθάνεται την μεγάλη δύναμη και την πλούσια σοφία που έχουν. Ήταν πραγματικά θεολόγος, γιατί έζησε την αδαμιαία πτώση, τον αδαμιαίο θρήνο, αλλά και την ένωση με τον νέο Αδάμ, τον Χριστό.
Με την ενανθρώπησή Του ο Ίδιος ο Χριστός άνοιξε την πύλη του Παραδείσου. Δεν αφήνει απλώς τον άνθρωπο να εισέλθει σε αυτόν, αλλά το ίδιο το ξύλο της ζωής, που είναι ο Χριστός πορεύεται και κινείται προς τον άνθρωπο. Τώρα η κοιλία της Θεοτόκου, όπου από την πρώτη στιγμή η θεία φύση προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και την θέωσε, είναι Παράδεισος. Και η Εκκλησία που είναι το ευλογημένο Σώμα του Χριστού είναι ο αισθητός και νοητός Παράδεισος. Όσοι ζουν μέσα στην Εκκλησία και είναι πραγματικά και ζωντανά μέλη του Σώματος του Χριστού μπορούν να γευθούν του ξύλου της ζωής, να υπερβούν τον θάνατο και να αποκτήσουν μια άλλη διάσταση υπάρξεως. Γιατί, πραγματικά, έξω από τον Χριστό επικρατεί η σκιά και η χώρα του θανάτου.
Με την ένωση θείας και ανθρωπίνης φύσεως στο Πρόσωπο του Λόγου, γίνεται πιο σταθερή η πορεία προς την θέωση. Γιʼ αυτό τώρα η σωτηρία δεν είναι θέμα υπακοής σε μια εντολή του Θεού, αλλά κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεάνθρωπο Χριστό. Γιʼ αυτό στην Εκκλησία δεν πρέπει να ζούμε απλώς συναισθηματικά, ούτε αποβλέπουμε απλώς στην ικανοποίηση των ατομικών και φιλανθρωπικών συναισθημάτων μας, αλλά ζούμε οντολογικά, ενωμένοι με τον Χριστό. Η πορεία μας πρέπει να είναι πορεία υπερνικήσεως του θανάτου. Καί, φυσικά, αυτό επιτυγχάνεται μόνον με την γεύση του ξύλου της ζωής, που είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός.
Έτσι, λοιπόν, η ενανθρώπηση του Χριστού είναι ευρύτερη μιας δικανικής λυτρώσεως και μιας έκφρασης της εξωτερικής και συναισθηματικής αγάπης, είναι διόρθωση της πτωτικής πορείας, απόλαυση της προπτωτικής ζωής, και ακόμη περισσότερο συνέχιση κατά ασφαλέστερο τρόπο της πορείας προς την θέωση. Είναι αυτό που λέγει ο Χριστός "εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν" (Ιω. ι', 10). Αυτό το "περισσόν" είναι η θέωση του ανθρώπου.
Εξω λοιπόν από την Ορθοδοξία,η οποία συνίσταται στην ορθή πίστη + ορθή πράξη,δεν είναι δυνατή η σωτηρία, εφόσον δεν υπάρχει το Μυστήριο στην συμμετοχή των πιστών της Θείας Κοινωνίας στο Σώμα και το Αίμα του ξύλου της Ζωής που είναι ο Ενανθρωπίσας Θεός Λόγος.
Την βουλή του Κυρίου για τούς άθεους ή αλλόθρησκους, δεν μπορούμε να την συζητήσουμε εμείς,επειδή είναι έξω από την σφαίρα της δικής μας αντιληπτικότητας.
Εμείς ως Ορθόδοξοι οφείλουμε να γνωρίζουμε οτι η Αιώνιος Ζωή κληρονομείται ΜΟΝΟΝ δια μέσου του Ιησού Χριστού.

[aposal]

Την βουλή του Κυρίου για τούς άθεους ή αλλόθρησκους, δεν μπορούμε να την συζητήσουμε εμείς,επειδή είναι έξω από την σφαίρα της δικής μας αντιληπτικότητας.
Εμείς ως Ορθόδοξοι οφείλουμε να γνωρίζουμε οτι η Αιώνιος Ζωή κληρονομείται ΜΟΝΟΝ δια μέσου του Ιησού Χριστού.

Απόλυτα σωστή η θέση σου Άννα!