Καταπληκτική παρομοίωση, δε συμφωνείτε;Μια φορά πήγε ένας τύπος στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισε μια καλή συζήτηση.
Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα...
Όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του θεού, ο κουρέας αναφώνησε:
'Δε πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει.'
'Γιατί το λες αυτό;' ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: 'Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά;
Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονεί να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται.'
Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.
Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια. Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος. Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.
Τότε είπε στον κουρέα:
'Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!'
'Πως μπορείς να το λες αυτό;' ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
'Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;'
'Όχι!' απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: 'Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακρυά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ' έξω.'
'Μα... οι κουρείς ΌΝΤΩΣ υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα.'
'Ακριβώς!' απάντησε ο πελάτης. 'Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης ΥΠʼΡΧΕΙ! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια.
Γι' αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο.'"
Οι κουρείς δεν υπάρχουν!
Συντονιστής: Συντονιστές
-
filotas
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 4119
- Εγγραφή: Σάβ Αύγ 11, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Νίκος@Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Οι κουρείς δεν υπάρχουν!
Γράφει ο φίλος μου Αθανάσιος στο www.orthodoxia.invisionplus.net:
-
ktistos
- Έμπειρος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 292
- Εγγραφή: Δευ Απρ 07, 2008 5:00 am
- Τοποθεσία: Ιωάννης & ΚΑΤΕΡΙΝΗ
Ακούμε όμως από πολλούς ανθρώπους σήμερα το ίδιο ερώτημα. Γιατί ο Χριστός δεν κάνει κάτι για το κακό που επικρατεί στον κόσμο μας. Τόση αδικία, τόσες στερήσεις, τόσοι πόλεμοι, τόση φτώχια και δυστυχία. Που είναι ο Θεός αναρωτιόμαστε συχνά. Δεν βλέπει τι γίνεται; Δεν ακούει; Δεν νιώθει τον απέραντο πόνο μας; Δεν φτάνουν στα αυτιά του οι στεναγμοί και οι διαμαρτυρίες μας; Γιατί δεν βάζει φρένο στην ασυδοσία των ισχυρών; Γιατί δεν ανατρέπει τα εγκληματικά τους σχέδια;
Είναι πολύ φυσικό αδελφοί μου να αναρωτιόμαστε για την φρικτή κατάσταση της κοινωνίας μας. Και είναι ακόμα πιο φυσικό να θέλουμε ο Θεός να επεμβαίνει όπου υπάρχει κακό και δυστυχία. Θλίψη και πόνος. Και η εκκλησία μας εύχεται συνεχώς γι’ αυτό. Εκείνο όμως που είναι εντελώς αφύσικο, είναι το τραγικό λάθος που κάνουμε όταν ζητάμε ο Θεός να περιορίσει το κακό και την αμαρτία όχι στην δική μας την ζωή αλλά στην ζωή των άλλων. Να γίνει ο Θεός αστυνομικός που θα βάζει τους άλλους στην θέση τους που θα αποδίδει δικαιοσύνη αλλά όχι σε μας. Μόνο στους άλλους.
Για σκεφτείτε έναν τέτοιο Θεό να μας σταματάει αυτόματα όταν πάμε να κάνουμε το κακό. Σαν μια νταντά που θα μας χτυπάει το χέρι όταν θα πάμε να ξεπεράσουμε τα όρια του καλού και να μπούμε στα χωράφια του κακού. Φαντάζεστε αν θα μας άρεσε μια τέτοια επέμβαση; Να μας έκλεινε ο Θεός το κινητό ή το ασύρματο τηλέφωνο κάθε φορά που θα το σηκώναμε για να απαντήσουμε για να μην προκαλέσουμε βλάβη στον εγκέφαλο; Να μας έσβηνε το τσιγάρο πριν καταστρέψουμε κυριολεκτικά τα πνευμόνια και την καρδιά μας; Να μας έπαιρνε το ποτό από τα χέρια μας πριν καταστρέψουμε το συκώτι και τα σπλάχνα μας; Να μας έπαιρνε το πιάτο από τα χέρια μας πριν προλάβουμε να φάμε πέρα από το φυσιολογικό; Να εξαφάνιζε όλες τις συσκευασμένες και όχι μόνο τροφές από την αγορά και τα ράφια των σούπερ μάρκετ που είναι γεμάτες συντηρητικά και φυτοφάρμακα; Να άδειαζε τους τραπεζικούς μας λογαριασμούς και να τα δώσει σε όσους έχουν ανάγκη;
Κι όχι μόνο στα σωματικά αλλά και στα πνευματικά θα θέλαμε έναν τέτοιο Θεό; Να μας τύφλωνε μόλις ξενοκοιτάζαμε; Να μας χαλούσε η τηλεόραση μόλις βλέπαμε κάτι ανήθικο ή εγκληματικό; Να μας κοβόταν η γλώσσα μόλις βρίζαμε ή βλασφημούσαμε; Μόλις πιάναμε το κουτσομπολιό και τις συκοφαντίες για συνανθρώπους μας; Να μας παρέλυε το χέρι μόλις παίρναμε κάτι από τον διπλανό μας;
Όμως ο Χριστός είναι Θεός απέραντης ελευθερίας και ανοχής. Όχι φυσικά γιατί του αρέσει να αμαρτάνουμε αλλά γιατί σέβεται απόλυτα το δώρο που μας χάρισε. Την ελευθερία μας. Και είναι τόσο ταπεινός που μας ανέχεται ακόμα και να τον αμφισβητούμε. Να τον αρνούμαστε. Μας ανέχεται να τον βρίζουμε και να τον βλασφημούμε. Ανέχεται και μακροθυμεί όπως μια μητέρα που δεν μπορεί να δεχτεί ότι το παιδί της είναι εγκληματίας και συνεχώς το δικαιολογεί ότι και να κάνει. Μας αγαπάει απεριόριστα και περιμένει κι εμείς να τον αγαπήσουμε.
Ευτυχώς τον Χριστό δεν τον ενδιαφέρει πόσες φορές αμαρτήσαμε, πόση σαπίλα κρύβουμε μέσα μας, ή πόσο βρώμικοι είμαστε. Το παρελθόν δεν τον απασχολεί. Τον νοιάζει πόσο ψηλά μπορεί να μας εκτινάξει αν το ζητήσουμε με την μετάνοιά μας.
Είναι πολύ φυσικό αδελφοί μου να αναρωτιόμαστε για την φρικτή κατάσταση της κοινωνίας μας. Και είναι ακόμα πιο φυσικό να θέλουμε ο Θεός να επεμβαίνει όπου υπάρχει κακό και δυστυχία. Θλίψη και πόνος. Και η εκκλησία μας εύχεται συνεχώς γι’ αυτό. Εκείνο όμως που είναι εντελώς αφύσικο, είναι το τραγικό λάθος που κάνουμε όταν ζητάμε ο Θεός να περιορίσει το κακό και την αμαρτία όχι στην δική μας την ζωή αλλά στην ζωή των άλλων. Να γίνει ο Θεός αστυνομικός που θα βάζει τους άλλους στην θέση τους που θα αποδίδει δικαιοσύνη αλλά όχι σε μας. Μόνο στους άλλους.
Για σκεφτείτε έναν τέτοιο Θεό να μας σταματάει αυτόματα όταν πάμε να κάνουμε το κακό. Σαν μια νταντά που θα μας χτυπάει το χέρι όταν θα πάμε να ξεπεράσουμε τα όρια του καλού και να μπούμε στα χωράφια του κακού. Φαντάζεστε αν θα μας άρεσε μια τέτοια επέμβαση; Να μας έκλεινε ο Θεός το κινητό ή το ασύρματο τηλέφωνο κάθε φορά που θα το σηκώναμε για να απαντήσουμε για να μην προκαλέσουμε βλάβη στον εγκέφαλο; Να μας έσβηνε το τσιγάρο πριν καταστρέψουμε κυριολεκτικά τα πνευμόνια και την καρδιά μας; Να μας έπαιρνε το ποτό από τα χέρια μας πριν καταστρέψουμε το συκώτι και τα σπλάχνα μας; Να μας έπαιρνε το πιάτο από τα χέρια μας πριν προλάβουμε να φάμε πέρα από το φυσιολογικό; Να εξαφάνιζε όλες τις συσκευασμένες και όχι μόνο τροφές από την αγορά και τα ράφια των σούπερ μάρκετ που είναι γεμάτες συντηρητικά και φυτοφάρμακα; Να άδειαζε τους τραπεζικούς μας λογαριασμούς και να τα δώσει σε όσους έχουν ανάγκη;
Κι όχι μόνο στα σωματικά αλλά και στα πνευματικά θα θέλαμε έναν τέτοιο Θεό; Να μας τύφλωνε μόλις ξενοκοιτάζαμε; Να μας χαλούσε η τηλεόραση μόλις βλέπαμε κάτι ανήθικο ή εγκληματικό; Να μας κοβόταν η γλώσσα μόλις βρίζαμε ή βλασφημούσαμε; Μόλις πιάναμε το κουτσομπολιό και τις συκοφαντίες για συνανθρώπους μας; Να μας παρέλυε το χέρι μόλις παίρναμε κάτι από τον διπλανό μας;
Όμως ο Χριστός είναι Θεός απέραντης ελευθερίας και ανοχής. Όχι φυσικά γιατί του αρέσει να αμαρτάνουμε αλλά γιατί σέβεται απόλυτα το δώρο που μας χάρισε. Την ελευθερία μας. Και είναι τόσο ταπεινός που μας ανέχεται ακόμα και να τον αμφισβητούμε. Να τον αρνούμαστε. Μας ανέχεται να τον βρίζουμε και να τον βλασφημούμε. Ανέχεται και μακροθυμεί όπως μια μητέρα που δεν μπορεί να δεχτεί ότι το παιδί της είναι εγκληματίας και συνεχώς το δικαιολογεί ότι και να κάνει. Μας αγαπάει απεριόριστα και περιμένει κι εμείς να τον αγαπήσουμε.
Ευτυχώς τον Χριστό δεν τον ενδιαφέρει πόσες φορές αμαρτήσαμε, πόση σαπίλα κρύβουμε μέσα μας, ή πόσο βρώμικοι είμαστε. Το παρελθόν δεν τον απασχολεί. Τον νοιάζει πόσο ψηλά μπορεί να μας εκτινάξει αν το ζητήσουμε με την μετάνοιά μας.
