Πώς νικήσατε τα πάθη σας;

[srev]

Θα ήθελα να υποβάλλω ένα καίριο -πιστεύω- ερώτημα στα μέλη. Πώς αντιμετωπίσατε τα πάθη σας (εννοώ αυτά που καταφέρατε να νικήσετε ή να συρρικνώσετε στο απολύτως ελάχιστο);

Γνωρίζω -όπως και σχεδόν όλοι εδώ- ότι η προσευχή, νηστεία, συμμετοχή στα μυστήρια, αποφυγή του αιτίου, πειρασμοί κλπ είναι μερικοί σημαντικοί από τους ενεργητικούς ή παθητικούς τρόπους. Ωστόσο, θα ήθελα να εκθέσετε το δικό σας, προσωπικό, τρόπο μέσω του οποίου, με τη βοήθεια του Θεού, επιτύχατε τη νίκη πάνω σε όποια πάθη είχατε, μικρά ή μεγάλα. Τι δηλαδή είχε αποτέλεσμα στη δική σας περίπτωση;

Παράλληλα θα ζητούσα και τη συνδρομή του π. Αντωνίου από την εμπειρία του ως εξομολόγου (υποθέτω ότι εξομολογεί). Τι έκαναν δηλαδοί οι πιστοί και υπέταξαν τα όποια πάθη τους;

Το ερώτημα είναι σημαντικό σε όλες τις εποχές, ωστόσο στους σημερινούς καιρούς ίσως ακόμη πιο σημαίνον εξαιτίας του βομβαρδισμού των αισθήσεών τού ανθρώπου από τεράστια ποικιλία πειρασμικών προτροπών.

Ευχές,

Σπύρος.

[Ionas]

Αγαπητέ Σπύρο θα αφήσω το σοφότατο σ' αυτά Άγιο Μάρκο τον Ασκητή να μιλήσει γιατί οι Βυζαντινοί έλαγαν "ότι έχεις πώλησον και Μάρκον αγόρασον"

"Αυτά που μας συμβαίνουν, οφείλονται στους αμαρτωλούς λογισμούς μας. Γιατί ο Θεός τα αθέλητα τα απέδωσε ταιριασμένα στα εκούσια. Τα αισθητά είναι γεννήματα των νοερών και αποδίδουν το πρέπον με απόφαση του Θεού.
Από καρδιά πού τρυφά και ζει ηδονικά, γεννιούνται λογισμοί και λόγοι πονηροί και θανατηφόροι. Και από τον καπνό καταλαβαίνομε τι είναι εκείνο πού καίγεται.
Να παραμένεις με νήψη μέσα στο νου σου και δεν θα κοπιάσεις σε ώρα πειρασμών. Αν φύγεις από εκεί, υπόμενε τις επερχόμενες θλίψεις.
Νά προσεύχεσαι να μη σου έρθει πειρασμός. Όταν όμως έρθει, δέξου τον σαν δικό σου και όχι σαν ξένο".
[Άγιος Μάρκος ο Ασκητής «Περί Πνευματικού Νόμου»]

[Ionas]

Προτείνει το μοναδικό τρόπο θεραπείας και ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής «Τα 100 πρακτικά κεφάλαια»

Όταν η καρδιά με έναν πόνο πού καίει δέχεται τα τοξεύματα των δαιμόνων, ώστε νά νομίζει ο άνθρωπος ότι είναι πραγματικά βέλη, τότε η ψυχή μισεί με πόνο τα πάθη, καθώς βρίσκεται στην αρχή τής καθάρσεως· γιατί αν δεν πονέσει πολύ για την αναίδεια τής αμαρτίας, δε θα μπορέσει νά χαρεί πλουσιοπάροχα για την αγαθότητα τής αρετής. Εκείνος λοιπόν πού θέλει νά καθαρίσει την καρδιά του, ας την φλογίζει διαρκώς με τη μνήμη του Κυρίου Ιησού, αυτό μόνον έχοντας μελέτη και ακατάπαυστη εργασία. Δεν πρέπει άλλοτε νά προσεύχονται κι άλλοτε όχι, εκείνοι πού θέλουν νά αποβάλουν τη σαπρότητά τους, αλλά πάντοτε νά ασχολούνται με την προσευχή και τη φύλαξη του νου, ακόμη και όταν βρίσκονται έξω από τις εκκλησίες. Εκείνος πού θέλει νά καθαρίσει τον χρυσό, αν για λίγο αφήσει τη φωτιά νά σταματήσει, σκληραίνεται πάλι το μετάλλευμα πού καθαρίζει. Έτσι και εκείνος πού άλλοτε θυμάται το Θεό και άλλοτε όχι, εκείνο πού νομίζει ότι αποκτά με την προσευχή το χάνει με την απραξία. Το χαρακτηριστικό του ανθρώπου πού αγαπά την αρετή είναι νά αφανίζει πάντοτε, με τη μνήμη του Θεού, ό,τι γήινο υπάρχει στην καρδιά, ώστε σιγά-σιγά το κακό να αφανιστεί τελείως από τη φωτιά της μνήμης του αγαθού και η ψυχή επανέλθει με μεγαλύτερη δόξα στη φυσική της λαμπρότητα.

[michail]

Αρετές και πάθη

Ο Αγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στον «Περί αρετήν και κακιών» λόγο του μας εισάγει στο θέμα γράφοντας: «Πρέπει να ξέρουμε ότι ο άνθρωπος είναι διπλός, δηλαδή από σώμα και ψυχή, και έχει διπλές τις αισθήσεις και διπλές τις αρετές τους. Πέντε αισθήσεις έχει η ψυχή και πέντε το σώμα.

Οι ψυχικές αισθήσεις είναι: Νους, διάνοια, γνώμη, φαντασία και αίσθηση. οι σοφοί τις ονομάζουν και δυνάμεις.

Οι σωματικές αισθήσεις είναι αυτές: όραση, όσφρηση, ακοή, γεύση και αφή. Γι' αυτό και διπλές είναι οι αρετές, διπλές και οι κακίες.

Ώστε είναι αναγκαίο να γνωρίζει καθαρά ο κάθε άνθρωπος, πόσες είναι οι ψυχικές αρετές και πόσες οι σωματικές. Και ποια είναι τα ψυχικά πάθη και ποια τα σωματικά. Ψυχικές αρετές είναι εν πρωτοις οι τεσσερεις γενικώτατες αρετές, οι όποιες είναι: Ανδρεία, φρόνηση, σωφροσύνη και δικαιοσύνη. Από αυτές γεννιούνται οι ψυχικές αρετές: Πίστη, ελπίδα, αγάπη, προσευχή, ταπείνωση, πραότητα, μακροθυμία, ανεξικακία, αοργησία, θεία γνώση» και γενικά ολόκληρο το σύστημα του ήθους και του χρηστού βίου.

«Σωματικές αρετές, η μάλλον εργαλεία των αρετών, που όταν γίνονται με γνώση κατά το θέλημα τον Θεού και μακριά από κάθε υποκρισία και ανθρωπαρέσκεια, κάνουν τον άνθρωπο να προκόβει στην ταπείνωση και την απάθεια, είναι οι εξής: Περιεκτική εγκράτεια, νηστεία, πείνα, δίψα, αγρυπνία, συνεχής γονυκλισία, ξηροφαγία, φτώχεια, ακτημοσύνη, σιωπή» και όσα δαμάζουν την ορμή της αταξίας του σώματος. Όπου όμως η σωματική ασθένεια εμποδίζει την άσκησή τους αναπληρώνονται με την ταπείνωση και την ευχαριστία.

«Τώρα πρέπει να κάνουμε λόγο και για τις ψυχικές και σωματικές κακίες, δηλαδή τα πάθη» Που είναι ο σκοπός της άσκησής μας. «Ψυχικά πάθη είναι η λήθη, η ραθυμία και άγνοια» τα οποία ονομάζονται γίγαντες των παθών. «Από τα τρία αυτά σκοτίζεται το μάτι της ψυχής, δηλαδή ο νους και κυριεύεται από όλα τα πάθη και σημειώνουμε μέρος από αυτά: Ασέβεια, κακοδοξία, δη λαδή η κάθε αίρεση, βλασφημία, θυμός, οργή, πικρία, μισανθρωπία, μνησικακία, κατάκριση, λύπη χωρίς λόγο, φόβος, δειλία, φιλονεικία, ζήλεια, φθόνος, κενοδοξία, υπερηφάνεια, υποκρισία, ψευτιά, απιστία» και το σύνολο της ψυχικής δια-στροφής, που παραμορφώνει την ανθρώπινη προσωπικότητα και είναι ένα είδος δαιμονισμού.

«Σωματικά πάθη» -αν τα ονομάσουμε έργα της ντροπής δεν κάνουμε λάθος- «είναι: Γαστριμαργία, λαιμαργία, απόλαυση, μέθη, λαθροφαγία, ποικιλότροπη φιληδονία, πορνεία, μοιχεία, ασέλγεια, αιμομιξία, κτηνοβασία, κακές επιθυμίες και όλα τα παρά φύση αισχρά πάθη: Κλοπή, Ιεροσυλία, ληστεία, φόνος» και οποιαδήποτε σαρκική χρεοκοπία. «η εμπαθής παράχρηση των τερπνών του κόσμου, η φιλοσώματη ζωή που παχαίνει το νου και τον κάνει γήινο και κτηνώδη και δεν τον αφήνει να σηκωθεί προς το Θεό και προς την εργασία τωνν αρετών. Ρίζες όλων αυτών των παθών και πρωταίτιες είναι η φιληδονία, η φιλοδοξία και η φιλαργυρία, από τις οποίες γεννιέται κάθε κακό.

Δεν αμαρτάνει ποτέ ο άνθρωπος, αν πρωτύτερα δεν υπερισχύσουν και δεν τον κατακυριεύσουν οι δυνατοί γίγαντες, δηλαδή η λήθη, η ραθυμία και η άγνοια. Αυτές (τις ρίζες) τις γεννά η ηδονή, η άνεση και η αγάπη της δόξας των ανθρώπων και του περισπασμού. Η πρώτη αιτία όλων αυτών και κακή μητέρα είναι, όπως προείπαμε, η φιλαυτία, δηλαδή η παράλογη αγάπη του σώματος και η εμπα-θής προσκόλληση σ΄ αυτό. Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι η εμπαθής φιληδονία είναι πολύμορφη και πολύτροπη», που άπ' αυτήν δύσκολα γλυτώνει ο ακουραστος αγωνιστής. «Γιατί είναι πάρα πολλές οι ηδονές που τραβούν προς τον εαυτό τους τα μάτια της «ψυχής» γιατί ενώνονται όλες οι κρούσεις σε πάθη και επιθυμίες ψυχικές και σωματικές και ο νόμος της διαστροφής κυριεύει και αλίμονο στην ψυχή στην οποία μαράνθηκε ο φόβος του Θεού και η αγάπη προς αυτόν, από την οποία έρχεται η επιμέλεια των αρετών. Εάν αυτά δεν υπάρχουν έξ' αιτίας του νυσταγμού της αμέλειας, τότε αιχμαλωτίζει η προσκόλληση στα γήινα με τις ακατονόμαστες ηδονές και ανατρέπεται κάθε ισορροπία. Εάν επικρατήσει η κατάσταση της αμέλειας, τότε αλίμονο!, γεννιέται η συνήθεια, που έχει δύναμη ως δεύτερη φύση και οδηγεί στο θάνατο.



ΑΣΚΗΣΗ Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ Γέροντος Ιωσήφ

http://www.imlemesou.org/index.php?opti ... 3%E1%F2%21

[aposal]

Επιστολές Γέροντα Εφραίμ, καθηγουμένου Ι. Μ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ

Ευλογημένο μου παιδί… Χαρά και ειρήνη εις την ψυχούλα σου. Οι πειρασμοί πάντα ωφελούν, όταν τους υπομένωμεν. Φεύγοντας οι πειρασμοί, αφήνουν οπίσω των την πείραν εις τον πειρασθέντα και καρπόν ανάλογον με την υπομονήν και την επιδεξιότητα, που έδειξε εις την πάλην. Εφ’ όσον ουκ έστιν άλλη οδός που σώζει, πάρεξ οι πειρασμοί, άράγε τι πρέπει να κάμνωμεν; Υπομονήν μέχρις αίματος. Έτσι ηγωνίσθησαν και οι πατέρες μας και ηγίασαν. Και εις ημάς αρμόζουν οι πειρασμοί, όπως ταπεινωθώμεν, αν και είμεθα φύσει ταπεινοί, δηλαδή είμεθα από χώμα φτιαγμένοι και τα έργα μας και αυτά είναι δίκην σκυβάλων και αχύρων. Μη λησμονής, παιδί μου, εκείνο, που είπε το μυρίπνοον στόμα του Ιησού. «Θλίψιν έξετε εν τω κόσμω, θαρσείτε, εγώ γαρ νενίκηκα τον κόσμον» (Ιωάν. 16,33).
Άρα και όποιος έχει τον Χριστόν μαζί του, θα νικήση τον κόσμον των παθών του. Μη σε τρομάζη το μέγεθος των πειρασμών, αλλά πρόσεχε να μη σε κλέπτη ύπουλα ο εχθρός εις τους λογισμούς και δεν τους καταλαβαίνεις και παραχωρείσαι έτι να σε πιέζουν οι κακοί λογισμοί. Μία είναι πάντως η αλήθεια, η αγιωτάτη ταπείνωσις είναι το σωτηριωδέστατον φάρμακον. Ταπεινώσου εν πάσι και χωρίς ελαχίστην αμφιβολίαν θα τύχης οπωσδήποτε της τελείας ελευθερίας ή ικανοποιητικής ελευθερίας των παθών.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου

Ο Θεός δεν θέλει να ταλαιπωρείται το πλάσμα Του. Δίνονται όμως οι πειρασμοί, για την τελειοποίησή του. Όταν τελειοποιηθεί ο άνθρωπος, ΤΟΤΕ παύουν κι οι πειρασμοί.
Τους πειρασμούς, ο καλός Θεός τους παραχωρεί επειδή βλέπει ότι διακατεχόμαστε από υψηλοφροσύνη. Και μόνο τότε τους παίρνει από εμάς, όταν δει ότι μπήκαμε στο χώρο της ταπεινοφροσύνης.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Γ΄ : ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ»
(σελ. 122)
Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στον Θεό, μπορεί κανείς να προχωρήσει πολύ. Γιατί, όπου υπάρχει ταπείνωση, δεν έχει θέση ο διάβολος. Και όπου δεν υπάρχει διάβολος, επόμενο είναι να μην υπάρχουν και πειρασμοί.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 30)
Όταν παρακαλούμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από ένα πάθος και δεν μας βοηθάει, πρέπει αμέσως να καταλάβουμε ότι πίσω από το πάθος κρύβεται άλλο μεγαλύτερο και αυτό είναι η υπερηφάνεια. Επειδή δηλαδή δεν βλέπουμε την υπερηφάνεια, αφήνει ο Θεός να παραμένει το πάθος που βλέπουμε, πχ η γαστριμαργία, η φιλαργυρία, ο θυμός κλπ, για να ταπεινωνόμαστε. Όταν σιχαθούμε πια τα πάθη μας από τις συνεχείς πτώσεις μας, γνωρίσουμε την αδυναμία μας και ταπεινωθούμε, τότε μας βοηθάει ο Θεός και ανεβαίνουμε δυο – δυο τα πνευματικά σκαλιά.
(σελ. 104)
-Γέροντα, συχνά πέφτω και στη γαστριμαργία.
-Κοίταξε, εκείνο που τώρα πρέπει να προσέξεις πολύ είναι η κατάκριση. Αν δεν κόψεις την κατάκριση, ούτε από τη γαστριμαργία θα μπορέσεις να απαλλαγείς. Ο άνθρωπος που κατακρίνει, επειδή διώχνει την χάρη του Θεού, μένει αβοήθητος και δεν μπορεί να κόψει τα ελαττώματά του. και αν δεν καταλάβει τα σφάλματά του. Και αν δεν καταλάβει το σφάλμα του, για να ταπεινωθεί, θα έχει συνέχεια πτώσεις. Αν όμως το καταλάβει και ζητήσει τη βοήθεια του Θεού, τότε ξανάρχεται η Χάρις του Θεού.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου

«Μην προσπαθείτε, μας συμβούλευε ο Γέροντας, να αποκτήσετε αγάπη, προσευχή, νηστεία, αγρυπνία και τις άλλες αρετές. Μάταια θα κουράζεστε, διότι δεν θα σας βοηθά ο Θεός, επειδή σας λείπει η ταπείνωση. Κι αυτό, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί, αν σας βοηθήσει θα καταστραφείτε από υπερηφάνεια. Ο Θεός μόνο την ταπείνωση ζητάει από εμάς. Όλα τα άλλα είναι ο φυσικός καρπός της καλής συνεργασίας ανάμεσα στην ταπεινή διάθεση του ανθρώπου και στην Θεία Χάρη, την πρόξενον πάντων των αγαθών».

[panagiotis2008]

Φίλε εμένα μετά από καθημερινή προσευχή και νηστεία μου κατακάθισαν τα πάθη.
Η προσευχή,όπου συνοδεύτηκε με νηστεία,εξομολόγηση και τακτικό εκκλησιασμό.
Ο τρόπος που έγινε αυτό ήτανε με την Θεία Χάρη που μου ήρθε μέσα από τη συνεχή προσευχή η οποία είχε ταπείνωση.
Ταπεινώθηκα όταν το Άγιο Πνεύμα με φώτισε κι είδα το πλήθος των αμαρτημάτων που διέπραξα,και τότε έφριξα και δεν με ενδιέφερε τι έκανε ο οποιοσδήποτε άλλος γιατί εγώ ήμουν όμοιος αλλά χειρότερος.
Ο Χριστός μου έκαψε τον θυμό και τα ψυχικά λοιπά πάθη,όταν προσεύχεσαι συστηματικά και σου 'ρχεται η Θεία Χάρις ταπεινώνεσαι,θα το ξέρεις κι εσύ,όταν ταπεινώνεσαι απο λύκος,γίνεσαι αρνί ηρεμείς .
Όποιος είναι ταπεινός δεν έχει θυμό.
Ο Θεός είναι ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

[Gewrgiosgr]

Όσο εκκλησιαζόμουνα τακτικά εξομολογόμουνα κοινωνούσα με φόβο Θεού όλα καλά γιατι προχωρούσα με το ραβδί της προσευχής.
Μέχρι που μια μέρα εδώ και ένα μήνα με πήρε η κατρακύλα και τα πάθη επέστρεψαν 7 φορές χειρότερα.



Φιληδονία φιλοδοξία φιλαργυρία φιλαυτία δόξα των ανθρώπων

[Gewrgiosgr]

ταπείνωση τι να κάνεις αλλό?
προχτές με βρισε ένας και πολύ ήθελα να τον κάνω μπλε μαρέ αλλα έκανα υπομονή.

Φίλε ειλικρινά νοιώθω οτι δεν περπατάω την στενή και τεθλιμμένη οδό αλλα απο τότε που γνώρισα τον Χριστό αλλαξε η ζωή μου ριζικά.
ο μόνος τρόπος είναι ταπείνωση και αγάπη να τις έχεις στο νου σου και στην καρδία σου και να ενεργείς πάντα σαν να είναι μπροστά ο Χριστός μας. αυτές τις αρετές και με την βοήθεια του Κυρίου θα προχώρας εστω και ελάχιστα αλλα θα προχωράς.

[srev]

Ρε παιδιά, να πείτε ότι δεν το διευκρίνησα εμφανέστατα, θα το καταλάβαινα όμως...:
"Γνωρίζω -όπως και σχεδόν όλοι εδώ- ότι η προσευχή, νηστεία, συμμετοχή στα μυστήρια, αποφυγή του αιτίου, πειρασμοί κλπ είναι μερικοί σημαντικοί από τους ενεργητικούς ή παθητικούς τρόπους. Ωστόσο, θα ήθελα να εκθέσετε το δικό σας, προσωπικό, τρόπο μέσω του οποίου, με τη βοήθεια του Θεού, επιτύχατε τη νίκη πάνω σε όποια πάθη είχατε, μικρά ή μεγάλα. Τι δηλαδή είχε αποτέλεσμα στη δική σας περίπτωση; "
...όχι τι είπαν οι πατέρες...

Για να μην παρεξηγηθώ:
Δεν υπονοώ ότι είμαι αδιάφορος στις πολύτιμες ρήσεις των αγίων πατέρων, το αντίθετο, παρά ότι θα ήθελα τις εμπειρικές σας καταθέσεις.

Ευχές,

Σπύρος.

[ktistos]

Εγώ δεν θυμάμαι να έχω νικήσει κάποιο πάθος. Όλα υπάρχουν μέσα μου ολοζώντανα και φοβερά. Μόνο το έλεος του Θεού μπορεί να με γλυτώσει.