Πώς οι πειρασμοί προσβάλλουν την πίστη...

[srev]

Π. Αντώνιε,

Έχω ακούσει πολλές φορές, ότι οι πειρασμοί παραχωρούνται προς παιδαγωγία, ότι ο Θεός δεν κολάζει, ότι ο Θεός δεν παραχωρεί ασήκωτους πειρασμούς, ότι κάθε δυσκολία στη ζωή τού ανθρώπου είναι προς σωτηρία του.

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω την προσβολή της πίστεώς μου από τους πειρασμούς; Αισθάνομαι την πίστη μου να χάνεται, να κυλά όπως το νερό μέσα στη χούφτα μου και να διαφεύγει, όσο κι αν προσπαθώ να το συγκρατήσω, μεταξύ των δαχτύλων μου, αργά αλλά ακατάπαυστα.

Γιατί να φτάνω στο σημείο να θέλω να καταταραστώ το αυτεξούσιο; Γιατί η θεοειδής ελευθερία τού ανθρώπου να είναι κυρίαρχα και η καταδίκη του; Γιατί να είμαι αδύναμος να ακολουθήσω το λογισμό μου, ότι ο Χριστός ζωήν εστί; Γιατί να ακολουθώ μόνο τους λογισμούς που προσβάλλουν τα θεμέλια της πίστεώς μου; Γιατί να μην έχω τη γενναιότητα να αντικρύσω τους όντως λογισμούς μου; Γιατί ο Χριστός δεν απαντά στις ικεσίες μου; Γιατί αισθάνομαι ότι εκβιάζω το Χριστό να με ακούσει όταν απογοητεύομαι και συντρίβομαι από τους πειρασμούς που εγώ προκαλώ στον εαυτό μου;

Ευλογείτε,

Σπύρος.

[loukas]

Όλα τα καλά γεννιούνται στον άνθρωπο από την διαπίστωση της εκ φύσεως ασθενείας του . Δηλ. η διαπίστωση ότι υπάρχεις κτιστός για τούτο ευμετάβλητος γιατί κάθε κτιστός άνθρωπος έχει την ανάγκη της δύναμης του Θεού κ κάθε ένας που έχει ανάγκη την βοήθειας του άλλου δηλώνει ότι έχει φυσική ασθένεια .
Όποιος γνωρίζει την φυσική του ασθένεια χρειάζεται να ταπεινωθεί για να λάβει την βοήθεια του Θεού .
Την διαπίστωση αυτή που οδηγεί στην ταπείνωση την αποκτάς είτε με φόβους ότι θα πέσεις σε σωματικά πάθη κ με αισχρές φαντασιώσεις , είτε με ανθρώπινες ύβρεις κ κατηγορίες , είτε με σωματικές ασθένειες , είτε με έλλειψη των αναγκαίων του σώματος , είτε με μεγάλους φόβους κ εγκατάλειψη κ φανερού πολέμου του εχθρού , είτε με διάφορα φοβερά πράγματα .
Όλα αυτά γίνονται είτε για να μην πέσουμε σε αμέλεια , είτε γιατί ασθένησε ψυχικώς ο αγωνιστής , είτε για το φόβο των μελλόντων κακών . Επομένως εξ ανάγκης είναι επωφελείς οι πειρασμοί στους ανθρώπους , γιαυτό μην αφήσεις το στάδιο του αγώνος , ούτε να κατηγορείς τον Θεό γιατί ο Θεός δεν είναι άδικος , μόνο τον εαυτό σου να κατηγορείς για να μην γίνει διπλό το κακό .
Αυτά λέει ο άγιος Ισαάκ , βέβαια το να γνωρίζεις τον λόγο είναι κάποια παρηγοριά , όμως οι πειρασμοί σε συνθλίβουν σε φέρνουν σε απόγνωση κ σε απελπισία ως προς τον εαυτό μας . Το μόνο σίγουρο είναι ότι από όλα αυτά ο Χριστός βγαίνει νικητής κ μας χαρίζει αυτήν την νίκη . Κάποια στιγμή που ο Κύριος θα κρίνει θα τελειώσουν αυτοί οι ανίκητοι πειρασμοί .

[pAntonios]

Π. Αντώνιε,

Έχω ακούσει πολλές φορές, ότι οι πειρασμοί παραχωρούνται προς παιδαγωγία, ότι ο Θεός δεν κολάζει, ότι ο Θεός δεν παραχωρεί ασήκωτους πειρασμούς, ότι κάθε δυσκολία στη ζωή τού ανθρώπου είναι προς σωτηρία του.

Πώς μπορώ να αντιμετωπίσω την προσβολή της πίστεώς μου από τους πειρασμούς; Αισθάνομαι την πίστη μου να χάνεται, να κυλά όπως το νερό μέσα στη χούφτα μου και να διαφεύγει, όσο κι αν προσπαθώ να το συγκρατήσω, μεταξύ των δαχτύλων μου, αργά αλλά ακατάπαυστα.

Γιατί να φτάνω στο σημείο να θέλω να καταταραστώ το αυτεξούσιο; Γιατί η θεοειδής ελευθερία τού ανθρώπου να είναι κυρίαρχα και η καταδίκη του; Γιατί να είμαι αδύναμος να ακολουθήσω το λογισμό μου, ότι ο Χριστός ζωήν εστί; Γιατί να ακολουθώ μόνο τους λογισμούς που προσβάλλουν τα θεμέλια της πίστεώς μου; Γιατί να μην έχω τη γενναιότητα να αντικρύσω τους όντως λογισμούς μου; Γιατί ο Χριστός δεν απαντά στις ικεσίες μου; Γιατί αισθάνομαι ότι εκβιάζω το Χριστό να με ακούσει όταν απογοητεύομαι και συντρίβομαι από τους πειρασμούς που εγώ προκαλώ στον εαυτό μου;

Ευλογείτε,

Σπύρος.

Τα υπαρξιακά αυτά αγωνιώδη ερωτήματα θα είχαν τραγική διάσταση αγαπητέ Σπύρο, αν ζούσαμε προ Χριστού!
Τώρα όμως αδελφέ μου ο Χριστός Ανέστη
και νεκρός ουδείς επί μνήματος!
εσκύλευται ο θάνατος και ζωή πολιτεύεται...

Πράγματι οι πειρασμοί έχουν παιδαγωγικό χαρακτήρα όπως λες.
Και στον Παράδεισο ακόμη υπήρξε ο απαγορευμένος καρπός.
Είναι βέβαια γνωστό, αλλά είναι και μυστήριο διότι και αυτός ο Κύριός μας δεν μας έσωσε χωρίς πειρασμούς και χωρίς κόπο. Το αντίθετο, θυσιαστηκέ με ατιμωτικό σταυρικό θάνατο. Αυτός ο αναμάρτητος Θεάνθρωπος!
Τι να πούμε για μας τους αμαρτωλούς, τους αμελείς και ράθυμους...

Κάπου λέει στο γεροντικό... βγάλε τους πειρασμούς και κανείς δεν σώζεται!!! Αυτό νομίζω τα λέει όλα!Από εκεί και μετά, όταν πνιγόμαστε καλούμε σε βοήθεια και ο Κύριος δεν θα αργήσει να έρθει!
Ανάστα Κύριε βοήθησον ημίν!
Κύριε βοήθει μου τη απιστία!
Και ο Κύριος που επέτρεψε τον πειρασμό, θα δώσει και την αίσια έκβασή του, όπως λέει ο Απόστολος Ιάκωβος όταν εμείς κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας...
Χρειάζεται πάντως προσοχή, διότι όταν τα βάζουμε με τον πειρασμό μπορεί να τα βάλουμε κατά λάθος και με το Χριστό και τότε θα είναι η εσχάτη πλάνη χείρων της πρώτης! Τότε είναι βέβαιο ότι θα καταποντιστούμε!
Μέχρι φυσικά να το καταλάβουμε και να μετανοήσουμε...