Κενοδοξία

[smarti]

Πατερα Αντωνιε καλη σας μερα!!

Θα ηθελα να ρωτησω ,αν μπορειτε να μου εξηγησετε ,τι ακριβως ειναι η κενοδοξια?
Ειναι ευκολο να το καταλαβουμε αν εχουμε κενοδοξια?
Πως αντιμετωπιζεται?
Σας ευχαριστω προκαταβολικα!!!!Την ευχη σας !!!!!

[pAntonios]

Κενοδοξία αγαπητή μου, είναι το να θέλει κανείς τα πρόσκαιρα και μάταια σύμφωνα και με την ετυμολογία του όρου (=κενά δοκώ).
Με απλά λόγια θέλω να κάνω στη ζωή μου όχι εκείνα που ευαρεστούν το Θεό και ωφελούν την ψυχή μου, αλλά εκείνα που θα με δοξάσουν ενώπιον τον ανθρώπων...
Το πόσο σοβαρή είναι αυτή η ασθένεια αρκεί ναδεις πως την χαρακτηρίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Απόγονο της απιστίας την ονομάζει και μητέρα της υπερηφανείας!!!

Αν θέλει κανείς να δει σε ποιό βαθμό την ξεπέρασε, ας παρατηρήσει πως συμπεριφέρεται όταν τον υβρίζουν και τον υποτιμούν. Αν το ξεπερνάει εύκολα η και ευχάριστα σημαίνει ότι έχει προχωρήσει την αρετή. Επίσης αν επιζητεί τους επαίνους η αντίθετα τους θεωρεί κάτι επιζήμιο...

Όσον αφορά τη θεραπεία καλύτερα να σε παραπέμψω στο 21 κεφάλαιο της Κλίμακας του Ιωάννη. Για να μην κατηγορηθώ για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας!!![/b]

[pAntonios]

Με την ευκαιρία μεταφέρω εδώ κάποιες επιλογές από το αριστούργημα αυτό του Αγ. Ιωάννη (Κλίμακα).

Λ Ο Γ Ο Σ Ε Ι Κ Ο Σ Τ Ο Σ Π Ρ Ω Τ Ο Σ
Για την πολύμορφη κενοδοξία

13. Όταν ακούσεις ότι ο πλησίον σου ή ο φίλος σου σε περιγέλασε πίσω σου ή εμπρός σου, εσύ να του δείξεις αγάπη και να τον επαινέσεις.

14. Είναι μεγάλο πράγμα το να αποδιώξεις από την ψυχή σου τον έπαινο των ανθρώπων. Μεγαλύτερο όμως είναι το να αποδιώξεις τον έπαινο των δαιμόνων.

15. Δεν έδειξε ταπεινοφροσύνη αυτός ο οποίος εξευτέλισε τον εαυτό του∙ γιατί πώς να μην αντέξει κανείς τα δικά του λόγια; αλλά εκείνος ο οποίος εξυβρίσθηκε από άλλον και παρά ταύτα δεν ελάττωσε απέναντί του την αγάπη του.

Όσους τιμώνται και προτιμώνται τους οδήγησε στην υπερηφάνεια και όσους καταφρονούνται στην μνησικακία.

19. Η κενοδοξία πολλές φορές αντί για τιμή προξένησε ατιμία. Διότι συνέβη να οργισθούν εξ αιτίας της οι μαθητές της, και έτσι τους ντρόπιασε αφάνταστα μπροστά στους άλλους. Η κενοδοξία τους οξύθυμους κατά την παρουσία ανθρώπων τούς μετέβαλε σε πράους. Κάνει μεγάλη έφοδο σε όσους έχουν φυσικά χαρίσματα, και εκμεταλλευομένη αυτά οδήγησε πολλές φορές τους αθλίους στην πτώση.

20. Είδα έναν δαίμονα που λύπησε και έδιωξε τον αδελφό του! Ενώ δηλαδή ένας μοναχός ήταν οργισμένος, έφθασαν κοσμικοί επισκέπτες, οπότε μεταπουλήθηκε ο άθλιος από την οργή στην κενοδοξία, δηλαδή εμφανίσθηκε ως πράος στα μάτια των επισκεπτών. Δεν μπορούσε βεβαίως να δουλεύει συγχρόνως και στα δύο πάθη, και στην οργή και στην κενοδοξία.

21. Αυτός που πουλήθηκε στην κενοδοξία ζει διπλή ζωή. Εξωτερικά και με το σχήμα του ζει ως μοναχός, με τις εσωτερικές του όμως σκέψεις και διαθέσεις ως κοσμικός.

24. Όποιος υπερηφανεύεται για φυσικά χαρίσματα, δηλαδή οξύνοια, ευκολία στην μάθηση, στην ανάγνωση και στην προφορά, ευφυΐα και άλλα παρόμοια, αυτός ουδέποτε θα αποκτήσει τα υπερφυσικά αγαθά. Διότι αυτός που είναι άπιστος στα λίγα θα φανεί και στα πολλά άπιστος και κενόδοξος.

25. Για την απόκτηση της τελείας αγάπης και πλουσίων χαρισμάτων και θαυματουργικής και προορατικής δυνάμεως, πολλοί βασανίζουν και καταπονούν αδίκα το σώμα τους. Λησμόνησαν οι ταλαίπωροι ότι όχι οι κόποι, αλλά κυρίως η ταπείνωση είναι η μητέρα όλων αυτών. Όποιος απαιτεί πνευματικά δώρα σαν αντάλλαγμα στους κόπους του, έβαλε σαθρό θεμέλιο. Όποιος όμως θεωρεί τον εαυτό του χρεώστη δούλο, αυτός ξαφνικά θα λάβει από τον Θεό ανέλπιστο πνευματικό πλούτο.

26. Μην πείθεσαι στον λικμήτορα, στο δαίμονα δηλ. που λιχνίζει και καταστρέφει, όταν σου προτείνει να παρουσιάζεις τις αρετές σου, για να ωφεληθούν δήθεν όσοι σε ακούν. «Τι γάρ ωφεληθήσεται άνθρωπος, εάν όλον τον κόσμο κερδήση ή ωφελήση, εαυτόν δε ζημιώση»; (Ματθ. ις΄ 26). Τίποτε δεν ωφελεί περισσότερο αυτούς που μας βλέπουν από την ταπεινή και ειλικρινή συμπεριφορά και τον ανεπιτήδευτο λόγο. Έτσι δίδεται και στους άλλους παράδειγμα να μην υπερηφανεύονται ποτέ, πράγμα από το οποίο τι υπάρχει περισσότερο ωφέλιμο;

27. Κάποιος από τους προορατικούς Πατέρας πρόσεξε τα εξής τα οποία και διηγείτο: «Ενώ καθόμουν σε σύναξη μοναχών, ήλθαν οι δαίμονες της κενοδοξίας και της υπερηφανείας και κάθησαν δεξιά και αριστερά μου. Και ο πρώτος μού κεντούσε την πλευρά με το δάχτυλο της κενοδοξίας και με προέτρεπε να πω κάποιο όραμα ή κάτι που επετέλεσα στην έρημο.

Μόλις όμως τον απέκρουσα, λέγοντας, «αποστραφείησαν είς τα οπίσω και καταισχυθείησαν οι λογιζόμενοί μοι κακά» (Ψαλ. ξθ΄ 3), αμέσως ο δεύτερος από αριστερά μού ψιθύριζε στο αυτί: «Εύγε! Πολύ καλά έκανες! Έγινες μέγας, αφού νίκησες την αναιδέστατη μητέρα μου».

Τότε εγώ, χρησιμοποιώντας εύστοχα τον επόμενο στίχο του Ψαλμού, απήντησα: «Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντές μοι∙ εύγε, εύγε πεποίηκας»! (πρβλ. Ψαλμ. ξθ΄ 4).

29. Θα αντιληφθείς σαφώς την πρώτη δόξα, όταν την θεωρείς επικίνδυνη, όταν την αποφεύγεις παντοιοτρόπως και όταν αποκρύπτεις την καλή σου ζωή όπου και αν ευρίσκεσαι. Την δεύτερη δόξα αντιθέτως θα την αντιληφθείς, όταν και το παραμικρό το κάνης «προς το θεαθήναι τοίς ανθρώποις» (Ματθ. κγ΄ 5).
Μας υποβάλλει η σιχαμένη κενοδοξία να κάνουμε πως έχουμε αρετές που δεν έχουμε, παραπλανώντας μας με το ρητό: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα» (Ματθ. ε΄ 16).

Πολλές φορές ο Κύριος οδήγησε τους κενοδόξους σε ακενοδοξία με κάποιο ατιμωτικό γεγονός που επέτρεψε να συμβεί.

30. Αρχή της ακενοδοξίας είναι η προφύλαξη του στόματος και η αγάπη της ατιμίας. Μέσο, η απόρριψη κάθε έργου που μας προτείνουν οι λογισμοί της κενοδοξίας. Και τέλος, εάν βεβαίως υπάρχει τέλος στην άβυσσο, το να κάνουμε ασυναίσθητα ενώπιον πλήθους κάθε τι που μας εκθέτει.

32. Όταν εμείς επιδιώκουμε τη δόξα και όταν μόνη της μας στέλνεται από άλλους και όταν επιχειρήσουμε κάτι για χάρη της κενοδοξίας, τότε ας θυμηθούμε το πένθος μας και την μετά συντριβής και φόβου προσευχή μας, και τότε οπωσδήποτε θα την εκδιώξουμε την αναίσχυντη κενοδοξία, εάν βεβαίως καλλιεργούμε πραγματικά την προσευχή. Διαφορετικά, ας φέρουμε αμέσως στην σκέψη μας την ώρα του θανάτου μας. Και αν επιμένει ακόμη, ας φοβηθούμε τουλάχιστον την καταισχύνη που ακολουθεί στην δόξα αυτή, εφ’ όσον «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. ιη΄ 14). «Ταπεινωθήσεται» όχι μόνο στην άλλη ζωή, αλλά οπωσδήποτε και εδώ.

33. Όταν αυτοί που επαινούν ή μάλλον αποπλανούν αρχίσουν να μας επαινούν, ας θυμηθούμε αμέσως το πλήθος των ανομιών μας, και ασφαλώς θα δούμε ότι είμαστε ανάξιοι των επαίνων και των τιμών.

34. Υπάρχουν και μερικοί κενόδοξοι που θεωρούν υποχρεωμένο τον Θεό να τους εισακούσει σε ορισμένα αιτήματά τους. Ο δε Κύριος συνηθίζει να τους προλαβαίνει και να πραγματοποιεί ό,τι θα του ζητούσαν στις προσευχές τους· κι αυτό, για να μη τα λάβουν με την προσευχή και αυξήσουν την οίησή τους.

35. Ως επί το πλείστον οι απλοί και απονήρευτοι δεν περιπίπτουν στο φαρμακερό αυτό πάθος, αφού άλλωστε η κενοδοξία είναι διώκτης της απλότητας και επίπλαστη συμπεριφορά.

36. Υπάρχει κάποιο σκουλήκι που, αφού αυξηθεί, βγάζει φτερά και πετά στα ύψη. Ομοίως και η κενοδοξία σαν αυξηθεί, γεννά την υπερηφάνεια, που είναι ο αρχηγός και η τελείωση όλων των κακών.

Πηγή: Κλίμαξ, Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2003

[smarti]

Ευχαριστω πολυ για την απαντηση σας πατερα Αντωνιε!