Πλουτοταπείνωσις

[vasilikirimp]

Διαβάζοντας το Βίο του γέροντα Παίσιου στο κεφάλαιο "Πλουτοταπείνωσις"
αναφέρετε στη ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ και ένα σημείο που μου έκανε εντύπωση είναι
..... Στον ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα αλλά με το πνευματικό κατέβασμα ( ταπείνωση ).

Με απλά λόγια μπορεί κάποιος να μου εξηγήση τι είναι πνευματικό κατέβασμα;

Η ερώτησή μου είναι λοιπόν πως εννούμε στην "πρακτική" εμείς οι λαικοί που ζούμε στην κοινωνία τη ταπείνωση;

Πως μπορεί να γίνει τρόπος ζωής η ταπείνωση μέσα σε μια ανταγωνιστική
κοινωνία;

[filotas]

Ταπείνωση δε σημαίνει έλλειψη αυτοπεποίθησης. Φαντάζεσαι ότι ο Χριστός δεν ήξερε τη Δύναμή του. Όμως ταπεινώθηκε από αγάπη όσο δεν έχει ταπεινωθεί κανένας άνθρωπος για να μας σώσει. Αυτό εννοούμε όταν λέμε ταπείνωση. Να γνωρίζουμε τις δυνάμεις μας, να βάζουμε στόχους, να έχουμε όνειρα, αλλά όλ' αυτά να τα υποτάσσουμε πρόθυμα για χάρη της Αγάπης.

Βοηθάει πολύ στην ταπείνωση το να έχουμε ενεργή πνευματική ζωή. Δηλαδή να έχουμε Πνευματικό, να συμμετέχουμε ενεργά στα Μυστήρια της Εκκλησίας, να προσευχόμαστε όσο πιο θερμά και όσο πιο συχνά μπορούμε και να μελετούμε πνευματικά βιβλία.

[vasilikirimp]

Νίκο , μπορείς να μου δώσεις ένα απλό καθημερινό παράδειγμα ταπείνωσης
όχι όμως από κληρικό ή μοναχό.
δηλ. μια πράξη για να καταλάβω πως λειτουργεί η ταπείνωση
γιατί θεωρητικά καταλαβαίνω - θα το συζητήσω βέβαια και με το πνευματικό μου.διαβάζοντας χριστιανικά βιβλία προσπαθώ να κατανοήσω πως αυτή τη πνευματική εργασία που κάνει ένας μοναχός μπορούμε να την εντάξουμε μέσα στην καθημερινότητα.
Και δε μιλώ για τη προσευχή κλπ. γιατί αυτά είναι μέσα στη ζωή μας.
Αν κατάλαβα η ταπείνωση είναι τρόπος ζωής - αυτό θέλω λίγο παραδειγματικά να με βοηθήσετε να καταλάβω

[filotas]

Ο σύντροφός σου θυμώνει και σε μαλώνει άδικα για κάτι που δε φταις. Ξέρεις όμως ότι είναι εκνευρισμένος από κάποια γεγονότα που μεσολάβησαν νωρίτερα, για τα οποία ούτε εσύ ούτε εκείνος έχετε ευθύνη. Κάνεις αγάπη, τον δικαιολογείς και δεν απαντάς στα λόγια του κι έτσι η συζήτηση σταματά εκεί. Όταν ηρεμήσει αργότερα, του λες ότι είχε άδικο που σε μάλωσε, συμφωνεί και λύνεται η παρεξήγηση.

[Teri]

Κάθε φορά που θα σκεφτείς τις λεξούλες εγώ, εμένα, δικό μου, προσπάθησε να τις αφαιρέσεις από τη σκέψη σου και να κάνεις το συλλογισμό σου από την αρχή χωρίς αυτές. Νομίζω ότι κι αυτό μας οδηγεί προς την ταπείνωση.

[dionysisgr]

Το πνευματικο κατεβασμα, η, και υψοποιός ταπεινωσις κατα το Πατερικο και νηπτικο λεξιλογιο ειναι το να γινεις χαλακι του μπανιου για ολους.

Ετσι ξερα και απλα. Μπορεις; Κανεις μας δεν μπορει και ξερεις γιατι;

Γιατι δεν θελουμε.

Πιο αναλυτικα και αισιοδοξα..

Αν θες και την δικη μου γνωμη, παραπερα, ταπεινωση με την θεολογικη εννοια του ορου η οποια ειναι και η ουσιωδης βεβαια, εμεις οι λαικοι δεν μπορουμε να κανουμε εαν δεν την αναγαγουμε σε τροπο ζωης.

Δηλαδη, οπως οι Μοναχοι υποτασσουν το θελημα τους, και ταπεινωνονται στον Γεροντα τους, γιατι ειναι αλληλενδετα υπακοη-εκκοπη θεληματος-ταπεινωση, ετσι και εμεις κανουμε τροπον τινα στα δικα μας μετρα, αυτες τις αρετες μεσα στην οικογενεια μας, στην εργασια μας, στην κοινωνικη ζωη μας.

vasilikirimp, ο αποκλειστικος και καταληκτικος στοχος ας πουμε ετσι, για τον καθε Ορθοδοξο ειναι η αποκτηση του Αγιου Πνευματος.

Ως εκ τουτου δεν εχει τοση σημασια η αρετη για την αρετη, αλλα αυτα ειναι μεσα προς την επιτευξη του σκοπου αυτου.

Ως ετυχε (και δεν αναφερομαι μονο σε εσενα, και εγω μεσα ειμαι) και ως διαβασαμε στα βιβλια, η ειδαμε στα Μοναστηρια, δεν μπορουμε να "κανουμε αρετη" οπως λενε στην μοναστικη γλωσσα οι ασκητες.

Θα πρεπει να χωνεψουμε, να γινει δευτερη φυση μας, οτι το σημειο αναφορας ειναι ο Χριστος, και οτι κανουμε, π.χ. μας βριζει ενας και εμεις λεμε ευχαριστω, μας ταλαιπωρουν και εμεις χαμογελαμε, η αντοχη χωρις γογγυσμο σε μια αρρωστια, απο το πιο "μικρο" μεχρι το πιο "μεγαλο" που φαινεται σαν ηττα στα ματια της κοινωνιας μας, ειναι στην πραγματικοτητα μια νικη περιφανης, και την αφιερωνουμε σε Αυτον που μας την χαρισε, στο Χριστον μας δηλαδη.

Ετσι καθιστωντας Χριστοκεντρικο τον οποιο αγωνα κανουμε, και ναι vasilikirimp, ειναι τρομερα δυσκολο, να τα καταφερει αυτα καποιος εν τω κοσμω, αποκτουμε το σταθερο σημειο αναφορας, απο το οποιο οσες φορες και να ξεφυγει η πορεια μας, η Χαρις του Κυριου, θα μας επαναφερει.

Κατακλειδα της αποψης μου ειναι οτι, πρεπει να ζηταμε ενισχυση για τον αγωνα μας για την οποια αποκτηση των αρετων, και οχι τις ιδιες τις αρετες, και ο αγωνοθετης και δωρεοδοτης Χριστος, θα μας ενισχυσει.

Και θα δουμε σιγα σιγα, να ερχεται καποια "εξοικειωση" καποια τριβη και συνηθεια της αξασκησεως των αρετων αυτων. Αιτειτε και δοθησεται ημιν δεν ειπε ο Κυριος;

Ζητα το στην προσευχη σου και θα στο διδαξει ο Κυριος με μυριους τροπους.

[Ionas]

Εδώ θα ήθελα να μας μιλήσει λίγο ο Όσιος Μακάριος ο Αιγύπτιος με λίγα λόγια περί ταπεινοφροσύνης από την «Ομιλία Ι΄ 4» :

"Διότι η ψυχή που πραγματικά είναι φιλόθεη και φιλόχριστη, και αν ακόμα κάνει αμέτρητες αγαθές πράξεις, πιστεύει ότι τίποτε δεν έχει κάνει, γιατί έχει μέσα της τον ακόρεστο πόθο προς τον Κύριο, και αν υποβάλλει το σώμα σε νηστείες και σε αγρυπνίες, συμπεριφέρεται έτσι σα να μην έχει αρχίσει να κοπιάζει καθόλου για τις αρετές, αν αξιωθεί να λάβη διάφορα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ή και ουράνια μυστήρια και αποκαλύψεις, αισθάνεται σαν να μην έχει αποκτήσει τίποτε ακόμη, εξ αιτίας της απεριόριστης και ακόρεστης αγάπης προς τον Κύριο. Αλλά καθημερινά έχει μεγάλη πείνα και δίψα με την πίστη και την αγάπη και την επιμονή στην προσευχή, έχοντας αχόρταγο τον πόθο για τα μυστήρια της χάριτος του Θεού και για κάθε κατάσταση αρετής, είναι πληγωμένη από τον έρωτα του ουράνιου Πνεύματος και από τον φλογερό πόθο που καίει, πάντοτε με τη δύναμη της χάριτος, για τον επουράνιο νυμφίο Χριστό".
Έχει τόσο ακόρεστο πόθο προς τον Κύριο η ψυχή που πιστεύει ότι αυτά που κάνει είναι ένα τίποτα...

[panosgreece]

για μενα ταπεινωση ειναι ενα παραδειγμα που μου ειπε ενας αγιος
γεροντας και το εχω βιδωμενο στο μυαλο μου :

καποτε σε ενα νοσοκομειο της αθηνας [ λαικο ] ηταν δυο ασθενεις
βαρια ο ενας λιγο πιο βαρια απο τον αλλον

καθε μερα ο λιγοτερο βαρια , μιλαγε στον αλλον και του ελεγε
για την μερα που ειχε ηλιο , τα πουλια που πετουνε εξω , τους
ανθρωπους , αυτα που εβλεπε εξω απο το παραθυρο .

καποια στιγμη μπαινει στην ενταντικη ο βαρια και καθεται 15 ημερες
ξεπερναει ομως το προβλημα και βγενει ,

ρωταει τον γιατρο σε ποιο δωματιο ηταν πριν
ο γιατρος του λεει οτι ηταν σε αυτο το δωματιο που ειναι και τωρα


μα του λεει ο ασθενης το δωματιο που ημουν ειχε παραθυρο
και ο αλλος ασθενης που ηταν εδω μου ελεγε τι γινοταν εξω
απο το παραθυρο καθε μερα γιατι εγω δεν μπορουσα να δω

ο γιατρος του λεει : ο ασθενης που ηταν μαζι σου ηταν τυφλος
και δυστηχως ηταν χειροτερα απο εσενα και πεθανε


για μενα δεν υπαρχει καλυτερο παραδειγμα ταπεινωσης
απο αυτο που μας διδαξε ο τυφλος αδελφος μας