Ερώτηση (ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν)

[giorgospet]

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει τα παρακάτω χωρία : Ότι, ει ηθέλησας θυσίαν, έδωκα άν, ολοκαυτόματα ούκ ευδοκήσεις

Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντες μοι. Εύγε εύγε.


ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

[dionysisgr]

αγαπητε, giorgospet, ο στιχος αυτος του Προφητανακτος Δαυιδ, ειναι αλληλενδετος νοηματικα με τους παρακατω εις τελους του 50ου ψαλμου στιχους..

ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη ῾Ιερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Συμφωνα με τους νηπτικους Πατερες, το κομματι αυτο αναφερεται και προτυπωνει την ασκητικη-νηπτικη εργασια.

Δηλαδη εχοντας υποψιν μας οτι ο σκοπος της Πιστεως μας, ειναι η ελευση της Αγιας Τριαδος στην καρδία την πνευματικη μας, απο το " και Μονην ποιησομεν" και η μετατροπη της εμπαθους ψυχης μας, σε Αγιον θυσιαστηριον του Θεου.

Εδω λοιπον τι λεει ο Δαυιδ; Κυριε θελεις να γινω το θυσιαστηριο σου, αλλα βοηθησε με να ασφαλιστω να οικοδομησω τα τειχη της Ιερουσαλημ, οπου Ιερουσαλημ ειναι η ψυχη μας (ας το πω απλα ψυχη, γιατι ειναι πολυδυναμη οντοτητα η ψυχη, δεν ειναι τοσο απλο με εναν ορο), και οπου τειχη ειναι η φυλακη των αισθησεων και ο μη περισπασμος του νοος σε αισθητα πραγματα, ηδονες, απολαυσεις, δοξα, κλπ.

Δηλαδη περιοριζοντας τις αισθησεις μας, τις ορμες μας τα παθη μας, μονο στα απολυτα αναγκαια, υψωνουμε τειχη, ωστε να καθαρθουμε, να φωτιστουμε, και αγιαζομενοι να καταστουμε θυσιαστηριο, του Αγιου θεου, ωστε να εκπληρωθουν οι τελευταιοι στιχοι: τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Eτσι περιγραφικα στα λεω για να μην σε κουρασω υπερβολικα, αυτοι οι στιχοι ειναι πολλα βιβλια απο μονοι τους.

Ομως το νοημα ειναι γενικα αυτο. Γενικως στους Ψαλμους περιεχεται απειρη σοφια και Πνευμα Θεου. Τι να πει κανεις, ειναι θησαυροι ανεκτιμητοι.

[giorgospet]

ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.........................τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Μπορείς να μου εξηγήσεις λίγο τα παραπάνω σε παρακαλώ.
Δεν μου αρέσει απλά να διαβάζω την προσευχή αλλά και να καταλαβαίνω τι ζητάω.
Σε ευχαριστώ πολύ .

[dionysisgr]

Διαβασε το παραπανω, και μην το περνας τροχαδην. Αναλυσε το και προσπαθησε να ξεδιαλυνεις τα νοηματα στην διανοια και στην καρδια σου.

Τι λεει ο Δαυιδ σε απλα ελληνικα;

Κοιταξε, Θεε μου, ετσι οπως ειμαι τωρα, δεν ειμαι σε θεση να σου προσφερω τιποτα, βοηθησε με, να φτασω στην τελεια ταπεινωση, και μην με εκμηδενισεις. Τις ταπεινες καρδιες και τις συντετριμμενες, ξερω οτι ο Θεος δεν τις εκμηδενιζει, δεν τις αγνοει. Βοηθησε με να φτασω εκει, να καθαρθώ, να πεταξω τον παλαιο υπεροπτη, εγωιστη, αλαζονα, φιληδονο, λαιμαργο, απληστο κλπ ανθρωπο, και να ενδυθω τον νεο Ανθρωπο, με τις αρετες σου, και μετα θα ειμαι ετοιμος με την Χαριν σου, να σου προσφερθω θυσια, για Σενα, να γινω το θυσιαστηριο Σου, να ερθεις και να κατοικησεις μεσα στο κεντρο της υπαρξεως μου, στην ψυχη μου, και εκει να σε Υπηρετω και να σε Δοξαζω, ως το θυσιαστηριο και κατοικητηριο Σου.

Λοιπον, αυτο καλειται ο καθενας μας να το κανει πραξη με την βοηθεια και το ελεος παντοτε του Κυριου.

Τα κειμενα αυτα giorgospet, μας βοηθανε να προσευχομαστε, αλλα και περιεχουν απιστευτα συμπυκνωμενη σοφια που μας παιρνει ολη μας την ζωη για να καταλαβουμε στην πραξη, και οχι μονο διανοητικα τι σημαινουν.

Εσυ να τα διαβαζεις οπου και οσο μπορεις, και στην προσευχη σου, ας μην ζητας κατι συγκεκριμενο, Δοξαζε καταρχη τον Θεον, ευχαριστησε Τον για ολα αυτα που αναξιως κατεχουμε απο την Αγαπη Του, και μονο, και στο τελος εαν εχεις και καποιο αιτηματακι, πες το στον Χριστον, και προσθεσε και το: εγω θελω το ταδε.. και το ταδε, αλλα ας γινει οτι Θελεις Εσυ.

Ξερει απο πριν τι θελουμε ο Χριστος, και εαν το θεσουμε ετσι και τα αφησουμε πανω Του τα ζητηματα, θα τα κανονισει με τελειο τροπο.

Να'σαι καλα, ελπιζω να σε βοηθησα, και εγω απο αλλους μαθαινω, οτι παιρνουμε να μην το κραταμε, να το δινουμε στους αλλους, τιποτα δικο μας δεν εχουμε giorgospet.

Και εσυ με την σειρα σου οταν θα μαθεις αρκετα και προχωρησεις, να μοιραζεσαι με τους αλλους να δινεις, για να λαβεις.

[giorgospet]

Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

[dionysisgr]

Διαβαζε αυτα που γραφουμε και μην λες ευχαριστω.

Δεν ειναι δικα μας, δανεικα ειναι.

Τον Χριστό να ευχαριστείς εν παντι τοπω της Δεσποτειας Αυτου. Για ολα.

Εμεις κασσετοφωνα ειμαστε και παιζουμε οτι μας γραψανε αλλοι. Απλως το θεμα ειναι να τα παιζουμε καλα χωρις παρασιτα.

[konstantinoupolitis]

Απο Μωυσέως, περι τα τέλη του ΙΓ΄ π.Χ. αιώνος ο Ισραήλ απέκτησε Γραπτό Νόμο και Ειδική Ιερωσύνη. Πρώτο μέλημα του Μωυσέως αφού έλαβε τον Νόμο ήταν να χτισει ένα υποτυπώδες θυσιαστήριο χρησιμοποιώντας και 12 λίθους αντιπροσωπευτικούς των 12 φυλών του Ισραήλ.

Η Λατρεία στον Ιουδαϊσμό απο Μωυσέως έως και την καταστροφή του Ναού το 70 μ.Χ. δέν είχε ομοιότητες πολλές με αυτό που εννοούμε εμείς λατρεία. Είχε ως κεντρικό σημείο την προσφορά καρπών και την τέλεση θυσιών. Απο τα σφάγια κάποια πράγματα κρατούνταν και το υπόλοιπο τμήμα δίδονταν για ολοκαύτωμα, για να καεί δηλαδή.

Ο Δαυίδ (~1033;-993; π.Χ.) υπήρξε ο δεύτερος κατα σειρά βασιλέας του Ισραήλ και στον 50ο Ψαλμό του οποίου είναι ο ποιητής είναι προφανές ότι τελεί υπο πτώση. Ως βασιλέας μπορούσε να τελέσει μεγαλόπρεπη θυσία, ένα ολοκαύτωμα αναφοράς. Ωστόσο τίποτα στον άνθρωπο δεν είναι άμεσο. Είμαστε ετερόφωτοι και όχι αυτόφωτοι και ότι έχουμε ο Θεός μας το δίνει. Ως εκ τούτου η θυσία για τον ίδιο τον Θεό είναι απλώς μια συμβατική επιστροφή αυτών που μας δίνει.

Γνωρίζοντας αυτό το δεδομένο ο Δαυίδ και θέλωντας να γίνει δεκτή η συγνώμη του απο τον Θεό -σημειωτέον πως τότε Ιερατική Άφεση Αμαρτιών δεν υπήρχε- κατανοεί ότι είναι ανώφελο ένα ολοκαύτωμα, καθώς το μόνο που μπορούμε να δώσουμε και να θεωρηθεί κάτι ουσιαστικό προς τον Θεό αφού είναι δικό μας, είναι η ταπείνωση και η συναίσθηση της αμαρτίας στην οποία πέσαμε και για την οποία επιδιώκουμε την λύτρωση
και άφεση.

Επι του προκειμένου λοιπόν ο Δαυίδ είναι σαν να λέει πως

"γι΄αυτό που εγώ ζητώ, την άφεση για την της αμαρτία στην οποία έπεσα, το μόνο που μπορεί να θεωρηθεί πραγματικό απο το Θεό δεν είναι ένα ολοκαύτωμα, όσο βασιλικό και αν είναι, αλλά η δική μου συναίσθηση, συντριβή και αληθινή επιθυμία για άφεση. Αν το ζητούμενο για την συγχώρεση ήταν το ολοκαύτωμα θα το είχα κάνει ήδη".

[giorgospet]

Σας ευχαριστώ και τους δύο.
Δεν ήξερα κάν ότι τους έχει γράψει ο Δαυίδ αυτούς τους ψαλμούς.