Ξενιτεία (και φιλοξενεία)

[filotas]

Ξενιτειά (και φιλοξενεία)

του κ. Αναστασίου, Αρχιεπισκόπου Αλβανίας

Ο λόγος του Θεού προσέλαβε την ανθρώπινη φύση και ενσωματώθηκε στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό το συγκλονιστικό γεγονός γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα: Ο αιώνιος Θεός, «ο Ών, γέγονεν ό ούκ ήν δι' ημάς και μη εκστάς της φύσεως μετέσχε του ημετέρου φυράματος».

Παράλληλα όμως με το κεντρικό θεολογικό και ανθρωπολογικό του νόημα, το Γεγονός αυτό συνδέεται με επιμέρους χαρακτηριστικές λεπτομέρειες που φωτίζουν διάφορες πλευρές της ανθρώπινης ζωής, όπως η εμπειρία της ξενιτειάς. Στα πρώτα του ήδη χρόνια ο Ιησούς Χριστός, η Παναγία Μητέρα Του και ο
δίκαιος Ιωσήφ πήραν τον μακρύ δρόμο προς την Αίγυπτο (Ματθ. 2: 14), θωρακισμένοι με απόλυτη εμπιστοσύνη στην πρόνοια και τη προστασία του Θεού. Νήπιο λοιπόν ακόμη, ο Ιησούς έζησε ως ξένος σε ξένη χώρα. Συμμερίστηκε και αγίασε και αυτή τη μορφή της ζωής, που αρίθμητοι άνθρωποι βιώνουν μέχρι τις μέρες μας.

Αργότερα, κατά τη δημόσια δράση Του, ο Χριστός τόνισε το χρέος σεβασμού και ενδιαφέροντος για τους ξένους. Μιλώντας μάλιστα για τα έσχατα της ιστορίας, ταυτίστηκε μαζί τους. Στην τελική Κρίση κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του, ως βασικό κριτήριο που θα επηρεάσει οριστικά την αξιολόγηση των ανθρώπων, προσδιόρισε τη στάση τους έναντι των ξένων: «Ξένος ήμην και συνηγάγετέ με» – ή, για όσους αδιαφόρησαν γι’ αυτή την υποχρέωση, «Ξένος ήμην και ου συνηγάγετέ με» (Ματθ. 25: 35, 43). Ο Ιησούς βρέθηκε στη θέση του «ξένου» τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος της ζωής του. Ένας ύμνος παρουσιάζει τον ευσχήμονα βουλευτή Ιωσήφ, να ζητεί από τον Πιλάτο το Σώμα του σταυρωθέντος Χριστού με αυτά τα λόγια: «Δος μοι τούτον τον ξένον, τον από βρέφους ως ξένον ξενωθέντα», «όν Εβραίοι» -και οι κατά καιρούς ποικίλοι εχθροί Του- «τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω»…….

Πολλοί συναντούν στον τόπο τους ανθρώπους που άφησαν την πατρίδα τους πιεζόμενοι από διάφορες ανάγκες επιβιώσεως. Ποικίλοι φόβοι, καχυποψίες, ανησυχίες για το διαφορετικό και το ξένο, καιροφυλακτούν για να κλείσουν τις καρδιές. Όσοι αληθινά πιστεύουμε στο Χριστό ας μη λησμονούμε ότι ο σεβασμός προς τον ξένο αντανακλάται στον ίδιο το Χριστό, ο οποίος παραστατικά ταυτίστηκε μαζί του.

Εκτός όμως από τους κατά τεκμήριο «ξένους» στην εποχή μας συχνά τοποθετούμε στην κατηγορία του ξένου ακόμη και ανθρώπους γνωστούς και κοντινούς. Τους αποξενώνουμε, τους απομονώνουμε και καταλήγουμε να
βλέπουμε σαν «ξένο» ακόμη και το διπλανό μας. Η τάση αποξενώσεως ερημώνει τη ζωή μας. Όπως οι κλιματολογικές αλλαγές στον πλανήτη επεκτείνουν ολοένα τις ερήμους, με ανάλογο τρόπο και οι σύγχρονες κοινωνικές αλλαγές ερημώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις, ιδιαιτέρως στις πόλεις. Και οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τους άλλους παθητικά, αδιάφορα, σαν ξένους, και αφήνουν τον εαυτό τους να βυθίζεται στη μοναξιά….

Πηγή: Μηνιαίο ηλεκτρονικό περιοδικό "Το Γράμμα" μεταγραφή από παλιό άρθρο της "Καθημερινής"

[Dimokratis]

Δυνατά πνευματικά μηνύματα στέλνει ο κ.Αναστάσιος.