εμποδια κατα την εξομολογηση

[eleimon]

Τα εμπόδια



Ο φόβος ή η απόγνωση. ΑΛΛΑ ο Θεός δεν τιμωρεί, ο Θεός είναι αγάπη και η κόλαση είναι η άρνηση της αγάπης του Θεού. Δεν υπάρχει καμία αμαρτία που να μην συγχωρεί ο Θεός, εκτός από την αμετανοησία.



Η ντροπή. ΑΛΛΑ η Εκκλησία είναι νοσοκομείο και στον πνευματικό δείχνουμε τα τραύματά μας, όπως ακριβώς στο γιατρό, για να θεραπευθούμε.



Η έλλειψη εμπιστοσύνης. ΑΛΛΑ το απόρρητο της εξομολόγησης είναι απαραβίαστο. Επίσης, ακόμα και αν ο ιερέας έχει και εκείνος κάποιες αδυναμίες, ο Θεός μεταδίδει τη χάρη του δια των ιερέων, οι οποίοι διακονούν τα Μυστήρια.



Η αναβολή. ΑΛΛΑ όσο καθυστερούμε τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πλησιάσουμε στην εξομολόγηση. Κανείς δεν γνωρίζει την ώρα του θανάτου και κανείς δεν μπορεί να κοροϊδέψει το Θεό. Η μετάνοια δεν παίρνει αναβολή.



Τα πιθανά επιτίμια. ΑΛΛΑ τα επιτίμια δίδονται ως φάρμακα για την ασθένειά μας και όχι επειδή ο ιερέας μας κρίνει ή μας τιμωρεί.



Οι παρανοήσεις



Πιστεύουμε ότι εμείς δεν έχουμε αμαρτίες. ΑΛΛΑ κανείς δεν είναι αναμάρτητος, γιατί το μέτρο σύγκρισης είναι ο Χριστός.



Πιστεύουμε ότι εμείς δεν φταίμε. ΑΛΛΑ όποιος δικαιολογεί τον εαυτό του και ρίχνει τα βάρη τους άλλους δεν μετανιώνει.



Αναλύουμε το πώς των πτώσεών μας και το γιατί των παθών μας. ΑΛΛΑ δεν ωφελεί να ασχολούμαστε με τον πειρασμό και να ξύνουμε πληγές. Εμείς ταπεινά ομολογούμε τα λάθη μας.



Εξομολογούμαστε μόνο τις πράξεις μας. ΑΛΛΑ αμαρτάνουμε και με τα λόγια και με τους λογισμούς μας.



Μας απασχολούν αμαρτίες που εξομολογηθήκαμε. ΑΛΛΑ ο Θεός μας συγχώρεσε για ό,τι εξομολογηθήκαμε με μετάνοια.



Ας προσέξουμε


Για να γνωρίσουμε το Θεό, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε και να παραδεχτούμε τις αμαρτίες μας, να μετανιώσουμε γι’ αυτές και να ζητήσουμε το έλεος και τη φιλανθρωπία του Θεού.



Τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν κανένα μυστήριο. Πρέπει να βιώσουμε το Μυστήριο της Μετανοίας για να προγευτούμε τη χαρά της σωτηρίας μας.


ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

[LOCKHEART]

Πρέπει να εξομολογούμαι και τους λογισμούς ; (ντρέπομαι)

Πρέπει να λέμε λεπτομέριες της αμαρτίας απο ότι γνωρίζω δεν χρειάζεται μια λέξη αρκεί σωστά ; για να μην σκανδαλίζεται ο πνευματικός ετσι έχω διαβάσει.

Βασικά εμένα μου λεει τη εξής πρόταση "Πές μου τι βαραίνει την ψυχή σου " οποτε μετα απο αυτό το ερώτημα σου λύνεται η γλώσσα :)

[eleimon]

Οχι λεπτομερειες απ οτι γνωριζω,λογισμους ναι,πρεπει να τους λεμε με απλα λογια.

[smarti]

Πρέπει να εξομολογούμαι και τους λογισμούς ; (ντρέπομαι)

Πρέπει να λέμε λεπτομέριες της αμαρτίας απο ότι γνωρίζω δεν χρειάζεται μια λέξη αρκεί σωστά ; για να μην σκανδαλίζεται ο πνευματικός ετσι έχω διαβάσει.

Βασικά εμένα μου λεει τη εξής πρόταση "Πές μου τι βαραίνει την ψυχή σου " οποτε μετα απο αυτό το ερώτημα σου λύνεται η γλώσσα :)

Νομιζω, αν κανω λαθος συγχωρεστε με, πως ακομα και τους πιο αποκρυφους λογισμους πρεπει να εξομολογουμαστε, γιατι μπορουν να λειτουργησουν σαν μικροβια που εξαπλωνονται και αν γινουν πολλα πολλα τα μικροβια αυτα να μην μπορουμε να τα ελεξουμε δηλαδη τους λογισμους και να ειναι μετα πιο δυσκολα να τους εξομολογηθουμε...Λεω ....Οτι ειναι μικρο ιατρευεται πιο ευκολα...νομιζω...γιατι απο τους λογισμους ξεκινανε ολα και καταληγουν σε μεγαλυτερες αμαρτιες...

[LOCKHEART]

.γιατι απο τους λογισμους ξεκινανε ολα και καταληγουν σε μεγαλυτερες αμαρτιες...

Ναι ; δεν το ήξερα..Πάντως κάποιοι ψυχολόγοι λένε ότι οι σκέψεις δεν σημαίνει οτι ειναι και επιθυμίες για πραγματοποίηση απλά μερικές φορές ο εγκέφαλος καλύπτεται με την φαντασία για να μην προβεί στην πράξη.

Ο πνευματικός μου , μου είχε πει το εξής θα το μεταφέρω ακριβώς:

"Μην ενοχοποιείς τον εαυτό σου για τους λογισμούς , στην τελική το ότι σκέφτεσαι είναι υγεία να μην σκεφτόσουν θα ήταν το πρόβλημα. Απλά κάνε αυτό που έλεγε ο γέροντας Παϊσιος ότι οι λογισμοί είναι σαν τα αεροπλάνα άστα να περνούν απλά φρόντισε να μην κάνεις αεροδρόμιο. Οτι και λογισμοί να σου έρχονται απλά να μην φοβάσαι να προσεύχεσαι και να έχεις πιστη στο ΘΕΟ, το καλύτερο που έχεις να κάνεις ειναι το εξής σε κάθε κακό λογισμό να λές αυτόματα και την ευχή (Κυριε Ιησου Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό) και θα διαλύονται τα πάντα. Να τους αντιμετωπίζεις σαν να ειναι κάτι που δεν έχει να κάνει με σένα, ειναι ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ που μας ακολουθει και μας επηρεάζει οταν είμαστε στο σωστό το δρόμο"

[aposal]

Έχω την άποψη ότι οι πονηροί λογισμοί εισβάλουν στο μυαλό μας με την φροντίδα του αντίθετου. Μέχρις εδώ δεν ευθυνόμαστε εμείς. Αν όμως τους λογισμούς αυτούς τους επεξεργαστούμε με τη φαντασία μας, τότε ξεκινάει η δική μας ευθύνη. Τότε δημιουργούμε το αεροδρόμιο που ανέφερε ο Σπύρος (LOCKHEART)προηγουμένως.
Είναι μια δοκιμασία οι λογισμοί, ιδιαίτερα σε όσους έχουν φαντασία, την οποία εκμεταλλεύεται ο πονηρός για να δημιουργήσει γέφυρες επικοινωνίας μαζί μας. Αν δεν καταστρέψουμε έγκαιρα τις γέφυρες, οι επισκέψεις του θα γίνονται όλο και πιο συχνές, όλο και πιο δυνατές. Και η απομάκρυνσή μας από τον Δημιουργό θα αυξάνεται ολοένα και περισσότερο.

[giorgospet]

Οι πονηροί λογισμοί είναι κάτι το φυσιολογικό (διότι τους στέλνει ο πονηρός), το παραφύσιν είναι η επεξεργασία αυτών. Η Συγκατάθεση είναι αμαρτία (δηλ η επεξεργασία τους), όχι ο λογισμός κάθε αυτός. Έχουμε να δώσουμε λόγο μόνο για αυτούς .

[nasos]

Πάτερ ρώτησε κάποιος άλλος. Όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;

Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε. «Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου»;

Τον ρώτησε. «Ήμουν μέσα στην καρδιά σου» της απάντησε. « Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς».

«Ήμουν στην καρδιά σου, γιατι εσύ κανένα από τους λογισμους αυτούς δεν αποδέχθηκες.

Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις. Δεν μπορούσες να απαλλαγείς από αυτούς και υπόφερες. Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους. Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου».

Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Όταν δεν συγκατατιθέμεθα στις άσχημες σκέψεις, δεν έχουμε ενοχή .

Λογισμοί (Στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα)

[LOCKHEART]

Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Όταν δεν συγκατατίθεμαι στις άσχημες σκέψεις, δεν έχουμε ενοχή .[/color]

Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής : Ο άσχημος λογισμός απο την στιγμή που θα έρθει αναγκαστικά γίνεται και η επεξεργασία. Δηλαδή αν σου έρθει να κλέψεις η να σκοτώσεις για να σου έρθει εχει γίνει και επεξεργασία αλλιώς πως τον ερμηνεύεις σαν κακό; Για να χαρακτηρίσεις κάτι αν είναι καλό , κακό αναγκαστικά περνάει πρώτα απο επεξεργασία ετσι δεν είναι ;
Τι σημαίνει συγκατάθεση οτι κάνω διάλογο με τον λογισμό ;
Απο ότι κατάλαβα στους λογισμούς αυτό που πρέπει να κάνουμε ειναι καθαρή παρατήρηση και μόνο.
Απο την άλλη πλευρά ειναι λένε οι ψυχολογοι ερεθισμός του εγκεφάλου σε κάθε τι απαγορευμένο...περίπλοκα πράγματα :)

Βασικά οι λογισμοί έχουν να κάνουν εκτος απο τον πονηρό και με γενικές πληροφορίες και ερεθίσματα που έχει δεχτεί ο εγκέφαλος και κάνει τα δικά του παιχνίδια φαντασίας. Δηλαδή δεν μπορεί να σου έρθει λογισμός για κάποιο πράγμα που δεν έχει ζήσει η δεν έχει ο εγκέφαλος πληροφορία να επεξεργαστεί.
Για παράδειγμα δεν μπορεί σε ένα παιδί 1 έτους να του έρθει λογισμός για εξωγήινους απο την στιγμή που δεν γνωρίζει καν τι ειναι και δεν έχει καμια πληροφορία περι του θέματος για να δημιουργηθεί λογισμός.
Ο πονηρός θεωρώ κατα προσωπική άποψη ότι "μπαίνει" στο νου και λαμβάνεις τις πληροφορίες που έχουμε απο τις αμαρτίες και τα πάθη μας και τα μας οπλίζει ξανά πίσω για να μας λοξοδρομήσει.

Για αυτό με το να γνωρίζεις και πολλα δεν ειναι απαραίτητα καλό αντιθετα όσες πληροφορίες έχεις τόσοι περισσότεροι λογισμοι θα αντληθούν δεν ειναι τυχαίο που οι γέροντες και οι μοναχοί επιλέγουν αυτο τον βίο όχι οτι δεν έχουν λογισμούς απλά όσες λιγοτερες πληροφορίες εξωτερικές δέχεσαι τόσο το καλύτερο για το νου και την ψυχή.
Κάπου ο γέροντας Παϊσιος έλεγε μην βλεπετε τηλεόραση αλλά να ακούτε ραδιόφωνο , απλα διότι στην tv υπάρχει και η στρατηγική των υποσυνείδητων μηνυμάτων ενώ στο ραδιόφωνο μόνο ακους την πληροφορία δεν την βλέπεις, οπότε την λαμβάνεις ως έχει.

[dionysisgr]

LOCKHEART, εχει ξυπνησει η Χαρη του Θεου, για τα καλα μεσα σου, και εργαζεται μυστικα και αθορυβα και σε μεταποιει και ανακαινιζει σιγα σιγα σε ανθρωπο του Θεου. Εισαι σε καλο δρομο, μην παψεις να προβληματιζεσαι στα Θεια πραγματα, και να εκκλησιαζεσαι εννοειται τακτικοτατα.

Η Χαρη αυτη ειναι δοσμενη σε ΟΛΟΥΣ, οσους εχουν λαβει το Βαπτισμα εις το Ονομα της Παναγιας Τριαδος.

Λογω του βιου μας, στους περισσοτερους, μενει "ανενεργη" μεχρι να εκκινησουμε την αγαθη προαιρεση, και να προκαλεσουμε το ελεος του Θεου, να μας την ενεργοποιησει παλι, και να αρχισει να παραγει μυστικο πνευματικο εργο κοινωνιας και σωτηριας μετα του ζωντος Θεου.

Ενα απο τα συστατικα αυτης της ενεργειας που διατηρει ζωντανη και ακμαζουσα την Χαρη μεσα μας, ειναι και το Μυστηριο της εξομολογησεως, οπως το καλυψαν οι προαναφερθεντες αδελφοι/ες.

Ομως, οσοι εξομολογουνται και εχουν αισθηση της Χαριτος που επενεργειται εντος της εσωτατης καρδιας τους, και τους παρακινει να κανουν τον καλον αγωνα κατα Θεον, θα πρεπει να εχουν υπ'οψιν τους το εξης.

ΔΕΝ αρκει να εξομολογουμαστε ΜΟΝΟ τα κακως κειμενα κατα την γνωμη και τον λογισμο μας, τα διαπραχθεντα, αυτα δηλαδη που ελαβαν υποσταση με την πραξη, ουτε τα μη ενυποστατα, αλλα κειμενα επι του νοος μας, ως απλοι λογισμοι, και για τα οποια εαν δεν συναινεσουμε, δεν εχουμε πνευματικη ευθυνη, ΑΛΛΑ πρεπει να εξομολογουμαστε και την ΜΗ διαπραξη του καλου, οποτε μας δοθηκε ευκαιρια.

Αυτο ειναι επιπεδο πιο τελειο, πιο πληρες πνευματικα, καθως συνιστα σφαιρικη και οχι μονοπλευρη εξομολογηση της κακης μας πλευρας μονο, αλλα και της αδιαφορης της ραθυμης προς την διαπραξη του καλου πλευρας μας, που ειναι το ιδιο αμαρτανουσα με την πρωτη.

Δηλαδη εαν σου δοθηκε ευκαιρια, να κανεις μια ελεημοσυνη, μια καλη πραξη προς τον πλησιον που ειχε αναγκη, απο λογο ωφελειας, απο υλικο αγαθο, απο μια παρηγορια, απο ενα βλεμμα συμπονοιας, απο λιγη παρεα και συντροφια, απο μια επισκεψη, απο μια εστω πενιχρη πνευματικη συμβουλη και συμπαρασταση, και δεν το εκανες, τοτε πρεπει να το εξαγορευσεις στον Πνευματικο, γιατι και αυτο ειναι ελλειψη-αμαρτια ενωπιον του Θεου, που εδωσε τα παντα για εμας.

Και η μη διαπραξη του καλου λοιπον, οταν ειχαμε τις προυποθεσεις να το κανουμε και αδιαφορησαμε, ειναι αμαρτια οχι με την νομικη εννοια που εχουν συνηθισει να σκεφτονται οι περισσοτεροι, δηλαδη δεν εκανες αυτο, θα παθεις εκεινο, η δεν εκανες αυτο αρα εχεις αμαρτια, αλλα με την εννοια της απομακρυνσης, απο τον Θεο, της αστοχιας μας να συγγενευσουμε μαζι Του, στις αρετες, οπως την Φιλανθρωπια, φιλευσπλαχνια, γενναιοδωρια, κενωση και μοιρασμα του εαυτου μας, και τελικα την αυθυπερβαση του εγω μας, και την εκ-στατικη μας κινηση προς την κοινωνια μετα των συνανθρωπων μας και του Θεου.

Ειναι οπως η Πιστη. Δεν αρκει να λεει κανεις οτι: ενταξει εγω πιστευω με πασα ειλικρινεια οτι υπαρχει ο Θεος. Ε, και τι κανεις γιαυτο; Γινεται να λεει καποιος καθε πρωι οτι: πιστευω οτι υπαρχει η εταιρεια στην οποια δουλευω η το μαγαζι μου, και να ξανακοιμαται; Δεν θα παει εκει που πρεπει για να εργαστει;

Ετσι και με τον Θεον, δεν αρκει να λεμε οτι πιστευουμε, πρεπει να διανυουμε και τον δρομο για Τα τον συναντησουμε. Και αυτο δεν γινεται με το να λεμε μονο οτι ειμαστε κακοι, και να εξαγορευουμε μονο τα "κακα" μας. Το τελειο και σωστο και πληρες και αυτο που συνιστα προοδο πνευματικη ειναι, να εξαγορευουμε και το καλο, που δεν καναμε οταν ειχαμε την δυνατοτητα.

Ετσι θα καταθετουμε την καλη μας προαιρεση πιο ολοκληρωμενη, στον Θεο, καθως θα του δειχνουμε εκτος απο την πιο ταπεινη διαθεση μας να απεξαρτηθουμε απο την κινηση προς το μη αγαθο, και την ανωτερη πνευματικα διαθεση μας, να πραττουμε το αγαθον κατα δυναμη.