Με λιονταρίσια καρδιά...

[NIKOSZ]

Ρώτησαν ένα παιδί, τι θα ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει. Και ή απάντησή του: - Θα ήθελα να γίνω ιεραπόστολος στην Αφρική - Και γιατί; - Γιατί εκεί θα μπορέσω να εξερευνήσω τη ζούγ­κλα και να κυνηγάω λιοντάρια!Με μικρές παραλλαγές συχνά θα συναντήσου­με τη νοοτροπία αυτή ανάμεσά μας. Θέλουμε μια βολική πίστη. Να μη μας κοστίζει σε τίποτα. Να μην είναι απαιτητική και να μη ζητάει θυσίες. Να μας εξυπηρετεί με τό αζημίωτο. Να την έχουμε για ποικιλία. Για ... να κυνηγάμε λιοντάρια στην Αφρική!Και όμως. Ή πίστη δεν είναι κυνήγι λιοντα­ριών. Θέλει λιονταρίσια καρδιά. Στοχεύει όχι στις εξωτικές ζούγκλες. Στις εσωτερικές και ανεξερεύνητες. Αυτές που κρύβουμε στα βάθη της καρδιάς μας. Δεν κυνηγάει λιοντάρια. Κυνηγάει θη­ρία που βρυχώνται μέσα μας και παλεύει σκληρά για να τα δαμάσει. Να τα υποτάξει.'Όταν οι αδυναμίες ξεσηκώνονται μέσα μας και θέλουν να μας υποτάξουν, να μας αιχμαλωτίσουν και να μας οδηγήσουν αλυσοδεμένους,τυφλά και άβουλα σκλαβάκια της αμαρτίας, χρειάζεται ηρωισμός για να νικήσουμε. Και όταν ό εχθρός ορμάει επάνω μας, σαν μανιασμένο λιο­ντάρι, για να μας καταπιεί και τότε απαιτείται λιο­νταρίσια καρδιά, για να τον αποκρούσουμε. Αυτό θα πει Χριστιανός: Αγωνιστής και νικητής.

Υπάρχει στον Χριστιανισμό ένας συμβολισμός πολύ παραστατικός. Γίνεται κατά την τελετή του μυστηρίου του αγίου Βαπτίσματος. Τότε άκρι­βώς που καταγράφεται κανείς στις τάξεις των Χριστιανών. Ό συμβολισμός αυτός, όπως σημειώ­νει ό ιερός Χρυσόστομος, έχει σχέση με τα αρ­χαία αγωνίσματα. Οι αθλητές, οι παλαιστές, προτού αρχίσουν τους αγώνες, αλείβονται με λάδι.

Και ό Χριστιανός την επίσημη αυτή στιγμή αλείβεται με λάδι για να μην ξεχνάει ποτέ, ότι είναι αθλητής και ό κλήρος του είναι ό ισόβιος αγώνας.Ό αληθινός Χριστιανός ξέρει καλά ότι θα πα­λαίψη, για να μείνει πιστός στις αρχές του. Άλλα αυτό ούτε τον παραξενεύει ούτε τον τρομάζει. Το θεωρεί ως φυσική συνέπεια της πίστεώς του. Παραστατικά το διευκρινίζει ό μεγάλος αγωνιστής των πνευματικών στίβων ό ιερός Χρυσόστομος: «Ούδείς αποδυσάμενoς και άλειψάμενος, γράφει, άvεσιν επιζητεί-' Εί δέ άνεσιν επιζητείς, τι άπεδύσω,' Τί τάς χείρας αντήρας;))Είναι σαν να μας λέει. Μπορείτε να φαντα­σθήτε ένα παλαιστή που ετοιμάζεται για την πάλη, αφαιρεί τα ρούχα, αλείβεται με λάδι και υστέρα ,ζητάει ξεκούραση; "Αν ζητάς, λοιπόν, άνεση και μαλθακότητα, τι ετοιμάστηκες για αγώνες; Διότι ό Χριστιανισμός είναι αγώνας, εί­ναι σκάμμα., είναι στάδια, είναι στίβος, είναι πό­λεμος. Αυτό φωνάζει ή παλαιά, αλλά και ή σύγ­χρονη, βουτηγμένη στο αίμα, ιστορία της μαρτυρικής Εκκλησίας μας. Αυτό βροντοφωνούν τα κολοσσαία και τα αμφιθέατρα.Αναρίθμητα τα φωτεινά παραδείγματα του ηρωισμού. Ένας ηρωισμός όχι περιστασιακός, αλλά ισόβιος. Ηρωισμός χριστιανικός που αντι­μετωπίζει με το ίδιο σθένος τα πεινασμένα θη­ρία, τους τρομερούς δημίους, τα ακονισμένα ξίφη, άλλα και τους σύγχρονους διωγμούς της νεοει­δωλολατρίας.

Πρέπει να το υπογραμμίσουμε. Ό ηρωισμός είναι και σύγχρονος. Διότι αν σήμερα έχουν πε­ριορισθεί οι αιματηροί διωγμοί, δεν έχουν λείψει οι άλλοι, που είναι το ίδιο επικίνδυνοι. Άπαι­τούν όχι λιγότερη τόλμη οι διωγμοί, που γίνονται στις ημέρες μας, με την ύπουλη τακτική τηςειρωνείας, του χλευασμού και της γελοιοποιή­σεως.Είναι κοινός τόπος, ότι εκείνος που θέλει στη σημερινή νεοειδωλολατρία να μείνει πιστός στις αρχές του, έχει ανάγκη πρωτοχριστιανικής ανδρείας. Δεν θα κατασπαραχθεί βεβαίως από τις τίγρεις και τα λιοντάρια, θα παραδοθεί όμως στον εμπαιγμό και την περιφρόνηση.

«Στρατευομένη» λέγεται ή Εκκλησία μας. Και ό χαρακτηρισμός αυτός ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μαχόμενη πάντοτε ή Έκκλη­σία, οι πιστοί της. Πάντα στην πρώτη γραμμή, οπλισμένοι με την πνευματική πανοπλία, για την «καθαίρεση» των «οχυρωμάτων» της αμαρτίας. Την ιδία γλώσσα χρησιμοποιούσε πάντα ό απόστολος Παύλος. «Κακοπάθησον ώς καλός στρα­τιώτης 'Ιησού Χριστού» (Β' Τιμ. β' 3), γράφει στον μαθητή του Τιμόθεο. 'Ως στρατιώτης δεν κυνηγάς λιοντάρια στην 'Αφρική. Μάχεσαι σαν λιοντάρι στην πρώτη γραμμή.

(Από την "ΖΩΗ")