'Εχουμε τελικά υπομονή στη ζωή μας?

[eleimon]

Καθημερινώς ατενίζουμε προς τον Σταυρό του Κυρίου μας και μελετάμε τα πάθη Του. Γιατί όμως δε δείχνουμε υπομονή, ούτε στην παραμικρή περιφρόνηση που τυχόν μάς κάνουν?

Ένας Γέροντας διηγείται πως κάποτε συνάντησε ένα Μοναχό τόσο φτωχό, που έλειπαν και τα πιο στοιχειώδη μέσα για τη συντήρησή του, η τροφή δηλαδή και τα σκεπάσματα. Ήταν χειμώνας και το κρύο ανυπόφορο. Ο φτωχός Καλόγερος είχε ένα τριμμένο ψαθί. Έστρωνε το μισό στις παγωμένες πλάκες του κελιού του για να πλαγιάσει και με το άλλο μισό προσπαθούσε να σκεπαστεί. Το αποτέλεσμα ήταν να βασανίζεται ολόκληρες νύχτες άγρυπνος, τρέμοντας από το κρύο.

Μια φορά ο Γέροντας τον άκουσε να μονολογεί δίνοντας θάρρος στον εαυτό του:

-Σ'; ευχαριστώ, Θεέ μου, για τ'; αγαθά που μου έχεις δώσει. Πόσοι συνάνθρωποί μου αυτή τη στιγμή δε βρίσκονται στις φυλακές αλυσοδεμένοι ή με τα πόδια περασμένα στο τιμωρητικό ξύλο και δεν μπορούν να κάνουν την παραμικρή κίνηση; Ενώ εγώ ξαπλώνω τα πόδια μου και ξεκουράζομαι σαν βασιλιάς.

Απο το Μεγα Γεροντικο

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 287)
-Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;
-Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε! Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες. Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν. Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα. Εκεί που δεν περιμένεις τη λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.
Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται, όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένει αγόγγυστα δοξάζοντας το Άγιο Όνομά Του. «Μακάριος ανήρ, ός υπομένει πειρασμόν» (Ιακ. 1,2), λέει ο Άγιος Ιάκωβος. Γι’ αυτό να προσευχόμαστε να μα δίνει ο καλός Θεός υπομονή, ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.

(σελ. 288-290)
-Γέροντα, πώς αποκτιέται η υπομονή;
-Η υπομονή έχει βάση την αγάπη. «Η αγάπη πάντα υπομένει» (Α΄ Κορ. 13,7) λέει ο Απόστολος. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον αγαπήσεις, να τον πονέσεις. Αν δεν τον πονέσεις, τον βαριέσαι.
-Γέροντα, όταν η αδελφή με την οποία συνεργάζομαι είναι ζορισμένη, την λυπάμαι και την κάνω υπομονή. Αυτό έχει μέσα του αγάπη;
-Και πού ξέρεις αν δεν είσαι εσύ η αιτία που είναι η άλλη ζορισμένη και σε κάνει εκείνη υπομονή; Αν νομίζεις ότι εσύ είσαι σε καλύτερη πνευματική κατάσταση και την κάνεις υπομονή, τότε πρέπει να λυπάσαι τον εαυτό σου. Όταν υπάρχει πραγματική αγάπη και υπομονή, δικαιολογεί κανείς τον άλλον και μόνο τον εαυτό του κατηγορεί. «Θεέ μου εγώ είμαι ένοχος, λέει, μην με υπολογίζεις εμένα. Πέταξέ με στην άκρη και βοήθησε τον άλλον». Αυτή είναι η σωστή τοποθέτηση, η οποία έχει και πολλή ταπείνωση και τότε δέχεται ο άνθρωπος πλούσια την Χάρη του Θεού.

[NIKI]

Αγαπημένα μου αδελφια καλη ημερα να εχεται.
Αν πιστευομαι στο "ας γινει το Θελημα σου" τότε σιγουρα ολα συμπεριλαμβανονται σε αυτο. Πρεπει να εχομαι εμπιστοσυνη στην Θεια Προνοια ,στο Θελημα του Θεου.Ποτε μα ποτε να μην αμφιβάλομαι οτι ο Κύριος ξερει και προνοει τα παντα για τον καθε ενα απο εμας.Ας Αφεθουμαι στα χέρια του Δημιουργου μας και ας προσευχομαστε στον Πατερα μας συχνα και Αυτος δεν εγκαταλειπει ποτε τα παιδια του.Ευχαριστω.

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

Η υπομονή σήμερα είναι σπάνιο φαινόμενο...εκλείπουν βέβαια σήμερα οι γαλήνιες ψυχές , εκλείπουν οι ανθρώπινες σχέσεις και κυριαρχεί η απομόνωση.Για να κάνει κανείς υπομονή πρέπαι να περάσει από χιλιάδες στερήσεις και να αντέξει...να μην απαρνηθεί το ΘΕΟ αλλά να τον ευχαριστεί και να τον δοξάζει για όλες τις ταλαιπωρίες τησ ζωής του.

Βρείτε μου μια ψυχή που τα καταφέρνει...Αυτές οι αρετές αγγίζουν την τελειότητα.

[theodora]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

-Η υπομονή έχει βάση την αγάπη. «Η αγάπη πάντα υπομένει» (Α΄ Κορ. 13,7) λέει ο Απόστολος. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον αγαπήσεις, να τον πονέσεις. Αν δεν τον πονέσεις, τον βαριέσαι.

Πόσο ΑΛΗΘΙΝΟ !! Πόσο ΕΥΚΟΛΟ !! και πόσο μικρά και "χαζά παιδιά" είμαστε, που έχουμε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ δωσμένες από τον ίδιο τον Θεό και τους Αγίους Του,
και ακόμα ψάχνουμε τον ..... δολοφόνο, αντί να απλοποιήσουμε τους λογισμούς μας ή και την ίδια την λογική μας βρε αδερφέ! Λες και είμαστε πιωμένοι και δεν καταλαβαίνουμε τα πιό ΑΠΛΑ πραγματάκια!!!!
ΔΟΞΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ !

Σε ευχαριστούμε Απόστολε! Τελικά όσες φορές και να διαβάζουμε κάποια απλά πράγματα, τόσες φορές μας εντυπωσιάζουν με την ΛΟΓΙΚΗ και την ΑΠΛΟΤΗΤΑ τους, και μας ταρακουνάνε.

[aposal]

Μην ευχαριστείτε ανθρώπους, αλλά τον Θεό! Αυτός είναι πίσω από οποιαδήποτε καλή ενέργεια! Γιατί ενεργώντας μόνοι μας, διαπράτουμε μόνο λάθη!
(Οι εμπειρίες είναι πρόσφατες)

[petrosathonas]

Όταν τα διάβαζα όλα αυτά τα ωραία που γράψατε μου ήρθε στο μυαλό ένας παρακλητικός κανόνας από το βιβλίο του Πρωτοσύγκελλου Ι.Μ.Γορτύνης και Αρκαδίας Αρχιμ. Χρυσόστομου, "ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΑΡΙΟΝ ΘΛΙΒΟΜΕΝΩΝ".

Είναι ο ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΚΜΟΝΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

[eleimon]

Οταν άλλος είναι μπουρινιασμένος, ό,τι και να του πεις, δεν γίνεται τίποτε. Καλύτερα εκείνη την στιγμή να σιωπήσεις και να λες την Ευχή. Με την Ευχή θα καλμάρει ό άλλος, θα ηρέμησει και θα μπόρεσεις μετά να συνεννοηθείς μαζί του. Βλέπεις, και οι ψαράδες δεν πάνε να ψαρέψουν, αν δεν έχει μπουνάτσα κάνουν υπομονή, ώσπου να καλοσυνέψει ό καιρός.

Που οφείλεται, Γέροντα, ή ανυπομονησία των ανθρώπων;

Στην πολλή... εσωτερική τους ειρήνη! Ο Θεός την σωτηρία των ανθρώπων την κρέμασε στην υπομονή. «Ο δε ύπομεινας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22), λέει το Ευαγγέλιο. Γι' αυτό δίνει δυσκολίες, διάφορες δοκιμασίες, για να ασκηθούν στην υπομονή οι άνθρωποι.
Η υπομονή ξεκινά από την αγάπη. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον πόνεσεις. Και βλέπω πώς με την υπομονή σώζεται ή οικογένεια. Είδα θηρία να γίνονται αρνιά. Με την εμπιστοσύνη στον Θεό τα πράγματα εξελίσσονται ομαλά και πνευματικά.

Μια φορά, όταν ήμουν στην Μονή Στομίου, είχα δει στην Κόνιτσα μια γυναίκα που έλαμπε το πρόσωπο της. Ήταν μητέρα πέντε παιδιών. Μετά θυμήθηκα ποια ήταν. Ο άνδρας της ήταν μαραγκός και έπαιρνε πολλές φορές δουλειές μαζί με τον μάστορά μου1. Μια κουβέντα να του έλεγαν οι νοικοκυραίοι, λ.χ. «μάστρο-Γιάννη, μήπως αυτό να το κάνουμε έτσι;», γινόταν θηρίο. «Έμενα θα μου κάνης τον δάσκαλο;», τους έλεγε. Έσπαζε τα εργαλεία του, τα πετούσε και έφευγε.

Αφού παρατούσε την δουλειά του και τα έσπαζε όλα σε ξένα σπίτια, καταλαβαίνεις στο σπίτι του τι έκανε! Αυτή λοιπόν ήταν του μαστρο-Γιάννη ή γυναίκα. Με αυτόν τον άνθρωπο δεν μπορούσες μία μέρα να καθίσεις, και αυτή χρόνια ζούσε μαζί του. Κάθε μέρα περνούσε μαρτύριο, και όμως όλα τα αντιμετώπιζε με πολλή καλοσύνη και έκανε υπομονή. Επειδή ήξερα την κατάσταση στο σπίτι, όταν την συναντούσα, την ρωτούσα: «τι κάνει ό κυρ-Γιάννης; Δουλεύει;». «Ε, πότε δουλεύει, πότε κάθεται λιγάκι!». «Πώς τα περνάτε;». «Πολύ καλά, πάτερ!», μου έλεγε. Και το έλεγε με την καρδιά της. Δεν υπολόγιζε που έσπαζε τα εργαλεία του και αξίας εργαλεία ούτε που αναγκαζόταν ή καημένη να ξενοδουλεύει, για να τα βγάλουν πέρα.

Βλέπετε με πόση υπομονή, με πόση καλοσύνη και με πόση αρχοντιά τα αντιμετώπιζε όλα! Ούτε τον κατηγορούσε καθόλου! Γι αυτό ό θεός την χαρίτωσε και έλαμπε το πρόσωπο της. Μεγάλωσε και τα πέντε παιδιά της και έγιναν πολύ καλά παιδιά. Μπόρεσε και κράτησε.