Επίσης όταν καταφέρνεις να είσαι σε τέτοια κατάσταση γίνεσαι και πιο γλυκομίλητος, ακόμα και να πεις μια συμβουλή θα σου βγει τόσο γλυκά και με καλό τρόπο και θα την πεις σα να σαι ο τελευταίος των τελευταίων που ακομη και να μη σε ακουσουν παντως δε θα κανουν και φασαρία, δε θα μιλησουν ασχημα.
Αλλα ακομα και κατι να πουν οταν εισαι σε τετοια κατασταση δε σε αγγιζει και δε σε στενοχωρεί τίποτα ουτε σε κουραζει ουτε καν σε νοιαζει, γινεσαι σα κουφος και τυφλος μη πω οτι γινεσαι ενας ανθρωπος που σκανε γυρω του βομβες κι εκεινος ειναι μες στην τρελη χαρα.
Ειναι οπως οταν ερωτευεσαι λενε λενε οι αλλοι αλλα εσυ το χαβα σου και πετας στα συννεφα κι ο, τι κι αν λενε τους αγαπας και τους συγχωρεις και τους χαμογελας οπως σε ενα μικρο παιδι που δε σε κατανοει, γιατι "αυτοι δεν εχουν ερωτευτει και δεν ξερουν"!!!
Αντίθετα, τον καιρό που οι έγνοιες και η ρουτίνα και οι ευθύνες λιγοστεύουν την προσευχή και απομακρύνουν τη σκέψη σου και μειώνουν τη θερμη σου προς Εκείνον γίνεσαι ένας άνθρωπος που ακομα και το σωστο θα το πει με λαθος τροπο, ή που θα αρπαχτεί, θα ανυπομονήσει, θα γκρινιαξει, ένας άνθρωπος όχι τόσο χαρούμενος οπότε αν ξέρουν ότι εκκλησιαζεσαι και πιστευεις κτλ αμεσως θα πουν να εμπλεξε με αυτα και κοιτα πως ειναι μες στη μιζερια ή μας το παίζει ιεροκήρυκας ή του χουν παρει τα μυαλα κτλ κτλ
νομιζω λοιπον οτι το πως θα μας μιλησουν και θα μας φερθουν εξαρταται σε παρα πολυ μεγαλο βαθμο απο εμας και τη θερμη μας για τον αγωνα μας να πλησιασουμε Εκεινον. Η εσωτερική χαρα, η αγαπη είναι καταστάσεις που δεν τις ελέγχεις και μεταδίδονται και απλώνονται γύρω κι ακόμα κι ο πιο κακοπροαίρετος κάπου διστάζει στο ανίκρυσμά τους και αυτες μας χαριζονται μονο οταν χαριζομαστε σ Εκεινον.
)
