Τι έπαιξε ρόλο στο να ενταχθείτε συνειδητά στην Εκκλησία;

[Alexandra]

έιχε μόνο μια Βίβλο και έναν σκύλο, ροντβαιλερ , τον Γεδεών.

Ωωωχ
Κάποιον μού θυμιζει

Πάει κάπου το μυαλό σου?.....Αν ναι δώστου χαιρετίσματα, και πές του να βγάζει τον σκύλο βόλτα μεγάλη..
και ελπίζω να ευλογήθηκε και αυτός από την ιστορία μας..
Αν πάλι δεν πάει κάπου το μυαλό σου αλλά το μάτι σου (πχ καθρέπτη)-ωραία για η αλλαγή σου

Μεσα από δύσκολές καταστάσεις και φαινομενικά απροσπέλαστες φανερώνεται το Μεγαλείο και η Δύναμη του Θεού και έκει που ο ανθρώπος γίνεται μικρός εκεί η Χάρις τον υψώνει.

[nkope]

Η δική μου αρχή στην Ορθόδοξη πίστη είναι απλή και συνηθισμένη. Μεγάλωσα σε χριστιανική οικογένεια με πολύ πιστούς γονείς και παπούδες, συχνό εκκλησιασμό, κατηχητικό, Χριστιανικό Γυμνάσιο, Χριστιανικές κατασκηνώσεις. Είχα την ευλογία να γίνω οδηγός παιδιών στα 18 μου χρόνια (ομαδάρχης). Αλλά όλα κάπου εκεί άρχισαν να στραβώνουν. Η Ορθόδοξη πίστη ρίζωσε μέσα μου αλλά δεν μπορούσε να βγάλει καρπούς γιατί ήταν ρηχή, δεν είχε βάθος. Δεν είχε τραφεί με τα Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν είχε εμπλουτιστει από πνευματική μελέτη.

Έτσι ο άνεμος της ζωής ξέρανε το δέντρο της πίστης, αλλά η ρίζα έμεινε και περίμενε. Κατά διαστήματα είχα Πνευματικό, πήγαινα στην Εκκλησία που και που. Είχα στο διάστημα αυτό τη μεγάλη ευλογία να γνωρίσω το Γέροντα Ιάκωβο τον Ηγούμενο της Ι.Μ. Οσίου Δαυίδ του Γέροντος και τον Γέροντα Πορφύριο τoν Καυσοκαλυβίτη. Επίσης είχα τη χαρά να γνωρίσω τον π. Ιωάννη Σακελαρίου (νυν Θερμοπυλών) και τον π. Παύλο Ιωάννου (νυν Σισανίου και Σιατίστης). Αυτές οι συναντήσεις μαζί με την προσευχή των γονιών μου κράτησαν τη φλόγα της πίστης ζωντανή αν και κοιμισμένη.

Πλησιάζοντας πια τη μέση της ζωής μου άρχισα να νοιώθω, ότι κάτι σημαντικό έλειπε από τη ζωή μου. Δεν μ΄ευχαριστούσε τίποτε. Όλα μ΄εκνεύριζαν. Είχα χάσει την υπομονή μου και τον ύπνο μου και τσακωνόμουν με το παραμικρό. Αφορμή για την επιστροφή υπήρξε ο ξαδελφός μου ο π. Γεώργιος που ήρθε ξαφνικά στην Κοζάνη. Άρχισα να πηγαίνω στο ναό που λειτουργεί αρκετά συχνά. Τότε αισθάνθηκα την ανάγκη να βρω ένα μόνιμο Πνευματικό. Ο παπα - Γιώργης μου σύστησε τον Γέροντα Στέφανο Ηγούμενο της Ι.Μ. Μεταμορφώσεως στο Δρυόβουνο Κοζάνης κι η πνευματική μου ζωή αναστήθηκε. Ύστερα ήρθε κι η πρώτη επίσκεψη στο Άγιο Όρος.

Στην αρχή ήταν όλα εύκολα. Όπως είναι τυπικό γι ανθρώπους που ξεκινούν ή ξαναρχίζουν την πνευματική τους πορεία, η Χάρις ήλθε πλούσια και δωρεάν. Ήθελα να είμαι συνέχεια στην Εκκλησία, πήγαινα να φανταστείτε στον Εσπερινό σχεδόν κάθε απόγευμα. Ήθελα να προσεύχομαι με τις ώρες γονατιστός. Διάβασα δυο φορές τα 4 Ευαγγέλια και πολλά άλλα πνευματικά βιβλία, ξεκίνησα το site στο Ιντερνετ. Αλλά αυτή η ευλογημένη κατάσταση είναι μια ένδειξη μόνο της δύναμης της Χάριτος. Ύστερα υποχώρησε, επανήλθαν οι πειρασμοί κι όλα έγιναν πιο δύσκολα. Από δω και πέρα όμως κάθε νίκη είναι κερδισμένη και κάθε βήμα στη πνευματική ζωή είναι θεμελιωμένο στην προσπάθεια.

Ευχηθείτε μου "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής μου εν ειρήνη και μετανοία".

[cool]

Alexandra τα οσα μας ειπες, με συγκλονισαν!
Ο θεος να μας ελεει!

[aposal]

Στην αρχή ήταν όλα εύκολα. Όπως είναι τυπικό γι ανθρώπους που ξεκινούν ή ξαναρχίζουν την πνευματική τους πορεία, η Χάρις ήλθε πλούσια και δωρεάν.
Αλλά αυτή η ευλογημένη κατάσταση είναι μια ένδειξη μόνο της δύναμης της Χάριτος. Ύστερα υποχώρησε, επανήλθαν οι πειρασμοί κι όλα έγιναν πιο δύσκολα. Από δω και πέρα όμως κάθε νίκη είναι κερδισμένη και κάθε βήμα στη πνευματική ζωή είναι θεμελιωμένο στην προσπάθεια.

Ευχηθείτε μου "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής μου εν ειρήνη και μετανοία".

Αδελφέ μου, πολύ με συγκίνησε η επιστολή σου! Ναι, στην αρχή όλα είναι εύκολα! Όπως έλεγε και ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος : «Ο Θεός στην αρχή (του πνευματικού μας αγώνα) μας δίνει καμιά καραμέλα, να μας ξεγελάσει κι εμείς νομίζουμε ότι εργαστήκαμε. Ο Θεός όμως μας την έδωσε για να μας δείξει ότι υπάρχει ολόκληρο ζαχαροπλαστείο εκεί πάνω!» Η συνέχεια βέβαια είναι λιγότερο ευχάριστη, αλλά ήδη είμαστε και περισσότερο «οπλισμένοι» απ’ ό,τι πριν!
Και πάλι ο Γέροντας αναφέρει σχετικά :
«Εάν αγωνιζόμαστε σωστά, αλλά δεν βλέπουμε καμία πρόοδο, συμβαίνει μερικές φορές το εξής : Ο δαίμονας, επειδή του κηρύξαμε τον πόλεμο, ζήτησε ενισχύσεις από τον σατανά. Έτσι, εάν πέρυσι πολεμούσαμε με έναν δαίμονα, εφέτος πολεμάμε με πενήντα, του χρόνου θα πολεμάμε με περισσότερους κ.ο.κ. Αυτό, δεν επιτρέπει ο Θεός να το δούμε, για να μην υπερηφανευθούμε. Χωρίς εμείς να το καταλαβαίνουμε, ο Θεός εργάζεται στη ψυχή μας, όταν βλέπει καλή διάθεση.
Πάντως να ξέρουμε όταν καλυτερεύουμε την πνευματική μας κατάσταση, τότε κι εμείς νιώθουμε καλύτερα, αλλά και τον Χριστό χαροποιούμε. Ποιος μπορεί να φανταστεί τη μεγάλη χαρά που αισθάνεται ο Χριστός, όταν τα παιδιά Του προχωρούν»;
Ναι, η κατάσταση όταν επανέρχονται οι πειρασμοί, και μάλιστα περισσότεροι και σφοδρότεροι από πριν, είναι πολύ άσχημη! Εγώ μερικές φορές νιώθω να βουλιάζω και τότε νιώθω ότι χρειάζομαι την στήριξη όλων των αδελφών. Τι καλό που θα ήταν να μνημονεύαμε ΟΛΟΙ ΜΑΣ, στην προσευχή μας, όλους τους αδελφούς που δίνουν τον αγώνα! Και να ανάβαμε γι’ αυτούς ένα κεράκι κάθε μέρα!
Αδελφέ μου χαίρομαι που γνώρισες από κοντά τόσο μεγάλους – πνευματικά – ανθρώπους! Σε ζηλεύω! Εγώ, δυστυχώς τους έμαθα όταν ήδη είχαν φύσει από τον κόσμο αυτό!
Σου εύχομαι, όπως ζήτησες, "τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής σου εν ειρήνη και μετανοία" και ακόμη, ο Θεός να σου δίνει υπομονή, δύναμη και πίστη!

[Hmarton]

Προσωπικά μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον χωρίς ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησία αλλά με έναν απλό σεβασμό προς αυτήν.
Πάντα είχα έντονες πνευματικές αναζητήσεις στον μεταφυσικό τομέα ενώ πήγαινα για δεκαπέντε χρόνια στο Άγιον Όρος χωρίς να πιστεύω - απλά γιατί με ανέπαυε.
Σε κάποια φάση βρήκα εκεί έναν μοναχό με τον οποίο ήμασταν συμφοιτητές και ο οποίος με τον τρόπο του με βοήθησε να γνωρίσω κάποια πράγματα καλύτερα.
Τώρα πλέον είμαι σίγουρος πως οι προσευχές αυτού του μοναχού με βοήθησαν να εισέλθω στο ποίμνιο της Εκκλησίας.
Σχετιζόμασταν για καμιά 6-7 χρόνια με τον εν λόγω μοναχό ώσπου πέρυσι τον Ιανουάριο που τον επισκέφτηκα, εξομολογήθηκα κι ενώ πήγα με βαριά καρδιά στο Άγιον Όρος γύρισα άλλος άνθρωπος.
Μου έδωσε το βιβλίο "Βίος και Λόγοι" του γέροντα Πορφύριου - "το βιβλίο των βιβλίων" όπως το χαρακτήρισε! - το οποίο και διάβασα χωρίς να με ενθουσιάσει...
Εν τω μεταξύ άρχισα δειλά-δειλά να λέω την ευχή κατά την μεταφορά μου στον χώρο εργασίας μου κάθε πρωί και στην επιστροφή - σύνολο 1,5 ώρα! 8O
Να διευκρινήσω πως πάντα με ανέπευε το διάβασμα βιβλίων για τα θαύματα του γέροντα Παΐσιου.
Από την μία πίστευα αυτά που διάβαζα από την άλλη όμως ...αν δεν το δεις με τα μάτια σου...
Πάντα είχα όμως την διαίσθηση ότι όταν ο άνθρωπος τα έχει καλά με την συνείδησή του του πάνε καλά τα πράγματα γενικότερα.
Μέσα από το διαδίκτυο έμαθα για κάποιον γέροντα του Αγίου Όρους ο οποίος ήταν ιδιαίτερα χαρισματικός - κάποιοι τον συνέκριναν και με τον γέροντα Παΐσιο!...
Τον επισκέφτηκα και όντως βίωσα μία εντονότατη εμπειρία διόρασης κοντά του!
Τότε ΟΛΑ ΑΛΛΑΞΑΝ!
Ξαναδιάβασα το βιβλίο "Βίος και Λόγοι" και απορούσα πως πλέον το είδα με εντελώς άλλο μάτι!
Και να φανταστεί κανείς ότι το είχα ξαναδιαβάσει...
Αποκορύφωμα όλων αυτών ήταν μια υπερφυσική εμπειρία που είχε άτομο του κοντινού μου περιβάλλοντος και άλλα μικρότερα γεγονότα.

Όπως και ο nkope βίωσα την απόσυρση της Θείας Χάρης και τώρα προσπαθώ να ξανασηκωθώ δειλά-δειλά.

Εύχεσθε και για μένα να βοηθήσει η Παναγίτσα μας να σταθώ στα πόδια μου...