Κρυφός εγωισμός?

[smarti]

Αποστολε καλημερα.Εσυ κατεβαζεις τοσο ωραια κειμενα απο τους γεροντες,μηπως εχεις τη καλη διαθεση να μας βρεις κατι και για τον εγωισμο και πως καταπολεμειτε;

[panos0]

Να συμβουλευεσε τον πνευματικο σου φιλε μου, οταν λες οτι αισθανομαι οτι ειμαι ο Σουμαχερ αυτο δεν ειναι τελειομανεια, αλλα εγωισμος, και μαλιστα κακος, ας μου επιτραπει η εκφραση, αφου προφανως δεν εισαι ο Σουμαχερ ουτε ο Αινσταιν, αλλα μονο νιωθεις ετσι.
Ο εγωισμος οπως ξερεις ειναι κυριο χαρακτηριστικο του διαβολου, ευκολα λοιπον μπορει να πλανηθει κανεις απο αυτο το πραγμα και να νομιζει οτι εγινε ακομα και Αγιος.

Φιλε μου η αγαπη του Θεου σε εκανε να το καταλαβεις αυτο τωρα που ισως ειναι νωρις ωστε να παρεις και την καταλληλη θεραπεια απο τον πνευματικο σου, τον ιατρο της ψυχης, τωρα προτου προχωρησει το πραγμα και μετα ισως χρειαζοταν ποιο επωδυνη θεραπεια.
Να ενα θαυμα που εγινε σε εσενα, ενα θαυμα τοσο σωτηριο και συναμα τοσο αφανες.
Ετσι λειτουργει ο Κυριος, ταπεινα, χωρις φανφαρες και τυμπανοκρουσιες, ειναι ο Θεος και ηρθε να σταυρωθει, μας χτυπα την πορτα περιμενοντας ποτε θα του ανοιξει η...μεγαλειοτητα μας, με αυτα και τοσα αλλα, μας δειχνει τον δρομο, τον δρομο της ταπεινωσης.
Ακου τι σου λεει ο πνευματικος σου, να τον συμβουλευεσε συχνα, και θα δεις οτι ολα θα καλυτερευσουν στην ζωη σου, μονο την φιλοτιμη μας προσπαθεια ζητει ο Κυριος, μετα αναλαμβανει Αυτος.

[aposal]

Αποστολε καλημερα.Εσυ κατεβαζεις τοσο ωραια κειμενα απο τους γεροντες,μηπως εχεις τη καλη διαθεση να μας βρεις κατι και για τον εγωισμο και πως καταπολεμειτε;

Συνήθως ο εγωισμός και η περηφάνια "κρύβονται" σε θέματα που αφορούν την ταπείνωση, την μετάνοια, την δικαιολογία κλπ.
Παραθέτω κάποια θέματα, αν και περισσότερα αποσπάσματα από τα βιλία αυτά παραθέτει η gkou.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Ε΄, ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΕΣ»

(σελ. 9)
Καλλιεργήστε απλά την ταπείνωση και την αγάπη, μας έλεγε και μόλις αυξηθούν αυτές οι αρετές, η υπερηφάνεια και η κακία θα μείνουν ατροφικές και τα πάθη θα αρχίσουν να ψυχορραγούν.

(σελ. 30)
Όταν παρακαλούμε τον Θεό με όλη μας τη δύναμη να μας βοηθήσει να απαλλαγούμε από ένα πάθος και δεν μας βοηθάει, πρέπει αμέσως να καταλάβουμε ότι πίσω από το πάθος κρύβεται άλλο μεγαλύτερο και αυτό είναι η υπερηφάνεια. Επειδή δηλαδή δεν βλέπουμε την υπερηφάνεια, αφήνει ο Θεός να παραμένει το πάθος που βλέπουμε, πχ η γαστριμαργία, η φιλαργυρία, ο θυμός κλπ, για να ταπεινωνόμαστε. Όταν σιχαθούμε πια τα πάθη μας από τις συνεχείς πτώσεις μας, γνωρίσουμε την αδυναμία μας και ταπεινωθούμε, τότε μας βοηθάει ο Θεός και ανεβαίνουμε δυο – δυο τα πνευματικά σκαλιά.

(σελ. 59)
-Γέροντα, έχω μνησικακία, κατακρίνω, θυμώνω….
-Η ζήλια, η κατάκριση, ο θυμός, η μνησικακία κλπ, όλα απ’ την υπερηφάνεια ξεκινούν. Η υπερηφάνεια είναι το Γενικό Επιτελείο όλων των παθών. Αν λοιπόν χτυπήσεις την υπερηφάνεια, χτυπάς όλα τα πάθη και έρχεται μέσα σου η ταπείνωση και η αγάπη. Γι’ αυτό, νομίζω, αρκετό είναι να ασχοληθείς, ή μάλλον να ανοίξεις μέτωπο μάχης με την υπερηφάνεια. Να στρέψεις όλα τα πυρά προς το κάστρο της υπερηφάνειας, το οποίο μας χωρίζει από τον Θεό.

(σελ. 75-76)
Εμένα πολλές φορές, ακόμα και σοβαροί άνθρωποι, μου λένε κάτι επαινετικό και μου ’ρχεται να κάνω εμετό. Γελώ από μέσα μου και το πετώ πέρα. Κι εσύ κάτι τέτοια πράγματα να τα πετάς αμέσως! Είναι χαμένα πράγματα! Τι κερδίζουμε αν μας καμαρώνουν οι άλλοι; Για να μας καμαρώνουν μεθαύριο τα ταγκαλάκια; Όποιος χαίρεται όταν τον καμαρώνουν οι άνθρωποι, κοροϊδεύεται από τους δαίμονες.
Οι έπαινοι, είτε κοσμικοί είναι είτε πνευματικοί, βλάπτουν, όταν ο άνθρωπος είναι βλαμμένος, όταν δηλαδή έχει υπερηφάνεια, ή προδιάθεση υπερηφάνειας. Γι’ αυτό να προσέχουμε να μην επαινούμε εύκολα τον άλλον, γιατί αν τυχόν είναι φιλάσθενος πνευματικά, παθαίνει ζημιά. Μπορεί να καταστραφεί.

(σελ. 80-82)
-Γέροντα, είμαι πολύ απρόσεκτη. Όλο ζημιές κάνω.
-Φαίνεται θα υπάρχει μέσα σου κρυφή υπερηφάνεια. Επειδή ο Θεός σε αγαπάει, λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι. Κάνεις ζημιά και ταπεινώνεσαι. «Ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» (Λουκ 14,11).
-Γέροντα, φοβάμαι να ξανασιδερώσω γιατί έκαψα ένα ξένο ράσο.
-Να κάνεις το σταυρό σου και να σιδερώνεις.
-Μήπως ήταν του πειρασμού;
-Σπάνια μια ζημιά είναι από φθόνο του διαβόλου. Συνήθως είναι από υπερήφανο λογισμό. Όταν φέρνουμε υπερήφανο λογισμό, τα κάνουμε θάλασσα. Κι εσύ, φαίνεται έφερες υπερήφανο λογισμό.
-Γιατί κάηκε το ράσο και δεν έπαθα εγώ ζημιά;
-Γιατί το ράσο πήγε στον άλλον, έγινε γνωστή η ζημιά, οπότε έτσι ρεζιλεύτηκες και ταπεινώθηκες. Ενώ αν πάθαινες εσύ κάτι, δεν θα ρεζιλευόσουν. Γιατί εξομολογείται κανείς; Για να θεατρινιστεί η αμαρτία. Έτσι σκάζει ο διάβολος.
Ένας οδηγός βλέπει ένα γεροντάκι ανήμπορο και το παίρνει να το πάει στον προορισμό του. Αν του περάσει ο λογισμός : «για δες, άλλος θα το έκανε αυτό; τι καλά λόγια θα λέει τώρα το γεροντάκι για μένα!» θα τον εγκαταλείψει η Χάρη του Θεού και μπορεί να πέσει επάνω σε καμιά κολόνα, ή να ανεβεί πάνω στο πεζοδρόμιο, να χτυπήσει και κανέναν!

(σελ. 88)
-Γέροντα, στενοχωριέμαι όταν οι αδελφές μου κάνουν κάποια παρατήρηση.
-Έχεις υπερηφάνεια, γι’ αυτό στενοχωριέσαι. Την υπερηφάνεια την τσακίζεις με τη βοήθεια του αδελφού, όταν του δίνεις το δικαίωμα να σου κάνει παρατηρήσεις και δέχεσαι μια κουβέντα που θα σου πει. Έτσι λαμπικάρεται η ψυχή.
Επειδή το υψηλό φρόνημα δύσκολα το αντιλαμβάνεται κανείς μόνος του, πρέπει να δέχεται τους άλλους σαν γιατρούς του και να παίρνει όλα τα φάρμακα που του δίνουν, για να απαλλαγεί από αυτό. Και όλοι οι άνθρωποι έχουν στη τσέπη τους φάρμακα για τους άλλους : οι μεν καλοί συμβουλεύουν με πόνο και αγάπη τον άρρωστο, οι δε κακοί τον ελέγχουν με κακία και πάθος – αυτοί μάλιστα πολλές φορές γίνονται καλύτεροι χειρούργοι από τους πρώτους, γιατί προχωρούν το νυστέρι πιο βαθιά.

[filotas]

Αδέλφια,

θέλω να σας εξομολογηθώ κάτι και αν μπορείται να με βοηθήσετε. Τις τελευταίες μέρες πέρασα απελπιστικά. Είμαι άτομο που πιέζει τον εαυτό του (κάνω την ζωή μου δύσκολη γενικώς... για να πετύχω υψηλότερα αποτελέσματα στους τομείς της ζωής).

Δεν ξέρω ποιά είναι η ψυχιατρική διάγνωση. Έχω ας πούμε μια τελειομανία. π.χ. όταν οδηγώ νιώθω ότι είμαι ο Σουμάχερ, όταν διαβάζω οτι είμαι ο Αϊνστάιν κ.ο.κ.

Στη σχέση μου με την εκκλησία πάλι το ίδιο συμβαίνει. Φτάνω στα άκρα με αποτέλεσμα πολλές φορές να νιώθω οτι δεν κάνω για την κοινωνία και ότι πρέπει να αποσυρθώ στον μοναχισμό.

Αδέλφια είμαι μπερδεμένος. Ο πνευματικός μου λείπει αυτές τις μέρες στο Όρος και μέχρι να επιστρέψει θέλω να ανοιχτώ κάπου.

Η εκκλησία αντί να μειώνει τον εγωισμό μου νιώθω ότι τον ανεβάζει όπως και κάθε πράγμα με το οποίο ασχολούμαι "επιτυχώς".

Πως αντιμετωπίζεται ο κρυφός εγωισμός?

Φίλε μου τελειότητα υπάρχει μόνο στο Θεό. Οτιδήποτε άλλο είναι σχετικά τέλειο. Αν, λοιπόν, αναζητάς την τελειότητα σ΄αυτό τον κόσμο δεν θα τη βρεις και θ' απογοητευτείς. Δεν θα βρεις την τελειότητα ούτε στον εαυτό σου και σ' αυτά που κάνεις, ούτε στους άλλους ανθρώπους, ούτε σ' οποιοδήποτε από τα δημιουργήματα. Κάθε ένα απ' αυτά αν το κοιτάξεις προσεκτικά έχει τις ατέλειές του.

Αν επομένως είσαι τελειομανής νομίζω ότι πρέπει να δοκιμάσεις να γίνεις δόκιμος μοναχός. Εκεί θα προσγειωθείς πολύ απότομα, όσον αφορά την τελειότητα του εαυτού σου, κι αν επιζήσεις τότε μπορείς να γυρίσεις υγιής στον κόσμο για να κάνεις οικογένεια ή να μείνεις εκεί για ν' αναζητήσεις την τελειότητα μόνος μπροστά στο Θεό.

[ELPIZO]

Κάποιος Πνευματικός μου είπε πως ο εγωισμός είναι σαν τη Λερναία Ύδρα,κόβεις ένα κεφάλι και εμφανίζονται δύο.Είναι πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί,καθώς πάντα εμφανίζεται με την πρώτη ευκαιρία...χρειάζεται πολύ προσευχή, υπομονή,συμμετοχή στα Μυστήρια της εκκλησίας και πολύ αγώνα πνευματικό για να φύγει.

[smarti]

Ο κρυφος εγωισμος δεν ειναι χειροτερος?
Η ειναι ενας ο εγωισμος?
Μπορουμε να το καταλαβουμε απο μονοι μας αν εχουμε?

[arxontopoulo]

Όταν κάποιος σε κακολογεί, σε προσβάλει, σε βρίζει, σε ειρωνεύεται, εσύ πώς αντιδράς; Ταράζεσαι, στεναχωριέσαι, θυμώνεις και ζητάς εκδίκηση; Ή χαίρεσαι και διατηρείς την ειρήνη μέσα στην καρδιά σου ενώ παράλληλα προσεύχεσαι γι' αυτόν; Από κει φαίνεται αν έχεις μέσα σου εγωισμό.

[smarti]

Ευχαριστώ...... !

[Dimitra79]

Έξοδος εκ του Εαυτού μας

Η αγάπη του εαυτού μας και η υποταγή στον εαυτό μας είναι το μεγάλο πρόβλημα για μια γνήσια πνευματική εν Χριστώ ζωή.
Άρθρο του Μητροπολίτου Πειραιώς Καλλινικου Ι. Καρούσου

Αγαπάμε τον εαυτό μας και πιστεύουμε στον εαυτό μας. Συνυφαίνουμε τα πάντα με τον εαυτό μας. Πορευόμεθα πάντοτε με τον εαυτό μας και μας είναι αφάνταστα δύσκολο να τον απαρνηθούμε. Είμαστε προσκολλημένοι στον εαυτό μας και πράττουμε αυτό που θέλει ο εαυτός μας.

Όμως, όταν ζούμε προσκολλημένοι στον εαυτό μας, τότε διακινδυνεύουμε την πνευματική μας ζωή, δηλαδή τον σωστό εαυτό μας. «Ο φιλών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν», είπε ο Κύριος, «και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω, εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν» (Ιωάν. ιβ’ 25). Εδώ στα λόγια του Κυρίου «ψυχή» εννοείται ο κακός εαυτός μας, αυτός που μάς παρασύρει σε απώλεια της αθανάτου ψυχής μας.

Μέσα μας φέρουμε τον παλαιό άνθρωπο με τους εγωισμούς μας, με τα πάθη και τις αδυναμίες. Αυτός είναι ο κακός εαυτός μας, ο οποίος μάς σπρώχνει όχι στο καλό αλλά στο κακό. Μάς παραπλανά πολύ εύκολα. Μάς εμποδίζει από τον δρόμο της αρετής. Μάς παρεμβάλλει εμπόδια στην εν Χριστώ πορεία μας. Επηρεάζει τη σκέψη, τα φρονήματα και τις αντιλήψεις μας. Μάς παρακινεί σε απειθαρχία πρός το θέλημα του Θεού. Μάς εξαπατά πολύ εύκολα πείθοντάς μας ότι το στραβό είναι ίσιο και το ίσιο δεν είναι το ορθόν.

Ο εαυτός μας! Ο παλαιός άνθρωπος που κρύβεται εντός μας. Η σκουριά που μάς κληροδότησε η αμαρτία. Τα ελαττώματα, τα πάθη, οι αμαρτωλές ροπές, τα μίση, το καρκίνωμα του εγωισμού μας. Τον κακόν εαυτόν μας τον κουβαλάμε πάντοτε στους ώμους μας. Δεν θέλουμε να τον αποχωριστούμε. Μάς αρέσει και μας επαναπαύει. Μάς ευχαριστεί.
Και όμως, η πνευματική εν Χριστώ ζωή είναι έξοδος εκ του εαυτού μας. Είναι απάρνηση του εαυτού μας. Είναι θάνατος και νέκρωσις του κακού εαυτού μας και ζωή αναστημένη εν Χριστώ. «Ει τις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν», είπεν ο Κύριος, ο Δημιουργός της νέας ζωής.

Δύσκολος ο λόγος του Κυρίου! Δυσκολοκατόρθωτη η προτροπή του. Αιματηρή για τον άνθρωπο. Όμως δεν χωρεί άλλη λύση. Δεν μπορούμε να τον ακολουθούμε τον παλαιό εαυτό μας και τον Ιησούν. Πρέπει να τον απαρνηθούμε και να υπερπηδήσουμε τη δυσκολία του πράγματος. Είναι ανάγκη να αγωνιστούμε με ειλικρίνεια, ενδυναμούμενοι από την χάριν του Κυρίου. Άλλη εκλογή δεν υπάρχει: «Πας ος ουκ αποτάσσεται πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν, ου δύναται είναι μου μαθητής» (Λουκ. Ιδ’ 33). Ο λόγος του Κυρίου είναι σαφής και κατηγορηματικός. Όποιος, λέει, δεν αποξενώνεται από τον παλαιόν του άνθρωπο, από τους εγωισμούς του, τα μίση και τις κακίες του- αυτό σημαίνει το «πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν» - δεν μπορεί να είναι μαθητής του Χριστού.

Αποξένωση από τον κακό εαυτό μας, έξοδος εκ του εαυτού μας, θάνατος του εαυτού μας, για να είμαστε ζώντες εν Χριστώ.
Και είναι εντός μας δυσδιάκριτα τα όρια του καλού και του κακού εαυτού μας. Τα μπερδεύουμε συνήθως πολύ εύκολα. Συνυφαίνουμε τον εαυτό μας με την εν Χριστώ πνευματική ζωή και δημιουργούμε εύκολα μία πνευματική ζωή της αρεσκείας μας. Υποδουλωνόμαστε στον υποκειμενισμό μας και υποστηρίζουμε με φανατισμό αυτό που εμείς νομίζουμε ορθό. Κρίνουμε τα πάντα με γνώμονα τις προσωπικές μας προτιμήσεις. Πόσες φορές όμως το ορθόν ενώπιον των οφθαλμών μας δεν είναι και ορθόν ενώπιον του Θεού; Πόσες φορές η πνευματική ζωή της αρεσκείας μας είναι μία κρυφή υποταγή στον εγωιστικό εαυτό μας κι όχι στο θέλημα του Θεού;

Η απάρνηση και αποξένωση εκ του εαυτού μας είναι δύσκολο πράγμα. Και τούτο, διότι ο εγωισμός μάς τυφλώνει και δεν μας αφήνει να δούμε καθαρά και ανεπηρέαστα.
Η αποταγή εκ του εαυτού μας θέλει άδειασμα της καρδιάς μας από τον εγωισμό και πολλή ταπείνωση. Η ταπείνωση όμως είναι η πιο ακριβή αρετή. Συνήθως είμαστε δούλοι του εγωισμού μας, τον οποίο εξωραϊζουμε με πνευματικό επικάλυμμα. Ταμπουρωνόμαστε σ’ αυτό που μάς αρέσει και το υποστηρίζουμε ως το μόνο ορθό. Τοιοτοτρόπως φτιάχνουμε μια ορθόδοξη ζωή της δικής μας αρεσκείας και είμαστε και κάποτε αμετακίνητοι στις δικές μας απόψεις και στη δική μας «ορθόδοξη» έκφραση.

Η τελειότητα βρίσκεται πάντοτε στην έξοδο εκ του εαυτού μας. Αυτό προϋποθέτει σταυρώσιμη πορεία ζωής, έξοδο εκ του εαυτού μας, απάρνηση του εγωισμού μας και ταπείνωση της καρδιάς μας. Σημαίνει μαρτύριο και αγώνα συνεχή. Άδεισμα του εαυτού μας και πλήρη υποταγή στη φωνή του Θεού. Όχι όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς, αλλά όπως την εκφράζουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας με την πλήρη αυταπάρνηση του εαυτού τους.
Από το βιβλίο Μυστικά πνευματικής ζωής
Καλλινικου Ι. Καρούσου (Μητροπολίτου Πειραιώς)
Εκδόσεις Χρυσοπηγή

[petrosathonas]

Ο ίδιος ο Κύριος είπε "χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν" (Ιωάν. 15,5).
Που είναι ο εγωισμός τότε για τον πιστό χριστιανό που τον φουσκώνει ότι τάχα έκανε κάτι καλό?

Καπνός έγινε..............