"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τήν πρώτη φορά που εξομολογηθηκα στό Ορος σέ μια λεπτομερή καί σέ βάθος εξομολογηση ,σε μια ερωτηση τού Πνευματικού μού αν είχε γίνει μία πτώση μου μέ συγκεκριμένο τρόπο απάντησα οχι.
Ειπα ψέμα δηλαδή .
Μέ τό πού βγαίνω καί πρίν προλάβω νά κανω μερικά βήματα χτυπάω μέ τοσο δύναμη τό κεφάλι μού σέ ενα δοκάρι που εχασα τόν κοσμο για αρκετα δευτερόλεπτα.
Τό δοκάρι αυτο εκεινη τή στιγμη δέν τό ειδα καθόλου !
Στήν Μονή αυτή ομως είχα πάει πολλές φορές καί πέρασα από εκείνο τό σημείο χωρίς προβλημα.
Τήν στιγμη που χτυπησα αισθανθηκα μια πληροφορια μέσα μού τόσο καθαρή καί εντονη οτι αυτό πού επαθα ηταν γιά τό ψέμα πού είπα.
Κανω μεταβολή μολις συνήλθα και μπαινω μέσα στόν πνευματικο μου καί τού λεω τί εγινε.
Χαμογελόντας μού λεει.
Εμ . . . ετσι ειναι αυτά τά πραγματα.
Μού ξαναδιαβασε ευχή καί εφυγα

Όμηρε και Παναγιώτη, μην είστε τόσο απόλυτοι. Ο Θεός είναι ελεήμων Πατέρας κι όχι σκληρός τιμωρός. Τ' ότι από αδυναμία δεν κατάφερες να ομολογήσεις ένα λάθος σου δεν σημαίνει ότι είσαι γενικά αμετανόητος, αλλά ότι έχεις αδυναμίες στην πνευματική σου κατάσταση. "12 ο δε Ιησούς ακούσας είπεν αυτοίς· Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ' οι κακώς έχοντες. 13 πορευθέντες δε μάθετε τι εστιν, Έλεον θέλω και ου θυσίαν· ου γάρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. "(Ματθ. κεφ. 9, 12-13). Κατά την έννοια των λόγων του Κυρίου πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ότι καταρρακώνουμε άδικα αδύνατους αδελφούς μας που προσπαθούν έστω και ατελώς να βρουν το δρόμο της μετάνοιας.

Μην ξεχνάται και το: "1 Μή κρίνετε, ίνα μη κριθήτε· 2 εν ώ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ώ μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται υμίν."(Ματθ. κεφ. 7, 1-2), που σημαίνει ότι, αν αύριο βρεθείτε στην αδυναμία να δυσκολεύεστε να εξομολογηθείτε μια αμαρτία σας, θα κριθείτε κατά το μέτρο, που βάλατε πιο πάνω από μόνοι σας.

filotas έγραψε: Όμηρε και Παναγιώτη, μην είστε τόσο απόλυτοι. Ο Θεός είναι ελεήμων Πατέρας κι όχι σκληρός τιμωρός. Τ' ότι από αδυναμία δεν κατάφερες να ομολογήσεις ένα λάθος σου δεν σημαίνει ότι είσαι γενικά αμετανόητος, αλλά ότι έχεις αδυναμίες στην πνευματική σου κατάσταση. "12 ο δε Ιησούς ακούσας είπεν αυτοίς· Ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ' οι κακώς έχοντες. 13 πορευθέντες δε μάθετε τι εστιν, Έλεον θέλω και ου θυσίαν· ου γάρ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν. "(Ματθ. κεφ. 9, 12-13). Κατά την έννοια των λόγων του Κυρίου πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ότι καταρρακώνουμε άδικα αδύνατους αδελφούς μας που προσπαθούν έστω και ατελώς να βρουν το δρόμο της μετάνοιας.

Πολύ σωστά τα λες.

Δεν κοροϊδεύεις και εξαπατάς το Θεό αν ο πονηρός σου φέρει αίσθημα ντροπής και δεν μπορείς να εξομολογηθείς κάτι. Φυσικά, η ντροπή είναι χρήσιμη ΠΡΙΝ να διαπράξουμε την αμαρτία, αλλά ο πονηρός μας τη φέρνει μετά...

Ακόμα και άν κάτι μας βαραίνει και ΔΕΝ καταφέρουμε να το εξομολογηθούμε, να επιμείνουμε την επόμενη, τη μεθεπόμενη φορά κλπ, να προσευχηθούμε μέχρι να το καταφέρουμε. Ο Θεός θα δεί ότι αγωνιζόμαστε εν μετανοία.

Ισως και ο Πνευματικός να μή μας κάνει να νιώθουμε αρκετά άνετα, οπότε για το συμφέρον της ψυχής μας να εξετάσουμε και αυτό το θέμα.

Μεσα σε 6 ωρες η 7 η 8 ωρες την ημερα ,βλεπουν οι πνευματικοι μας τοσους ανθρωπους.Εχουν να τους συμβουλευσουν ,πρωτα τον καθενα ξεχωριστα να τον ακουσουν ,στον καθενα ξεχωριστα ,να πουν το σωστο ιατρικο,να προσεξουν τι θα πουν για να μην στεναχωρεθει ο εξομολογουμενος,να ψαξουν να βρουν αιτια ,να βρουν λυσεις,να βοηθησουν..........και ολα αυτα σερι ,ο ενας πισω απο τον αλλο ,με διαφορετικη προσωπικοτητα ο καθενας.Ποσο υπομονη μπορουν να εχουν,μονο ο θεος ξερει.Μην ξεχναμε ομως οτι ειναι και ανθρωποι.Και καποια στιγμη ,κουραζονται.Ας μην τους κουραζουμε και εμεις με παραπανω με λεπτομερειες.

Υ.ΣΑν ξεχασουμε να πουμε κατι ,θα το πουμε την επομενη φορα.Αν ομως απο σκοπημοτητα γινει ,τοτε δεν καταλαβαινω ο λογος γιατι να εξομολογουμαστε!!Δεν παμε να εξομολογηθουμε για να ειμαστε αρεστοι ,απεναντι στον πνευματικο μας ,αλλα επειδη εχουμε μετανοιωσει για καποια πραγματα.
Μηπως το βλεπω λαθος??????Αν ,ναι, συγχωρεστε με!!

Filotas ο έχων πραγματική μετάνοια λέει όλες όσες αμαρτίες θυμάται,και αλλάζει ζωή,αυτό είναι το νόημα της μετανοίας.
Δεν έκρινα κανέναν αλλά στηλίτευσα την πράξη αυτήν ως αμαρτία.Όπως κι η Εκκλησία λέει "μισούμε την αμαρτία όχι τον αμαρτωλό."
Εγώ δυσκολεύτηκα μια φορά να εξομολογηθώ κάτι αλλά το είπα την ώρα του μυστηρίου στον Πνευματικό μου και μου είπε κάτι και με ξεμπλόκαρε και το 'πα.
Με τον Κύριο είμαι ειλικρινής,για ποιο λόγο να μην εξομολογηθώ κάποια αμαρτία μου?
Αφού τις ξέρει όλες θα τις πω όσες θυμάμαι,δεν θα αποκρύψω αμάρτημά μου εκουσίως,γι'αυτό και δεν θα κριθώ με το μέτρο που έβαλα.
Δεν έκρινα κανέναν είπα το σωστό Filotas,an δεν σου αρέσει πρόβλημά σου.

Το θέμα της εξομολόγησης είναι πολύ μεγάλο. Εγώ ήθελα να να θίξω κάποια άλλη πτυχή.
'Οταν πάτε να εξομολογηθείτε, έχετε πολύ χρόνο στη διάθεση σας ή περιμένουν άλλοι 10-20 από πίσω να εξομολογηθούν με αποτέλεσμα να υπάρχει άγχος γιατί ξέρεις ότι αν καθυστερήσεις οι άλλοι θα δυσανασχετίσουν;
Εκτός κάποιων εξαιρέσεων (που πηγαίνουν π.χ. στο Άγιον Όρος σε πνευματικούς) οι περισσότεροι καλοί πνευματικοί στις πόλεις έχουν τόσο κόσμο που είναι δύσκολο να μιλήσεις μαζί τους για πολλή ώρα.
Κι αυτό συνδέεται και με άλλα θέματα για τα οποία συμβουλεύετε κάποιους να τα συζητήσουν με τον πνευματικό τους.
Από προσωπική μου πείρα τουλάχιστον ο χρόνος που έχω κάθε φορά είναι πολύ περιορισμένος και κατά κανόνα όλοι οι καλοί πνευματικοί (γιατί δεν είναι όλοι οι ιερείς ίδιοι - το έλεγε και ο π. Παϊσιος αυτό) έχουν πολύ κόσμο.
Έπειτα, μια απορία μου είναι πως γίνεται το κακό να το βρίσκεις τόσο εύκολα στον κόσμο (ανά πάσα ώρα και στιγμή) ενώ το καλό (π.χ. να κάνεις μια πνευματική συζήτηση με κάποιον Γέροντα) τόσο δύσκολο.
Και να βάλω και ένα τελευταίο ερώτημα. Λένε πολλοί μη ψάχνετε για χαρισματικούς Γέροντες (προορατικούς κτλ). Έχω ακούσει περιπτώσεις που κάποιοι εξομολογούμενοι σε τέτοιου επιπέδου ανθρώπους θυμήθηκαν αμαρτίες που ήταν ξεχασμένες έπειτα από ερωτήσεις των Πνευματικών τους που τις είχαν "δει" αυτές τις ξεχασμένες αμαρτίες. Δεν είναι αυτό ένας λόγος να επιδιώκει κανείς να γνωρίσει τέτοιους Γέροντες; Όλοι δεν έχουμε αμαρτίες που σίγουρα έχουμε ξεχάσει. ¨Ωρες ώρες ζηλεύω τους Μοναχούς που μπορούν ίσως και καθημερινά να εξομολογούνται στο Γέροντα τους ακόμη και τις σκέψεις τους. Ενώ εμείς;