"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αν είμασταν ταπεινοί, θα θεωρούσαμε τον εαυτό μας τον χειρότερο όλων και θα δεχόμασταν χωρίς παράπονο την άσχημη ή και προσβλητική συμπεριφορά των άλλων προς εμάς. Έτσι δεν θα είχαμε λόγο να θυμώνουμε.
Ο θυμός είναι το σύμπτωμα που προδίδει ότι έχουμε το μικρόβιο του εγωισμού.
Μετά τη διάγνωση λοιπόν, πρέπει να ακολουθεί η μετάβασή μας στον γιατρό, η αποδοχή της αγωγής που θα μας δώσει και η θεραπεία της ασθένειας (Πόσο απλά είναι στα λόγια!).

έγραψα και πριν πάνω στο θέμα που τέθηκε μια δική μου τοποθέτηση αλλά δε ξέρω που πήγε - δεν έχει εμφανιστεί ,αν τη δείτε κάπου αλλού μη μπερδευτείτε.
διάβασα με προσοχή τα όσα έχουν γραφτεί σχετικά με το θυμό και ιδιαίτερα τα κείμενα που έχει παραθέσει ο Απόστολος.
Αρκετές στιγμές φθάνω σε σημείο θυμού και προσπαθώ με νύχια και με δόντια να αποφύγω καταστάσεις τέτοιες είτε μέσω προσευχής ή να λέω την ευχή , να σιωπώ ή ακόμη να γυρνώ τη πλάτη και να φεύγω.Βέβαια δε συμβαίνει πάντα κάτι τέτοιο διότι πέφτω αρκετές φορές.
αυτό που με προβληματίζει είναι ένα άλλου είδους θυμού που νοιώθω δηλ. φορές που δεν έχω υποκύψει και έχω φύγει ή απλά δεν ενέδωσα σε διαπληκτισμό μετά κάθομαι και το σκέφτομαι και το αναλύω και εκείνη τη στιγμή νοιώθω πραγματικό θυμό και παλεύω με τον εαυτό μου μέσα μου.
Και πιστέψτε με είναι χειρότερος ο θυμός αυτός και πού βασανιστικός
Στην ουσία δηλ. δεν αποφεύγω το θυμό απλά τον μετατοπείζω αλλού - αποκλειστικά στον εαυτό μου
Και εκεί πως μπορώ να το αντιμετωπίσω;

Το Χριστιανικό είναι να ξεχνάμε το γεγονός ώστε να μην μας ταλαιπωρεί στη συνέχεια. Άλλά ο πονηρός φροντίζει να μας το ξαναφέρνει στη μνήμη και να μας βασανίζει. Μου συμβαίνει πολλές φορές. Εγώ το αποδίδω ότι ναι μεν καταπιέζομαι και δεν δίνω συνέχεια όταν εκνευρίζομαι, αλλά δεν το κάνω από ταπείνωση, αλλά γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Γι' αυτό και υποφέρω ακόμη, ενώ αν ήμουν ταπεινός, θα ήμουν περιχαρής.
Χρειάζεται αγώνας για να έλθει η ταπείνωση. Πολύς αγώνας, που δεν θα σταματήσει παρά μόνον όταν ο Κύριος αποφασίσει να μας μεταθέσει στην άλλη ζωή.
Η ηρεμία, η γαλήνια έκφραση, είναι αντανάκλαση της ψυχής ενός ταπεινού ανθρώπου, που ναι μεν έχει πάθη (αλίμονο, ποιός δεν έχει), αλλά μετανοεί ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ, τα εξομολογείται και, με την ευλογία του πνευματικού του, (επι)κοινωνεί με τον Κύριο!

"Η σιωπή είναι χρυσός".Αυτό μου έλεγε η γιαγιά μου αλλά δεν το καταλάβαινα.Τώρα που το καταλαβαίνω είναι δύσκολο, αλλά προσπαθώ.

Κατ αρχας τ ονομα μου ειναι Ελπιδα το λεω για καποιους που με αποκαλουν ελεημων,καποιοι με ξερουν...θα ηθελα να προσθεσω οτι δεν ειμαι απ τους ανθρωπους που θυμωνουν ευκολα,ισα ισα που το αποφευγω.Το οτι με αποκαλουν αναισθητη και νευριαζουν μαζι μου ειναι ακριβως γι αυτο που ειπε η Θεοδωρα απ τη Πατρα..αν ξερατε τι πολεμο εχω απ την ιδια μου την οικογενεια για το οτι ειμαι τοσο κοντα στην εκκλησια,τι χλευασμο εχω απο την αδελφη μου και απο τους γονεις μου καμια φορα που με θεωρουν υπερβολικη σε ολα αυτα που προσπαθω να κανω για το Χριστο μας..!!!υπερβολικα τους φαινονται ολα,θα με δουν να διαβαζω ενα βιβλιο για παραδειγμα ο πατερας μου,θα φωναξει,θα πει παλι με τους καλογερους ασχολεισαι...θα με δουν να λιβανισω,θα πουν εκανες το σπιτι εκκλησια,θα με δουν να παω να κοινωνησω τα παιδια,θα πουν καθε 15 τα παιδια θα κοινωνας? παπαδες θα τους κανεις?δε συζηταω για τις νηστειες, των Χριστουγεννων καλη ωρα,το τι λεγεται!!!ολα αυτα προκαλουν θυμο,νευρα,προς εμενα,φασαριες!!!οχι απο μερους μου ομως,εγω κατα βαθος χαιρομαι για μενα,που δεχομαι αυτα τα πυρα,στεναχωριεμαι ομως γι αυτους,γιατι ειναι οικογενεια μου και ειναι τοσο μακρια απ την αληθεια...πιστευουν αλλα χλιαρα...προσπαθω μεσα απο το προσφορο που κανω καθε βδομαδα και τα ονοματα που δινω,και μεσα απο σαρανταλειτουργα οπως τωρα των Χριστουγεννων,να μνημονευονται τα ονοματα τους και να τους φωτισει ο Θεος!!!ευτυχως που δε μενουμε στο ιδιο σπιτι....σας ευχαριστω πολυ ολους...

Πιστεύω ότι το πιο δύσκολο πράγμα είναι αυτό το "τράβηγμα" προς τα πίσω από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον στην πορεία που προσπαθούμε να ακολουθήσουμε. Ιδιαίτερα, όταν κάποιος, όπως εγώ, διαλαλούσε με τα λόγια και την συμπεριφορά του την αντίθεσή του στον Χριστό. Μου λένε πολλοί: καλά εμείς άλλον γνωρίσαμε, τί έπαθες; τι απαντάμε σε αυτήν την περίπτωση;;;

Το σωστό είναι να σκεφτούμε τι ήταν αυτό που κάναμε για να προκαλέσουμε το θυμό του αδελφού μας. Ακόμη κι αν δεν το βρούμε, οι Άγιοι λένε ότι πρέπει να ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο στον εαυτό μας. Θα μπορούσαμε ίσως και να τον ρωτήσουμε: ¨Αδελφέ μου τι έκανα που σε στεναχώρησε τόσο; Πες μου για να το διορθώσω".

Τώρα τι κάνω εγώ σ' αυτές τις περιπτώσεις: "Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις" .

Η αλήθεια είναι ότι όντως συμβαίνει να μην μπορούμε να συγρατηθούμε ούτε και να ταπεινωθούμε τόσο εύκολα. Και εγώ πολλές φορές θυμώνω με τους συνανθρώπους μου και δεν μιλάω αλλά αυτό απο μέσα μου με τρώει.. Πνίγω μεν την οργή αλλά υποφέρω και κλαίω, άλλοτε δε θυμώνω και δεν συγχωρώ τον συνανθρωπό μου κ μετά μόλις καταλάβω το λάθος μου προσπαθώ να μετανοίσω και να κάνω υπομονή. Αλλωστε η υπομονη είναι το μεγαλύτερο σκαλί της σοφίας.

Γεώργιος-Κέρκυρα έγραψε:Πιστεύω ότι το πιο δύσκολο πράγμα είναι αυτό το "τράβηγμα" προς τα πίσω από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον στην πορεία που προσπαθούμε να ακολουθήσουμε. Ιδιαίτερα, όταν κάποιος, όπως εγώ, διαλαλούσε με τα λόγια και την συμπεριφορά του την αντίθεσή του στον Χριστό. Μου λένε πολλοί: καλά εμείς άλλον γνωρίσαμε, τί έπαθες; τι απαντάμε σε αυτήν την περίπτωση;;;

Τώρα είδα αυτό το πανέμορφο ερώτημα και θα τους απαντούσα με ένα χαμόγελο "Α Γ Α Π Η Σ Α" .
Και όσο για τις λεπτομέρειες (εάν μου τις ζητούσαν) θα τους έλεγα πως σε αυτήν την φάση δεν θα ήθελα να μοιραστώ τα προσωπικά μου με κανέναν.

theodora έγραψε:

Γεώργιος-Κέρκυρα έγραψε:Πιστεύω ότι το πιο δύσκολο πράγμα είναι αυτό το "τράβηγμα" προς τα πίσω από το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον στην πορεία που προσπαθούμε να ακολουθήσουμε. Ιδιαίτερα, όταν κάποιος, όπως εγώ, διαλαλούσε με τα λόγια και την συμπεριφορά του την αντίθεσή του στον Χριστό. Μου λένε πολλοί: καλά εμείς άλλον γνωρίσαμε, τί έπαθες; τι απαντάμε σε αυτήν την περίπτωση;;;

Τώρα είδα αυτό το πανέμορφο ερώτημα και θα τους απαντούσα με ένα χαμόγελο "Α Γ Α Π Η Σ Α" .
Και όσο για τις λεπτομέρειες (εάν μου τις ζητούσαν) θα τους έλεγα πως σε αυτήν την φάση δεν θα ήθελα να μοιραστώ τα προσωπικά μου με κανέναν.

Αν θες τραγούδησέ το!
http://agiooros.net/forum/viewtopic.php ... 432#p93432