"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Συμφωνω:41

"Δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, μόνο χυδαίοι άνθρωποι" είχε πει κάποτε ο Λορέντζος Μαβίλης μέσα στο κοινοβούλιο των Ελλήνων.

theodosis79 έγραψε:Ο καθηγητής Κ. Ζουράρις είπε ότι η γνήσια αρχαιοελληνική γλώσσα δεν περιλαμβάνει πλυθιντικό αριθμό. Αυτός προστέθηκε στην ελληνική γλωσσα τον 17ο αιώνα περίπου και ήταν γνώρισμα των Φρανγκικών κτίσεων κυρίως, και συνήθως προσδίδει την υποκρική ευγένια.

Σωστό. Κάπου άκουσα, σε κήρυγμα, δεν θυμάμαι ακριβώς, ότι ο πληθυντικός για την προσφώνηση του άλλου
ανάγεται στα παριζιάνικα σαλόνια. Εγώ πάντως ποτέ δεν προσευχήθηκα στον Θεό μας, στην Παναγία μας ή στους Αγίους σε πληθυντικό αριθμό. Όπως και κανένα βιβλικοπατερικό πρόσωπο δεν γνωρίζω να έκανε κάτι τέτοιο.
Τώρα, το γιατί πρέπει να το κάνουμε με τους συνανθρώπους μας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.

Το savoir vivre θα μας φάει.

~Μιλαμε στον πληθυντικο οταν προσευχομαστε?
~Οχι ,αλλα συχνα την προσευχη μας την κανουμε γονατιστοι.
~Μιλαμε στον πληθυντικο οταν συνδιαλεγομαστε με τους αλλους?
~Πολυ συχνα,αλλα ουδεποτε γονατιστοι.
Αλλες καταστασεις,αλλες απαιτησεις.Thats normal.

Στην προσευχή μιλάμε στον πλυθηντικό άλλα όταν αναφερόμαστε σε εμάς. Λέμε Πατερ ημών και όχι πάτε μοι. Υπεραγία Θεοτόκε Σωσον ημάς και όχι σώσων με. Αγιε του Θεού πρεσβευε υπέρ ημών και όχι υπέρ εμού. Οταν ζητάμε κάτι το ζητάμε για όλους μας. Ο γ. Παίσιος έλεγε πάντα να λέμε Κυριε Ιησου Χριστέ ελέησον ημάς. Ετσι περιλαμβάνουμε κάθε άνθρωπο στη γη στην προσευχή μας. Απο τον πιο ασήμαντο και ευτελή μέχρι τον πιο σπουδαίο και ισχυρό.

Θα πω μια διαφορετική προσέγγιση σε αυτό το θέμα -
Μήπως το αν χρησιμοποιουμε ενικό ή πληθυντικό έχει να κάνει και με το πόσο ανθρωπο - φοβούμενοι είμαστε;
Τι θέλω να πω - εαν είσαι ατομο που δεν εχεις κρυφο - φοβίες μέσα σου και αγαπας ολους τους ανθρωπους, νοιωθεις και μια οικειοτητα με ολους και την εκπεμπεις στη συμπεριφορά σου - δίχως η οικειοτητα να σημαινει οτι δε σέβομαι.
Αν όμως είσαι κλειστός χαρακτήρας και φοβάσαι ενδόμυχα τους ανθρώπους τότε χρησιμοποιείς τον πληθυντικό και την απόσταση "ασφαλείας " που λένε.

Λεω τωρα.........................................

vasilikirimp έγραψε:Θα πω μια διαφορετική προσέγγιση σε αυτό το θέμα -
Μήπως το αν χρησιμοποιουμε ενικό ή πληθυντικό έχει να κάνει και με το πόσο ανθρωπο - φοβούμενοι είμαστε;
Τι θέλω να πω - εαν είσαι ατομο που δεν εχεις κρυφο - φοβίες μέσα σου και αγαπας ολους τους ανθρωπους, νοιωθεις και μια οικειοτητα με ολους και την εκπεμπεις στη συμπεριφορά σου - δίχως η οικειοτητα να σημαινει οτι δε σέβομαι.
Αν όμως είσαι κλειστός χαρακτήρας και φοβάσαι ενδόμυχα τους ανθρώπους τότε χρησιμοποιείς τον πληθυντικό και την απόσταση "ασφαλείας " που λένε.

Λεω τωρα.........................................

Είναι κι αυτό μια σκέψη.

Dimitra79 έγραψε:Αγαπητέ μέλος, το να μιλάμε σε καποιον στον πλυθηντικό κατα την ταπεινή μου άποψη δείχνει σεβασμό.

Σεβασμό και μόνο σεβασμό! Ο δάσκαλος του παιδιού μου είναι σχεδόν 20 χρόνια μικρότερός μου και του μιλάω στον πληθυντικό.

Το να μιλάς στον ενικό δε σημαίνει πως θα παίξεις και σφαλιάρες με τον άλλον, αποκτάς όμως μιά πιό ζεστή σχέση- μιά πιό καθαρή επικοινωνία που, στις σχέσεις μεταξύ μαθητή - δασκάλου έχει ιδιαίτερη αξία.

Τώρα, μάλλον άλλα προβλήματα προσωπικότητας θα είχε η εν λόγω καθηγήτρια, παρά έγνοια γιά την "ορθή" διαπαιδαγώγηση του φοιτητή!! Ποιός να ξέρει... άβυσσος.