nkope έγραψε:Κώστα προσπαθώ να καταλάβω τι σχέση έχει η δημοσίευσή σου με το θέμα και με τη δική μου δημοσίευση.
Τι λες δηλαδή ότι, όταν κάποιος απομακρύνεται απ΄την Εκκλησία λόγω πλάνης δεν πρέπει να προσπαθήσουμε να τον πείσουμε να επανέλθει; Κι αυτό μπορείς να το στηρίξεις Ευαγγελικά; Θα ήμουν πολύ περίεργος να δω πως θα το καταφέρεις αυτό. Ο ίδιος ο Κύριος χρειάστηκε να κατέβει απ΄τους Ουρανούς και να σταυρωθεί για να επαναφέρει τον πεπτοκώτα άνθρωπο. Κατά τη γνώμη σου έπρεπε να τον παρατήσει στην πτώση του, αφού από δική του επιλογή έπεσε; Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έχει εντελώς διαφορετική άποψη από σένα. Λέει στο σχετικό λόγο του ότι ο Χριστιανός είναι υποχρεωμένος από Χριστιανική αγάπη να νουθετεί τους αδελφούς του, όταν ξεφύγουν απ΄το σωστό δρόμο.
Στρούμφι το ποιηματάκι δεν παριστάνει το Θεό μας, το Θεό της Αγάπης και της Δικαιοσύνης, αλλά ένα άλλο άγνωστο εκδικητικό θεό, θέλω να μου δώσεις την άδεια να το σβήσω.
Ασφαλώς και δεν αφορά τον Θεό της Αγάπης. Φανταζόμουν ότι θα ήταν σαφές. Εξάλλου, γι' αυτό έγραψα τη λέξη "θεός" με μικρό αρχικό και όχι με μεγάλο. Δεν ήθελα, παρά να δείξω με έντονο τρόπο το πόσο αταίριαστες είναι οι απόψεις περί της ακαταδεξίας του Θεού απέναντι στις προσευχές μας.
Για όσους σκανδάλισα, συγχωρέστε με!
Ncope, σβήσε το ποιηματάκι, σε παρακαλώ. Ακόμη και ένας να έχει σκανδαλισθεί, είναι κακό. Και πάλι συγνώμη! Έπρεπε να προσδιορίσω με κάποιον τρόπο ότι πρόκειται για αστείο.
Συνεχίζοντας , αγαπητοί αδελφοί, το θέμα μας, τι σημαίνει δηλαδή «κατάρα» στην Ορθοδοξία και , αν επιτρέπει η Εκκλησία μας προσευχή για τους κατηραμένους, επιτρέψατέ μου να παρουσιάσω μερικά παραδείγματα ορθοδόξου «κατάρας» στην Αγία Γραφή και στην Εκκλησιαστική Ιστορία.
Παράδειγμα 1ον. Απόστολος Παύλος και πορνεία στην Κόρινθο.( Κορ.Α΄, 1-12)
Ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους Α΄επιστολή του καταριέται, δηλαδή παραδίδει στον Σατανά τον μητραλοία πόρνο , που συζούσε με την μητριά του, και τους λέγει : « εγώ μεν γάρ ήδη κέκρικα ....εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ...παραδούναι τον τοιούτον τωσατανά εις όλεθρον της σαρκός , ίνα το πνεύμα σωθή εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού Χριστού....νύν δε έγραψα υμίν μη συναναμίγνυσθαι εάν τις αδελφός ονομαζόμενος ή πόρνος....τω τοιόυτω μηδέ συνεσθίειν. Τί γαρ μοι και τους έξω κρίνειν; ουχί τους έσω ημείς κρίνετε; τους δε έξω ο Θεός κρίνει. Και ΕΞΑΡΕΙΤΕ ΤΟΝ ΠΟΝΗΡΟΝ ΕΞ ΥΜΩΝ ΑΥΤΩΝ...»
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Απόστολος Παύλος με την κατάρα του αυτή, να σαπίση δηλαδή η σάρκα του πόρνου ο σατανάς, θέλησε να αποδοκιμάση την κολλητική νόσο της πορνείας ,να προφυλάξη το ποίμνιο της Εκκλησίας απο την σεξουαλική αποχαλίνωση και να δώση την ευκαιρία στον αμαρτωλό να μετανοήση με την αρρώστιας της σαρκός του. Ταυτόγχρονα ελέγχει τους Κορινθίους που δεν τον έδιωξαν ήδη απο την Εκκλησία.
Επομένως , η κατάρα του Αποστόλου έχει τιμωτητικό- παιδαγωγικό χαρακτήρα για τον αμαρτωλό, προληπτικό για το ποίμνιο και απαγορευτικό συμπροσευχής με τον αφορισμένο εκ της Εκκλησίας.
Αποτέλεσμα : η μετάνοια του αμαρτωλού και η επιστροφή του.( Κορ. Β΄, 6)
Είναι δηλαδή εκπληκτικό, ότι στην ίδια επιστολή που ο Απόστολος Παύλος γραφει τον περίφημο ύμνο της αγάπης, ναι αδελφοί στην ίδια ακριβώς επιστολή ο Απόστολος «καταράται» τον πόρνο μητραλοία για ποιμαντικούς καθαρά λόγους, για να έλθη δηλαδή σε συναίσθηση του σφάλματός του και να μην μεταδώση την νόσο του στους υπόλοιπους αδελφούς. Συγχρόνως τους απαγορεύει να συμπροσεύχονται....
Στη Β΄επιστολή του ο Απόστολος Πέτρος ( Πετρ. Β΄, 1-22) μιλάει για τους ψευδοπροφήτες – ψευδοδιδασκάλους , που παρεισάγουν « αιρέσεις απωλείας» και βλασφημούν την «οδόν της αληθείας» δηλαδή τον Κύριον. Τους αιρετικούς αυτούς τους παρομοιάζει με τους «αμαρτήσαντες αγγέλους» , δηλαδή τον σατανά και τους δαίμονες , αλλά και με τον «αρχαίο κόσμο» , που εξαφάνισε ο Θεός με τον κατακλυσμό. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται απο τον Απόστολο Πέτρο για τους σοδομίτες που «κατεκρίθησαν» και αποτεφρώθηκαν.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Απόστολος Πέτρος απευθυνόμενος πρός τους αιρετικούς, είναι πολύ αυστηρή . Τους ελέγχει ότι «πορεύονται οπίσω σαρκός εν επιθυμία μιασμού», ότι έχουν «οφθαλμούς μεστούς μοιχαλίδος», «καρδίαν γεγυμνασμένην πλεονεξίας» και τελικά τους χαρακτηρίζει ως «κατάρας τέκνα»!
Κάνοντας αναφορα΄στην βραδύτητα της τιμωρίας τους , ο Απόστολος Πέτρος επικαλείται την μακροθυμία του Κυρίου και λέγει : « ου βραδύνει Κύριος της επαγγελίας , ώς τινες βραδύτητα ηγούνται, αλλά μακροθυμεί εις ημάς , μη βουλόμενος τινας απολέσθαι , αλλά πάντας εις μετάνοιαν χωρήσαι».
Βλέπουμε λοιπόν ότι και ο Απόσολος Πέτρος, όπως κα ι ο Απόστολος Παύλος προηγουμένως, παρʼ όλο που καταριέται τα τέκνα της κατάρας και της ασελγείας, τους αιρετικούς δηλαδή, τούτο πράττει για να τονίση το τεράστιο μέγεθος της αμαρτίας τους, ώστε αφʼ ενός εκείνοι να μετανοήσουν,και αφʼ ετέρου οι πιστοί να μην πλανηθούν: « ίνα μη πλάνη συναπαχθέντες εκπέσητε του ιδίου στηριγμού».
Η «κατάρα» λοιπόν του Αποστόλου Πέτρου έχει και στην περίπτωση αυτή προληπτικό παιδαγωγικό ρόλο νήψεως για τους πιστούς κα ι ταυτόγχρονα εκπέμπει ένα προειδοποιητικό μήνυμα μετανοίας για τους ψευδοδιδασκάλους αιρετικούς , επικαλούμενος την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου.
Παράδειγμα 3ον : Η «κατάρα» του Αγίου Πατριάρχου Αλεξάνδρου προς τον Άρειο .
Όταν ο Μέγας Κωνσταντίνος απο επιθυμια ειρήνευσης της Εκκλησίας του Χριστού παρήγγειλε στον Πατριάρχη Αλέξανδρο , να δεχθή τον αιρεσιάρχη Άρειο σε συλλείτουργο , τότε ο Άγιος Πατριάρχης γνωρίζοντας την αμετανοησία του Αρείου , προσευχήθηκε στον Κύριο να μην επιτρέψη στον Άρειο να παρευρεθή στην Θεία Ευχαριστία.
Αποτέλεσμα: ο Άρειος την ημέρα εκείνη ένοιωσε κάποια εντερική αδιαθεσία και απέθανε καθʼ οδόν σε ...δημόσια τουαλέττα! (Ευσέβιος)
Είναι πασιφανές ,ότι η αίρεση και ο αμετανόητος αιρετικός αποδοκιμάζονται απο τον Θεόν με σκληρή τιμωρία θανάτου, ως συνέπεια της προσευχής ενός Πατριάρχου και μάλιστα Αγίου της Εκκλησίας μας!
Η ορθόδοξη «κατάρα» δηλαδή εδώ λειτουργεί παρεμποδιστικά για την ιεροσυλία των αιρετικών, αλλά και προειδοποιητικά για όλους όσους επιθυμούν να συλλειτουργούν με αιρετικούς....
Παράδειγμα 4ον: Η «κατάρα» του Αγίου Σπυρίδωνα προς τον βέβηλο παπικό διοικητή της Κέρκυρας.
Όταν η Κέρκυρα ήταν στα χέρι των Ενετών , ο διοιηκητής τους θέλησε , με την παρότρυνση ενός ιησουϊτη παπικού, να εγκαταστήση μία τράπεζα – παπικό θυσιαστήριο μέσα στο ναό του Αγιου Σπυρίδωνα., ώστε να τελούνται μαζί οι λειτουργίες ορθοδόξων και παπικών.
Τότε του παρουσιάστηκε τρείς φορές ο Άγιος Σπυρίδων και τον απείλησε να μην το κάνη αυτό ,γιατί είναι εναντίον του θελήματος του Θεού.
Ο διοικητής αψήφησε τον Άγιο και έφερε το παπικοό τρπέζι μέσα στο ιερό .
Αποτέλεσμα: ο Άγιος Σπυρίδων τίναξε στον αέρα την πυριτιδαποθήκη των Ενετών και έκαψε ζωντανό τον διοικητή και τον συμβουλάτορα΄του ιησουϊτη! Η δε προσωπογραφία του διοικητή στο πατρικό του στη Βενετία σχίσθηκε την ίδια ώρα στη μέση....
Απο τότε οι απόγονοί του όποτε άκουγαν «Άγιος Σπυρίδων» λιποθυμούσαν!
Είναι και εδώ σαφέστατο το συμπέρασμα. Η «κατάρα» του Αγίου Σπυρίδωνος είχε στην αρχή προειδοποιητικό χαρακτήρα , αλλά στη συνέχεια λειτούργησε τιμωρητικά εναντίον του βέβηλου αιρετικού, για να αποτραπή η ιερόσυλη πράξη του και να προφυλαχθή το ποίμνιο της Εκκλησίας.
Συγχρόνως η «κατάρα» λειτουργεί και σαν προειδοποίηση-μάθημα, για όλους τους αιρετικούς και συνοδοιπόρους τους!
