ΟΧΙ ΑΛΛΟ Σ. ΜΑΛΑΜΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩNIKOSZ έγραψε:Και φευγοντας στο δρομο προς την ασφαλτο
παιρνω αλλη μια αμαρτια αφιερωνοντας το παρακατω κομματι...
http://www.youtube.com/watch?v=ZQP7sihFNjY
Τι είναι "κατάρα" στην Ορθοδοξία;
Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές
-
silver
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 3145
- Εγγραφή: Παρ Δεκ 29, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Κων/νος@Μόντρεαλ-Καναδά.
- Επικοινωνία:
==============================================
preloude έγραψε :
http://www.youtube.com/watch?v=IomxvOTf-So
==============================================
preloude έγραψε :
ΑΥΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ!ΟΧΙ ΑΛΛΟ Σ. ΜΑΛΑΜΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ
http://www.youtube.com/watch?v=IomxvOTf-So
==============================================
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
Ο Γέροντας Παΐσιος μας διδάσκει τη διάκριση για τους ανθρώπους που έχουν χάσει το δρόμο τους, με βάση την προαίρεση και την κατάσταση της ψυχής τους τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή:
"Αντιμετώπιση περιπτώσεων απελπισίας
Ήρθε κάποιος νεαρός αναστατωμένος και μου είπε: «Γέροντα, δεν πρόκειται να διορθωθώ. Μου είπε ο πνευματικός μου: ʽʼαυτά είναι και κληρονομικά…ʼʼ». Τον είχε πιάσει απελπισία. Εγώ, όταν μου πη κάποιος ότι
έχει προβλήματα κ.λπ., θα του πω: «Αυτό συμβαίνει γιʼ αυτόν και γιʼ αυτόν τον λόγο• για νʼ αλλάξης, πρέπει να κάνης εκείνο κι εκείνο». Έχει λ.χ. κάποιος έναν λογισμό που τον βασανίζει και δεν κοιμάται, παίρνει χάπια για το κεφάλι, για το στομάχι και με ρωτάει: «Να κόψω τα χάπια;». «Όχι, του λέω, να μην κόψης τα χάπια. Να πετάξης τον λογισμό που σε βασανίζει και ύστερα να τα κόψης. Αν δεν πετάξης τον λογισμό, έτσι θα πας• θα ταλαιπωρήσαι». Γιατί, τι θα ωφελήση να κόψη τα χάπια, όταν κρατάη μέσα του τον λογισμό που τον βασανίζει;
Καλά είναι ο πνευματικός να μη φθάνη μέχρι του σημείου να ανάβη κόκκινο φως• να ανέχεται λίγο μία κατάσταση, αλλά φυσικά πρέπει και ο άλλος να δουλεύη σωστά, για να βοηθηθή. Ένας νεαρός ζόρισε κάποια φορά την αρραβωνιαστικιά του – ποιος ξέρει τι της έλεγε; - και εκείνη από την αγανάκτησή της πήρε το αυτοκίνητο και έφυγε και στον δρόμο σκοτώθηκε. Μετά ο νεαρός ήθελε να αυτοκτονήση, γιατί ένιωθε ότι αυτός έγινε αιτία και σκοτώθηκε η κοπέλα. Όταν ήρθε και μου το είπε, αν και στην ουσία είχε κάνει έγκλημα, τον παρηγόρησα και τον έφερα σε λογαριασμό. Έπειτα όμως το έρριξε τελείως έξω, έγινε τελείως αδιάφορος, βρήκε εν τω μεταξύ και μια άλλη. Όταν ξαναήρθε μετά από δύο-τρία χρόνια, του έδωσα ένα τράνταγμα γερό, γιατί τότε δεν υπήρχε κίνδυνος να αυτοκτονήση. Χρειαζόταν το τράνταγμα, αφού δεν υπήρχε αναγνώριση. «Δεν καταλαβαίνεις, του είπα, ότι έκανες φόνο, ότι έγινες αιτία και σκοτώθηκε η κοπέλα;». Αν δούλευε σωστά, θα συνέχιζε να υποφέρη, αλλά θα ανταμειβόταν με θεϊκή παρηγοριά• δεν θα έφθανε σʼ αυτήν την κατάσταση την αλήτικη της αδιαφορίας.
Θέλει δηλαδή πολλή προσοχή. Κάνει κάποιος ένα σφάλμα και πέφτει στην απελπισία. Εκείνη την στιγμή μπορεί να τον παρηγορήσης, αλλά, για να μη βλαφθή, χρειάζεται και το δικό του φιλότιμο. Μια φορά είχε έρθει στο Καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία και δεν μπορούσε να απαλλαγή από αυτό το πάθος. Είχε πάει σε δύο πνευματικούς που προσπάθησαν με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβη ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει. Το παιδί απελπίσθηκε. «Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε, και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ, θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό».όταν άκουσα το πρόβλημά του, το πόνεσα το καημένο και του είπα: «Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου από αυτά που δεν μπορείς να κάνης, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνης. Για να δούμε τι μπορείς να κάνης, και να αρχίσης από αυτά. Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;». «Μπορώ», μου λέει. «Μπορείς να νηστεύης κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;». «Μπορώ». «Μπορείς να δίνης ελεημοσύνη το ένα δέκατο από τον μισθό σου ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;». «Μπορώ». «Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω κι αν αμάρτησες, και να λες ʽʼΘεέ μου, σώσε την ψυχή μουʼʼ;». «Θα το κάνω, Γέροντα», μου λέει. «Άρχισε λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνης όλα αυτά που μπορείς, και ο παντοδύναμος Θεός θα κάνη το ένα που δεν μπορείς». Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε: «Σʼ ευχαριστώ, πάτερ». Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.
Αυστηρότητα στους αναιδείς, επιείκεια στους φιλότιμους
Αν ένας άνθρωπος έχη αγαθή προαίρεση, αλλά δεν βοηθήθηκε από μικρός, δεν είναι κολακεία να του πης τα καλά που βλέπεις σʼ αυτόν, γιατί κατʼ αυτόν τον τρόπο βοηθιέται και αλλοιώνεται, επειδή δικαιούται και την θεία βοήθεια. Είπα σε κάποιον: «Εσύ είσαι καλός. Δεν ταιριάζουν σʼ εσένα αυτά που κάνεις». Του το είπα αυτό, γιατί είδα το καλό του χωράφι και τον κακό σπόρο που είχε ρίξει. Είδα ότι εσωτερικά ήταν καλός και, ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δεν του είπα: «είσαι καλός», για να τον κολακέψω, αλλά για να τον βοηθήσω, να του κινήσω το φιλότιμο.
Μερικοί έχουν το εξής τυπικό: Έχει, δεν έχει ο άλλος κάποιο χάρισμα, του λένε: «δεν έχει χάρισμα», δήθεν για να μην υπερηφανευθή και βλαφθή. Ένα ισοπέδωμα δηλαδή. Όταν όμως απελπίζεται ο άλλος για το κακό που κάνει, απελπίζεται και για το καλό που έχει, τότε πως θα ξεθαρρέψη, για να αγωνισθή με προθυμία; Ενώ, αν του πης τα καλά που έχει και του καλλιεργήσης το φιλότιμο και την αρχοντιά, βοηθιέται, αναπτύσσεται και προχωράει.
Εγώ έχω τυπικό, όταν βλέπω ότι κάποιος έχει ένα χάρισμα ή ότι πάει καλά στον αγώνα του, να του το λέω και, όταν βλέπω κάτι στραβό, να παίρνω βρεγμένη σανίδα… Δεν σκέφτομαι μήπως βλαφτή η ψυχή με τον πρώτο ή τον δεύτερο τρόπο, επειδή και οι δύο τρόποι έχουν αγάπη. Αν βλαφθή από την συμπεριφορά μου, αυτό σημαίνει ότι θα έχη βλάβη. Αν π.χ. η εικόνα που έκανε μια αδελφή είναι καλή, θα της πως ότι είναι καλή. Αν δω ότι υπερηφανεύθηκε και αρχίζει να αποκτάη αναίδεια, θα της δώσω μια και θα την κάνω πέρα. Φυσικά, αν υπερηφανευθή, θα κάνη μετά καρικατούρες, οπότε θα φάη άλλο μάλωμα. Αν ταπεινωθή ξανά, θα κάνη πάλι καλή δουλειά. Εμένα αρρωστημένα πράγματα δεν με αναπαύουν. Στραμπουλιγμένα πράγματα δεν τα μπορώ. Θα τα κάνω έτσι από ʽδώ, έτσι από ʽκεί, ώστε να βρουν την θέση τους. Τι; θα οικονομάω αρρωστημένες καταστάσεις;
- Γέροντα, όταν ο αναιδής γίνεται πιο αναιδής από το ενδιαφέρον που του δείχνεις, πως θα τον βοηθήσης;
- Να σου πω: όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν βοηθιέται από το ενδιαφέρον μου, την καλωσύνη, την αγάπη, τότε λέω ότι δεν έχω συγγένεια μαζί του και αναγκάζομαι να μην του φέρωμαι με καλωσύνη. Κανονικά, όσο καλωσύνη σου δείχνουν, τόσο πρέπει να αλλοιώνεσαι, να διαλύεσαι, να λειώνης.
Παλιά τι είχε συμβή με κάποιον. Στην αρχή, για να τον βοηθήσω, αναγκάστηκα να του πω μερικά θεία γεγονότα που είχα ζήσει. Αντί όμως να πη: «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω γιʼ αυτήν την παρηγοριά κ.λπ.» και να διαλυθή, πήρε θάρρος και φερόταν με αναίδεια. Τότε κράτησα μια αυστηρή στάση. «Θα τον βοηθώ, είπα, από μακριά με την προσευχή». Αυτό το έκανα, όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, αλλά γιατί αυτός ο τρόπος θα τον βοηθούσε.
- Και αν, Γέροντα, καταλάβη, το λάθος του και ζητήση συγγνώμη;
- Αν το καταλάβη, εντάξει, μπορούμε να συνεννοηθούμε. Διαφορετικά, αν δεν βοηθιέται από το φιλότιμό μου, δεν βρίσκω ανταπόκριση, και δεν έχω συγγένεια μαζί του. Όταν ο άλλος έχη ευλάβεια, ταπείνωση, δεν έχη αναίδεια, κι εσύ κινείσαι απλά. Εγώ εξ αρχής φέρομαι σε όλους με άνεση και απλότητα. Δεν φέρομαι περιορισμένα, δήθεν για να μη δώσω θάρρος στον άλλον και τον βλάψω. Δίνομαι ολόκληρος, για να βοηθηθή, να αναπτυχθή μέσα σʼ ένα κλίμα αγάπης, και σιγά-σιγά του λέω τα κουσούρια του. Τον θεωρώ αδελφό μου, πατέρα μου, παππού μου, ανάλογα με την ηλικία του. Κάνω λιακάδα, για να βγουν όλα τα φίδια, οι σκορπιοί, τα σκαθάρια – τα πάθη -, και ύστερα τον βοηθάω να τα σκοτώση. Αν όμως δω ότι δεν το εκτιμάει αυτό και δεν βοηθιέται από την συμπεριφορά μου, αλλά εκμεταλλεύεται την απλότητά μου και την αληθινή αγάπη μου και αρχίζει να φέρεται με αναίδεια, τραβιέμαι σιγά-σιγά, για να μη γίνη περισσότερα αναιδής. Αλλά στην αρχή δίνομαι ολόκληρος, γιʼ αυτό μετά έχω αναπαυμένη την συνείδησή μου. Μια φορά στην Μονή Στομίου είχα πάρει ένα παιδί, για να το βοηθήσω, να του μάθω και την τέχνη του μαραγκού. Του φερόμουν με πολλή καλωσύνη, τον είχα σαν αδελφό. Έβλεπα όμως μερικά πράγματα που δεν με ανέπαυαν. Μια φορά τον ρωτάω: «Τι ώρα είναι;». «Με τα μυαλά τα δικά σου πάει το ρολόι!», μου λέει. Ε, τότε είπα: «Δεν συμφέρει να συνεχίσω έτσι. Θα συμμαζέψω σιγά-σιγά ʽʼτα μυαλά μουʼʼ, γιατί δεν ωφελείται». Κανονικά αυτός, αν ήταν φιλότιμος, έτσι όπως του φερόμουν, έπρεπε να διαλυθή. Αλλά είδα ότι δεν με χωρούσε, δεν με καταλάβαινε. Ύστερα μόνος του έφυγε, δεν τον έδιωξα. Βλέπεις, η ανοχή, η αγάπη κάνουν τον αναιδή πιο αναιδή και τον φιλότιμο πιο φιλότιμο.
........
Μη κρίνετε, αγαπάτε.
Ποτέ να μην κατακρίνουμε. Όταν βλέπουμε κάποιον να πέφτει στην αμαρτία, να κλαίμε και να παρακαλάμε το Θεό να τον συγχωρέσει.
Εκείνος που βοηθά τον πλησίον του, λαμβάνει βοήθεια από το Θεό. Εκείνος που κατηγορεί τον συνάνθρωπό του με φθόνο, έχει κατήγορό του το Θεό.
Ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για τον άλλο; Κανείς. Όλοι ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας, για τον άλλο τίποτα. Γιʼ αυτό θα δώσουμε λόγο. Γιατί ο Θεός που είναι όλος αγάπη δε θα μας συγχωρέσει αυτή την αδιαφορία για τον πλησίον μας.
Στις κρίσεις σας πάντα να βάζετε ένα ερωτηματικό. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβαίνει.
Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του, από καθαρή αγάπη, ξεκουράζεται με την κούραση. Ενώ εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει, κουράζεται και με το να κάθεται.
Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνει Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πως; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια.... Ο ευκολότερος τρόπος να σωθούμε, είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι' αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.
Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία. Αυτοί που αδικούν βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους.
Ο άδικος, και γενικά κάθε ένοχος, όταν δεν ζητήσει συγχώρηση,
ταλαιπωρείται από την συνείδησή του και επιπλέον από την αγανάκτηση του αδικημένου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φωτιά από το εσωτερικό κάψιμο της ψυχής από την συνείδηση.
Όταν μπαίνεις στην θέση του άλλου, τα πράγματα αλλάζουν.
Η πραγματική ανάπαυση γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Τότε
αναπαύεται και ο Θεός στον άνθρωπο και ο άνθρωπος παύει να είναι
άνθρωπος, θεώνεται.
Από την στιγμή όμως που θα καταλάβει κανείς ότι δεν έχει σωστή κρίση και πει, «έχω κρίση κοσμική. Η κρίση μου δεν έχει θείο φωτισμό και θα κάνω λάθος, γι αυτό δεν πρέπει να την χρησιμοποιώ», τότε ο Θεός θα τον
φωτίσει, θα γίνει διακριτικός και θα διακρίνει ποιο είναι το σωστό.
Εάν νοιώσουμε πραγματικά ότι είμαστε αδέλφια με όλους τους ανθρώπους, θα πονούμε για όσους ζουν μέσα στην αμαρτία και δεν θα μας σκανδαλίζει η αμαρτωλή ζωή τους, αλλά θα προσευχόμαστε γι αυτούς.
Δεν ταιριάζει να μαλώνεις για (να υπερασπιστείς) τον εαυτό σου."
Από το βιβλίο:
"ΨΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΥΣΟΥ - Από τους λόγους του Γέροντος Παΐσίου του Αγιορείτη" Eκδόαεις ΜΑΡΚ, http://nikolaos.6te.net/pdf/gerontas_pa ... reitis.pdf
"Αντιμετώπιση περιπτώσεων απελπισίας
Ήρθε κάποιος νεαρός αναστατωμένος και μου είπε: «Γέροντα, δεν πρόκειται να διορθωθώ. Μου είπε ο πνευματικός μου: ʽʼαυτά είναι και κληρονομικά…ʼʼ». Τον είχε πιάσει απελπισία. Εγώ, όταν μου πη κάποιος ότι
έχει προβλήματα κ.λπ., θα του πω: «Αυτό συμβαίνει γιʼ αυτόν και γιʼ αυτόν τον λόγο• για νʼ αλλάξης, πρέπει να κάνης εκείνο κι εκείνο». Έχει λ.χ. κάποιος έναν λογισμό που τον βασανίζει και δεν κοιμάται, παίρνει χάπια για το κεφάλι, για το στομάχι και με ρωτάει: «Να κόψω τα χάπια;». «Όχι, του λέω, να μην κόψης τα χάπια. Να πετάξης τον λογισμό που σε βασανίζει και ύστερα να τα κόψης. Αν δεν πετάξης τον λογισμό, έτσι θα πας• θα ταλαιπωρήσαι». Γιατί, τι θα ωφελήση να κόψη τα χάπια, όταν κρατάη μέσα του τον λογισμό που τον βασανίζει;
Καλά είναι ο πνευματικός να μη φθάνη μέχρι του σημείου να ανάβη κόκκινο φως• να ανέχεται λίγο μία κατάσταση, αλλά φυσικά πρέπει και ο άλλος να δουλεύη σωστά, για να βοηθηθή. Ένας νεαρός ζόρισε κάποια φορά την αρραβωνιαστικιά του – ποιος ξέρει τι της έλεγε; - και εκείνη από την αγανάκτησή της πήρε το αυτοκίνητο και έφυγε και στον δρόμο σκοτώθηκε. Μετά ο νεαρός ήθελε να αυτοκτονήση, γιατί ένιωθε ότι αυτός έγινε αιτία και σκοτώθηκε η κοπέλα. Όταν ήρθε και μου το είπε, αν και στην ουσία είχε κάνει έγκλημα, τον παρηγόρησα και τον έφερα σε λογαριασμό. Έπειτα όμως το έρριξε τελείως έξω, έγινε τελείως αδιάφορος, βρήκε εν τω μεταξύ και μια άλλη. Όταν ξαναήρθε μετά από δύο-τρία χρόνια, του έδωσα ένα τράνταγμα γερό, γιατί τότε δεν υπήρχε κίνδυνος να αυτοκτονήση. Χρειαζόταν το τράνταγμα, αφού δεν υπήρχε αναγνώριση. «Δεν καταλαβαίνεις, του είπα, ότι έκανες φόνο, ότι έγινες αιτία και σκοτώθηκε η κοπέλα;». Αν δούλευε σωστά, θα συνέχιζε να υποφέρη, αλλά θα ανταμειβόταν με θεϊκή παρηγοριά• δεν θα έφθανε σʼ αυτήν την κατάσταση την αλήτικη της αδιαφορίας.
Θέλει δηλαδή πολλή προσοχή. Κάνει κάποιος ένα σφάλμα και πέφτει στην απελπισία. Εκείνη την στιγμή μπορεί να τον παρηγορήσης, αλλά, για να μη βλαφθή, χρειάζεται και το δικό του φιλότιμο. Μια φορά είχε έρθει στο Καλύβι ένα νέο παιδί απελπισμένο, γιατί έπεφτε σε σαρκική αμαρτία και δεν μπορούσε να απαλλαγή από αυτό το πάθος. Είχε πάει σε δύο πνευματικούς που προσπάθησαν με αυστηρό τρόπο να το βοηθήσουν να καταλάβη ότι είναι βαρύ αυτό που κάνει. Το παιδί απελπίσθηκε. «Αφού ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι αμαρτία, είπε, και δεν μπορώ να σταματήσω να το κάνω και να διορθωθώ, θα κόψω κάθε σχέση μου με τον Θεό».όταν άκουσα το πρόβλημά του, το πόνεσα το καημένο και του είπα: «Κοίταξε, ευλογημένο, ποτέ να μην ξεκινάς τον αγώνα σου από αυτά που δεν μπορείς να κάνης, αλλά από αυτά που μπορείς να κάνης. Για να δούμε τι μπορείς να κάνης, και να αρχίσης από αυτά. Μπορείς να εκκλησιάζεσαι κάθε Κυριακή;». «Μπορώ», μου λέει. «Μπορείς να νηστεύης κάθε Τετάρτη και Παρασκευή;». «Μπορώ». «Μπορείς να δίνης ελεημοσύνη το ένα δέκατο από τον μισθό σου ή να επισκέπτεσαι αρρώστους και να τους βοηθάς;». «Μπορώ». «Μπορείς να προσεύχεσαι κάθε βράδυ, έστω κι αν αμάρτησες, και να λες ʽʼΘεέ μου, σώσε την ψυχή μουʼʼ;». «Θα το κάνω, Γέροντα», μου λέει. «Άρχισε λοιπόν, του λέω, από σήμερα να κάνης όλα αυτά που μπορείς, και ο παντοδύναμος Θεός θα κάνη το ένα που δεν μπορείς». Το καημένο ηρέμησε και συνέχεια έλεγε: «Σʼ ευχαριστώ, πάτερ». Είχε, βλέπεις, φιλότιμο και ο Καλός Θεός το βοήθησε.
Αυστηρότητα στους αναιδείς, επιείκεια στους φιλότιμους
Αν ένας άνθρωπος έχη αγαθή προαίρεση, αλλά δεν βοηθήθηκε από μικρός, δεν είναι κολακεία να του πης τα καλά που βλέπεις σʼ αυτόν, γιατί κατʼ αυτόν τον τρόπο βοηθιέται και αλλοιώνεται, επειδή δικαιούται και την θεία βοήθεια. Είπα σε κάποιον: «Εσύ είσαι καλός. Δεν ταιριάζουν σʼ εσένα αυτά που κάνεις». Του το είπα αυτό, γιατί είδα το καλό του χωράφι και τον κακό σπόρο που είχε ρίξει. Είδα ότι εσωτερικά ήταν καλός και, ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δεν του είπα: «είσαι καλός», για να τον κολακέψω, αλλά για να τον βοηθήσω, να του κινήσω το φιλότιμο.
Μερικοί έχουν το εξής τυπικό: Έχει, δεν έχει ο άλλος κάποιο χάρισμα, του λένε: «δεν έχει χάρισμα», δήθεν για να μην υπερηφανευθή και βλαφθή. Ένα ισοπέδωμα δηλαδή. Όταν όμως απελπίζεται ο άλλος για το κακό που κάνει, απελπίζεται και για το καλό που έχει, τότε πως θα ξεθαρρέψη, για να αγωνισθή με προθυμία; Ενώ, αν του πης τα καλά που έχει και του καλλιεργήσης το φιλότιμο και την αρχοντιά, βοηθιέται, αναπτύσσεται και προχωράει.
Εγώ έχω τυπικό, όταν βλέπω ότι κάποιος έχει ένα χάρισμα ή ότι πάει καλά στον αγώνα του, να του το λέω και, όταν βλέπω κάτι στραβό, να παίρνω βρεγμένη σανίδα… Δεν σκέφτομαι μήπως βλαφτή η ψυχή με τον πρώτο ή τον δεύτερο τρόπο, επειδή και οι δύο τρόποι έχουν αγάπη. Αν βλαφθή από την συμπεριφορά μου, αυτό σημαίνει ότι θα έχη βλάβη. Αν π.χ. η εικόνα που έκανε μια αδελφή είναι καλή, θα της πως ότι είναι καλή. Αν δω ότι υπερηφανεύθηκε και αρχίζει να αποκτάη αναίδεια, θα της δώσω μια και θα την κάνω πέρα. Φυσικά, αν υπερηφανευθή, θα κάνη μετά καρικατούρες, οπότε θα φάη άλλο μάλωμα. Αν ταπεινωθή ξανά, θα κάνη πάλι καλή δουλειά. Εμένα αρρωστημένα πράγματα δεν με αναπαύουν. Στραμπουλιγμένα πράγματα δεν τα μπορώ. Θα τα κάνω έτσι από ʽδώ, έτσι από ʽκεί, ώστε να βρουν την θέση τους. Τι; θα οικονομάω αρρωστημένες καταστάσεις;
- Γέροντα, όταν ο αναιδής γίνεται πιο αναιδής από το ενδιαφέρον που του δείχνεις, πως θα τον βοηθήσης;
- Να σου πω: όταν βλέπω ότι ο άλλος δεν βοηθιέται από το ενδιαφέρον μου, την καλωσύνη, την αγάπη, τότε λέω ότι δεν έχω συγγένεια μαζί του και αναγκάζομαι να μην του φέρωμαι με καλωσύνη. Κανονικά, όσο καλωσύνη σου δείχνουν, τόσο πρέπει να αλλοιώνεσαι, να διαλύεσαι, να λειώνης.
Παλιά τι είχε συμβή με κάποιον. Στην αρχή, για να τον βοηθήσω, αναγκάστηκα να του πω μερικά θεία γεγονότα που είχα ζήσει. Αντί όμως να πη: «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω γιʼ αυτήν την παρηγοριά κ.λπ.» και να διαλυθή, πήρε θάρρος και φερόταν με αναίδεια. Τότε κράτησα μια αυστηρή στάση. «Θα τον βοηθώ, είπα, από μακριά με την προσευχή». Αυτό το έκανα, όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, αλλά γιατί αυτός ο τρόπος θα τον βοηθούσε.
- Και αν, Γέροντα, καταλάβη, το λάθος του και ζητήση συγγνώμη;
- Αν το καταλάβη, εντάξει, μπορούμε να συνεννοηθούμε. Διαφορετικά, αν δεν βοηθιέται από το φιλότιμό μου, δεν βρίσκω ανταπόκριση, και δεν έχω συγγένεια μαζί του. Όταν ο άλλος έχη ευλάβεια, ταπείνωση, δεν έχη αναίδεια, κι εσύ κινείσαι απλά. Εγώ εξ αρχής φέρομαι σε όλους με άνεση και απλότητα. Δεν φέρομαι περιορισμένα, δήθεν για να μη δώσω θάρρος στον άλλον και τον βλάψω. Δίνομαι ολόκληρος, για να βοηθηθή, να αναπτυχθή μέσα σʼ ένα κλίμα αγάπης, και σιγά-σιγά του λέω τα κουσούρια του. Τον θεωρώ αδελφό μου, πατέρα μου, παππού μου, ανάλογα με την ηλικία του. Κάνω λιακάδα, για να βγουν όλα τα φίδια, οι σκορπιοί, τα σκαθάρια – τα πάθη -, και ύστερα τον βοηθάω να τα σκοτώση. Αν όμως δω ότι δεν το εκτιμάει αυτό και δεν βοηθιέται από την συμπεριφορά μου, αλλά εκμεταλλεύεται την απλότητά μου και την αληθινή αγάπη μου και αρχίζει να φέρεται με αναίδεια, τραβιέμαι σιγά-σιγά, για να μη γίνη περισσότερα αναιδής. Αλλά στην αρχή δίνομαι ολόκληρος, γιʼ αυτό μετά έχω αναπαυμένη την συνείδησή μου. Μια φορά στην Μονή Στομίου είχα πάρει ένα παιδί, για να το βοηθήσω, να του μάθω και την τέχνη του μαραγκού. Του φερόμουν με πολλή καλωσύνη, τον είχα σαν αδελφό. Έβλεπα όμως μερικά πράγματα που δεν με ανέπαυαν. Μια φορά τον ρωτάω: «Τι ώρα είναι;». «Με τα μυαλά τα δικά σου πάει το ρολόι!», μου λέει. Ε, τότε είπα: «Δεν συμφέρει να συνεχίσω έτσι. Θα συμμαζέψω σιγά-σιγά ʽʼτα μυαλά μουʼʼ, γιατί δεν ωφελείται». Κανονικά αυτός, αν ήταν φιλότιμος, έτσι όπως του φερόμουν, έπρεπε να διαλυθή. Αλλά είδα ότι δεν με χωρούσε, δεν με καταλάβαινε. Ύστερα μόνος του έφυγε, δεν τον έδιωξα. Βλέπεις, η ανοχή, η αγάπη κάνουν τον αναιδή πιο αναιδή και τον φιλότιμο πιο φιλότιμο.
........
Μη κρίνετε, αγαπάτε.
Ποτέ να μην κατακρίνουμε. Όταν βλέπουμε κάποιον να πέφτει στην αμαρτία, να κλαίμε και να παρακαλάμε το Θεό να τον συγχωρέσει.
Εκείνος που βοηθά τον πλησίον του, λαμβάνει βοήθεια από το Θεό. Εκείνος που κατηγορεί τον συνάνθρωπό του με φθόνο, έχει κατήγορό του το Θεό.
Ποιος ενδιαφέρεται σήμερα για τον άλλο; Κανείς. Όλοι ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας, για τον άλλο τίποτα. Γιʼ αυτό θα δώσουμε λόγο. Γιατί ο Θεός που είναι όλος αγάπη δε θα μας συγχωρέσει αυτή την αδιαφορία για τον πλησίον μας.
Στις κρίσεις σας πάντα να βάζετε ένα ερωτηματικό. Δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβαίνει.
Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του, από καθαρή αγάπη, ξεκουράζεται με την κούραση. Ενώ εκείνος που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει, κουράζεται και με το να κάθεται.
Σε ένα λεπτό μέσα μπορεί ο άνθρωπος να γίνει Άγγελος ή ταγκαλάκι. Πως; Με την ταπείνωση ή την υπερηφάνεια.... Ο ευκολότερος τρόπος να σωθούμε, είναι η αγάπη και η ταπείνωση. Γι' αυτό από την αγάπη και την ταπείνωση να αρχίσουμε και μετά να προχωρήσουμε στα άλλα.
Η αδικία είναι μεγάλη αμαρτία. Αυτοί που αδικούν βάζουν φωτιά στο κεφάλι τους.
Ο άδικος, και γενικά κάθε ένοχος, όταν δεν ζητήσει συγχώρηση,
ταλαιπωρείται από την συνείδησή του και επιπλέον από την αγανάκτηση του αδικημένου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φωτιά από το εσωτερικό κάψιμο της ψυχής από την συνείδηση.
Όταν μπαίνεις στην θέση του άλλου, τα πράγματα αλλάζουν.
Η πραγματική ανάπαυση γεννιέται από την ανάπαυση του άλλου. Τότε
αναπαύεται και ο Θεός στον άνθρωπο και ο άνθρωπος παύει να είναι
άνθρωπος, θεώνεται.
Από την στιγμή όμως που θα καταλάβει κανείς ότι δεν έχει σωστή κρίση και πει, «έχω κρίση κοσμική. Η κρίση μου δεν έχει θείο φωτισμό και θα κάνω λάθος, γι αυτό δεν πρέπει να την χρησιμοποιώ», τότε ο Θεός θα τον
φωτίσει, θα γίνει διακριτικός και θα διακρίνει ποιο είναι το σωστό.
Εάν νοιώσουμε πραγματικά ότι είμαστε αδέλφια με όλους τους ανθρώπους, θα πονούμε για όσους ζουν μέσα στην αμαρτία και δεν θα μας σκανδαλίζει η αμαρτωλή ζωή τους, αλλά θα προσευχόμαστε γι αυτούς.
Δεν ταιριάζει να μαλώνεις για (να υπερασπιστείς) τον εαυτό σου."
Από το βιβλίο:
"ΨΕΙΓΜΑΤΑ ΧΡΥΣΟΥ - Από τους λόγους του Γέροντος Παΐσίου του Αγιορείτη" Eκδόαεις ΜΑΡΚ, http://nikolaos.6te.net/pdf/gerontas_pa ... reitis.pdf
Δεν μας ενοχλει που οι φασαριες στο φορουμ,οι προφητειεςpreloude έγραψε:ΟΧΙ ΑΛΛΟ Σ. ΜΑΛΑΜΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ
και οι "καταρες" φθανουν σε υψηλα επιπεδα αναγνωσιμοτητας
ενω τα πνευματικα περνουν σχεδον απαρατηρητα
και μας ενοχλει ο μαλαμας !
Ενταξει φιλε δεν θα τον ξαναβαλω αν σε ενοχλησε τοσο πολυ
και συγνωμη που το εκανα κιολας !
Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλό
Παράδειγμα 10ον : Κατάραι (του Μωϋσέως) και πλήρωσις αυτών.
Δευτερονόμιο κη΄, 21-68.
( Από το περίφημο βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου : «Περί της εν τω κόσμω αποκαλύψεως του Θεού» , βιβλιοπωλείο Νεκτάριος Παναγόπουλος, Κολοκοτρώνη 9, Αθήνα, τηλ. 210- 322-4819)
Ο Άγιος Νεκτάριος χρησιμοποιεί την λέξη «κατάρα» ως ισοδύναμη της λέξης «προφητεία». Πρόκειται δηλαδή για μιά βέβαιη τιμωρίας του Θεού , που επέρχεται ως νουθεσία, όταν παρακούονται οι εντολές Του.
Ο Άγιος Νεκτάριος γράφει( αυτ. σελ. 122) για τους Ιουδαίους:
«και όμως , ως ασύνετοι , ουδεμίαν προσεπορίσαντο εξ όλων ωφέλειαν , αλλʼ αείποτε απειθείς και παράνομοι ώφειλον να επισύρωσιν εις εαυτούς πάσας τας κατάρας , άς κατηράσθη αυτοίς Μωϋσής , ίνα φέρωσιν εις έκβασιν πάσας τας προρρήσεις μέχρι μιάς κατά γράμμα, άς προείπον Μωϋσής και Ιησούς , ότε ελάλησαν από μέρους του Θεού προς αυτούς και ενουθέτησαν αυτούς» .
Υπογραμμίζω τις φράσεις «προρρήσεις» και «ενουθέτησαν» τις οποίες ο Άγιος Νεκτάριος χρησιμοποιεί ως εξηγητικές των φράσεων «κατηράσθη» και « να επισύρωσιν τας κατάρας».
Δηλαδή σύμφωνα με τον Άγιο Νεκτάριο ΚΑΤΑΡΑ= ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ =ΤΙΜΩΡΙΑ= ΣΚΛΗΡΗ ΝΟΥΘΕΣΙΑ.
Πότε όμως επαληθεύονται οι προφητείες – κατάρες;
Λίγο πιό κάτω ο Άγιος Νεκτάριος μας λέγει: « ο μέγας προφήτης και νομοθέτης , ο θεόπτης Μωϋσής εν τω κη΄κεφαλαίω του Δευτερονομίου εντελλόμενος φυλάσσειν και ποιείν πάσας τας εντολάς , άς ο Θεός έδωκεν διʼ αυτώ τοις Ιουδαίοις και ενετείλατο φυλάσσειν , εύχεται τω ιουδαϊκώ έθνει και προλέγει αυτώ την δαψίλειαν των ευλογιών του Θεού , την δόξαν και την ευδαιμονίαν αυτού εν τη τηρήσει των θείων εντολών, καταράται δε αυτοίς εν τη αθετήσει του νόμου και τη παραβάσει και τη παρακοή».( αυτ. σελ. 108)
Ξανά διαπιστώνουμε ότι ο Άγιος Νεκτάριος τονίζει ,ότι η κατάρα είναι μιά προφητεία τιμωρητικής νουθεσίας, που επαληθεύεται σε περίπτωση παραβάσεως των εντολών του Θεού. Το ίδιο ακριβώς λέγει και ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης με την πασίγνωστη φράση του « εφαρμογή του πνευματικού νόμου». Παιδαγωγική τιμωρία- το λέμε και επιτίμιο- σε περίπτωση αμαρτίας.
Μετά από τα παραπάνω διευκρινιστικά, παρακαλώ την αγάπη σας και την υπομονή σας , να μου επιτρέψη να κάνω μια μικρή επιλογή απο τις κατάρες του Δευτερονομίου , τις οποίες – με την δική σας άδεια- θα αντιπαραβάλω με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Δευτ. Κή, 53. «και φαγή τα έκγονα της κοιλίας σου , κρέα υιών και θυγατέρων σου , όσα έδωκέ σοι Κύριος ο Θεός σου , εν τη στενοχωρία σου και εν τη θλίψει σου , ή θλίψει σε ο εχθρός σου».
Η προφητεία- κατάρα του κανιβαλισμού ( μητέρες να τρώνε τα παιδιά τους ) επαληθεύτηκε σε τρείς πολιορκίες : Της Σαμάρειας (600 χρόνια από κοιμήσεως Μωϋσέως), της Ιερουσαλείμ από Ναβουχοδονόσορα ( 900 χρόνια απο Μωϋσέως) και ξανά της Ιερουσαλήμ από Τίτο( 1500 χρόνια από τον Μωϋσή).
Σήμερα στην Ελλάδα του «ογδόου αιώνα» οι ελληνίδες τρώνε και αυτές τα παιδιά τους , κάνοντάς τα κιμά, στις εκτρώσεις....
Δευτ. Κη΄, 62. « και καταλειφθήσεσθε εν αριθμώ βραχεί , ανθʼ ών ότι ήτε ωσεί τα άστρα του ουρανού τω πλήθει , ότι ουκ εισακούσατε της φωνής Κυρίου του Θεού ημών».
Η προφητεία εκπληρώθηκε κατά τον ιουδαϊκό πόλεμο , όταν απέθαναν ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες ψυχές.
Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα έχουν φονευθεί στις εκτρώσεις , κατά τους υπολογισμούς του αδελφού Silver, δεκαπέντε εκατομμύρια αβάπτιστες ψυχές. Αν προσθέσουμε και τους θανάτους από τα τροχαία, τα ναρκωτικά κλπ, τότε ήδη η παραπάνω κατάρα του Δευτερονομίου επαληθεύτηκε και για μάς...
Δευτ. 63 « Εξαρθήσεσθε εν τα΄χει από της γής , εις ήν υμείς εισπορεύεσθε εκεί κληρονομήσαι αυτήν».
Οι Ιουδαίοι εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους και διεσπάρησαν σε όλη την γή μέχρι και το 1945.
Εμείς οι Έλληνες σιγά – σιγά με την Μικρασιατική Καταστροφή, την Βόρεια Ηπειρο, την μισή Κύπρο εκδιωκώμαστε απο τα πάτρια εδάφη....
Δευτ. Κά, 16-21. « Και εγένετο , όταν έσπειρεν ανήρ ισραήλ και ανέβηκε Μαδιάμ και Αμαλήκ και οι υιοί ανατολών , και ανέβαινον επʼ αυτόν και παρενέβαλον επʼ αυτοίς... και παρεγίνεντο ως ακρίς εις πλήθος....και παρεγίνοντο εν γή Ισραήλ και διέφθειρον αυτήν. Και επτώχευσεν Ισραήλ σφόδρα...»
Ποιοί είναι οι « υιοί ανατολών» και Μαδιάμ και Αμαλήκ για την σημερινή Ελλάδα, που έρχονται ως «ακρίς» και κατασκηνώνουν και διαφθείρουν κλπ, αφήνω να το συμπεράνετε εσείς.
Πάντως φαίνεται ότι και για τον νέο Ισραήλ, τους έλληνες δηλαδή, ισχύει και εφαρμόζεται ο πνευματικός νόμος του Δευτερονομίου....
Διότι τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ : « όν τρόπω ήκει εφʼ υμάς τα ρήματα τα καλά ( σσ. οι ευχές και οι ευλογίες), ά ελάλησε Κύριος ο Θεός υμών εφʼ υμάς, ούτω επάξει Κύριος εφʼ υμάς τα ρήματα τα πονηρά( σσ τις κατάρες) (Δευτ. Κγ΄, 9-16).
Και έπεται συνέχεια....
Δευτερονόμιο κη΄, 21-68.
( Από το περίφημο βιβλίο του Αγίου Νεκταρίου : «Περί της εν τω κόσμω αποκαλύψεως του Θεού» , βιβλιοπωλείο Νεκτάριος Παναγόπουλος, Κολοκοτρώνη 9, Αθήνα, τηλ. 210- 322-4819)
Ο Άγιος Νεκτάριος χρησιμοποιεί την λέξη «κατάρα» ως ισοδύναμη της λέξης «προφητεία». Πρόκειται δηλαδή για μιά βέβαιη τιμωρίας του Θεού , που επέρχεται ως νουθεσία, όταν παρακούονται οι εντολές Του.
Ο Άγιος Νεκτάριος γράφει( αυτ. σελ. 122) για τους Ιουδαίους:
«και όμως , ως ασύνετοι , ουδεμίαν προσεπορίσαντο εξ όλων ωφέλειαν , αλλʼ αείποτε απειθείς και παράνομοι ώφειλον να επισύρωσιν εις εαυτούς πάσας τας κατάρας , άς κατηράσθη αυτοίς Μωϋσής , ίνα φέρωσιν εις έκβασιν πάσας τας προρρήσεις μέχρι μιάς κατά γράμμα, άς προείπον Μωϋσής και Ιησούς , ότε ελάλησαν από μέρους του Θεού προς αυτούς και ενουθέτησαν αυτούς» .
Υπογραμμίζω τις φράσεις «προρρήσεις» και «ενουθέτησαν» τις οποίες ο Άγιος Νεκτάριος χρησιμοποιεί ως εξηγητικές των φράσεων «κατηράσθη» και « να επισύρωσιν τας κατάρας».
Δηλαδή σύμφωνα με τον Άγιο Νεκτάριο ΚΑΤΑΡΑ= ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ =ΤΙΜΩΡΙΑ= ΣΚΛΗΡΗ ΝΟΥΘΕΣΙΑ.
Πότε όμως επαληθεύονται οι προφητείες – κατάρες;
Λίγο πιό κάτω ο Άγιος Νεκτάριος μας λέγει: « ο μέγας προφήτης και νομοθέτης , ο θεόπτης Μωϋσής εν τω κη΄κεφαλαίω του Δευτερονομίου εντελλόμενος φυλάσσειν και ποιείν πάσας τας εντολάς , άς ο Θεός έδωκεν διʼ αυτώ τοις Ιουδαίοις και ενετείλατο φυλάσσειν , εύχεται τω ιουδαϊκώ έθνει και προλέγει αυτώ την δαψίλειαν των ευλογιών του Θεού , την δόξαν και την ευδαιμονίαν αυτού εν τη τηρήσει των θείων εντολών, καταράται δε αυτοίς εν τη αθετήσει του νόμου και τη παραβάσει και τη παρακοή».( αυτ. σελ. 108)
Ξανά διαπιστώνουμε ότι ο Άγιος Νεκτάριος τονίζει ,ότι η κατάρα είναι μιά προφητεία τιμωρητικής νουθεσίας, που επαληθεύεται σε περίπτωση παραβάσεως των εντολών του Θεού. Το ίδιο ακριβώς λέγει και ο Άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης με την πασίγνωστη φράση του « εφαρμογή του πνευματικού νόμου». Παιδαγωγική τιμωρία- το λέμε και επιτίμιο- σε περίπτωση αμαρτίας.
Μετά από τα παραπάνω διευκρινιστικά, παρακαλώ την αγάπη σας και την υπομονή σας , να μου επιτρέψη να κάνω μια μικρή επιλογή απο τις κατάρες του Δευτερονομίου , τις οποίες – με την δική σας άδεια- θα αντιπαραβάλω με την σημερινή ελληνική πραγματικότητα.
Δευτ. Κή, 53. «και φαγή τα έκγονα της κοιλίας σου , κρέα υιών και θυγατέρων σου , όσα έδωκέ σοι Κύριος ο Θεός σου , εν τη στενοχωρία σου και εν τη θλίψει σου , ή θλίψει σε ο εχθρός σου».
Η προφητεία- κατάρα του κανιβαλισμού ( μητέρες να τρώνε τα παιδιά τους ) επαληθεύτηκε σε τρείς πολιορκίες : Της Σαμάρειας (600 χρόνια από κοιμήσεως Μωϋσέως), της Ιερουσαλείμ από Ναβουχοδονόσορα ( 900 χρόνια απο Μωϋσέως) και ξανά της Ιερουσαλήμ από Τίτο( 1500 χρόνια από τον Μωϋσή).
Σήμερα στην Ελλάδα του «ογδόου αιώνα» οι ελληνίδες τρώνε και αυτές τα παιδιά τους , κάνοντάς τα κιμά, στις εκτρώσεις....
Δευτ. Κη΄, 62. « και καταλειφθήσεσθε εν αριθμώ βραχεί , ανθʼ ών ότι ήτε ωσεί τα άστρα του ουρανού τω πλήθει , ότι ουκ εισακούσατε της φωνής Κυρίου του Θεού ημών».
Η προφητεία εκπληρώθηκε κατά τον ιουδαϊκό πόλεμο , όταν απέθαναν ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες ψυχές.
Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα έχουν φονευθεί στις εκτρώσεις , κατά τους υπολογισμούς του αδελφού Silver, δεκαπέντε εκατομμύρια αβάπτιστες ψυχές. Αν προσθέσουμε και τους θανάτους από τα τροχαία, τα ναρκωτικά κλπ, τότε ήδη η παραπάνω κατάρα του Δευτερονομίου επαληθεύτηκε και για μάς...
Δευτ. 63 « Εξαρθήσεσθε εν τα΄χει από της γής , εις ήν υμείς εισπορεύεσθε εκεί κληρονομήσαι αυτήν».
Οι Ιουδαίοι εκδιώχθηκαν από την πατρίδα τους και διεσπάρησαν σε όλη την γή μέχρι και το 1945.
Εμείς οι Έλληνες σιγά – σιγά με την Μικρασιατική Καταστροφή, την Βόρεια Ηπειρο, την μισή Κύπρο εκδιωκώμαστε απο τα πάτρια εδάφη....
Δευτ. Κά, 16-21. « Και εγένετο , όταν έσπειρεν ανήρ ισραήλ και ανέβηκε Μαδιάμ και Αμαλήκ και οι υιοί ανατολών , και ανέβαινον επʼ αυτόν και παρενέβαλον επʼ αυτοίς... και παρεγίνεντο ως ακρίς εις πλήθος....και παρεγίνοντο εν γή Ισραήλ και διέφθειρον αυτήν. Και επτώχευσεν Ισραήλ σφόδρα...»
Ποιοί είναι οι « υιοί ανατολών» και Μαδιάμ και Αμαλήκ για την σημερινή Ελλάδα, που έρχονται ως «ακρίς» και κατασκηνώνουν και διαφθείρουν κλπ, αφήνω να το συμπεράνετε εσείς.
Πάντως φαίνεται ότι και για τον νέο Ισραήλ, τους έλληνες δηλαδή, ισχύει και εφαρμόζεται ο πνευματικός νόμος του Δευτερονομίου....
Διότι τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ : « όν τρόπω ήκει εφʼ υμάς τα ρήματα τα καλά ( σσ. οι ευχές και οι ευλογίες), ά ελάλησε Κύριος ο Θεός υμών εφʼ υμάς, ούτω επάξει Κύριος εφʼ υμάς τα ρήματα τα πονηρά( σσ τις κατάρες) (Δευτ. Κγ΄, 9-16).
Και έπεται συνέχεια....
Παράδειγμα 11ον : η κατάρα του Καϊάφα.
« Ο δε Ιησούς εσιώπα. Και αποκριθείς ο αρχιερεύς είπεν αυτώ. Εξορκίζω σε κατα του Θεού του ζώντος ίνα ημίν είπης ει σύ εί ο Χριστός ο υιός του Θεού. Λέγει αυτώ ο Ιησούς . σύ είπας. Πλήν λέγω υμίν, απʼ άρτι όψεσθε τον υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού. Τότε ο αρχιερεύς διέρηξε τα ιμάτια αυτού λέγων ότι εβλασφήμησε...»( Ματθ. Κστ΄, 63-65).
Τώρα βέβαια θα αναρωτηθή κανείς, που έιναι η κατάρα στη περικοπή αυτή;
Ας το ξαναδούμε λίγο . Ο Χριστός παραδέχεται ( σύ είπας= ναι, εγώ ειμί) ότι Αυτός πράγματι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος( Θεός του Αβραάμ, ισαάκ, Ιακώβ κλπ.) και αναγγέλει στον Καϊάφα και στους Ιουδαίους , ότι «απʼ άρτι» βλέπουν μπροστά τους τον υιόν του ανθρώπου στα δεξιά της δυνάμεως και επί των νεφελών του ουρανού....
Και το ερώτημα που κάνω είναι το εξής. Τι «έβλεπε» εκείνη την ώρα ο Καϊάφας; Είχε μπροστά του τον Κύριον ταπεινωμένο, εξουθενημένο, χτυπημένο, υβρισμένο, κολαφισμένο, ματωμένο....Ήταν άραγε μόνο θέατρο η πράξη του να σκίση τα ρούχα του; Ή μήπως «είδε» αυτό ακριβώς που ανήγγειλε προηγουμένως ο Χριστός;
Ας παρουμε για παράδειγμα τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Ο ι πράξεις των Αποστόλων μας λένε ότι « πλήρης πνεύματος αγίου , ατενίσας εις τον ουρανόν είδε δόξαν Θεού και Ιησούν εστώτα εκ δεξιών του Θεού, και είπεν. Ιδού θεωρώ τους ουρανούς ανεωγμένους και τον υιόν του ανθρώπου εκ δεξιών του Θεού εστώτα. Κράξαντες δε φωνή μεγαλη συνέσχον τα ώτα αυτών και ώρμησαν ωμοθυμαδόν επʼ αυτόν...» (Πραξ. Ζ΄, 55-57).
Παρατηρούμε μια αξιοσημείωτη ομοιότητα στον τρόπο αντιδράσεως Καϊάφα και των δολοφόνων του Πρωτομάρτυρος. Μίσος και λύσσα στον έναν( σκίζει τα ρούχα του και ουρλιάζει...) , μίσος και λύσσα στον άλλον( κλείνουν τα αυτιά τους και ορμούν να λιντσάρουν) , ως αντίδραση στο ίδιο πράγμα : την αναγγελία ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Κύριος της Δόξης! Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως ο Καϊάφας πραγματικά «είδεν» Τον Κύριον εν δόξει! Αλλά γιατί να αντιδράση έτσι;
Για να καταλάβουμε τι εσήμαινε για τους Ιουδαίους η λέξη «δόξα» και « Κύριος της δόξης» αρκεί να ανοίξουμε την Παλαιά Διαθήκη σε όποιον Προφήτη θέλουμε και ιδιαίτερα στη σκηνή του μαρτυρίου, τότε που κατέβαινε η «Δόξα Κυρίου» και την σκέπαζε...
Αυτή την « δόξα» την έδειξε και ο Κύριος στο όρος Θαβώρ και είναι ακριβώς το Άκτιστον Φώς της Θεότητός Του, αυτό δηλαδή που σκεπάζει και όλους τους θεουμένους Αγίους μας, γαι τους οποίους λέμε ότι τότε βρίσκονται σε κατάσταση «δοξασμού». Και αυτήν ακριβώς την «δόξαν» αλλά και τον ίδιον τον Κύριον της δόξης θα δούν και όσοι δεν είναι σε κατάσταση δοξασμού κατά την Δευτέρα Παρουσία. Τι θα γίνη με αυτούς ; Θα αντιδρούν όπως και ο Καϊάφας με τους Ιουδαίους του;
O μακαριστός και ηρωϊκός πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης γράφει:
1) Παράδεισος και Κόλασις
Έκαστος θα ίδη την εν Χριστώ δόξαν του Θεού και θα φθάση εις τον βαθμόν εκείνον της τελειώσεως τον οποίον έχει επιλέξει και δια τον οποίον έχει εργασθή. Ακολουθώντες τον Απ. Παύλον, τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην και την ιδικήν των πείραν οι Πατέρες υποστηρίζουν, ότι θα σωθούν εκείνοι που βλέπουν τον αναστάντα Χριστόν εν δόξη εις αυτήν την ζωήν, είτε "δι' εσόπτρου εν αινίγματι" μέσω των αδιαλείπτων εν τη καρδία προσευχών και ψαλμών, είτε "πρόσωπον προς πρόσωπον" μέσω του δοξασμού. Εκείνοι που δεν Τον βλέπουν ούτως εις την ζωήν ταύτην, θα ιδούν την δόξαν Του ως αιώνιον και καταναλίσκον πύρ και σκότος εξώτερον εις την άλλην ζωήν. Η άκτιστος δόξα, την οποίαν έχει ο Χριστός κατά φύσιν από τον Πατέρα, είναι παράδεισος δι' εκείνους, των οποίων η εγωκεντρική και ιδιοτελής αγάπη έχει θεραπευθή και μεταμορφωθή εις ανιδιοτελή αγάπην. Όμως η ιδία δόξα είναι το άκτιστον πύρ το αιώνιον και η κόλασις δι' εκείνους που επέλεξαν να μείνουν αθεράπευτοι μέσα εις την ιδιοτέλειάν των.
Δεν είναι εν προκειμένω σαφείς μόνον η Γραφή και οι Πατέρες, αλλά και αι Ορθόδοξοι εικόνες της Κρίσεως. Το ίδιον το εκπηγάζον εκ του Χριστού χρυσόν φώς της δόξης, μέσα εις το οποίον περικλείονται οι φίλοι Του, γίνεται κόκκινον καθώς κυλά προς τα κάτω, δια ν' αγκαλιάση, αυτή η ιδία θεία αγάπη, τους "κατηραμένους," που την βλέπουν ως δύναμιν κολαστικήν. Αυτή είναι η δόξα και η αγάπη του Χριστού, που καθαρίζει τα αμαρτήματα όλων, αλλά δοξάζει τους μεν και κολάζει τους δέ. Όλοι θα οδηγηθούν υπό του Αγίου Πνεύματος "εις πάσαν την αλήθειαν," δηλαδή θα ίδουν τον Χριστόν μετά των φίλων Του εν δόξη, αλλά όλοι δεν θα δοξασθούν. "Ούς εδικαίωσεν, τούτους και εδόξασεν," κατά τον Απ. Παύλον. Η παραβολή περί του πτωχού Λαζάρου εις τους κόλπους του Αβραάμ και του πλουσίου εις τον τόπον των βασάνων είναι σαφής. Ο πλούσιος βλέπει, αλλά δεν μετέχει (Λουκ. 16:19-31).
Η Εκκλησία δεν στέλνει κανένα εις τον παράδεισον ή εις την κόλασιν, αλλά προετοιμάζει τους πιστούς δια την θέαν του Χριστού εν δόξη την οποίαν θα έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ο Θεός αγαπά τον κολασμένον τόσον, όσον και τους αγίους. Θέλει την θεραπείαν όλων, αλλά όλοι δεν δέχονται την θεραπείαν, που Αυτός προσφέρει. Αυτό σημαίνει, ότι η άφεσις αμαρτιών δεν είναι αρκετή προετοιμασία δια να ίδη κανείς τον Χριστόν εν δόξη και να δοξασθή.
http://www.romanity.org/htm/rom.e.02.i_ ... .01.htm#s2
Η τελευταία φράση του πατρός Ιωάννου είναι εξόχως διαφωτιστική...
Μην ξεχνάμε ότι ο Κύριος είπε επί του Σταυρού : «Πάτερ, άφες αυτοίς». Συγχώρεσε τους σταυρωτές Του. Η άφεσις όμως δεν είναι δοξασμός, αλλά προϋπόθεσις δοξασμού... Και η «δόξα» Κυρίου λειτουργεί ως «πύρ εξώτερον» για τους μη δοξασθέντες.
Επομένως, κατά την ταπεινή μου γνώμη παντοτε, αυτή η θέα του Ακτίστου φωτός και του Κυρίου της Δόξης από έναν άνθρωπο όπως ο Καϊάφας , λειτούργησε ως κατάρα κολάσεως γιʼ αυτόν και τους ομοίους του.. Διότι ο Κύριος είπεν :
«πορεύεσθε απʼ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον...»(Ματθ. 41-46).
Το πύρ το αιώνιον για τον Καϊάφα είναι να βλέπει τον Κύριον της Δόξης χωρίς όμως να δοξάζεται ο ίδιος. Μη γένοιτο για κανένα από εμάς.
« Ο δε Ιησούς εσιώπα. Και αποκριθείς ο αρχιερεύς είπεν αυτώ. Εξορκίζω σε κατα του Θεού του ζώντος ίνα ημίν είπης ει σύ εί ο Χριστός ο υιός του Θεού. Λέγει αυτώ ο Ιησούς . σύ είπας. Πλήν λέγω υμίν, απʼ άρτι όψεσθε τον υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού. Τότε ο αρχιερεύς διέρηξε τα ιμάτια αυτού λέγων ότι εβλασφήμησε...»( Ματθ. Κστ΄, 63-65).
Τώρα βέβαια θα αναρωτηθή κανείς, που έιναι η κατάρα στη περικοπή αυτή;
Ας το ξαναδούμε λίγο . Ο Χριστός παραδέχεται ( σύ είπας= ναι, εγώ ειμί) ότι Αυτός πράγματι είναι ο Υιός του Θεού του ζώντος( Θεός του Αβραάμ, ισαάκ, Ιακώβ κλπ.) και αναγγέλει στον Καϊάφα και στους Ιουδαίους , ότι «απʼ άρτι» βλέπουν μπροστά τους τον υιόν του ανθρώπου στα δεξιά της δυνάμεως και επί των νεφελών του ουρανού....
Και το ερώτημα που κάνω είναι το εξής. Τι «έβλεπε» εκείνη την ώρα ο Καϊάφας; Είχε μπροστά του τον Κύριον ταπεινωμένο, εξουθενημένο, χτυπημένο, υβρισμένο, κολαφισμένο, ματωμένο....Ήταν άραγε μόνο θέατρο η πράξη του να σκίση τα ρούχα του; Ή μήπως «είδε» αυτό ακριβώς που ανήγγειλε προηγουμένως ο Χριστός;
Ας παρουμε για παράδειγμα τον πρωτομάρτυρα Στέφανο. Ο ι πράξεις των Αποστόλων μας λένε ότι « πλήρης πνεύματος αγίου , ατενίσας εις τον ουρανόν είδε δόξαν Θεού και Ιησούν εστώτα εκ δεξιών του Θεού, και είπεν. Ιδού θεωρώ τους ουρανούς ανεωγμένους και τον υιόν του ανθρώπου εκ δεξιών του Θεού εστώτα. Κράξαντες δε φωνή μεγαλη συνέσχον τα ώτα αυτών και ώρμησαν ωμοθυμαδόν επʼ αυτόν...» (Πραξ. Ζ΄, 55-57).
Παρατηρούμε μια αξιοσημείωτη ομοιότητα στον τρόπο αντιδράσεως Καϊάφα και των δολοφόνων του Πρωτομάρτυρος. Μίσος και λύσσα στον έναν( σκίζει τα ρούχα του και ουρλιάζει...) , μίσος και λύσσα στον άλλον( κλείνουν τα αυτιά τους και ορμούν να λιντσάρουν) , ως αντίδραση στο ίδιο πράγμα : την αναγγελία ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν ο Κύριος της Δόξης! Αναρωτιέμαι λοιπόν, μήπως ο Καϊάφας πραγματικά «είδεν» Τον Κύριον εν δόξει! Αλλά γιατί να αντιδράση έτσι;
Για να καταλάβουμε τι εσήμαινε για τους Ιουδαίους η λέξη «δόξα» και « Κύριος της δόξης» αρκεί να ανοίξουμε την Παλαιά Διαθήκη σε όποιον Προφήτη θέλουμε και ιδιαίτερα στη σκηνή του μαρτυρίου, τότε που κατέβαινε η «Δόξα Κυρίου» και την σκέπαζε...
Αυτή την « δόξα» την έδειξε και ο Κύριος στο όρος Θαβώρ και είναι ακριβώς το Άκτιστον Φώς της Θεότητός Του, αυτό δηλαδή που σκεπάζει και όλους τους θεουμένους Αγίους μας, γαι τους οποίους λέμε ότι τότε βρίσκονται σε κατάσταση «δοξασμού». Και αυτήν ακριβώς την «δόξαν» αλλά και τον ίδιον τον Κύριον της δόξης θα δούν και όσοι δεν είναι σε κατάσταση δοξασμού κατά την Δευτέρα Παρουσία. Τι θα γίνη με αυτούς ; Θα αντιδρούν όπως και ο Καϊάφας με τους Ιουδαίους του;
O μακαριστός και ηρωϊκός πατήρ Ιωάννης Ρωμανίδης γράφει:
1) Παράδεισος και Κόλασις
Έκαστος θα ίδη την εν Χριστώ δόξαν του Θεού και θα φθάση εις τον βαθμόν εκείνον της τελειώσεως τον οποίον έχει επιλέξει και δια τον οποίον έχει εργασθή. Ακολουθώντες τον Απ. Παύλον, τον Ευαγγελιστήν Ιωάννην και την ιδικήν των πείραν οι Πατέρες υποστηρίζουν, ότι θα σωθούν εκείνοι που βλέπουν τον αναστάντα Χριστόν εν δόξη εις αυτήν την ζωήν, είτε "δι' εσόπτρου εν αινίγματι" μέσω των αδιαλείπτων εν τη καρδία προσευχών και ψαλμών, είτε "πρόσωπον προς πρόσωπον" μέσω του δοξασμού. Εκείνοι που δεν Τον βλέπουν ούτως εις την ζωήν ταύτην, θα ιδούν την δόξαν Του ως αιώνιον και καταναλίσκον πύρ και σκότος εξώτερον εις την άλλην ζωήν. Η άκτιστος δόξα, την οποίαν έχει ο Χριστός κατά φύσιν από τον Πατέρα, είναι παράδεισος δι' εκείνους, των οποίων η εγωκεντρική και ιδιοτελής αγάπη έχει θεραπευθή και μεταμορφωθή εις ανιδιοτελή αγάπην. Όμως η ιδία δόξα είναι το άκτιστον πύρ το αιώνιον και η κόλασις δι' εκείνους που επέλεξαν να μείνουν αθεράπευτοι μέσα εις την ιδιοτέλειάν των.
Δεν είναι εν προκειμένω σαφείς μόνον η Γραφή και οι Πατέρες, αλλά και αι Ορθόδοξοι εικόνες της Κρίσεως. Το ίδιον το εκπηγάζον εκ του Χριστού χρυσόν φώς της δόξης, μέσα εις το οποίον περικλείονται οι φίλοι Του, γίνεται κόκκινον καθώς κυλά προς τα κάτω, δια ν' αγκαλιάση, αυτή η ιδία θεία αγάπη, τους "κατηραμένους," που την βλέπουν ως δύναμιν κολαστικήν. Αυτή είναι η δόξα και η αγάπη του Χριστού, που καθαρίζει τα αμαρτήματα όλων, αλλά δοξάζει τους μεν και κολάζει τους δέ. Όλοι θα οδηγηθούν υπό του Αγίου Πνεύματος "εις πάσαν την αλήθειαν," δηλαδή θα ίδουν τον Χριστόν μετά των φίλων Του εν δόξη, αλλά όλοι δεν θα δοξασθούν. "Ούς εδικαίωσεν, τούτους και εδόξασεν," κατά τον Απ. Παύλον. Η παραβολή περί του πτωχού Λαζάρου εις τους κόλπους του Αβραάμ και του πλουσίου εις τον τόπον των βασάνων είναι σαφής. Ο πλούσιος βλέπει, αλλά δεν μετέχει (Λουκ. 16:19-31).
Η Εκκλησία δεν στέλνει κανένα εις τον παράδεισον ή εις την κόλασιν, αλλά προετοιμάζει τους πιστούς δια την θέαν του Χριστού εν δόξη την οποίαν θα έχουν όλοι οι άνθρωποι. Ο Θεός αγαπά τον κολασμένον τόσον, όσον και τους αγίους. Θέλει την θεραπείαν όλων, αλλά όλοι δεν δέχονται την θεραπείαν, που Αυτός προσφέρει. Αυτό σημαίνει, ότι η άφεσις αμαρτιών δεν είναι αρκετή προετοιμασία δια να ίδη κανείς τον Χριστόν εν δόξη και να δοξασθή.
http://www.romanity.org/htm/rom.e.02.i_ ... .01.htm#s2
Η τελευταία φράση του πατρός Ιωάννου είναι εξόχως διαφωτιστική...
Μην ξεχνάμε ότι ο Κύριος είπε επί του Σταυρού : «Πάτερ, άφες αυτοίς». Συγχώρεσε τους σταυρωτές Του. Η άφεσις όμως δεν είναι δοξασμός, αλλά προϋπόθεσις δοξασμού... Και η «δόξα» Κυρίου λειτουργεί ως «πύρ εξώτερον» για τους μη δοξασθέντες.
Επομένως, κατά την ταπεινή μου γνώμη παντοτε, αυτή η θέα του Ακτίστου φωτός και του Κυρίου της Δόξης από έναν άνθρωπο όπως ο Καϊάφας , λειτούργησε ως κατάρα κολάσεως γιʼ αυτόν και τους ομοίους του.. Διότι ο Κύριος είπεν :
«πορεύεσθε απʼ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον...»(Ματθ. 41-46).
Το πύρ το αιώνιον για τον Καϊάφα είναι να βλέπει τον Κύριον της Δόξης χωρίς όμως να δοξάζεται ο ίδιος. Μη γένοιτο για κανένα από εμάς.
-
nkope
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1347
- Εγγραφή: Σάβ Απρ 08, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Κοζάνη
- Επικοινωνία:
"Ο Θεός δεν τιμωρεί"
"Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.
Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά.
Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι". [Γ383π.]
.......
"Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά"
"Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό, αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.
Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρι, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει,
να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα. Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους.
Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.
Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άξιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε.
Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέει: “Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις”.
Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας και από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν “ανοίξουνε” στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα. Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίνουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε “πεταμένες”.
Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνουμε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά να μπαίνετε στο βάθος, στην ψυχή της. Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφτείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το πάν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού. Θα γίνει αγία.
Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ΄ τους άλλους κι επιμένουμε σ΄ αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.
Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς
να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της. Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.
Η αγάπη να είναι μόνο εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του. Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Άμα δεχτεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία".
"ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ"
www.nikolaos.6te.net
"Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.
Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά.
Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι". [Γ383π.]
.......
"Με τη σιωπή, την ανοχή και την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά"
"Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε. Με τη στενοχώρια δεν κάνουμε απολύτως τίποτε. Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό. Υπάρχει ένα μυστικό, αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.
Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρι, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει,
να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα. Ή, μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους.
Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.
Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρι του Θεού. Κάτι τέτοιοι γίνονται άξιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε.
Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέει: “Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις”.
Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεσθε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας και από μένα. Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν “ανοίξουνε” στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα. Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίνουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού. Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε “πεταμένες”.
Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνουμε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά να μπαίνετε στο βάθος, στην ψυχή της. Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια, όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. Σκεφτείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό. Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό. Θα κάνει το πάν, για να ελκύσει την χάρι του Θεού. Θα γίνει αγία.
Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί. Στην πραγματικότητα, θέλουμε εμείς να γίνουμε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ΄ τους άλλους κι επιμένουμε σ΄ αυτό. Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.
Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς
να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως, παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της. Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της. Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου. Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.
Η αγάπη να είναι μόνο εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά. Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του. Εδώ είναι το λεπτό σημείο. Άμα δεχτεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία".
"ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ"
www.nikolaos.6te.net