Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του. Με τις προσευχές μας θα κάνουμε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.
Νομίζω δεν είναι ωραίο να επαναλαμβάνουμε τα ίδια και τα ίδια, αλλά μερικές φορές-- όπως στη προκειμένη-- δεν γίνεται διαφορετικά.
Μήπως είπε ο αδελφός Justin, ότι δεν πρέπει να προσευχόμεθα;
Γιατί άραγε δεν δίνουμε λίγο προσοχή να κατανοήσουμε τι γράφει
και σε τι αναφέρεται ο αδελφός;
Σήμερα ο Παρακλητικός Κανόνας ήταν για το καύχημα της Ορθοδοξίας,
τον κανόνα Πίστεως και εικόνα πραότητος, τον Άγιο Νικόλαο.
Ερωτώ : Αυτή η εικόνα πραότητος έκανε προσευχούλα ή έδωσε
χαστούκι και άστραψαν τα "μούτρα" του αιρετικού Άρειου;
Οι Θεοφόροι Άγιοι Πατέρες των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων έκαναν
προσευχούλες για τους αντίχριστους αιρετικούς ή τους εξαπέλυσαν τα αναθέματα;
Ο Μωυσής στην έρημο για τους επαναστάτες Κορέ και Σία έκανε προσευχούλα ή άνοιξε η γη και τους κατάπιε ζωντανούς;
Στη Κύπρο ο Απόστολος Παύλος έκανε προσευχούλα για τον μάγο Ελύμα,
ή τον κτύπησε με τριήμερη τύφλωση, μήπως και συνέλθει;
Πάμπολλα τα παραδείγματα από την Αγία Γραφή, που συνηγορούν στο λεπτό θεολογικό θέμα στο οποίο αναφέρεται ο αδελφός Ιουστίνος.
Δώστε παρακαλώ προσοχή στα γραπτά των αδελφών.
"Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.
Η αγάπη να είναι μόνο εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά.
"ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ
ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ" www.nikolaos.6te.net
Nkope, σου είπα, μη βιάζεσαι. Θα φθάσουμε και στη προσευχή. Μόνο να τελειώσω τα παραδείγματα, ώστε να καταλάβης επιτέλους το αυτονόητον, το οποίο δεν θέλεις να παραδεχθείς, αλλά στο βάθος γνωρίζεις ότι έτσι είναι....
"Γίνου λεπτός", όπως λέγει ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης,και " μην βιάζεις τον άλλο ".
Περιμένω , όπως πάντα, κριτική θεολογικά τεκμηριωμένη επι των γραφέντων και όχι επί των βεβιασμένων συμπερασμάτων...
Προς το παρόν εύχου και για μένα, όχι μόνο για τον Καϊάφα!
28. Μη μισήσεις τον αμαρτωλό γιατί όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τις αμαρτίες μας. Και αν από θείο ζήλο κινείσαι εναντίον του, κλάψε μάλλον για λογαριασμό του. Και γιατί τον μισείς; Τις αμαρτίες του να μισήσεις και να ευχηθείς γιʼ αυτόν, για να γίνεις όμοιος με το Χριστό, ο οποίος δεν αγανακτούσε κατά των αμαρτωλών αλλά προσευχόταν γιʼ αυτούς. Δε βλέπεις πως έκλαψε για την Ιερουσαλήμ; Αλλά και εμάς για πολλά αμαρτήματα μας περιγελά και μας χλευάζει ο διάβολος. Γιατί λοιπόν να μισούμε τον άνθρωπο που ο διάβολος τον περιγελά όπως και εμάς; Και γιατί, άνθρωπέ μου, μισείς τον αμαρτωλό; Μήπως γιατί τάχα δεν είναι δίκαιος όπως εσύ; Και που είναι η δικαιοσύνη σου, αφού δεν έχεις αγάπη; Γιατί δεν έκλαψες γιʼ αυτόν, αλλά τον καταδιώκεις; Μερικοί άνθρωποι εξαιτίας της ανοησίας τους οργίζονται εναντίον των αμαρτωλών, γιατί πιστεύουν ότι έχουν διάκριση να κρίνουν τα έργα τους. (244).
Η ελεημοσύνη του Θεού είναι θαυμαστή
29. Τι θαυμαστή που είναι η ελεημοσύνη του Θεού! Πόσο εκπληκτική είναι η χάρη του Θεού που μας έκτισε! Τι δύναμη μας έδωσε και μας έκρινε ικανούς για όλα! Πόσο άμετρη είναι η καλοσύνη του, που εισάγει την αμαρτωλή μας φύση στην ανάπλαση! Ποιος μπορεί να εξυμνήσει τη δόξα του; Τον παραβάτη των εντολών του και τον βλάσφημο τον ανασταίνει με τη μετάνοια. Τον άνθρωπο που ήταν άμυαλο χώμα τον ανακαινίζει και τον κάνει συνετό και λογικό. Τον διασκορπισμένο και αναίσθητο νου και τις διασκορπισμένες λόγω των αμαρτιών μας αισθήσεις, όλα αυτά, τα κάνει με την αγάπη του λογική φύση, άξια να εννοεί σωστά τα θεία και τα ανθρώπινα. Γιατί αυτός που ζει ακόμη στις αμαρτίες του δεν είναι ικανός να εννοήσει τη χάρη της προσωπικής του ανάστασης. Που είναι, λοιπόν, η κόλαση που θα μας γεμίσει με θλίψη; Και που είναι η κόλαση που μας εκφοβίζει από παντού και υπερνικά την αγάπη του Θεού; Ποια κόλαση και ποια γέεννα του πυρός όταν ο Θεός μας αναστήσει εν δόξη από τον άδη και κάνει τούτο το φθαρτό σώμα μας να ντυθεί την αφθαρσία;
Όσοι έχετε διάκριση, θαυμάστε τα μεγαλεία του Θεού. Ποιος όμως έχει τόσο σοφή και αξιοθαύμαστη διάνοια, που θα μπορέσει να θαυμάσει, όσο αξίζει, τη χάρη του Δημιουργού μας; Η ανταπόδοση των αμετανόητων αμαρτωλών είναι βέβαιη, όμως αντί της δίκαιης ανταπόδοσης ο Κύριος ανταποδίδει την ανάσταση σʼ αυτούς που μετανοούν και, αντί να τιμωρήσει αυτούς που καταπάτησαν το νόμο του, τους ντύνει με την τέλεια δόξα της αφθαρσίας. Αυτή η χάρη, που μας ανασταίνει από την αμαρτία, είναι μεγαλύτερη από εκείνη που μας δόθηκε, όταν από την ανυπαρξία μας έφερε στην κτιστή ύπαρξη. Δόξα στην άμετρή σου χάρη, Κύριε. (244 – 6).
Πως ενεργεί η αληθινή αγάπη
30. Όποιος έχει μνήμη Θεού και τιμά κάθε άνθρωπο, αυτός βρίσκει βοήθεια από κάθε άνθρωπο, που δέχεται μυστικά μέσα του την εντολή του Θεού να βοηθήσει. Όποιος πάλι απολογείται για να σώσει τον αδικούμενο, βρίσκει το Θεό να τον υπερασπίζεται. Όποιος δίνει το χέρι του να βοηθήσει τον πλησίον του, λαμβάνει τη βοήθεια του από το χέρι του Θεού. Όποιος κατηγορεί τον αδελφό του κινούμενος από κακία, βρίσκει το Θεό κατήγορό του. Όποιος διορθώνει τον αδελφό του κρυφά από τους άλλους, γιατρεύει την κακία του. Και όποιος κατηγορεί κάποιον μπροστά στους άλλους, κάνει πιο οδυνηρά τα τραύματά του. Όποιος θεραπεύει κρυφά από τους άλλους τον αδελφό του, κάνει φανερή τη δύναμη της αγάπης του. Ενώ αυτός που τον ντροπιάζει μπροστά στους φίλους του, αποδεικνύει την δύναμη του φθόνου που φωλιάζει μέσα του. Ο φίλος που ελέγχει κρυφά, είναι σοφός γιατρός, ενώ αυτός που γιατρεύει μπροστά στα μάτια των άλλων, στην πραγματικότητα εξευτελίζει τον άρρωστο. Συμπάθεια θα πει να συγχωρείς κάθε σφάλμα του άλλου. Το πονηρό φρόνημα φαίνεται όταν αντιμιλάς στον αμαρτήσαντα. Αυτός που διορθώνει τον άλλον αποβλέποντας πραγματικά στην ψυχική του υγεία, τον διορθώνει με αγάπη, ενώ αυτός που ζητάει να εκδικηθεί, είναι κούφιος από αγάπη. Ο Θεός παιδεύει και διορθώνει τον άνθρωπο με αγάπη, χωρίς εκδίκηση, και ζητάει να γιατρέψει την εικόνα του, χωρίς να κρατάει την οργή του για τις κακίες του ανθρώπου πολύν καιρό. Αυτός ο τρόπος της αγάπης είναι ευθύς και δεν παρεκκλίνει στην εμπαθή εκδίκηση. Ο δίκαιος και σοφός άνθρωπος είναι όμοιος με το Θεό. Γιατί δεν παιδεύει καθόλου το συνάνθρωπό του με εκδικητικότητα για την κακία του, αλλά τον παιδεύει ή για να διορθωθεί ο ίδιος, αν το θελήσει, ή για να φοβηθούν οι άλλοι. Η παιδεία που δεν είναι όπως την περιέγραψα, δεν είναι αληθινή παιδεία. (284 – 5).
"ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ - Από την ασκητική εμπειρία του Αγίου ΙΣΑΑΚ του Σύρου"
Ερμηνευτική απόδοση – επιμέλεια Κωνσταντίνου Χρ. Καρακόλη,
Εκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μου έδωσε η προηγούμενη δημοσίευση του αδελφού nkope με αποσπάσματα από τον μόνιμο σύντροφο του Όσίου Παϊσίου του Αγιορείτου , μεγάλο ορθόδοξο Άγιο και ασκητή Αββά Ισαάκ. Ευχαριστώ τον αδελφό για την προσφορά του αυτή και εύχομαι διαβάζοντας τα παρακάτω, να βρή ως αντίδοσιν, κάτι τι πνευματικά οφέλιμο , όχι βέβαια αντάξιο του Αββά Ισαάκ, αλλά σαν ένα «λεπτόν χήρας» προσφερόμενο με πόνο και αγάπη Χριστού από το πενηχρό κομπόδεμα της ειλικρινούς καρδίας του γράφοντος...
Παράδειγμα 11ον : Το μίσος και η κατάρα των Φαρισαίων
Όπως είναι γνωστό, ποτέ και κανένας στην ιστορία του κόσμου δεν μισήθηκε περισσότερο , από όσο μισήθηκε ο Κύριός μας από τους Φαρισαίους. Και το μίσος αυτό , τόσους αιώνες τώρα, ακόμα συσσωρεύεται και κοχλάζει και ξεσπάει πάνω στους ενδόξους μάρτυρες του Χριστού όλων των εποχών, αλλά κα ιδιαίτερα σε όσους θα έχουν το μέγα προνόμιο να ομολογήσουν τον Κύριον ενώπιον του θηρίου της Αποκαλύψεως, κατά τον «όγδοον αιώνα» της εποχής μας.
Τα σκήπτρα του μίσους αυτού, όπως ξέρουμε όλοι μας- κι ας το κρύβουμε μερικές φορές-, κατέχουν οι κάθε λογής αντίχριστοι ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοποιμένες, που λέγουν μέν ότι είναι χριστιανοί, αλλά στην πραγματικότητα προσκυνούν τον πατέρα του ψεύδους , τον διάβολον.
Όλοι αυτοί είναι πνευματικά έκγονα των Φαρισαίων , των πρώτων δηλαδή τη τάξει αρχιδιδασκάλων της υποκρισίας και του μίσους προς τον Χριστόν. Και είναι βέβαια γεγονός, πως ο αυστηρός έλεγχος και ο ταλανισμός των φαρισαίων από τον Κύριον υπήρξε η αφορμή του αβυσσαλέου μίσους των πρός Αυτόν. Τα θαύματα όμως του Ιησού Χριστού και η θεϊκή Του διδασκαλία ήταν εκείνα που ως αίτιο εγέννησαν και εξέθρεψαν το σατανικό αυτό πάθος τους.
Ήταν δηλαδή για τους Φαρισαίους ανυπόφορο να βλέπουν τους όχλους να ακολουθούν τον Χριστό, να τον ανακηρύσσουν Μεσσία τους και να τους αποστρέφονται σε τέτοιο σημείο, που και ένας τιποτένιος- γιʼ αυτούς- ανθρωπάκος, ο εκ γεννετής τυφλός, να αψηφά την δύναμή τους και να τους χλευάζει, καλή του ώρα, προτρέποντάς τους μάλιστα, να γίνουν μαθητές του Κυρίου!
Γνωρίζουμε καλά, ότι ο Κύριος κατά την διάρκεια της πορείας Του προς το Σωτήριον Πάθος και την ένδοξόν Του Ανάσταση πολλές φορές συνομίλησε με τους Φαρισαίους, συνέφαγε μαζί τους, εποίησε θαύματα ενώπιόν τους, τους εδίδαξε με παραβολές, αλλά και τους έλεγξε και τους ταλάνισε. Όμως οι Φαρισαίοι δεν ήταν πιά «διδακτοί Θεού» , αλλά «τέκνα διαβόλου». «Υμείς εκ του διαβόλου εστέ...» τους είπε ο Κύριος.
Φρικτή πραγματικότητα, αληθινή όμως και βεβαία.
Και βλέπουμε επίσης , ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός έρχεται εν σαρκί στον κόσμο, καταργεί τον διάβολον, τον έχοντα κράτος του θανάτου, θεραπεύει, ανασταίνει ,σταυρώνεται, ανασταίνεται , και όμως αυτοί δεν τον δέχονται, δεν τον πιστεύουν ,τον αρνούνται οριστικά και αμετάκλητα. Και ακολουθούν τα φοβερά «ουαί»...
Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί... όφεις γεννήματα εχιδνών.... ουκ εστε εκ των προβάτων των εμών.... εκ του διαβόλου εστέ....
Φοβεροί αφορισμοί του Κυρίου. Και όμως οι Φαρισαίοι δεν τον φοβούνται. Δεν έχουν «φόβον Κυρίου» οι Φαρισαίοι. Γιατί;
Διότι ζώντες υπό το κράτος του διαβόλου, έχουν μέσα τους άλλον φόβο που ο εχθρός του ανθρώπου ενσπείρει. Δηλαδή τον φόβο του θανάτου.
Ο φόβος αυτός γεννιέται απο την ταύτιση του θελήματός των Φαρισαίων με εκείνο του κοσμοκράτορος του σκότους του αιώνος τούτου. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι κα΄θε λογής Φαρισαίοι όλων των εποχών ,φοβούνται ακριβώς τα ίδια πράγματα με τους Φαρισαίους της εποχής του Χριστού.
Φοβούνται μην χάσουν την πρωτοκαθεδρίαν.
Φοβούνται μην χάσουν τις υποκλίσεις, τα χειροφιλήματα και τα χειροκροτήματα.
Φοβούνται μην χάσουν τον πλούτο απο την κατάβρωσιν των οικιών των χηρών.
Φοβούνται μήπως οι απόκρυφοι διαλογισμοί τους, οι μυστικές προθέσεις τους
και τα σκοτεινά τους έργα βγούν στο φώς.
Φοβούνται δηλαδή το Φώς το αληθινόν, τον Κύριον , μήπως τους πάρη την βασιλείαν και τους καταδικάση για πάντα στη « γέενα του πυρός , τω ητοιμασμένω τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού»!
Ο φόβος αυτός είναι τρομακτικό συναίσθημα για τους Φαρισαίους. Ξεκινάει σαν απειλή, και μετατρέπεται σε λύπη απώλειας των υλικών αγαθών, αλλά και απώλειας της βασιλείας των ουρανών , πράγμα που μέχρι εκείνη την στιγμή θεωρείτο «δικό τους οικόπεδο». Η λύπη αυτή με την σειρά της προκαλεί στην ψυχή πόνο, οργή , φθόνο και μίσος αβυσσαλέο για τον Χριστό. Το μίσος αυτό καταλήγει σε Θεοκτονία.
Θα μπορούσε κανείς εδώ να ρωτήση : γιατί να φθάσουν μέχρι εκεί; Μπροστά τους είχαν τα πάντα , την Αυτοζωή, την Βασιλεία, την Αιωνιότητα, την κατάργηση του θανάτου, την Ανάσταση. Δεν μπορούσαν να επιλέξουν την Ζωή από το θάνατο, την Ελευθερία από την σκλαβιά, την Ευωδία από τον βόρβορο, το Πνεύμα απο τo χώμα;
Η απάντηση είναι δυστυχώς ίδια ανά τους αιώνες. Όχι. Γιατί οι Φαρισασίοι είναι και θα είναι πάντοτε ίδιοι. Υπερήφανοι. Η μακρά τους συνταύτιση με το ακάθαρτο πνεύμα της υπερηφανείας, τους εγκλωβίζει σε μία δαιμονική κατάσταση οιήσεως, από την οποία δεν μπορούν να εξέλθουν.
Η υπερηφάνεια είναι το αίτιο του φόβου των Φαρισαίων. Ο φόβος Θεού όμως είναι η μητέρα που γεννάει την κατά Χριστόν ταπείνωση .
Και όπως λέγει και ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης : « όποιος έχει ταπείνωση, αυτός έχει και την αγάπη». Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει αγάπη Χριστού, αλλά κοσμική, ψεύτικη, συμφεροντολογική, φαρισαϊκή αγάπη, που γεννάει μίσος προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.
Το μίσος αυτό των Φαρισαίων είναι τόσο μεγάλο, που δεν υπάρχει παρόμοιο στην ιστορία.
Ο Πιλάτος τρείς φορές μπήκε και βγήκε στο πραιτώριο και τους ανήγγειλε ότι ο Κύριος είναι αθώος.
Εδειλίασε μπροστά στον ωκεανό του μίσους των Φαρισαίων, βρήκε όμως το κουράγιο να πλύνη τα χέρια του...
«Αθώος ειμί του αίματος του αθώου τούτου»...
«Το αίμα αυτού εφʼ ημάς και επί των τέκνων ημών».
Η κατάρα που δίνουν οι Φαρισαίοι και οι Ιουδαίοι πέφτει επάνω τους για αιώνες τώρα.
Παρʼ όλο που ο Κύριος τους συγχώρησε : «Πάτερ, άφες αυτοίς»...
Γιατί;
Διότι οι Φαρισαίοι δεν θέλουν να συγχωρεθούν .
Κάθε φορά που προσεύχεται κάποιος γιʼαυτούς, υβρίζουν τον Χριστόν.
Αποτέλεσμα η Θεία Χάρις να μην τους βοηθάη. Επομένως και εδώ βλέπουμε , ότι ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑ= ΜΙΣΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ=ΚΑΤΑΡΑ = ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΧΑΡΙΤΟΣ
Ο Ντοστογιέφσκυ, και όχι μόνον, τους κατατάσσει στους «δαιμονιζομένους».
Πότε , ποιός και με ποιές προϋποθέσεις γίνεται προσευχή για τους Φαρισασίους, θα δούμε παρακάτω λίαν προσεχώς...
justin έγραψε:
Κάθε φορά που προσεύχεται κάποιος γιʼαυτούς, υβρίζουν τον Χριστόν.
Η μεγάλη Του αγάπη φανερώθηκε με τη σταυρική Του θυσία η οποία έγινε για να λυτρώσει κάθε αμαρτωλό από τις αμαρτίες του και να του δώσει την άφεση όλων των αμαρτιών του, όσο μεγάλες και αν είναι, αρκεί να μετανοήσει.
Επάνω στον σταυρό, ενώ υπέφερε και όδευε προς το θάνατο, οι Φαρισαίοι και διάφοροι άλλοι οπαδοί τους, τον μυκτήριζαν: «Ουά, ο χαλών τον ναόν και οικοδομών αυτό, αν είσαι υιός του Θεού, κατάβα από του σταυρού».
Όταν είπε «διψώ», του έδωσαν ένα σπόγγο γεμάτο χολή και ξύδι, ο Ιησούς όμως δεν έπαψε να τους αγαπάει και επάνω στο σταυρό έκανε την πιο ωραία προσευχή για τους εχθρούς Του: «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
Mά τί ειναι αυτά πού λές;
Για ποιούς εκανε τήν προσευχή ο Χριστός ;
Για αλλους;
Δέν σού δίνει εδώ το παραδειγμα τι να κανεις και εσυ και ολοι μας;
Πες τα ρε συ stratos γιατί θα τρελαθούμε τελείως.... Μιλάμε συνέχως για αγάπη αλλά έμπρακτα δείχνουμε ότι δεν το κατέχουμε το ζήτημα... Είναι δυνατό να μη δίνεται σε όλους αυτούς η ευκαιρία για μετάνοια? Δηλαδή τους έχουμε καταδικάσει εμείς πριν την κρίση του Θεού? τι γίνεται?
Φίλε Ιουστίνε απ΄ ότι έχω καταλάβει απ΄όλα όσα έχεις γράψει μέχρι τώρα, είναι ότι σου είναι δύσκολο να κατανοήσεις το ότι ο Θεός μας είναι Θεός Αγάπης κι όχι Θεός τιμωρός. Η Αγάπη Του, αποδεδειγμένη στους ανθρώπους με τη σταυρική θυσία του Υιού και Λόγου του Θεού, είναι πάντα διαθέσιμη στον άνθρωπο, όποτε καθαρίσει την καρδιά απ΄τα πάθη για να μπορέσει να τη νοιώσει. Το ίδιο κι η Θεία Χάρις είναι πάντοτε διαθέσιμη στον άνθρωπο, απλά εκείνος δεν ξέρει ή δεν μπορεί να την αξιοποιήσει.
Ο κάθε άνθρωπος αν έλθει λίγο εις εαυτόν και ζητήσει από βάθους καρδίας την βοήθεια της Θείας Χάριτος μπορεί να κάνει θαύματα (να μετακινήσει βουνά είπε ο Κύριος). Επομένως, έτσι όπως έχεις δώσει τον ορισμό της κατάρας, καταραμένοι είναι οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη Χάρι, όχι επειδή τους καταράστηκε κανένας, ο Θεός ή κάποιος άνθρωπος, αλλά επειδή οι ίδιοι επέλεξαν την απομάκρυνση απ΄την Χάρι (=την κατάρα), αντί να επιλέξουν όπως μπορούσαν ν΄αποδεχθούν την πάντα προσφερόμενη σ΄αυτούς Αγάπη του Θεού.
Το θέμα είναι ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί ανά πάσα στιγμή να "έλθει εις εαυτόν" ν΄αποτινάξει την "κατάρα" των παθών και να ζητήσει και πάλι τη βοήθεια της Χάριτος. Άρα κανείς δεν είναι μόνιμα καταραμένος ή καταδικασμένος να στερηθεί τη Χάρι, είναι ζήτημα που ανάγεται στην ελευθερία της βούλησις του ανθρώπου: τη θέλεις τη Χάρι την έχεις, δεν τη θέλεις δεν την έχεις (καταριέσαι ο ίδιος τον εαυτό σου).
justin έγραψε:
Κάθε φορά που προσεύχεται κάποιος γιʼαυτούς, υβρίζουν τον Χριστόν.
Mά τί ειναι αυτά πού λές;
Για ποιούς εκανε τήν προσευχή ο Χριστός ;
Για αλλους;
Δέν σού δίνει εδώ το παραδειγμα τι να κανεις και εσυ και ολοι μας;
Stratos, hold your horses...
Διάβασε παρακάτω ....
"Όταν φωνάζη ένας δαιμονισμένος, την ώρα που του διαβάζουν εξορκισμούς ή οι άλλοι εύχονται γι' αυτόν , άλλοτε η ίδια η ψυχή βασανίζεται και λέει λ.χ στον διάβολο : "φύγε τι κάθεσαι;" και άλλοτε ο διάβολος βρίζει τον άνθρωπο ή τον ιερέα ή βλασφημάει τον Χριστό , την Παναγία , τους Αγίους..."
Λόγοι Αγίου Παϊσίου, Γ΄, σελ. 198.
Ερωτώ : οι Φαρισαίοι είναι ή όχι δαιμονισμένοι;
Ποιές προϋποθέσεις πρέπει να έχη κάποιος για να κάνη προσευχή για έναν δαιμονισμένο , το εδίδαξε ο ίδιος ο Κύριος, με την "άκρα ταπείνωσή " Του.
