dionysisgr έγραψε:Και παλι, εαν ειναι σχιζοφρενης ο Πνευματικος η εχει αλλο προσωπικο-ψυχικο-ψυχολογικο προβλημα, ειμαστε εμεις οι "εμπειροι" σε θεση να το "διαγνωσουμε" και να την κανουμε με ελαφρα πηδηματακια;
Σε όλα όσα είπες προηγουμένως συμφωνώ.
Και στο θέμα ελέγχου των πνευματικών απο ανωτέρους
και στο θέμα της πλήρους εμπιστοσύνης μας στον Θεό.
Κρατάω όμως την παράγραφο που συμφωνούμε (κατά κάποιο τρόπο)
για να συνεχίσω την άποψή μου, την οποία πολύ ευχαρίστως να την αλλάξω
αν κάνω λάθος.
Μπορεί ένας πνευματικός να είναι ψυχή και σώμα υγιής αλλά να αρρωστήσει στην πορεία.
Και αν αρρωστήσει ψυχικά, εμείς μπορεί να είμαστε οι "τυχεροί" που θα επισκεφθούμε για πρώτη φορά έναν πνευματικό, ο οποίος δε θα είναι σε θέση να μας νουθετήσει σωστά.
Έπειτα να διευκρινίσω και κάτι ακόμα:
Όταν λέω να επιλέγουμε πνευματικό δεν εννοώ να το κάνουμε με τον αέρα του κριτή, εγωϊστικά, ούτε συχνά πυκνά.
Ακόμα και το θέμα της επιλογής, θα πρέπει να γίνεται με σύνεση και σεβασμό εκ μέρους του πιστού.
Και τέλος θα σου πω το δικό μου παράδειγμα, όπου ήταν επιλογή όχι εγωϊστική όπως θέλω να πιστεύω.
Την πρώη φορά που εξομολογήθηκα γύρω στα 13, με πήγε η συγχωρεμένη η γιαγιά μου στον δικό της πνευματικό, ο οποίος ήταν νεοδιορισμένος τότε. Μιλάμε δηλ. για έναν ιερέα περίπου 30-33 ετών.
Όταν εξομολογήθηκα, δεν έμεινα ικανοποιημένη.
Μάλιστα, μόλις έφυγα απο εκεί, είπα μέσα μου πως δεν θα ξαναεξομολογηθώ γιατί δεν ένοιωσα καμμία γαλήνη φέυγοντας απο εκεί.
Απο τότε πέρασαν δύο χρόνια περίπου και αποφάσισα να πάω σε κάποιον άλλον, τον οποίον δεν τον ήξερα τον άνθρωπο, πέρα απο ένα "καλημέρα σας". Ούτε μου τον είχε συστήσει κανείς επίσης.
Πήγα.
Κι απο τότε, μέχρι σήμερα, είμαι στον ίδιο άνθρωπο.
Ο οποίος, παμπολλές φορές με έχει νουθετήσει για τα στραβά μου, αλλά το κάνει με τέτοιο τρόπο, που φεύγω απο εκεί πλήρης, γαλήνια και ευγνώμων. Δεν υπήρξε ούτε μία φορά που να μου δημιουργήσει ταραχή και ανησυχία.
Λοιπόν, αυτό ήταν μια επιλογή εκ μέρους μου.
Είδες όμως με τι τρόπο έγινε.
Δεν έγινε ούτε επιπόλαια, ούτε έβαλα τους ιερείς σε μία σειρά λες και θα αγόραζα σακί με πατάτες, εξευτελίζοντας κι εκείνους και τον εαυτό μου και την θρησκεία μου.
Αυτά.
Ελπίζω να εγινα κατανοητή επιτέλους.