Υπακοή στον πνευματικό

[ψυχουλα]

εγω παλι δεν καταλαβα αν πρεπει να κανουμε ή όχι υπακοή στον Πνευματικό μας ακόμη και αν λέει κάτι που δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι σωστό. Χτες ειπαμε ότι αν κάνουμε υπακοή ακόμη και να έχει λαθος ο Πνευματικός το χρεώνεται αυτός, σήμερα ειπώθηκε το αντίθετο. Έχω μπερδευτεί πραγματικά γιατί αν είδατε χθες και το θέμα της αποφυγής της τεκνογονίας, όλοι μας ξέρουμε ότι θεωρείται αμαρτία εμένα πάλι ο Πνευματικός μου μού είπε ότι δεν πειράζει αν την αποφύγω για κάποιο διάστημα, οτι είναι θέμα εμένα και του συζύγου και η Εκκλησία δεν παρεμβαίνει σε θέματα του ζευγαριού. Δεν ξέρω τί να κάνω, έχει λάθος εκείνος, κανω λαθος αν τον ακουσω, μηπως με βολευει που ειπε έτσι και σκέφτομαι οτι αν είναι λάθος το λάθος είναι δικό του οπότε δεν πειράζει ας κάνω ό, τι μου είπε (δε μου αρέσει και αυτό το σκεπτικό είναι πονηρό). Πραγματικά έχω μπερδευτεί! ούτε μπορώ να πω ότι το είπε επειδή είδε καποια ιδιαίτερη κατάσταση σε μένα και μου έδωσε ιδιαίτερο φάρμακο δεν του είπα κάτι το φοβερό απλώς ρώτησα αν είναι λάθος ή όχι. Επιπλέον μου έδωσε την εντύπωση ότι στα περισσότερα θέματα απόφευγε να πει ξεκάθαρα ναι ή όχι σα να φοβόταν μην έρθει και του ζητήσει κανείς το λόγο αργότερα και έπρεπε να πιέζω και να ξανακάνω ερωτήσεις για να πάρω πιο συγκεκριμένη απάντηση.
Να σημειώσω ότι ήταν η πρώτη φορά που εξομολογήθηκα στη ζωή μου, τα είχα γραψει όλα σε ένα χαρτί από πολύ καιρό αλλά δεν έβρισκα ποτέ ευκαιρία να το κάνω, χτες έτυχε να μπορεσω να βγω πρωί από το σπίτι για να πάω κάπου και έτυχε να περάσω εμπρός από μια εκκλησία και είπα ή τωρα ή ποτέ, επειδή είχε κόσμο στην αρχή δείλιασα ρώτησα τον ιερέα μου είπε και τώρα αν θες γίνεται αλλά με έπιασε τρέμουλο και έφυγα, πήγα στη δουλειά που είχα και όταν τέλειωσα ξαναπέρασα από εκεί και λέω δε γίνεται να το αναβάλλεις αιωνίως και μπήκα. Τα λέω αυτά όχι για να σας ζαλίζω αλλά θέλω να πώ ότι το θεώρησα και λίγο σα σημάδι ότι βρέθηκα εκεί ενώ δεν είχα σκοπό.
Το θέμα είναι ότι σε όλη τη διάρκεια της εξομολόγησης ένιωθα ότι είχε το μυαλό του αλλού, στον κόσμο που περνούσε απέξω και προσπαθούσε να με κοιτά για να μην το καταλάβω, σε κάθε θέμα που ανέφερα μου έλεγε ένα κατεβατό γρήγορα γρήγορα σα να το είχε αποστηθίσει, σε καποια θέματα ήταν αοριστος σα να φοβόταν μη τον κατηγορήσει κανείς ότι επεμβαίνει και έπρεπε να πιέσω για συγκεκριμένες απαντήσεις. Ενιωθα ότι βιαζόταν και αγχώθηκα με αποτέλεσμα να ξεχάσω ορισμένα, επίσης ένιωθα ότι ό, τι έλεγα ακόμη και το πιο βαρύ του φαινόταν ασήμαντο, δεν έδειξε αυστηρότητα πουθενά και άρχισα να νιώθω υπερβολική. Παρόλαυτα όταν μου έδωσε την ευχή ένιωσα χαρά δε μπορω να πω ότι δεν ενιωσα τίποτα.
δεν ξέρω αν πρέπει να ξαναπάω στον ίδιο ή να ψάξω για άλλον. Από την άλλη μήπως με έστειλε ο Θεός σε κάποιον τόσο επιεική για δικούς Του λόγους;
συγνώμη για το κατεβατό αλλά έχω μπερδευτεί!

[Byzantine_Spirit]

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, την οποία δε θα την πάρεις ως δεδομένο γιατί είναι προσωπική γνώμη:

Στον Πνευματικό πρέπει να κάνουμε υπακοή.
Ακόμα κι αν αυτά που σου είπε δε σε κάλυψαν.
Το ότι ήταν επιεικής, αυτό βαραίνει εκείνον και όχι εσένα.
Ο Πνευματικός είναι αυτός που φέρνει "το κρίμα" αν σου επιτρέψει κάτι,
ή σε καθοδηγήσει πάνω σε κάτι που δεν είναι επιτρεπτό.
Μια φορά που είχα κάνει κάτι και το συζητούσα με τον Πνευματικό μου,
μου είπε πως κανονικά δε πρέπει να με αφήσει να κοινωνήσω, αλλά επειδή με λυπήθηκε,
μου είπε "έλα να κοινωνήσεις". "Το παίρνω εγώ επάνω μου" είπε. Και εννοούσε την αμαρτία μου ότι παίρνει επάνω του..
Με αυτή του όμως και μόνο τη συμπεριφορά συνετίστηκα, γιατί λέω κρίμα είναι να πληρώνει ο πνευματικός μου, αμαρτίες για τις οποίες δεν ευθύνεται.
Θα ήμουν επίσης της γνώμης, να ψάξεις για έναν ακόμα καλύτερο πνευματικό.
Κι εγώ δεν τον βρήκα αμέσως.
Έφαγα πρώτα την κρυάδα με κάποιους που με αποκαρδίωσαν τελείως με τον τρόπο τους και μετά τον βρήκα. Ή μάλλον βγήκε στο δρόμο μου ο συγκεκριμένος Πάτερ και καλή του ώρα.
Έχει ο Θεός.

[Byzantine_Spirit]

Συγνώμη.
Δεν είχα δεί ότι το θέμα απευθύνεται σαν ερώτηση στον Πάτερα Αντώνιο.
Αν το είχα δεί δε θα απαντούσα πρίν απαντήσει ο ίδιος.
Να με συγχωρείς.
Κι εσύ και ο Πάτερ.

[ψυχουλα]

μη νιώθεις άσχημα, εννοείται ότι όλων οι γνώμες είναι ευπρόσδεκτες!
σε ευχαριστώ για την απάντησή σου μου φαίνεται πολύ σωστή

[theodora]

εγω παλι δεν καταλαβα αν πρεπει να κανουμε ή όχι υπακοή στον Πνευματικό μας ακόμη και αν λέει κάτι που δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι σωστό.............................

Από την άλλη μήπως με έστειλε ο Θεός σε κάποιον τόσο επιεική για δικούς Του λόγους;

Η σχέση με τον πνευματικό μας πατέρα είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ.
Και σε αυτήν την προσωπική σχέση όταν εισχωρήσουν αμφιβολίες και έλλειψη εμπιστοσύνης κάτι δεν πάει καλά. (όπως και στις ανθρώπινες σχέσεις τις προσωπικές μας με τον σύντροφό μας)
Και πάλι όταν περάσει από το μυαλό μας (γιατί δυστυχώς με το μυαλό λειτουργούμε και όχι ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ) πως κάτι μπορεί να μην πηγαίνει καλά, με τον ίδιο τον πνευματικό μας θα πρέπει να το συζητήσουμε και όχι με τρίτα άτομα.(βάζειςφίλη-φίλο-μάνα-πεθερά να σου κρίνει τον σύντροφό σου?)
Όταν δε σε αυτήν την σχέση εισχωρήσουν και «τρίτοι» ίσως και ένα ολόκληρο φόρουμ, τότε παύει να είναι ΜΥΣΤΗΡΙΟ και δεν επιτρέπουμε στην Χάρη του Αγίου Πνεύματος να την επισκιάσει.

Και βεβαίως την απάντηση την γνωρίζεις και την δίνεις πως δηλαδή ο Θεός έχει τους λόγους του που δεν είναι δυνατόν εμείς με τις αισθήσεις μας και την πνευματική μας κατάσταση να τους καταλάβουμε! (άσε που δεν θα μας ωφελούσε και σε κάτι)

[aposal]

εγω παλι δεν καταλαβα αν πρεπει να κανουμε ή όχι υπακοή στον Πνευματικό μας ακόμη και αν λέει κάτι που δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι σωστό. Χτες ειπαμε ότι αν κάνουμε υπακοή ακόμη και να έχει λαθος ο Πνευματικός το χρεώνεται αυτός, σήμερα ειπώθηκε το αντίθετο.

Πότε ειπώθηκε το αντίθετο; Με συγχωρείς, αλλά δεν το πήρα είδηση!

Έχω μπερδευτεί πραγματικά γιατί αν είδατε χθες και το θέμα της αποφυγής της τεκνογονίας, όλοι μας ξέρουμε ότι θεωρείται αμαρτία εμένα πάλι ο Πνευματικός μου μού είπε ότι δεν πειράζει αν την αποφύγω για κάποιο διάστημα, οτι είναι θέμα εμένα και του συζύγου και η Εκκλησία δεν παρεμβαίνει σε θέματα του ζευγαριού. Δεν ξέρω τί να κάνω, έχει λάθος εκείνος, κανω λαθος αν τον ακουσω, μηπως με βολευει που ειπε έτσι και σκέφτομαι οτι αν είναι λάθος το λάθος είναι δικό του οπότε δεν πειράζει ας κάνω ό, τι μου είπε (δε μου αρέσει και αυτό το σκεπτικό είναι πονηρό).

Γιατί μπερδεύεσαι;
Ο Χριστιανός οφείλει να κάνει υπακοή στον πνευματικό του.
Γιατί με την υπακοή αυτή ευαρεστείται ο Κύριός μας!
Γιατί με την υπακοή αυτή ξεκινάει η διαδικασία της ταπείνωσής μας (διότι βγάζουμε το δικό μας θέλω και βάζουμε στη θέση του το δικό του) που είναι η μέγιστη των αρετών!
Δεν έχει καμία σημασία αν αυτό που σου λέει κάποιοι το θεωρούν ως σωστό και κάποιοι άλλοι ως λάθος. Η ωφέλεια δεν έγκειται στο να ακολουθήσεις το σωστό (που είναι τελείως υποκειμενικό), αλλά αυτό που θέλει ο πνευματικός σου. Γιατί στην πρώτη περίπτωση βαδίζει με σύμμαχο την - όποια - ανθρώπινη λογική και στη δεύτερη με σύμμαχο τον Θεό!
Έπειτα μα ποια κριτήρια κρίνεις ότι αυτό που σου λεει ο πνευματικός σου δεν είναι σωστό; Γιατί οι δικές του συμβουλές δεν είναι απαραίτητα επιστημονικές, ή λογικές, αλλά πνευματικές. Έχεις μεγαλύτερη πνευματική ωριμότητα από τον πνευματικό σου, ώστε να είσαι σε θέση να τον κρίνεις; Εδώ ακριβώς είναι που βάζει την ουρά του ο πονηρός. Επειδή ξέρει πολύ καλά ότι αν υπακούς τον πνευματικό σου θα πλησιάσεις τον Θεό και θα σε χάσει από πελάτη του, σου βάζει λογισμούς αμφιβολίας και έλλειψης εμπιστοσύνης προς τον πνευματικό σου, ώστε να μην τον υπακούς. Μην υποκύψεις, σε παρακαλώ!
Και ας μην ξεχνάμε πως, αν απ' όσα μας λέει ο πνευματικός μας, κάνουμε υπακοή μόσο σε όσα εμείς θεωρούμε σωστά, τότε κάνουμε υπακοή στη κρίση μας και όχι στον πνευματικό και καμία ωφέλεια δεν έχουμε, αφού δεν ταπεινωνόμαστε.

[dionysisgr]

Εδω να συμφωνησω απολυτα με την theodora, που εχει απολυτο δικαιο.

Οχι τα πνευματικα μας εδω. Μιλαμε μεχρι ενος σημειου για αυτα που μας ενωνουν δηλαδη την κοινη μας Πιστη, τον Τριαδικο μας Θεο, τους Αγιους μας, την ζωη μας, την πατριδα μας, τα βιωματα μας, την καθημερινοτητα, την μοναξια, τα θεματα που προκυπτουν, ΑΛΛΑ τα πνευματικα μας ΟΧΙ εδω.

Εφοσον βγαζει καποιος τα πνευματικα του σε δημοσια θεα, και περα απο την σχεση του με τον Πνευματικο, τοτε αυτη η σωτηρια σχεση, ειναι νεκρη απο καιρο. Ποναει αλλα αυτη ειναι η αληθεια.

Δεν νομιμοποιουμαστε, οσο και δυσκολη να ειναι η απορια μας, ακομα και θεμα ζωης και θανατου να ειναι, εφοσον εχουμε Πιστη στον Θεο οτι μεσω του Πνευματικου θα δωσει πληροφορια, να το συζηταμε με αλλους, πολυ περισσοτερο δε σε ενα τοπο οπου μπαινουν χιλιαδες ανθρωποι, που γραφουν απο ακρως ωφελιμα πραγματα, μεχρι βαριες και ασυγχωρητες πλανες.

Η εχουμε Πνευματικο, η παμε για πλακα και ερχομαστε αδικα. Επισης το να κρινουμε δημοσια τον Πνευματικο μας και να λεμε οτι μαλλον δεν.. κανει, και θα παμε για αλλον, ε, αυτο δεν νομιζω οτι αξιζει να το σχολιασω γιατι μετα θα λενε καποιοι οτι ειμαι σκληρος και απολυτος και αυστηρος και δεν ξερω και εγω τι αλλο.

Το αφηνω να το κρινει ο καθενας. Εχει απολυτο δικαιο λοιπον η theodora, οχι αυτα εδω. Εχουμε χιλιαδες αλλα θεματα αν συζητησουμε, αλλα οχι τα πνευματικα μας.

Και φυσικα ειναι προσβολη και βλασφημια κατα του Αγιου Πνευματος, η αμφιβολια στο μυστηριο της πνευματικης μας σχεσης με τον Γεροντα μας, πισω απο τον οποιο ειναι ο Ιδιος ο Θεος.

[panosgreece]

ο πμευματικος δεν ειναι

παω και γυμναστιριο τρεις φορες την εβδομαδα ελατε κανει καλο να γυμναζεσαι

αφορα εμας τα βαθη της ψυχης μας ,,,,,,,,,ειναι ο ανθρωπος που μας χτυπησει στην πλατη

την ωρα που μιλαμε στον θεο .

αν μας χτυπα δυνατα η χαλαρα δεν θα το κρινουμε εμεις

[ψυχουλα]

εγω παλι δεν καταλαβα αν πρεπει να κανουμε ή όχι υπακοή στον Πνευματικό μας ακόμη και αν λέει κάτι που δεν είμαστε σίγουροι ότι είναι σωστό. Χτες ειπαμε ότι αν κάνουμε υπακοή ακόμη και να έχει λαθος ο Πνευματικός το χρεώνεται αυτός, σήμερα ειπώθηκε το αντίθετο.

Πότε ειπώθηκε το αντίθετο; Με συγχωρείς, αλλά δεν το πήρα είδηση!

Σήμερα στο θέμα της ελεύθερης βούλησης ο Ιοnas έγραψε "Στον Πνευματικό μας πρέπει να κάνουμε υπακοή γιατί εμείς τον διαλέξαμε για να ταπεινωνόμαστε και να ασκούμαστε στην αρετή. Για τις αμαρτίες μας θα δώσουμε λόγο και ο Πνευματικός για τις δικές του. Αν ένας πνευματικός μας οδηγεί σε λάθος δρόμο πρέπει να τον αλλάξουμε. Σε καμία περίπτωση η υπακοή δεν μας απαλλάσει από τυχών αμαρτήματα που θα κάνουμε ένεκα της υπακοής . Είμαστε λογικά πρόβατα του Κυρίου και όχι χαζοπρόβατα"

ευχαριστώ aposal για την απάντηση, νομιζω οτι ξεμπερδεύτηκα και δε θα χρειαστεί να ενοχλήσω ξανά με τέτοιου είδους απορίες.

[vasilikirimp]

Εγώ θα μιλήσω απο προσωπική άποψη - όταν ξεκίνησα και ενοιωσα την αναγκη να εξομολογηθώ πηγα σε διαφορους πνευματικούς δε βρηκα αναπαυση σε κανεναν.

Η ψυχη μου παρόλο που ξαλάφρωνε γιατι εβγαζε αυτα που τη βαραιναν και ομως υπηρχε μια κρυφη ανησυχια μεσα - κατι που δε με εκανε να νοιωθω ότι "ναι" ειμαι πραγματικα ξαλαφρωμένη.

Περιπλανήθηκα αρκετά μεχρι που βρηκα το πνευματικο που απο τη πρωτη ματια ανοιξαν ολα απο μονα τους.

Ψυχουλα σε καταλαβαίνω γιατι δεν ειναι ευκολο - όσο και αν ακουγεται απλό.