Ένα γράμμα στο παιδί μου.....

[grigoria-ka]

αγαπημενο μου παιδι.....
την ημερα που θα προσεξεις οτι γερασα κι αυτο φοβαμαι οτι δε θα αργηση να γινει,κανε υπομονη κ προσπαθησε να καταλαβεις...μπορει τα χρονια μου να περασαν...μπορει οι ρυτιδες να χαραξαν το προσωπο μου...ομως ουτε η καρδια μου εχασε την τρυφεροτητα της,ουτε τα ματια μου την καλοσυνη τους!απο την πρωτη στιγμη που ημουν διπλα σου κ με ανειπωτη λαχταρα περιμενα τον ερχομο σου!!!κ οταν το θαυμα εγινε,απο την ευτυχια μου ανοιξαν οι ουρανοι κ η χαρα μου ηταν απεριγραπτη!στα χρονια που περασαν,ημουν διπλα σου με την αγαπη που σου αξιζε κ την τρυφεροτητα που χρειαζοσουν.ομως,ο χρονος ειναι αδυσωπιτος,κ οι αλλαγες επανω μας ειναι ορατες!γι αυτο αν καποια φορα λερωθω την ωρα που τρωω,η εαν δυσκολευομαι να ντυθω,δειξε κατανοηση...θυμησου,με ποση υπομονη ξοδευα ωρες ατελειωτες να σε βοηθησω!οταν μιλαμε,εαν επαναλαβω τα ιδια πραγματα δυο κ τρεις φορες,μη με παρεξηγεις...ακουσε με...οταν ησουν μικρο παιδι,επρεπε να σου λεω πολλες φορες την ιδια ιστορια,μεχρι να σε παρει ο υπνος!οταν δε θελω να κανω ντους,μη θυμωνεις...θυμησου τις χιλιαδες δικαιολογιες που εβρισκες,προκειμενου να με πεισεις,να μη σε λουσω...οταν διαπιστωνεις την αγνοια μου πανω στην τεχνολογια,δωσε μου τον απαραιτητο χρονο να προσαρμοστω κ μην με κοιτας με ενα περιπαιχτικο χαμογελο...οταν συζηταμε κ ξεχναω κατι,δωσε μου το χρονο να το θυμηθω,εαν δεν μπορω,μην εκενευριζεσαι...το πιο σημαντικο δεν ειναι η ιδια η συζητηση,αλλα, η χαρα,να ειμαστε μαζι για να συζηταμε.σου διδαξα τοσα πολα πραγματα!να τρως σωστα...να ντυνεσαι σωστα...να αντιμετοπιζεις τη ζωη με θαρρος...οταν δε θελω να φαω,μη με πιεζεις...ξερω πολυ καλα ποτε πρεπει κ ποσο,κ οταν τα κουρασμενα ποδια μου,δεν μου επιτρεπουν να περπατησω μη στεναχωριεσαι!φυσηκο ειναι!εσυ,δωσε μου το χερι σου να κρατηθω,το ιδιο εκανα κ με εσενα οταν εκανες τα πρωτα σου βηματα...το ξερω η ηλικια μου δε μου επιτρεπει να ειμαι τοσο δραστηριος οσο θα ηθελα...ως τοσο,τα καταφερνω να επειβιωνω.καποια μερα θα καταλαβεις τι εννοω...καποια μερα θα καταλαβεις,οτι παρα τα λαθη μου παντα ηθελα το καλυτερο για σενα κ προσπαθησα,με ολες μου τις δυναμεις,να ετοιμασω το δρομο σου!δεν πρεπει να αισθανεσαι λυπημενο,επειδη εισαι αναγκασμενο να με βλεπεις διπλα σου.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.η σοφια μου,σου ειναι απαραιτητη.δωσε μου το χερι σου κ βοηθησε με να τελειωσω το δρομο μου,με υπομονη,αγαπη κ ειρηνη.κ εγω,θα σου το ξεπληρωσω με ενα χαμογελο κ με την απεραντη αγαπη που εχω μεσα μου ΓΙΑ ΣΕΝΑ......