Αληθεύει...(οι ψυχές από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή)

[grigoria-ka]

να ρωτησω κ κατι αλλο?εχω ακουσει οτι μετα το πασχα κ μεχρι την πεντηκοστη η ψυχες που ειναι στην κολαση αυτεσ τις ημερες πανε στον παραδεισσο.

[filotas]

Όχι. Ο Χριστός λέει σαφώς στην παραβολή "του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου" (Λουκ. 16, 19-31), ότι μεταξύ Παραδείσου και Κόλασης υπάρχει χάος κι όσοι βρίσκονται στη μια πλευρά δεν μπορούν να μεταβούν στην άλλη.

Όποιος πάει στον Παράδεισο μένει για πάντα στον Παράδεισο, κι όποιος πάει στην Κόλαση έχει μια απειροελάχιστη ελπίδα να σωθεί στην Τελική κρίση, όμως η συντριπτική πλειοψηφία θα μείνει για πάντα εκεί.

[srev]

Θα πρότεινα να αποφεύγουμε να χρησιμοποιούμε την κόλαση και το παράδεισο καθώς και τις σχετικές με την αμαρτία καταστάσης με τόσο "Παππικό" τρόπο. Δεν μας στέλνει κάποιος με το ζόρι, σαν αστυνομικός, στην κόλαση, ούτε υπάρχει κάποιος χώρος απαλλοτριωμένος για την κόλαση- ούτε το προπατορικό αμάρτημα είναι αμάρτημά μας και ενοχή του τιμωρού Θεού. Αν αντιληφθούμε Ορθόδοξα τί είναι κόλαση και παράδεισος ερωτήσεις όπως του συγκεκριμένου θέματος παύουν να έχουν εν πολλοίς νόημα.

Σπύρος.

[theodosis79]

Οχι βρε παιδιά, άλλο ρώτησε η Γρηγορία. Ρώτησε αν αληθεύει αυτό που λένε κάποιοι, ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων απο το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή είναι ελεύθερες να κινούνται και να μεταβαίνουν όπου θέλουν. Είναι ορθόδοξη μία τέτοια παραδοχή?

[filotas]

Θεοδόση κατάλαβα πολύ καλά το ερώτημα της Γρηγορίας και σ' αυτό απάντησα.

Σπύρο δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις. Εγώ ανέφερα συγκεκριμένο ευαγγελικό χωρίο. Και το ερμήνευσα κατά δύναμην. Έχεις κάποιες αντιρρήσεις στην ερμηνεία;

[srev]

Όχι απαραίτητα, Νίκο. Αφορμή πήρα από το ερώτημα, ότι είναι μερικές φορές γλιστερό το έδαφος όταν αναφερόμαστε στις έννοιες αυτές και μπορεί να μπλεχτεί κάποιος σε παρανοήσεις και δικανικές απορίες. Αν τα ευαγγελικά κείμενα αναφέρονται σε κόλαση, παράδεισο και τιμωρία είναι σαφώς διατυπωμένα με μη ορθολογικό και νομικιστικό τρόπο και πνεύμα. Δεν υπονοώ ότι οπωσδήποτε είχες πρόθεση ή παρανόησες προσωπικά.

Σπύρος.

[aposal]

Η ψυχή, αμέσως μετά τον αποχωρισμός της από το σώμα, μεταβαίνει προς τον Κύριο, συνοδευόμενη από τον φύλακα-άγγελό της. Στην πορεία αυτή περνάει από τα τελώνια, όπου γίνεται μια πρώτη μερική κρίση και εν συνεχεία πηγαίνει σε μία κατάσταση, όπου προγεύεται την κόλαση, ή τον παράδεισο, ανάλογα με το αποτέλεσμα της κρίσης.
Όπως πολύ σωστά είπε ο Νίκος (filotas) η ψυχή μπορεί να μετακινηθεί μόνον μετά την δεύτερη και οριστική κρίση.