Η αληθινή Εκκλησία.

[avvas]

Πάσα η φαινομένη της εκκλησίας του Θεού οικονομία γέγονε διά την ζώσαν και νοεράν ουσίαν της ψυχής της λογικής της κατ' εικόνα Θεού ποιηθείσης, ήτις εστίν η ζώσα και αληθινή Θεού εκκλησία. Καί διά τούτο τοίς ομοίοις ονόμασιν ετιμήθη τα άλογα και άψυχα και σωματικά των λογικών και ζώντων και επουρανίων, ίνα διά της σκιάς οδεύσασα η νηπία ψυχή επί την αλήθειαν καταντήση. Εκκλησία γάρ Χριστού και ναός Θεού και θυσιαστήριον αληθινόν και θυσία ζώσα ό του Θεού άνθρωπος τυγχάνει, δι ού και τα σωματικά αγιαζόμενα την επίκλησιν των ουρανίων έλαχεν. Ώσπερ γάρ η του νόμου λατρεία και διαγωγή σκιά ήν της νύν εκκλησίας του Χριστού, ούτως και η νύν ορωμένη εκκλησία σκιά εστί του ένδον ανθρώπου του λογικού και αληθινού. ιδού γάρ πάσα η φαινομένη οικονομία και διακονία των μυστηρίων της εκκλησίας παρέρχεται εν τη συντελεία και μένει η λογική και νοερά ουσία του έσω ανθρώπου, εις ήν πάσα η οικονομία και η διακονία των μυστηρίων των επουρανίων της του Θεού εκκλησίας εν δυνάμει Πνεύματος αγίου επιτελεσθήναι οφείλει, ίνα αληθώς ναός άγιος Θεού και εκκλησία Χριστού διά της ζώσης του πνεύματος ενεργείας καταρτισθείσα ζωής αιωνίου κληρονόμος γένηται. Διά ταύτην την αιτίαν πολλοί των νηπιαζόντων τη γνώσει της αληθείας αντίκεινται ημίν, ως εξαλλάσσουσιν αλλοτρίως των οικείων γραφών (διά την των ονομάτων ομοιότητα και δικαιώματα και λατρείας) οίτινες εις την πρόσκαιρον οικονομίαν εμπληροφορούμενοι και δικαιώμασι σαρκός μόνον πεποιθότες της κατά τόν λογικόν έσω άνθρωπον ερεύνης και ανακαινισμού ψυχής αμελήσαντες καί καινής κτίσεως νοός μή λαβόντες δι' άγνοιαν ημάς διαβάλλουσιν. Η γάρ φιλαλήθης ψυχή την ρίζαν αυτήν των πραγμάτων ερευνά, ούκ επιπολαίως τον Χριστιανισμόν είναι νομίζουσα ουδέ τύποις εξωτέροις δικαιωμάτων και λατρειών εναπομείνουσα, αλλ' εν δυνάμει Πνεύματος αγίου κατά τον έσω άνθρωπον την πληροφορίαν λαβείν πιστώς εκδέχεται· όπερ εστίν ο αληθινος Χριστιανός. Ενέργεια γάρ ζώσα Πνεύματος αγίου εν ζώσαις καρδίαις παρά Θεού ζητείται, ότι πάντα τα φαινόμενα και πάσα οικονομία παρέρχεται, ζώσαι δε καρδίαι εν πνεύματι διαμένουσι.

«..ζώσαι δε καρδίαι εν πνεύματι διαμένουσι».

Μακάριος ο Μέγας.

[avvas]

Εκείνος που γυμνάζει τον νού του, ετοιμαζόμενος πρός ιερούς και πνευματικούς αγώνες
καί αποδιώκει τους εμπαθείς λογισμούς, αυτός έχει την θέση του ιεροδιακόνου.

Εκείνος δε που φωτίζει τόν νού του στήν γνώση των όντων και έτσι εξαφανίζει
από την ψυχή του την ψευδώνυμη γνώση, αυτός έχει την θέση του ιερέως.

Εκείνος πάλι που τελειοποιεί τόν νού του με τό άγιο μύρο της γνώσεως
και προσκυνήσεως της Αγίας Τριάδος, αυτός επέχει θέση Επισκόπου.

Μοναχός είναι εκείνος που απέσπασε τόν νού του από τα υλικά πράγματα
και παραμένει πλησίον του Θεού δι' εγκρατείας, αγάπης, ψαλμωδίας και προσευχής.

Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.
Τα 400 κεφάλαια περί αγάπης και ερμηνεία εις το Πάτερ ημών.
Εκδόσεις Σπηλιώτη
Εκατοντάς δευτέρα, σελ. 57 κεφ 21 καί σελ. 66 κεφ. 34

[avvas]

ΕΠΙΣΤΑΣΘΕ ἄρα ποίαν λέγει ζητεῖν ἡμᾶς βασιλείαν;
Τήν ἐν τῷ ὕψει τῶν οὐρανῶν, τήν μέλλουσαν μετά τήν ἀνάστασιν ἔσεσθαι ἤ,
ὥς πού ποτε οὖσαν μακράν, ταύτην λέγει ζητεῖν ἡμᾶς; Οὐδαμῶς.
Ὁποίαν δέ ἄρα ζητεῖν ἐγκελεύεται;
Πρόσεχε ἀκριβῶς ὁποία τίς ἐστιν ἡ ζητεῖσθαι ὀφείλουσα παρ᾿ ἡμῶν βασιλεία.
Ὁ Θεός, κτίστης ὤν καί δημιουργός τῶν ἁπάντων, ἀεί πάντων ἐπουρανίων βασιλεύει
καί ἐπιγείων καί καταχθονίων· ἀλλά καί τῶν μήπω γεγονότων ὡς ἤδη γεγονότων ἐν αὐτῷ
αὐτός βασιλεύει, ὅτι δι᾿ αὐτοῦ γενήσονται καί εἴ τι δ᾿ἄν μετά ταῦτα γενήσεσθαι μέλλει,
βασιλεύει δέ οὐχ ἤκιστα καί ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον ἡμῶν ἐν δικαιοσύνῃ καί γνώσει καί ἀληθείᾳ.
Ταύτην τοιγαροῦν λέγει ζητεῖν τήν βασιλείαν ἡμᾶς, ἵνα καθώς “ἐβασίλευσεν ὁ Θεός ἐπί τά ἔθνη”,
ὡς γέγραπται, βασιλεύσῃ καί ἐφ᾿ ἡμῖν, ἐπειδή ἐξ ἐθνῶν ἐσμεν. Βασιλεύσει δέ πῶς;
Ὡς ἐπί ὀχήματός τινος ἐφ᾿ ἡμᾶς ἐποχούμενος καί ὡς ἡνίας τά θελήματα κρατῶν
ἐν τῇ χειρί αὐτοῦ τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, ὅς καί ἄξει ἐν οἷς ἄν βούληται ἡμᾶς εὐηνίους
εὑρών καί εἰς τό ἐκείνου θέλημα οἷα δή ἵπποις χρήσεται ἡμῶν τοῖς θελήμασιν,
ὑπείκουσι προθύμως ταῖς αὐτοῦ νομοθεσίαις καί ἐντολαῖς.
Οὕτω δή βασιλεύει Θεός ἐν οἷς οὐδέποτε ἐβασίλευσε,
καθαιρομένοις διά δακρύων καί μετανοίας
καί τελειουμένοις διά σοφίας καί γνώσεως τῆς τοῦ Πνεύματος.
Οὕτω καί Χερουβίμ οἱ ἄνθρωποι γίνονται, τόν ἐπί πάντων Θεόν
ἐπί τοῦ νώτου τῶν ψυχῶν αὐτῶν ἐν τῷδε τῷ κόσμῳ ἐπιφερόμενοι.
Τίς οὖν ἐπί τοσοῦτον ἄφρων καί ἀναίσθητος ὅς πρό τοῦ τήν δόξαν ταύτην
καί ἰδεῖν καί παθεῖν ἀρχῆς ἤ δόξης ἤ πλούτου ἐπιθυμήσει;
Μᾶλλον δέ τίς οὕτως ἀπονενοημένος καί ἄθλιος, ὅς μείζονα τῆς τοῦ Θεοῦ βασιλείας
καί δόξης ἄλλην εἶναι δόξαν ἤ βασιλείαν ἤ πλοῦτον ἤ τιμήν ἤ ἀρχήν ἤ τρυφήν,
ἤ τι τῶν λεγομένων ἄλλων καί νομιζομένων καλῶν ἐπί γῆς ἤ ἐν οὐρανῷ, ὑποπτεύσει,
ἵνα καί ἐκεῖνα ἀντί ταύτης ἐκλέξηται;
Ὄντως οὐκ ἔστι ταύτης ἕτερον οὐδέν ἐφετώτερον τοῖς γε νοῦν ἔχουσι.

Αγίου Συμεών του νέου Θεολόγου

[avvas]

ΟΤΑΝ ἀκούσῃς, ὅτι ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐρρύσατο τὰς ψυχὰς ἐκ τοῦ ᾅδου καὶ τοῦ σκότους καὶ ὅτι κατῆλθεν εἰς τὸν ᾅδην ὁ Κύριος καὶ ἐποίησεν ἔνδοξον ἔργον, μὴ μακρὰν ἀπὸ τῆς ψυχῆς σου τὰ πράγματα ταῦτα εἶναι νομίσῃς. Ὁ γὰρ ἄνθρωπός ἐστι χωρητικὸς καὶ δεκτικὸς τοῦ πονηροῦ· κατέχει γὰρ ὁ θάνατος τὰς ψυχὰς τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἐντὸς τοῦ σκότους εἰσὶν οἱ λογισμοὶ τῆς ψυχῆς ἐγκεκλεισμένοι. Καὶ ὅταν ἀκούσῃς περὶ μνημείων, μὴ τὰ φαινόμενα λογίσῃ μόνον· μνημεῖον γὰρ καὶ τάφος ἡ καρδία σοῦ ἐστιν. Ὅταν γὰρ ὁ ἄρχων τῆς κακίας καὶ οἱ ἄγγελοι αὐτοῦ ἐκεῖ ἐμφωλεύωσι καὶ ὅταν τὰς τρίβους καὶ τὰς διόδους ἐκεῖ ποιῶνται, ὅπου ἐμπεριπατοῦσιν αἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ εἰς τὸν νοῦν σου καὶ εἰς τοὺς λογισμούς σου, -οὐχὶ ᾅδης καὶ τάφος καὶ μνημεῖον καὶ νεκρὸς εἶ τῷ Θεῷ; Ἐκεῖ γὰρ ὁ σατανᾶς ἀργύριον ἀδόκιμον ἐχάραξεν, ἐν τῇ ψυχῇ ταύτῃ ἔσπειρε σπέρματα πικρίας, ἐζύμωται ζύμῃ παλαιᾷ, βρύει ἐκεῖ πηγὴ βορβόρου. Ἔρχεται οὖν ὁ Κύριος εἰς τὰς ἐπιζητούσας αὐτὸν ψυχάς, εἰς τὸ βάθος τοῦ ᾅδου τῆς καρδίας, κἀκεῖ προστάσσει τῷ θανάτῳ λέγων· «ἔκβαλε τὰς ἐγκεκλεισμένας ψυχὰς τὰς ἐμὲ ἐπιζητούσας, ἃς κατέχεις βιαίως». Διαρρήσσει οὖν τοὺς βαρεῖς λίθους τοὺς ἐπικειμένους τῇ ψυχῇ, ἀνοίγει τὰ μνημεῖα, ἀνιστᾷ τὸν ἀληθινὸν νεκρόν, ἐκβάλλει ἐκ τῆς σκοτεινῆς φυλακῆς τὴν ἐγκεκλεισμένην ψυχήν.
Μακάριος ο Μέγας