η κυρια Σοφια

[irida]

Ζουσε μονη της η κ. Σοφια, η ελεημον. Κι ολο εδινε κι εδινε και ελεουσε και ποτε δεν αδιαζε. Κοινωνικη λειτουργος σε δημοσια υπηρεσια στην Αθηνα, ειχε πολλες ευκαιριες για της αγαπης της τα εργα, που ηταν η χαρα της, η αναπνοη της. Εβρισκε χρονο να πεταγεται ποτε στην αρρωστη γειτονισσα, ποτε για αλλες εξυπηρετησεις, ποτε σε εργα ιεραποστολικα. Φλογα η αγαπη της για το Θεο. Κι ας βαρυνε απ τα χρονια, κι ας κυρτωσε η πλατη της απ τις αρρωστιες. Το εφαπαξ το χρωσταγε, σ Εκεινον. εχει ο Θεος για μενα ελεγε. Δεν ειμαι μονη μου, ειναι διπλα μου ο Θεος. Δεν μου φτανει ο χρονος για δουλειες, για προσευχη. Ενα φθινοπωρινο πρωινο παει στην τραπεζα να παρει 3000ευρω για τις αναγκες των πτωχων της. Ασφαλισε τα χρηματα στο τσαντακι της, και γυρισε σπιτι της. Μα Θεε μου... παγωσε η καρδια της. Κοκαλωσαν τα δαχτυλα της καθως μαται ψαχουλευαν για τα χρηματα που δεν ηταν εκει. Κοπηκε η αναπνοη. Τα γονατα λυγισαν και η καρδια φτερουγησε. μΜα δεν τα χανει! Κυριε μου, Εσυ ξερεις, Δικα σου ειναι. Ξανα βγκε στους δρομους, εψαχνε, ρωταγε. δεν ειχε δει κανεις τιποτα. Γυρισε παλι σπιτι. Δεν ειχε πιει δυο γουλιες νερο και χτυπησε το τηλεφωνο. Ο κ Γιωργης ο τυροπιτας:εχασες τιποτα κ Σοφια; : Πηγε τον βρηκε η κ. Σοφια χαρουμενη, τον ευχαριστησε.Κι αφου του δινει τα δικαια '' βρετικα'' του φευγει με φτερα στα πονεμενα της ποδια. Δοξολογουσε κι ευχαριστουσε τον Κυριο της που της επεστρεψε τα ''δανεικα'' της. Της τα χρωστουσε αφου '' δανειζει Θεω ο ελεων πτωχον''. [ Η Δρασις μας]