Η μεγαλη χαρα

[irida]

Την ΙΕ΄ του μηνα Φεβρουαριου μνημη του αποστολου Ονησιμου. Δουλος και φυγας ηταν! Για καιρο τον βασανιζε η τραγικη φωνη: "Εκλεψες! Αδικησες τον κυριο σου! Και τωρα; Τι θα γινεις; Σημαδεμενος, λες, θα κρυβεσαι απο τους ανθρωπους, απ τον εαυτο σου..." Τριγυριζωντας στη Ρωμη εδω κι εκει, εφτασε σχεδον στην απελπισια... Πως αλλαξαν ολα τοσο ξαφνικα; Ποιο χερι τον αρπαξε κι αλλαξε τοσο ριζικα την ζωη οτυ; Ηταν το παντοδυναμο χερι Αυτου, που κανενα πλασμα Του δεν θελει να χαθει. Εκεινο το Θεικο χερι, τον αποθεσε στα στοργικα χερια ενος φυλακισμενου. Ενος φυλακισμενου αθωου, φυλακισμενου ελευθερου, φυλακισμενου που λευτερωσε την ψυχη του δουλου του παραδινοντας την στον Κυριο τους, τον Χριστο. Τον δουλο τον ελεγαν Ονησιμο. Τον ανθρωπο του Θεου, που τον ξαναφερε στην ζωη, τον ελεγαν Παυλο, αποστολο του Χριστου! Τωρα δεν ειχε τιποτα να φοβαται. Μια μεγαλη χαρα, η πιο μεγαλη χαρα, ειχε γεμισει την ψυχη του. Οταν σ εχει πληγωσει το λαθος σου, οταν τρεμει η γη κατω απ τα ποδια σου γιατι δεν πορευτηκες σωστα, αποζητας ενα ζεστο βλεμα, μια μεγαλη καρδια, εναν ελπιδοφορο λογο. Εναν ανθρωπο ζητας, που να μπορει να ξεπερασει το σημερα και να μπορει να ελπιζει, γεματος αγαπη, το καλυτερο για τη συνεχεια της πορειας σου. Να μη σε πληγωσει δειχνοντας με το δαχτυλο τη σκιερη μερια της ζωης σου, αλλα να ποναει κι αυτος μαζι σου, σα να φταιξε εκεινος. Βεβαιος να ειναι πως,αφου πηρες την αποφαση της αλλαγης, δεν θ αρνηθεις τον εαυτο σου. Εκει που αλλοι θα ξεσκεπαζουν απονα το τραυμα σου, αυτος, σαν μανα, να το σκεπαζει. Οχι για να το κρυψει η να το αμνηστευσει, αλλα για να συντρεξει στη θεραπεια με την αγαπη και την προσευχη του. Και οταν η λυπη, ο φοβος, η δειλια, πανε να καταλαβουν τη ψυχη σου, να χει την δυναμη να σου δειχνει τον νικητη Χριστο με τ απλωμενα χερια στο Σταυρο Του. Οταν βρεις ενα τετοιο ανθρωπο, ξερεις πως ο Θεος εχει μιμητες Του! Ξερεις πως σου δειξαν στην πραξη το δρομο της αγαπης για τους αδελφους σου. Ξερεις πως ο Θεος σου χαρισε μια μεγαλη χαρα στη δυσκολη ζωη αυτης της γης! {Η Δρασις μας}