Ποια και πόσα είναι τα ιδρύματα της Εκκλησίας;

[Domna]

Ποια και πόσα είναι τα ιδρύματα της Εκκλησίας;
Χρειάζεται η Εκκλησία περιουσία;
Μπορεί να γίνει δήμευση της περιουσίας της;
Γιατί το κράτος δεν θέλει να έχει μεγάλη περιουσία η Εκκλησία;

Πήραμε τηλέφωνο στο Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας και ρωτήσαμε ποιος υπεύθυνος φορέας μπορεί να μας απαντήσει πόσα και ποια φιλανθρωπικά ιδρύματα έχει υπό την αιγίδα του το κράτος. Η απάντηση; “Δεν γνωρίζουμε”. Ψάξαμε στο διαδίκτυο, κάτι βρήκαμε αλλά χαθήκαμε τελείως... Γνωρίζουμε ότι κάποια ιδρύματα έχει το κράτος, όχι πολλά βέβαια, αλλά αν τα βρείτε οργανωμένα, στείλτε μας στο mail του περιοδικού μας esy@freemonks.gr για να ενημερώσουμε κι εσάς.

1. Ποια τα ιδρύματα της Εκκλησίας;
α. Ενδεικτικώς αναφέρουμε στο σύνολο τα Φιλανθρωπικά Ιδρύματα και οι κοινωνικές δραστηριότητες που λειτουργούνται και συντηρούνται από την Εκκλησία της Ελλάδος, τις Ιερές Μητροπόλεις, τις Ιερές Μονές και τις Ενορίες:

20 Βρεφονηπιακοί - Παιδικοί Σταθμοί.
84 Γηροκομεία - Στέγες Γερόντων.
13 Θεραπευτήρια χρονίως πασχόντων.
30 Διάφορα Ιδρύματα.
8 Ιδρύματα για Άτομα με ειδικές ανάγκες.
54 Κατασκηνωτικά Κέντρα.
33 Ιδρύματα Νεότητος.
10 Νοσοκομεία - Ιατρεία.
6 Ξενώνες.
36 Οικοτροφεία - Ορφανοτροφεία.
195 Συσσίτια - Τράπεζες Αγάπης.
44 Σχολές Αγιογραφίας.
136 Σχολές Βυζαντινής και Ευρωπαϊκής Μουσικής.
47 Διάφορες Σχολές.
35 Τράπεζες Αίματος.
1 Οίκος Τυφλών.
13 Φοιτητικές Εστίες.
7 Ιδρύματα Ψυχικής Υγείας.

Η Εκκλησία της Ελλάδος είναι ο μεγαλύτερος φιλανθρωπικός φορέας της Ελληνικής κοινωνίας.

β. Εκτός συνόρων, το Οικουμενικό Πατριαρχείο διατηρεί μεγάλο Νοσοκομείο (Μπαλουκλή) με όλες τις κλινικές, γιατρούς, διοικητικό και νοσηλευτικό προσωπικό, φάρμακα και μηχανήματα. Μεριμνά για συσσίτια απόρων, ανακαινίζει ναούς, πληρώνει υπαλλήλους στο Γηροκομείο (150 ηλικιωμένοι) και στο Φρενοκομείο (60 τρόφιμοι). Διατηρεί κολοσσιαία σχολεία, ιδρύματα ακόμα και στο εξωτερικό. Βοηθάει (εν κρυπτώ) αδυνάτους, ανήμπορους, διωκόμενους, κρυπτοχριστιανούς. «Λαδώνει» για να υπάρχει! Ας ψάξουν οι άνθρωποι του κίτρινου τύπου να δουν τι έργο έχει να επιδείξει π.χ. η Μητρόπολη Χονγκ - Κονγκ και Άπω Ανατολής σε 23 χώρες!

Η Εκκλησία έχει προσφέρει πολλά ιδίως στο Ελληνικό κράτος και εάν κατά καιρούς σε κάποιες περιπτώσεις διαφαίνεται ότι αδικείται σκανδαλωδώς το κράτος ας μην ισοπεδώνονται τα πάντα απ’ τους «καλοθελητές». Μην ξεχνάμε ότι και το σώμα του Χριστού είχε κάποια στιγμή πληγές και αίματα από μαστιγώσεις, καρφιά, λόγχη! Ας αναλογιστούμε ότι υπάρχουν Μητροπόλεις άπορες (π.χ. Κυθήρων), ενορίες με πολλά έξοδα, και Μονές που ζουν 50 ή και πλέον των 100 μοναχών, με φιλοξενούμενους προσκυνητές (300.000 ετησίως στο Άγιο Όρος), κάνοντας ταυτοχρόνως ιεραποστολή, φιλανθρωπικό έργο κ.α. που δεν αναφέρονται στα κανάλια και τις φυλλάδες.

Ο Γέρων Παίσιος έλεγε: «Στα Μοναστήρια του Αγίου Όρους άφηναν περιουσίες, για να τρώει ψωμί ο κόσμος επειδή δεν υπήρχαν γηροκομεία, ορφανοτροφεία, ψυχιατρεία, ούτε φιλανθρωπικά ιδρύματα. Έδιναν και μεγάλες εκτάσεις για να έχουν τα Μοναστήρια να δίνουν στους λαϊκούς που είχαν ανάγκη... Στην Κατοχή ξέρεις πόσο κόσμο βοήθησαν τα Μοναστήρια; Πάρα πολύ... Γι' αυτό γίνονταν και τα πανηγύρια στις Μονές, όταν γιόρταζε ο Άγιος, για να βρει λίγο ψάρι ο κόσμος να φάει».

2. Χρειάζεται η Εκκλησία περιουσία;
α. Η περιουσία της Εκκλησίας, η περιουσία των μοναστηριών, είναι απαραίτητη για την λειτουργία τους και την άσκηση του φιλανθρωπικού τους έργου. Είναι το μέσο με το οποίο γίνεται σήμερα προσιτή η παρουσία τους και προσφέρεται η πολύτιμη θαλπωρή και ενίσχυσή τους. Γι’ αυτό και η αξιοποίησή της αποτελεί επιτακτική ανάγκη και ιερή υποχρέωση των υπευθύνων. Αν ο καθένας για τον εαυτό του ή για την οικογένειά του θεωρεί υποχρέωση να διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα περιουσιακά του στοιχεία, πολύ περισσότερο οφείλουν οι υπεύθυνοι παράγοντες της Εκκλησίας και των ιερών μονών να διαχειρίζονται την ιερή περιουσία, αφού δεν πρόκειται για δική τους υπόθεση και δικό τους συμφέρον, αλλά για το καλό όλου του λαού και την κοινή ωφέλεια.

β. Η Εκκλησία δικαιούται να έχει περιουσία, όπως δέχθηκαν με πληθώρα αποφάσεών τους όχι μόνο ελληνικά δικαστήρια, αλλά και η Ευρωπαική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Συμβουλίου της Ευρώπης, στην οποία προσέφυγαν Ορθόδοξες Μονές κατά του νόμου 1700/87. Και είναι σε θέση να την αξιοποιήσουν επωφελώς για τον ελληνικό λαό, αρκεί να αφαιρεθούν τα νομικά και διοικητικά δεσμά που της έχουν κατά καιρούς επιβληθεί.

γ. Η Εκκλησία, ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, έχει το Συνταγματικό Δικαίωμα να διατηρεί περιουσία και μόνο η εγκαθίδρυση φασιστικού καθεστώτος θα μπορούσε να της στερήσει τούτο το δικαίωμα.

δ. Το πνεύμα της Ορθοδοξίας είναι, ότι η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία ΠΡΕΠΕΙ να μένει στην Επισκοπή ή το Μοναστήρι, διότι τότε είναι πραγματικά «λαϊκή», ανήκει στον λαό. Όταν το ίδιοποιηθεί κάποιος, και μάλιστα «άρχοντας», δηλαδή ισχυρός, παύουν να ανήκουν στον λαό και γίνονται δική του ιδιοκτησία. Αυτό πρέπει να ισχύει και σήμερα. Τα μοναστηριακά κτήματα μπορούν να εκχωρούνται για κάποια χρόνια σε φτωχούς γεωργούς, για να τα καλλιεργούν και να διαθρέφουν την οικογένειά τους. Να μην χαριστούν όμως, διότι, όπως έχει συμβεί, οι γεωργοί θα τα πουλήσουν και τα χωράφια θα χαθούν. Μετά να επιστρέφονται πάλι εκεί, όπου ανήκουν, για την συμπαράσταση και σε άλλους. Μέσα σ’ αυτό το πνευματικό και φιλάνθρωπο κλίμα μπορεί να κινηθεί η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

ε. Σε κάθε Μητρόπολη υπάρχει το «Μητροπολιτικό Συμβούλιο», που αποφασίζει για την εκκλησιαστική περιουσία. Σ’ αυτό μετέχουν ex officio και δύο κρατικοί υπάλληλοι (ανώτεροι): ένας δικαστικός και ένας οικονομικός. Αν συμβεί, λοιπόν, ποτέ κάποια ατασθαλία, σημαίνει ότι και αυτοί συγκατένευσαν. Ας το ξέρουμε, λοιπόν, όταν αναζητούμε ενόχους. Παπάδες και Ηγούμενοι μπορούν να «παραπλανήσουν» κρατικούς παράγοντες, όταν οι τελευταίοι στοχεύουν σε κάποιο δικό τους συμφέρον.

3. Μπορει να γινει δημευση της Εκκλησιαστικής Περιουσίας;
α. Κάποιοι ζητούν δήμευση (απαλλοτρίωση) της Εκκλησιαστικής Περιουσίας. Αξίζει να θυμίσουμε πως το κράτος είχε δημεύσει κατά το παρελθόν την περιουσία της Εκκλησίας δύο φορές, το 1833 και το 1919. Τη δεκαετία του ‘30, με το Νόμο υπ’ αριθμ. 4684/1931 η ελληνική πολιτεία ρευστοποίησε την πλειοψηφία της τότε ακίνητης περιουσίας των Μονών. Η προσπάθεια του Αντώνη Τρίτση το 1987 (νόμος 1700/87) γιά τον ίδιο σκοπό απορρίφθηκε τόσο από την ελληνική δικαιοσύνη, όσο και από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Επομένως πρέπει να γίνουν δύο επισημάνσεις: πρώτον, κάθε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) κατέχει το Συνταγματικό δικαίωμα να έχει περιουσία και να τη διαχειρίζεται όπως αυτό νομίζει καλύτερα. Δεύτερον, η εκκλησιαστική περιουσία δεν ανήκει σε ένα ΝΠΔΔ (π.χ. στη Μητρόπολη Αθηνών), ώστε να μπορούσε το κράτος να διαπραγματευτεί τη δήμευση της, αλλά σε περίπου οκτώ χιλιάδες διαφορετικά ΝΠΔΔ (Μητροπόλεις, Ναούς, Μονές, Ιδρύματα κλπ).

β. Ως εκ τούτου η δήμευση της περιουσίας της Εκκλησίας καθίσταται και νομικά αδύνατη. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Το ίδιο το ελληνικό κράτος στη συμφωνία του 1952 μεταξύ Πολιτείας-Εκκλησίας έχει δεσμευτεί γιά συγκεκριμένα ζητήματα που είναι μάλλον αδύνατο να αθετίσει. Πρώτον, με τη σύμβαση της 18/9/1952, το κράτος έλαβε το 80% περίπου της καλλιεργήσιμης γης που ήταν υπό την ιδιοκτησία της Εκκλησίας - ταυτόχρονα δε, στη σύμβαση του ‘52, περιλαμβάνεται σχετική διάταξη η οποία αναφέρει ρητά πως αυτή ήταν η τελευταία απαλλοτρίωση περιουσιακών στοιχείων της Εκκλησίας και πως δεν πρόκειται να επαναληφθεί στο μέλλον. Τα παραπάνω, υποθέτω, πως όσοι φίλοι ζητούν, έτσι αυθαίρετα, τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας τα αγνοούν, ή έστω, κάνουν πως τα αγνοούν.

4. Γιατι το κρατος δεν θελει να εχει μεγαλη περιουσια η Εκκλησια;
α. Για να σέρνεται η Εκκλησία πίσω από το άρμα του Κράτους και να το έχει ανάγκη οπότε να μην μπορεί να λειτουργήσει μόνη της και ανεξάρτητη. Το κράτος εκμεταλλευόμενο αυτό το προνόμιο μεταχειρίζεται την Εκκλησία για ψηφοθηρικούς λόγους και λόγους σκοπιμότητας. Το κράτος, δυστυχώς, απέδειξε ότι δεν είναι ικανό να διασφαλίσει ούτε την περιουσία του, ούτε και των πολιτών! Η Εκκλησία έχει αποδείξει ότι κάνει έργο και δεν καρπώνεται από το ποίμνιο για προσωπικά οφέλη. Γιατί λοιπόν να εμπιστευτεί την διαχείρηση της περιουσίας, και του φιλανθρωπικού της έργου σε ένα αξιόπιστο φορέα; Ποιος θα αναλάβει το τεράστιο φιλανθρωπικό της έργο -αφού η Εκκλησία είναι ο μεγαλύτερος φιλανθρωπικός τομέας της ελληνικής κοινωνίας- και ποιος θα νοιαστεί για τους ανθρώπους που θα μείνουν στο δρόμο αν δεν μπορεί πια να το επιτελέσει;


Επιμέλεια: Αρχιμ. Αυγουστίνος Σύρρος - Θεολόγος

[heart]

http://paparokades.blogspot.com/2010/04 ... l?spref=fb