Πένθος και Απώλεια

[eirinaki]

Μια απώλεια που φυσικά δεν είναι μόνο ο θάνατος προκαλεί θλίψη και πένθος αβάσταχτο πολλές φορές.
Εάν δεν θρηνήσουμε όπως πρέπει, τότε το πένθος μας κυνηγά σε όλη μας τη ζωή.
Πώς διαχειριζόμαστε καλύτερα το πένθος;

Μέχρι να φτάσουμε στο σημείο να αποδεχθούμε μια απώλεια (θάνατος, διαζύγιο, χωρισμός, διακοπή μιας φιλίας,μετακόμιση σε άλλο σπίτι,αλλαγή τόπου διαμονής, αλλαγή εργασίας και σχολείου, συνταξιοδότηση, ασθένεια, σωματική αναπηρία και ακρωτηριασμός, ανατροπή οικονομικής κατάστασης και πτώχευση, κλπ.) και να την εντάξουμε στη ζωή μας και να προχωρήσουμε περνάμε από διάφορα στάδια:1 Αρνούμαστε ότι στ' αλήθεια αυτό μας έχει συμβεί, 2 Θυμώνουμε γι αυτό και μ' εκείνον που το προκάλεσε. 3 Αρχίζουμε σιγά σιγά να το παίρνουμε απόφαση σκεφτόμενοι ότι δεν είναι και τρομερό και ότι μπορούμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας. 4 Θλίψη μας κυριεύει και αυτο-λυπόμαστε, απογοητευόμαστε και συχνά αποσυρόμαστε από τους γύρω μας. Αυτό το στάδιο είναι πολύ σημαντικό και καταλητικό. Εδώ το κλάμα είναι λυτρωτικό.
Να τι έκανε ένα τετράχρονο παιδί, όταν είδε τον γέρο γείτονάς του, που είχε χάσει τη γυναίκα του, να κάθεται στην αυλή και να κλαίει, Τον πλησίασε και απλά έκατσε στην αγκαλιά του. Όταν η μητέρα του τον ρώτησε τι είχε πει στον παππού, εκείνο της απάντησε:"Τίποτα, απλά τον βοήθησα να κλάψει".