Ρήματα ζωής αιωνίου.

[dionysisgr]

..ἀπεκρίθη αὐτῷ Σίμων Πέτρος: Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις..

Απο την στιγμη που οι Αποστολοι,
αυτοι οι αξιοι κατα παντα, κλητοι του Θεου,
κατα την προαιωνια ανεξιχνιαστη βουλη Του,
να σωσει το πλασμα Του,
απο την φθορα και τον θανατο, και τον κλοιο του διαβολου,
παρατησαν τα παντα και Τον ακολουθησαν,
ενα πραγμα ειχαν στον νουν τους, και στην καρδια τους.

Οτι ο Κυριος και Δασκαλος τους, ειχε να δωσει κατι, που κανεις μεχρι τοτε, αλλα και ποτε εις τον αιωνα δεν ειχε και δεν εχει.

Ειχε αιωνιο Λογον και Ζωη, γιατι ηταν και ειναι ο Ιδιος Λογος και Ζωη, και τα παντα εν πασι,
ειχε και εχει να δωσει τον ιδιο τον εαυτο Του,
για τον καθε πονεμενο, αδικημενο, κουρασμενο, και χαμενο ανθρωπο, της καθε εποχης.

Οτι τα ρηματα που εξερχοταν απο το Παναγιον στομα Του,
ηταν αιωνια ρηματα, υποστατικα ενεργουμενα, δυναμικα και παντοκρατορικα.

Οτι ο Κυριος αυτο που θα πει, και αυτο που θα υποσχεθει μενει εις τον Αιωνα.

Και γιαυτο τα αφησαν ολα. Ολους και ολα.

Την στιγμη που ο μεγας Αποστολος Αγιος και μαρτυρικος, ηρωϊκος και παιδι στην καρδια Πετρος,
εκφωνει μια απο τις συγκλονιστικοτερες φρασεις στην ιστορια του κτιστου κοσμου,
αυτο το φοβερο: "Κύριε, πρὸς τίνα ἀπελευσόμεθα; ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις..",
τιποτα πια δεν ειναι το ιδιο..

Την στιγμη που ο Αποστολος των εθνων, ο πρωην ζηλωτης διωκτης Παυλος, βλεπει τον Κυριο,
και μεταστρεφεται, ολοκληρωτικα, ανηκων πια αιωνιως, στην παραταξη των στρατιωτων του Χριστου,
ως οπλον ακαταμαχητον και αηττητον, τιποτα πια δεν ειναι το ιδιο..

Οι Αποστολοι, καθημερινα και αιωνια, μας διδασκουν, οτι το να γνωρισεις τον Χριστο,
πρεπει να ειναι μια μοναδικη στιγμη στην ζωη σου,
οπου θα παρεις μια μεγαλη αποφαση. Οτι τιποτα πια δεν θα ειναι το ιδιο.

Οτι θα Τον ακολουθησεις εως το τελος, παρα τις πτωσεις, παρα τις αμφιβολιες, τις αστοχιες,
παρα τις θλιψεις, παρα τις εν σοφια εγκαταλειψεις, και παραχωρησεις Του, που γινονται για την τελειωση σου.

Οτι μονον Αυτος ο Κυριος ο Θεος, εχει και κατεχει ρηματα ζωης Αιωνιου.
Μονο Αυτος ειναι η Αληθεια, η Οδος και Ζωη, και το περισσον αυτων.

Τελικα οι Αποστολοι, δεν διδασκουν απλα ηθικη, εντολες, ευσεβεια, κοινωνικο αισθητηριο, αρετες, και καινη θρησκεια-πιστη.

Πολυ περισσοτερο απο αυτα, διδασκουν ηρωϊσμο και αυταπαρνηση, θυσια υπερ του θυσιαζομενου Κυριου,
διδασκουν, οτι καποτε ερχεται η στιγμη για ολους, οπου τιποτα πια δεν ειναι το ιδιο, και οτι τα παντα σταματουν.

Η στιγμη οπου δεν εχουμε που αλλου να παμε.

Η στιγμη που πρεπει να ακολουθησουμε τον δρομο της καρδιας, και οχι του νοος. Οχι συναισθηματικα, οχι γλυκερα και ρομαντικα, αυτα δεν αρμοζουν σε στρατιωτες του Χριστου, αλλα με θαρρος, με ενθεο ποθο και ζηλο, με διαθεση θυσιας και αινεσεως, ως οσμη ευωδιας πνευματικης, καιομενης στο θυμιατηρι της καρδιας.

Οι Αποστολοι, καθε στιγμη μας καλουν, στην κληση, του Θεου, στα Αιωνια Ρηματα Του, στον δρομο της Σταυρωσεως, αλλα και της Αναστασεως.

Και αυτο ειναι που μας κανει, περισσοτερο απο το καθετι, μοναδικα θα λεγαμε, ακριβως αυτο το για το οποιο πλαστηκαμε:
Ανθρωπους προορισμενους να γινουμε θεοι κατα χαριν.

Ειθε να πρεσβευουν υπερ ημων, οι αγιοι Αποστολοι του Κυριου, και να μας δωριζουν λιγο απο τον ηρωϊσμο και την θυσιαστικη τους μεγαλοπρεπεια, ως καταξιωμενα εν τη μνημη του Θεου, θεουμενα και θεοειδη οντα, ως αυτοι που δικαιωνουν,
την ιδια την δημιουργια, παρα τις αστοχιες του γενους των ανθρωπων.

Γιατι οσο αξιζει μια ψυχη σεσωσμενη δεν αξιζει ολο το ορατο συμπαν, και ολη η κτισις. Και καποιος σοφος και αγιος γεροντας καποτε, ειχε πει, οτι και μια μονο, μια ψυχη, να σωθει, ο Θεος, εδικαιωθη δια την δημιουργια του κοσμου.

Και οι Αποστολοι, το πιστοποιουν αυτο, 20 αιωνες τωρα. Ας εχουμε την ευλογια και την ευχη τους. Αμην.

[panosgreece]

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΗ

ΚΡΑΤΩ ΤΟ [ Γιατι οσο αξιζει μια ψυχη σεσωσμενη δεν αξιζει ολο το ορατο συμπαν, και ολη η κτισις ]

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΘΕΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΜΑς ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟς

ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΤΟ ΘΕΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ΤΟΝ ΑΜΑΡΤΩΛΟ

[panagiotisspy]

Η στιγμη οπου δεν εχουμε που αλλου να παμε.

Η στιγμη που πρεπει να ακολουθησουμε τον δρομο της καρδιας, και οχι του νοος.

+1!

Η Αλήθεια του αυτονόητου!

Συνεχώς ψάχνουμε και ξαναψάχνουμε, σκεφτόμαστε και διϋλίζουμε τον κώνωπα, ενώ εντός μας, στις καρδιές μας, είναι όλα αποκεκαλυμμένα.....

Δόξα Σοι ο Θεός!

[aposal]

Ο Σαούλ ή Σαύλος ήταν ζηλωτής Ιοδαίος και διώκτης των Χριστιανών, αλλά είχε μέσα του καλή και ταπεινή διάθεση, όσο ελάχιστοι άλλοι. Αυτό είδε ο Κύριος και του έκανε την κλήση: "Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;" (Πραξ. θ΄ 4).
Η εκπληκτική σκηνή της παρουσίας του Θεού ενώπιον του - ανέτοιμου ακόμη γι' αυτό - Σαούλ είχε ως αποτέλεσμα την τύφλωση του μελοντικού Αποστόλου. Τον θεράπευσε ο μαθητής Ανανίας, στη Δαμασκό, ο οποίος αρχικά είχε ενστάσεις για τον Σαούλ, αφού είχε ήδη βγάλει τη φήμη του τρομερού διώκτη των Χριστινών. Αλλά ο Κύριος καθησύχασε τον Ανανία, λέγοντάς του:
"Πορεύου, ότι σκεύος εκλογής μου εστίν ούτος, του βαστάσαι το όνομά μου ενώπιον εθνών και βασιλέων υιών τε Ισραήλ". (Πραξ. θ΄ 15).

[ψυχουλα]

Οτι θα Τον ακολουθησεις εως το τελος, παρα τις πτωσεις, παρα τις αμφιβολιες, τις αστοχιες,
παρα τις θλιψεις, παρα τις εν σοφια εγκαταλειψεις, και παραχωρησεις Του, που γινονται για την τελειωση σου.

Τελικα οι Αποστολοι, δεν διδασκουν απλα ηθικη, εντολες, ευσεβεια, κοινωνικο αισθητηριο, αρετες, και καινη θρησκεια-πιστη.

Η στιγμη που πρεπει να ακολουθησουμε τον δρομο της καρδιας, και οχι του νοος. Οχι συναισθηματικα, οχι γλυκερα και ρομαντικα, αυτα δεν αρμοζουν σε στρατιωτες του Χριστου, αλλα με θαρρος, με ενθεο ποθο και ζηλο, με διαθεση θυσιας και αινεσεως, ως οσμη ευωδιας πνευματικης, καιομενης στο θυμιατηρι της καρδιας.

Ειθε να πρεσβευουν υπερ ημων, οι αγιοι Αποστολοι του Κυριου, και να μας δωριζουν λιγο απο τον ηρωϊσμο και την θυσιαστικη τους μεγαλοπρεπεια, ως καταξιωμενα εν τη μνημη του Θεου, θεουμενα και θεοειδη οντα, ως αυτοι που δικαιωνουν,
την ιδια την δημιουργια, παρα τις αστοχιες του γενους των ανθρωπων.

..... και μια μονο, μια ψυχη, να σωθει, ο Θεος, εδικαιωθη δια την δημιουργια του κοσμου.