Σκέψεις και Συμπεράσματα

[spetzouras]

Συμπέρασμα: Τελικά αυτό που μας λείπει στη ζωή είναι η ηρεμία.

Σκέψεις:Τόσο έντεχνα έχουν καταφέρει οι κάθε είδους παρατρεχάμενοι καλοθελητές να μας αποπροσανατολίσουν, που έχουμε χάσει και ξεχάσει τον ίδιο μας τον εαυτό!
Ο Χριστός μας λέει πάσα την βιωτική μέριμνα να την αφήσουμε με πίστη σε αυτόν και εμείς μέσα στον πανικό και το χαμό αποφασίζουμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από Αυτόν τι μας χρειάζεται.
Έτσι, που να μείνει χρόνος για Χριστό και προσευχή όταν πρέπει να φροντίσουμε εμείς για όλα;
Να ένα δείγμα της απιστίας μας....
Αγκαλιάσαμε τη ζωή στις μεγαλουπόλεις...στη φασαρία, στο θόρυβο αλλά και στα δημιουργήματα του ανθρώπου...τις πολυκατοικίες, τα αυτοκίνητα, τα φανταχτερά μαγαζιά και τους φανταχτερούς ανθρώπους!! Μόνο κάποιο δεντράκι κάπου κάπου, χωμένο μέσα στα τσιμέντα θυμίζει λίγο Θεική δημιουργία! Ακόμα και αυτά τα ζωντανά, ακολουθώντας τον άνθρωπο, ζουν και αυτά σε ρυθμούς μεγαλούπολης!! Βλέπεις τα περιστέρια να περιφέρονται στις πλατείες και να περιμένουν πότε θα τους ρίξουν το ψωμί, τα σκυλιά θρονιασμένα στα μπαλκόνια περιμένοντας πότε θα ταιστούν και θα βγούν βόλτα...
Πως να υπάρξει κατάνυξη στην ψυχή και σύνδεση με το Δημιουργό Χριστό;
Πως να υπάρξει ηρεμία και αγαλλίαση;
Πως να υπάρξει επικοινωνία με το Δημιουργό Τριαδικό Θεό όταν καλά καλά δεν υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων;
Πως να υπάρξει εμπιστοσύνη στη Θεία Πρόνοια όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο γείτονα, στο συγγενή και στο συνάδελφο;

Το μόνο που κυριαρχεί είναι το άγχος!το άγχος για το πως και αν θα τα καταφέρουμε...αν θα τα φέρουμε βόλτα...πως θα σπουδάσουμε, θα ταίσουμε και θα συντηρήσουμε τα παιδιά μας και τις οικογένειές μας...μα πως να τα καταφέρεις ταλαίπωρε άνθρωπε με τις λιγοστές σου δυνάμεις;

Ο Θεός δημιούργησε έναν κόσμο για τον άνθρωπο και εμείς αποφασίσαμε ότι θέλουμε έναν κόσμο για τον μισάνθρωπο!

Και πως να πλησιάσεις τον Κύριο όταν πουθενά μα πουθενά δεν βλέπεις την Εικόνα Του ή τη δημιουργία του; Σχεδόν όπου και να γυρίσεις θα δεις το αντίθετο...χάνετε ο νούς του ανθρώπου...ξεστρατεί...
Μα σαν αντικρύσεις καμιά εικόνα από τα λιγοστά δάση που μας έχουν μείνει, σαν αντικρύσει κάποια από τις λιγοστές ομορφιές της φύσης που έχουν μείνει και δεν έχουν γίνει αντικείμενο προς τουριστική εκμετάλευση τότε αμέσως ηρεμεί...αγαλλιά η ψυχή του...

Θα πρέπει όμως και πάλι να δοξάζουμε το Θεό, γιατί όπως συμβαίνει σε κάθε έρημο, υπάρχουν και οάσεις! Υπάρχουν στιγμές που βγάζουμε το κεφάλι έξω από το νερό, παίρνουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε στο κατοστάρι της ζωής μας...και πάλι και πάλι και πάλι...άλλωστε, σήμερα ο Χριστιανός δεν έχει να αντιμετωπίσει τόσο την σωματική κόπωση όσο την πνευματική.

Συμπέρασμα: Υπομονή λοιπόν και κουράγιο αδελφοί μου και ας είμαστε εμείς κάθε ένας ξεχωριστά ένα δέντρο μέσα στα τσιμέντα του σημερινού λαβύρινθου που λέγετε κόσμος.