Κουβέντα να…γίνεται;

[spetzouras]

Κουβέντα να…γίνεται;

09 Παρασκευή Δεκ 2011

Posted by Τρεχαντήρι in Χαλαρώνοντας


Έλα, έλα… Θέλω να σου πω! Θέλω να κάνουμε ένα διάλογο… να κουβεντιάσουμε… Όχι, όχι πάλι για την κρίση. Με κούρασε αυτή η κουβέντα… Έχω ανάγκη από κάτι διαφορετικό. Θα μου πεις ότι είναι ένα μείζον θέμα των ημερών… θα αρχίσουμε έπειτα τις φιλοσοφίες περί κρίσεως ηθικής και πνευματικής πρώτιστα κι έπειτα οικονομικής… Δε θα διαφωνήσω… Όμως να, πώς να στο πω; Δεν θέλω να μιλήσουμε για αυτά.

Όχι γιατί αδιαφορώ για τα κοινά, όμως θέλω, έστω και για λίγο, να επικεντρωθώ σε κάτι άλλο. Με κούρασαν, με στριμώχνουν απίστευτα, μου «μαυρίζουν» την ψυχή. Γι αυτό και θέλω να μιλήσουμε για κάτι άλλο.
Έλα λοιπόν να σου πω…
Είδες πόσο όμορφο είναι το φεγγάρι απόψε; Σχεδόν ολόγιομο… Ένιωσες τη ζέστη του ήλιου το πρωί; Έπαιξες με τις ακτίνες του στους καθρέφτες των αυτοκινήτων, στις τζαμαρίες των μαγαζιών ή στις γρίλιες του παραθύρου σου; Θαύμασες τα χρυσοκόκκινα χαλιά από πεσμένα φύλλα που έχουν απλωθεί στους δρόμους; Είδες το σπουργίτι που χοροπήδαγε στην άκρη του πεζοδρομίου… ; ή μήπως ήσουν τόσο απασχολημένος με τις σκέψεις σου, τόσο βιαστικός για να πας στη δουλειά σου ώστε να μην κοιτάς γύρω σου;
Η πόλη σου ντύνεται σιγά –σιγά στα χειμερινά της. Κι εσύ τα έχεις φορέσει εδώ και καιρό… Παλτά, γάντια και κασκόλ επιστρατεύονται καθημερινά για να καλύψουν τις ανάγκες σου. Τα δέντρα γυμνώνουν, ο αέρας παγώνει, ο ήλιος βγαίνει με διάθεση για παιχνίδια, τα ξερά φύλλα γεμίζουν τους δρόμους και τα πεζοδρόμια, τις αυλές, τις εισόδους των πολυκατοικιών … όλα ακολουθούν τον κύκλο τους, όπως γινόταν κάθε χρόνο και θα εξακολουθεί να γίνεται. Δεν φαίνεται να μιζεριάζουν, να τα επηρεάζει το άγχος και η κρίση της εποχής. Κι αν τώρα τα γυμνά δέντρα σου φαίνονται πληγωμένα και κενά κάνε λίγο υπομονή και σε λίγο καιρό, μόλις μπει η άνοιξη, θα ανθίσουν και πάλι. Πρέπει όμως να μείνουν και λίγο «φτωχά» … φτωχά τώρα έτσι ώστε να μπορούν να είναι «πλούσια» μετά. Δεν αγχώνονται καθόλου για την τύχη τους… σαν να ξέρουν ότι όλα θα κάνουν και πάλι τον κύκλο τους. Εμάς μόνο μας πιάνει ένα διαρκές άγχος… και μετά;;; Λέμε όλη την ώρα.
Ξέρεις κάτι; Νομίζω πως πρέπει να αρχίζουμε να μιλάμε πάλι για όμορφα πράγματα, όπως κάναμε παλιά… για την αγάπη, τη φιλία, τα αγνά συναισθήματα…. ίσως και για αυτόν το Θεό…. Όλο τα ίδια και τα ίδια με κούρασαν.
Νομίζω πως πρώτα-πρώτα είμαστε φτωχοί στα συναισθήματα, στον πλούτο της σκέψης μας και μετά στο πορτοφόλι…

ΠΗΓΗ: http://antirisis.wordpress.com/2011/12/ ... %B1%CE%B9/