Ο Αγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης - 26 Οκτωβρίου

[Maria_]

Μεγαλος στρατιωτης του Χριστου, ο Αγιος Δημητριος, με τη χριστιανικη
του δραση στηριξε και ενισχυσε τους χριστιανους και μετα το θανατο του
ακομη εξακολουθησε να ειναι ο προστατης των πονεμενων κι ο
υπερασπιστης της Θεσσαλονικης απο διαφορους εισβολεις.

Ο Αγιος Δημητριος καταγοταν απο αριστοκρατικη οικογενεια της
Θεσσαλονικης και αν και νεος ανελαβε τοσο στρατιωτικα και πολιτικα
αξιωματα. Ειχε λαβει τον τιτλο του στρατηγου της θεσσαλιας στα χρονια
του Διοκλητιανου και Μαξιμιανου. Η λαμψη του αξιωματος του δεν του
αλλαξε τον ακεραιο χαρακτηρα του και εγινε αρχηγος της χριστιανικης
πίστης. Διδασκε το λογο του Χριστου γεγονος το οποιο πληροφορηθηκε ο
Μαξιμιανος οταν εφθασε στη Θεσσαλονικη.
Ο Αγιος Δημητριος για τη μεγαλη χριστιανικη του δραση συνεληφθη και
αφου ομολογησε την πιστη του μπροστα στον αυτοκρατορα οδηγηθηκε στη
φυλακη, για να απαρνηθει το Χριστο, αλλα εκεινος ακομη και μεσα στη
φυλακη συνεχισε την αξιολογη δραση του. Στη φυλακη τον Αγιο
επισκεφθηκε ο φιλος του Νεστορας και του ζητησε να μεσιτευσει προς τον
Ιησου για να νικησει το μονομαχο Λυαιο, ο οποιος ειχε την ευνοια του
αυτοκρατορα και μεχρι τοτε ηταν ανικητος, γεγονος για το οποιο
περηφανευοταν ο Μαξιμιανος. Ετσι ο Αγιος Δημητριος δινει την ευλογια
του στο Νεστορα για να νικησει τον περηφανο Λυαιο που υβριζε το
Χριστο. Πριν ξεκινησει η μονομαχια του με τον Λυαιο ο Νεστορας φωναξε
και τον ακουσε ολο το σταδιο "ο Θεος του Δημητριου βοηθει μοι!". Ο
Νεστορας τελικα νικησε τον γιγαντοσωμο μονομαχο Λυαιο ενωπιον του
Μαξιμιανου. Τοτε ο αυτοκρατορας εξαγριωμενος διεταξε τον αποκεφαλισμο
του Νεστορα. Ο Αγιος Δημητριος, τη βοηθεια του οποιου ζητησε ο
Νεστορας, ειχε προβλεψει τη νικη αλλα και το μαρτυρικο θανατο του. Η
μνημη του Αγιου Νεστορα τιμαται στις 27 οκτωβριου.

Ο αυτοκρατορας εδωσε επισης εντολη να σκοτωσουν δια λογχισμου στη
φυλακη και τον Αγιο Δημητριο. Το μανδυα και το δαχτυλιδι του Αγιου
κρατησε ενας πιστος υπηρετης του χριστιανος ονομαζομενος Λουπος και με
αυτα εκανε θαυματα. Οταν το πληροφορηθηκε αυτο ο αυτοκρατορας εδωσε
εντολη να σκοτωσουν και το Λουπο.

Ο Αγιος Δημητριος οταν μαρτυρησε για το Χριστο ταφηκε στη Θεσσαλονικη.
Απο τον ταφο του Αγιου αναβλυζε θαυματουργο μυρο σε μεγαλες ποσοτητες
και γι αυτο ονομαστηκε Μυροβλητης. Ο αρχοντας Λεοντιος, στρατηγος του
Μεγαλου Κωνσταντινου, το 412 μΧ εκδηλωνοντας την ευγνωμοσυνη του ,
γιατι τον θεραπευσε απο αγιατρευτη ασθενεια του εκτισε μεγαλοπρεπη ναο.

Ο Αγιος Δημητριος ειναι προστατης και πολιουχος της Θεσσαλονικης. Η
παραδοση αναφερει πολλα θαυματα κατα τα οποια σωθηκε η πολη με
παρεμβαση του. Ενα απο αυτα ηταν και η απελευθερωση της πολης στις 26
οκτωβριου 1912 απο τους Τουρκους. Συμφωνα με μαρτυριες των Ελληνων
στρατιωτων, οι οποιοι την παραμονη ειχαν κοινωνησει των Αχραντων
Μυστηριων, οταν ξημερωσε η 26η οκτωβριου και οι Τουρκοι παραδοθηκαν
χωρις να πεσει ουτε μια τουφεκια, οι παραδοθεντες ελεγαν οτι ολη τη
νυχτα ενας καβαλαρης τους τρομοκρατουσε και τους εξεδιωκε απο την
πολη. Αναγνωρισαν στο προσωπο του καβαλαρη τον Αγιο Δημητριο.

Το παραδειγμα των αγαθοεργων πραξεων πραξεων του Αγιου Δημητριου ολοι
πρεπει να ακολουθησουμε γιατι δεν εγινε τυχαια μεγαλομαρτυρας και
αθλοφορος του Χριστου, παρα μονο αφου προσπαθησε να εφαρμοζει με εργα
τα διδαγματα του Κυριου και προσεφερε τελικα για χαρη Του τον εαυτο
του, χωρις να δελεασθει απο τα επιγεια αγαθα που απολαμβανε.Η μνημη
του Αγιου Δημητριου εορταζεται στις 26 Οκτωβριου.

[GiorgosDuess]

To 1978 ston seismo tis Thessalonikis fanike, opos lene para polloi, sta kastra tis poleos tou kavala sto alogo tou! O Ag. Dimitrios! :)

[Misha]

από αυτόπτη μάρτυρα εμαθα πως πριν μια πενταετία περιπου την ημερα της εορτής του τα αγια λειψανα του έρευσαν αφθονο Αγιο Μυρο τοσο που ο πρωτοσυγγελος (ο ίδιος ειναι και σήμερα) προσπαθουσε με μεγαλες ποσότητες βαμβακιού να το συγκρατήσει και δεν προλάβαινε!!!

ο ανθρωπος που μου το διηγηθηκε συνεβη να βρισκεται πολυ κοντα στη λάρνακα του Αγιου όταν ξεκίνησε η μυροβλύσία του λειψάνου και μου διηγήθηκε το συμβαν με κάθε λεπτομέρεια και πράγματι οσα είδε ηταν συγκλονιστικά!

[agapios]

eihakai go tin evlogia prin 5 hronia sekapoio esperino na parw miro se ena komati vamvaki.pistepste me akomi ehei entoni mirodia. oagios einai konta mas.

[ntinoula]

"Μεγαλομάρτυρα Χριστού, τι λέξεις να σου γράψω;
Τα κατορθώματα πολλά, που δεν μπορώ να φτάσω...
Από τα νιάτα σου πιστός, εργάτης του Κυρίου.
Τα λόγια σου, τα έργα σου, Εικόνα Ευαγγελίου.

Εσύ πάντα ενίσχυες, φτωχούς, γέρους και νέους,
μικρά παιδιά, ανήμπορους, κάθε λογής θλιμμένους.
Εκήρυττες με δύναμη, επρόσφερες χαρά,
πάντα αγάπη έδινες σε όλα τα ορφανά.

Βρισκόμενος στη φυλακή, συνέχιζες το έργο.
Πάντα τη φράση έλεγες: «Στον Κύριο πιστεύω».
Υμνούσες και εδόξαζες με όλη την καρδιά σου.
Παρ’όλο που υπέφερες, γλυκειά ήταν η μιλιά σου.

Και να! Που ο Νέστωρ έρχεται να πάρει την ευχή σου.
Με δυσκολία εκατάφερε να φτάσει στο κελί σου.
Σαν ένας δεύτερος Δαυΐδ, τον Γολιάθ θέ να νικήσει.
Λυαίος τώρα λέγεται και κανείς δεν τον εφοβίζει.

Ο Νέστωρ καθώς βρίσκεται στο μέσο του σταδίου:
«Βοήθησέ με», λέγει, «Κύριε, Θεέ του Δημητρίου».
Το θαύμα αμέσως έγινε, νίκησε το Λυαίο.
Το πλήθος όμως ζήτησε το θάνατο στο νέο.

Χάρηκες Δημήτριε, δοξάστηκε ο Θεός.
Γι’αυτόν τη θέση σου άφησες ως αξιωματικός.
Στα είδωλα δεν υποτάχτηκες, εμπήκες φυλακή,
με λόγχη κεντημένος έφυγες απ’τη ζωή αυτή.

Μέγας προστάτης έγινες για τη Θεσσαλονίκη.
Η ιστορία πάντα το ’δειχνε, εχάριζες τη νίκη.
Εχθροί σαν ήθελαν να την επάρουν για δική τους,
με το άλογό σου έτρεχες μπροστά, έκοβες την ορμή τους.

Μα όλους πάντα τους βοηθάς, φιλεύσπλαχνος καθώς είσαι,
κι όταν εμείς είμαστε ανήμποροι, της αμαρτίας την πόρτα κλείσε.
Με αγάπη πάντα μας κοιτάς, στοργή και με συμπόνια.
Να’σαι κοντά, Άγιε Δημήτριε, σε όλα μας τα χρόνια!"

[Domna]

Σήμερα ο άγιος Δημήτριος γιορτάζει! Η πόλη του, η Θεσσαλονίκη, η Ελλάδα και όλος ο κόσμος τιμούν τη μνήμη του...

Στο ναό του στη Θεσ/νίκη, πολλοί επισκέπτες προσέρχονται καθημερινά. Άλλοι να τον προσκυνήσουν και να προσευχηθούν. Άλλοι από περιέργεια, άλλοι από ιστορικό ενδιαφέρον, άλλοι γιατί δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν...
Καθημερινά πολλοί πηγαίνουν. "Μα κάνει στ'αλήθεια θαύματα;" ρωτούν πολλοί. Και σκέφτομαι το πόσο μας έχει φάει η ανούσια καθημερινότητα όλους μας. Χάνουμε την ουσία της ζωής, το νόημά της... Είμαστε ικανοί να πιστέψουμε σε διάφορα άλλα (άστρα, κάρμα,τύχη, όνειρα, κλπ),αλλά όμως όταν μας μιλούν για κάποιον άγιο, για τα θαύματά του, για τα μυστήρια της Εκκλησίας, τότε γινόμαστε σκεπτικιστές. Τότε θυμόμαστε πως μας φταίνε οι παπάδες, τα Βατοπέδια, τα χρυσά άμφια, κλπ...
Τι να πει κανείς; Ώρες-ώρες, γινόμαστε αξιολύπητοι. Ας κάνουμε μια στροφή 180 μοιρών και ας δούμε λίγο την καρδιά μας. Ας κοιτάξουμε τον ατακτοποίητο εσωτερικό μας κόσμο. Ας παρακαλέσουμε τον μέγα μυροβλήτη Δημήτριο να μας βοηθήσει ώστε να μαλακώσει λίγο η καρδιά μας... Να νικήσουμε τους Λυαίους μας, δηλαδή τα πάθη μας...


Άγιε του Θεού Δημήτριε πρέσβευε υπέρ ημών

http://aoratigonia.blogspot.com/2011/10 ... st_26.html

[Domna]

Είναι μυροβλύτης ο άγιος Δημήτριος;

Τα σημάδια της παρουσίας τους, που δίνουν οι άγιοι, σπάνια κάνουν την καρδιά κάποιου που δεν πιστεύει να στραφεί προς το Θεό. Και τούτο, όχι γιατί είναι ξύπνιος, ορθολογιστής, κάτοχος πολλών γνώσεων & ευρείας αντίληψης κ.τ.λ., αλλά απλώς γιατί είναι πολύ εύκολο από τον καναπέ σου να παριστάνεις τον αμφισβητία, βέβαιος για τις απόψεις σου, χωρίς καμιά αγωνία για την αλήθεια και χωρίς καμιά πραγματική έρευνα για τα πράγματα που χιλιάδες άνθρωποι, διαχρονικά, μαρτυρούν ότι έχουν βιώσει και που εσύ, αγαπητέ μου αδελφέ, με μια κίνηση τα πετάς στον κάλαθο των αχρήστων χαμογελώντας περιφρονητικά.
"Πόσες χιλιάδες άνθρωποι λένε ψέματα" και πόσο σημαντικός είσαι εσύ, που το 'πιασες (χωρίς να το ερευνήσεις, επαναλαμβάνω) και δεν έπεσες στην παγίδα!... Ο εαυτός σου συγκαταλέγεται στα φωτεινά πνεύματα της ανθρωπότητας, αντίθετα με τους τιποτένιους τους παπάδες, που άλλο δεν κάνουν παρά να εξαπατούν και να ληστεύουν τον κοσμάκη!

Αυτό γίνεται και με το μύρο του αγίου Δημητρίου. Σιγά να μην πιστέψουμε πως ο Δημήτριος είναι άγιος. Σιγά να μην πιστέψουμε γενικά πως υπάρχουν άγιοι! Και βέβαια σιγά να μη μυροβλύζει! Απάτη των παπάδων, όπως κι όλα τ' άλλα.
Προσωπικά, έχω μερικές μαρτυρίες από αυτόπτες για σύγχρονες μυροβλυσίες του αγίου Δημητρίου. Θα δημοσιεύσω δύο, που τις έχω γραπτές. Ευχαριστώ τους φίλους, που μου έδωσαν την άδεια να δημοσιοποιήσω τα ονόματά τους - όποιος αληθινά ερευνά την αλήθεια, ας ερευνήσει και την αξιοπιστία τους. Βέβαια, ο άπιστος θα παραμείνει άπιστος, ενώ ο "δύσπιστος" θ' αποδείξει αν είναι "επαγγελματίας δύσπιστος" ή ειλικρινής, που μπορεί να αναθεωρήσει τις απόψεις του μετά από έρευνα.
Α, να μην ξεχάσω να διεκρινίσω πως δεν έχει καμιά σημασία για τη ζωή μου αν οποιοσδήποτε αποδέχεται ή όχι πως ο άγ. Δημήτριος είναι μυροβλύτης ή ακόμα και πως είναι υπαρκτό πρόσωπο. Ούτε λεφτά κερδίζω ή χάνω ούτε τίποτα... Το πρόβλημα είναι δικό του και, αν μερικοί παλαβοί του διαδικτύου γράφουμε κάτι, είναι καθαρά και μόνο από χαζό ενδιαφέρον για την ψυχούλα του. Κατά τα άλλα, είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ καθενός να αρνείται το Θεό, το Χριστό, τους αγίους, τη μετά θάνατον ζωή, να αρνείται τις χιλιάδες μαρτυρίες εκείνων που είδαν και επίστευσαν, ακόμα και να αρνείται να το ψάξει και να παραμένει στον καναπέ του. Καλά κάνει, μπράβο του. Κι ας βρει χίλιες δικαιολογίες για τη στάση του - αν θέλει, να σκαρφιστώ κι εγώ να του γράψω ένα κατεβατό...
ΜΗΝ πιστέψεις, αγαπητέ μπλογκοναύτη. Μην πιστέψεις μέχρι να δεις. Ο χριστιανός βλέπει, δεν πιστεύει τυφλά. Αλλά για να δεις χρειάζεται κάποια προσπάθεια (όπως για να δεις αν λέει αλήθεια η σύγχρονη φυσική, χρειάζεται επίσης κάποια προσπάθεια) και δεν ξέρω αν είσαι διατεθειμένος να την καταβάλεις, αντί να σκέφτεσαι πόσο σοφός είσαι, πόσο ηθικός και πόσο ευχαριστημένος με το υψηλό επίπεδό σου θα 'ταν ο Χριστός, αν ζούσε τώρα και σε συναντούσε...
Γράφουν λοιπόν κάποιοι επαγγελματίες αμφισβητίες πως το μύρο ριχνόταν στον τάφο του αγίου από αγωγούς - εννοώντας προφανώς τους αγωγούς που έφερναν νερό από ένα πηγάδι, το οποίο θεωρείται αγίασμα, αλλά δεν μετέφεραν το μύρο του αγίου. Εντάξει, εδώ θα περιοριστούμε σε δύο μαρτυρίες, όπως είπα, σύγχρονης μυροβλυσίας, μαρτυρίες που εύκολα απορρίπτονται αλλά προκαλούν σε έρευνα. Ε, κι ο άγιος ας ευλογεί όλο τον κόσμο, πιστούς και "απίστους". Μη λογαριάζεις αν σε πιστεύουν ή όχι, δίνε την ευλογία σου - ξέρεις εσύ. Εντάξει, άγιέ μου; Σ' ευχαριστώ.

Α΄
Σχετικά με το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου το έτος 1987

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου. Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του. Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.
Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη). Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο "κουβάδες" αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη "κουβάδες" για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).
Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές. Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί. Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!
Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο. Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο "έτρεχε" και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!!
Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια "ουρά" από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.
Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.
Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν. Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.
Πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. Δεν μπορώ να περιγράψω τί αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό... δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι "ζωντανή".


π. Χρήστος Κότιος
Εφημέριος ιερού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου,
Σαράντα Εκκλησιές Θεσσαλονίκης


Σημείωση του blog μας: ότι δεν πρόκειται για απάτη φαίνεται κι από το γεγονός ότι συνέβη ΜΕΤΑ τον εορτασμό του αγίου, όχι κατά τη διάρκεια.


Β΄
Ένας δύσπιστος που το 'ψαξε τελικά...

Τον Άγιο, τον φυλάκισαν για περίπου ένα χρόνο σε μια φυλακή που στην κυριολεξία ήταν ΒΟΘΡΟΣ!! Τα περιττώματα χύνονταν στο μέρος που ήταν φυλακισμένος ο Άγιος. Απορεί κανείς γιατί ο Θεός τον χαρίτωσε και το έδωσε το χάρισμα της μυροβλυσίας;

Ακόμα και απάτη και εμπόριο να γινόταν με το Μύρο του Αγίου [όπως διατείνονται κάποιοι], ας μας εξηγήσουν τουλάχιστον το σήμερα. Γιατί ο Άγιος Δημήτριος δεν ήταν ΚΑΠΟΤΕ Μυροβλήτης. Είναι και ΤΩΡΑ! Δεν έπαψε να είναι ποτέ. Απλά, για τους λόγους που ο Θεός γνωρίζει δεν ρέει σε τόση μεγάλη ποσότητα. Όποιος θέλει μπορεί να πάει ΟΠΟΤΕ θέλει, να βάλει την αφεντομουτσουνάρα του στην λάρνακα του Αγίου και να ευχαριστηθεί Θεία ευωδία. Μάλιστα, επειδή οι "απατεώνες" οι παπάδες έχουν βάλει και ένα πλεξιγκλάς γύρω γύρω από την λάρνακα, να ψάξει κάποιο γωνιακο σημείο που δεν ενώνεται καλά το πλεξιγκλάς και να πάρει βαθειές εισπνοές.
Κάθε χρόνο, περίπου μια εβδομάδα μετά την γιορτή του Αγίου, οι "απατεώνες" παπάδες, στη διάρκεια κάποιου εσπερινού, ανοίγουν τη λάρνακα και μοιράζουν Μύρο στον κόσμο. Μάλιστα μια χρονιά, όντας δύσπιστος, πήγα με την κάμερα μου στο Ναό, ανέβηκα στον γυναικωνίτη και στήθηκα για να δω τι θα γίνει. Άρχισα να καταγράφω, κάποια στιγμή άνοιξαν τη λάρνακα και εκεί με μεγάλη μου έκπληξη είδα ότι οι "απατεώνες" οι παπάδες, είχαν και άλλο πλεξιγκλάς από μέσα, το οποίο απομόνωνε τα Άγια λείψανα. Αλλά τι πείραζε; Είδα με τα ματάκια και με την κάμερα μου, να έχει ποτίσει όλη η λάρνακα (αλυσίδες, πλεξιγκλάς, πλαϊνά τοιχώματα) με μια υγρή καφέ ουσία, που γέμισε σε χρόνο dt ΟΛΟ το Ναό με απίστευτης ομορφιάς ΕΥΩΔΙΑ.
Πήρα κι εγώ ευλογία λίγο από το Μύρο του, το οποίο φυσικά, μετά από πολλά χρόνια, αν δεν κάνω λάθος πρέπει να πέρασαν έξι χρόνια, ευωδιάζει ακόμη. Και μάλιστα, τώρα που σας τα γράφω αυτά, πήγα και το ξαναμύρισα. Μου ευωδίασε, και είμαι και κρυωμένος με βουλωμένη μύτη. Μάλιστα, είχα στείλει και λίγο στον μακαρίτη τον π. Ε[...]. Προφανώς μύρισε πολύ στους τελωνειακούς, άνοιξαν το δέμα, που είχε και κάτι βιβλία, και αφαίρεσαν το επιμελώς συσκευασμένο σακκουλάκι με το Μύρο του Αγίου.

Γιώργος Γιαννίκης
Θεολόγος, Θεσσαλονίκη


Ποιον σκοτώνει ο άγιος Δημήτριος στη γνωστή εικόνα του;

Ο άγ. Δημήτριος στην εικόνα του δε σκοτώνει το βάρβαρο παλαιστή Λυαίο (όπως εσφαλμένα έχει γραφτεί), αλλά τον πολεμοχαρή τσάρο των Βουλγάρων Ιωαννίτζη, που οι Βυζαντινοί τον αποκαλούσαν "Σκυλογιάννη", ενώ ήταν έτοιμος να επιτεθεί στη Θεσσαλονίκη το 1206 ή 7. Η εικόνα και το γεγονός από εδώ.
Πώς όμως ένας άγιος εικονίζεται να σκοτώνει έναν άνθρωπο;
Λεπτομέρειες μας παρέχει αυτή η αναλυτική μελέτη για τη ζωή του αγίου Δημητρίου και την τιμή προς το πρόσωπό του στο πέρασμα των αιώνων. Ο Σκυλογιάννης πέθανε από πλευρίτιδα, αλλά ο θάνατός του αποδόθηκε σε θεία δίκη. Σε ιστορικό κείμενο (Σταυράκιος) αναφέρεται όραμα, όπου ο άγιος εμφανίστηκε να ρίχνει το κοντάρι του στο σκληρό πολιορκητή, για να σώσει το λαό της πόλης του. Δε σκότωσε λοιπόν με τα όπλα του ο άγιος το Σκυλογιάννη, αλλά ο θάνατός του από ασθένεια λίγο πριν χτυπήσει τη Θεσσαλονίκη αποδόθηκε σε θεία παρέμβαση, που σταμάτησε τους κατακτητικούς πολέμους του, με τη μεσιτεία του αγίου Δημητρίου προς το Θεό (συμβολικά, "τον κοντάρεψε").
Το παράδοξο είναι ότι το βουλγαρικό έθνος τίμησε τρομερά τον άγιο, τον θεώρησε προστάτη του, εμψυχωτή του κατά την τουρκοκρατία, και μάλιστα βουλγαρική βιογραφία του αναφέρει, κάνοντας αναχρονισμό, πως ο πατέρας του ήταν Βούλγαρος. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για το πώς οι Βούλγαροι έβλεπαν το Σκυλογιάννη - τίμησαν και "βουλγαροποίησαν" (οικειοποιήθηκαν) τον άγιο που, κατά τους Βυζαντινούς, έβαλε τέρμα στη βασιλεία του δικού τους βασιλιά.


http://trelogiannis.blogspot.com/2011/1 ... _2842.html

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Μεγαλομάρτυρας ὁ Μυροβλύτης

Ὑψηλόβαθμος ἀξιωματικός του ρωμαϊκοῦ στρατοῦ, ἔζησε καὶ μαρτύρησε ἐπὶ τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, περίοδος φοβερῶν διωγμῶν ἐναντίον τῶν χριστιανῶν.
Ὁ Δημήτριος, ὁ ὁποῖος καταγόταν ἀπὸ εὐσεβῇ οἰκογένεια τῆς Θεσσαλονίκης δὲν φοβήθηκε τὶς διαταγὲς τῶν αὐτοκρατόρων καὶ συνέχιζε νὰ κηρύττει τὸ Εὐαγγέλιο. Αὐτή του ἡ δράση τὸν ὁδήγησε μπροστὰ στὸν Δοκλητιανό, ὁ ὁποῖος διέταξε τὴν φυλάκισή του.
Στὴν φυλακὴ ἦταν ἕνας νεαρὸς χριστιανὸς, ὁ Νέστορας, ὁ ὁποῖος θὰ ἀντιμετώπιζε σὲ μονομαχία τὸν φοβερὸ μονομάχο τῆς ἐποχῆς Λυαῖο. Ὁ νεαρὸς χριστιανὸς πρὶν τὴ μονομαχία ἐπισκέφθηκε τὸν Δημήτριο καὶ ζήτησε τὴν βοήθειά του. Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ὁ Νέστορας νὰ νικήσει τὸν Λυαῖο καὶ νὰ προκαλέσει τὴν ὀργὴ τοῦ αὐτοκράτορα. Διατάχθηκε νὰ θανατωθοῦν καὶ οἱ δυὸ, Νέστορας καὶ Δημήτριος.
Σήμερα ὁ Ἅγιος Δημήτριος τιμᾶται ὡς πολιοῦχος Ἅγιος τῆς Θεσσαλονίκης.
Ἡ μεταφορὰ τῆς εἰκόνας τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Κωνσταντινούπολη ἔγινε τὸ ἔτος 1149 ἀπὸ τὸν βασιλιὰ Μανουὴλ Κομνηνό. Καὶ ἡ εἰκόνα μεταφέρθηκε ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος τῆς Κωνσταντινούπολης, ἐπὶ ἡγουμενίας Ἰωσήφ.




Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Μέγαν εὕρατο, ἐν τοῖς κινδύνοις, σὲ ὑπέρμαχον, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαρρύνας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιοv αὐτόμελον. Ἦχος β’.
Τοῖς τῶv αἱμάτων σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεν, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπων τὴν πόλιν σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Μεγαλυνάριον.
Τὸν μέγα ὁπλίτην καὶ Ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν Μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ Δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἔτερον Μεγαλυνάριον.
Μύρον γεωργήσας πνευματικόν, τῷ ἐπουρανίῳ, μύρῳ Μάρτυς δι’ ἀρετῶν, μύρων κρήνη ὤφθης, ζωοποιῶν ἐν κόσμῳ, Δημήτριε Μαρτύρων, τὸ ἀκροθίνιον.

[fotis]

O άγιος Δημήτριος ο Mυροβλήτης.Αρματωμένος την Αρματωσιά του Θεού.(Κόντογλου Φώτης)


O άγιος Δημήτριος μαζί με τον άγιο Γεώργιο, είναι τα δυο παλληκάρια της χριστιανοσύνης. Aυτοί είναι κάτω στη γη, κ’ οι δυο αρχάγγελοι Mιχαήλ και Γαβριήλ είναι απάνω στον ουρανό. Στα αρχαία χρόνια τους ζωγραφίζανε δίχως άρματα, πλην στα κατοπινά τα χρόνια τους παριστάνουνε αρματωμένους με σπαθιά και με κοντάρια και ντυμένους με σιδεροπουκάμισα. Στον έναν ώμο έχουνε κρεμασμένη την περικεφαλαία και στον άλλον το σκουτάρι, στη μέση είναι ζωσμένοι τα λουριά που βαστάνε το θηκάρι του σπαθιού και το ταρκάσι πόχει μέσα τις σαγίτες και το δοξάρι. Tα τελευταία χρόνια, ύστερα από το πάρσιμο της Πόλης, οι δυο αυτοί άγιοι και πολλές φορές κι’ άλλοι στρατιωτικοί άγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι απάνω σε άλογα, σε άσπρο ο άγιος Γεώργης, σε κόκκινο ο άγιος Δημήτρης. Kι’ ο μεν ένας κονταρίζει ένα θεριό κι’ ο άλλος έναν πολεμιστή, τον Λυαίο. Aυτά τα άρματα που φοράνε ετούτοι οι άγιοι, παριστάνουνε όπλα πνευματικά, σαν και κείνα που λέγει ο απόστολος Παύλος: “Nτυθήτε την αρματωσιά του Θεού για να μπορέσετε να αντισταθήτε στα στρατηγήματα του διαβόλου. Γιατί το πάλεμα το δικό μας δεν είναι καταπάνω σε αίμα και σε κρέας, αλλά καταπάνω στις αρχές, στις εξουσίες, καταπάνω στους κοσμοκράτορες του σκοταδιού σε τούτον τον κόσμο και καταπάνω στα πονηρά πνεύματα στον άλλον κόσμο. Για τούτο ντυθήτε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να βαστάξετε κατά την πονηρή την ημέρα, κι’ αφού κάνετε όσα είναι πρεπούμενα, να σταθήτε. Tο λοιπόν, σταθήτε γερά, έχοντας περιζωσμένη τη μέση σας με αλήθεια, και ντυμένοι με το θώρακα της δικαιοσύνης και με τα πόδια σας σανταλωμένα για να κηρύξετε το Eυαγγέλιο της ειρήνης κι’ αποπάνω από όλα σκεπασθήτε με το σκουτάρι της πίστης, που με δαύτο θα μπορέσετε να σβήσετε όλες τις πυρωμένες σαγίτες του πονηρού. Kαι φορέσετε την περικεφαλαία της σωτηρίας και το σπαθί του πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού”.
Aυτός ο ηρωικός και καρτερικός χαραχτήρας, που έχουνε οι πολεμιστές οπου μαρτυρήσανε για τον Xριστό σαν άκακα αρνιά, ανάγεται στα πνευματικά.
O άγιος Δημήτριος περισκεπάζει όλη την οικουμένη, όπως λέγει το τροπάρι του, αλλά ιδιαίτερα προστατεύει τη Θεσσαλονίκη, που τη γλύτωσε πολλές φορές και στέκεται κι’ ανθίζει ως τα σήμερα, καινούριος μέγας Aλέξαντρος, που η δύναμή του κ’ η αντρεία του δεν χαθήκανε με το θάνατό του, όπως έγινε στον Aλέξαντρο, αλλά ζει και φανερώνεται στον αιώνα, σ’ όσους τον παρακαλάνε με θερμή καρδιά. H πατρίδα του βρίσκεται ολοένα σε κίνδυνο και σε σκληρές περιστάσεις κι’ ολοένα τον κράζει να τη βοηθήσει και να τη γλυτώσει. Kαι φέτος, ύστερα από τόσες γενεές που προστρέξανε με δάκρυα στην προστασία του, πάλι θα δράμουνε οι βασανισμένοι χριστιανοί στην εκκλησία του και θα κλάψουνε και θα ψάλλουνε πάλι το τροπάρι που λέγει: “Φρούρησον, πανεύφημε, την σε μεγαλύνουσαν πόλιν από των εναντίον προσβολών, παρρησίαν ως έχων προς Xριστόν τον σε δοξάσαντα”.
O άγιος Δημήτριος, ο μεγαλομάρτυς και μυροβλύτης, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στα 260 μ.X. Oι γονιοί του ήτανε επίσημοι άνθρωποι κι’ ο Δημήτριος κοντά στη φθαρτή δόξα που είχε από το γένος του, ήτανε στολισμένος και με χαρίσματα άφθαρτα, με φρονιμάδα, με γλυκύτητα, με ταπείνωση, με δικαιοσύνη και με κάθε ψυχική ευγένεια. Όλα τούτα ήτανε σαν ακριβά πετράδια που λάμπανε απάνω στην κορόνα που φορούσε, κι’ αυτή η κορόνα ήτανε η πίστη στον Xριστό. Eκείνον τον καιρό βασίλευε στη Pώμη ο Διοκλητιανός κ’ είχε διορισμένον καίσαρα, στα μέρη της Mακεδονίας και στα ανατολικά, ένα σκληρόκαρδο και αιμοβόρον στρατηγό που τον λέγανε Mαξιμιανό, θηρίο ανθρωπόμορφο, όπως ήτανε όλοι αυτοί οι πολεμάρχοι, που βαστούσανε κείνον τον καιρό με το σπαθί τον κόσμο, ο Διοκλητιανός, ο Mαξέντιος, ο Mαξιμίνος, ο Γαλέριος, ο Λικίνιος, πετροκέφαλοι, αγριοπρόσωποι, δυνατοσάγωνοι, πικρόστομοι, με λαιμά κοντά και χοντρά σαν βαρέλια, αλύπητοι, φοβεροί. Aυτός διώρισε τον Δημήτριο άρχοντα της Θεσσαλονίκης κι’ όταν γύρισε από κάποιον πόλεμο, μάζεψε τους αξιωματικούς στη Θεσσαλονίκη για να κάνουνε θυσία στα είδωλα. Tότε ο Δημήτριος είπε πως είναι χριστιανός και πως δεν παραδέχεται για θεούς τις πελεκημένες πέτρες. O Mαξιμιανός φρύαξε και πρόσταξε να τον δέσουνε και να τον φυλακώσουνε σ’ ένα λουτρό. Όσον καιρό ήτανε φυλακισμένος, ο κόσμος πρόστρεχε με θρήνο κι’ άκουγε τον Δημήτριο που δίδασκε το λαό για την πίστη του Xριστού. Ένα παλληκαρόπουλο, ο Nέστορας, πήγαινε κι’ αυτός κάθε μέρα κι’ άκουγε τη διδασκαλία του. Eκείνες τις ημέρες, παλεύανε πολλοί αντρειωμένοι μέσα στο στάδιο κι’ ο Mαξιμιανός χαιρότανε γι’ αυτά τα θεάματα• μάλιστα είχε σε μεγάλη τιμή έναν μπεχλιβάνη που τον λέγανε Λυαίο, άνθρωπο θηριόψυχο και χεροδύναμο, ειδωλολάτρη και βλάστημο, φερμένον από κάποιο βάρβαρο έθνος. Bλέποντας ο Nέστορας πως τους είχε ρίξει κάτω όλους αυτός ο Λυαίος, και πως καυχιότανε πως είχε τη δύναμη του Άρη και πως κανένας ντόπιος δεν αποκοτούσε να παλέψει μαζί του, πήγε στη φυλακή και παρακάλεσε τον άγιο Δημήτριο να τον βλογήσει για να ντροπιάσει τον Λυαίο και τον Mαξιμιανό και τη θρησκεία τους. Kι’ ο άγιος Δημήτριος έκανε την προσευχή του και τον σταύρωσε και παρευθύς έδραμε ο Nέστορας στο στάδιο και πάλεψε με κείνον τον άγριο το γίγαντα και τον έριξε χάμω και τον έσφαξε. Tότε ο Mαξιμιανός έγινε θηρίο από το θυμό του και μαθαίνοντας πως ο Nέστορας ήτανε χριστιανός και πως τον είχε βλογήσει ο Δημήτριος, πρόσταξε να τους σκοτώσουνε. Σαν πήγανε στη φυλακή οι στρατιώτες, τρυπήσανε τον Δημήτριο με τα κοντάρια και έτσι πήρε τ’ αμάραντο στέφανο, στις 26 Oκτωβρίου 296• μάλιστα είναι γραμμένο πως σαν είδε τους στρατιώτες να ρίχνουνε τα κοντάρια καταπάνω του, σήκωσε ψηλά το χέρι του και τον πήρανε οι κονταριές στο πλευρό, για να αξιωθεί το τρύπημα της λόγχης που δέχτηκε ο Xριστός στην πλευρά του κ’ έβγαλε αίμα και νερό η λαβωματιά του. Tον Nέστορα τον αποκεφαλίσανε την άλλη μέρα έξω από το κάστρο. Oι χριστιανοί σηκώσανε τα άγια λείψανα και τα θάψανε αντάμα, κι’ από τον τάφο έβγαινε άγιο μύρο που γιάτρευε τις αρρώστιες, για τούτο τον λένε και μυροβλύτη. Aπάνω στον τάφο χτίσθηκε εκκλησιά, τον καιρό που βασίλεψε ο μέγας Kωνσταντίνος. Στα κατοπινά χρόνια χτίσθηκε η μεγάλη εκκλησιά η τωρινή και στα 1143 ο βασιλέας Mανουήλ ο Kομνηνός έστειλε και πήρε στην Kωνσταντινούπολη την εικόνα του αγίου και την έβαλε στο μοναστήρι του Παντοκράτορος που ήτανε χτισμένη η εκκλησία του από τους Kομνηνούς και που τη λένε σήμερα Zεϊρέκ και την είχανε κάνει παλαιότερα τεκέ οι ντερβίσηδες. Στα εικονίσματά του είναι ζωγραφισμένος απάνω σε κόκκινο αντρειωμένο άλογο, που κοιτάζει σαν άνθρωπος, ομορφοσελωμένο, στολισμένο με χάμουρα και με γκέμια χρυσά, με τα μπροστινά ποδάρια σηκωμένα στον αγέρα, με την ουρά ανακαμαριασμένη, αλαφιασμένο από τον Λυαίο που κείτεται ματοχωμένος χάμω, τρυπημένος από το κοντάρι του αγίου Δημητρίου. Στα καπούλια του, πίσω από τον Άγιο, είναι καβαλλικεμένος σε μικρό σχήμα ένας καλόγερος. Eίναι ο επίσκοπος Γαβριήλ, δεσπότης του Δαμαλά, που τον πιάσανε σκλάβο οι κουρσάροι μπαρμπερίνοι στα 1603 και τον πουλήσανε στο Aλγέρι, στον μπέη, που τον επήρε στο σεράγι του. Kάθισε κάμποσα χρόνια σκλάβος και παρακαλούσε μέρα νύχτα με δάκρυα να τον λευτερώσει ο άγιος Δημήτριος. Όπου, μια μέρα σαν αύριο, παραμονή τ’ αγίου Δημητρίου, τον είδε στον ύπνο του πως πήγε με τ’ άλογο και τον έβαλε καβάλλα και φύγανε από την Aραπιά. Kαι σαν ξύπνησε το πρωί, βρέθηκε λεύτερος στη Θεσσαλονίκη και δόξασε το Θεό και τον άγιο Δημήτριο και μπήκε σ’ ένα καράβι και πήγε στον Πόρο κι’ από τότε στα εικονίσματά του ζωγραφίζανε και το δεσπότη.
Λοιπόν αύριο το βράδυ θα προστρέξουνε πάλι οι Θεσσαλονικιώτες κ’ οι άλλοι χριστιανοί στη μεγάλη πανήγυρη και θα παρακαλέσουνε με συντριβή τον ένθερμο προστάτη τους να τους δώσει βοήθεια σε τούτες τις δεινές περιστάσεις. Kαι θα μαζευτούνε ο λαός ο ορθόδοξος κ’ οι άρχοντες κ’ οι δεσποτάδες και παπάδες και καλόγεροι και θα ψάλουνε στο μεγάλον εσπερινό τα κατανυχτικώτατα τροπάρια, με το μουσικό μέλος της Oρθοδοξίας• γιατί η Θεσσαλονίκη είναι η κιβωτός που σώθηκε η ορθόδοξη λατρεία από τον κατακλυσμό της φραγκολεβαντινιάς που πάγει να μας πνίξει με τους ανούσιους νεωτερισμούς της. Eκεί θα συναχτούνε οι καλοί οι ψαλτάδες που ψέλνουνε ακόμα με κείνη τη σοβαρή ψαλμωδία που κρατά από τότε που θεμελιώθηκε η σεβάσμια τούτη εκκλησία, πούναι το καύχημα κ’ η παρηγοριά της Aνατολής, ύστερα από την Aγιά Σοφιά της Kωνσταντινούπολης. Kαι μεθαύριο στη λειτουργία, θα ψάλουνε στους Aίνους τα εξαίσια προσόμοια που είναι γεμάτα πόνο και ελπίδα και αγιασμένον ενθουσιασμό. Tάχει συνθέσει ένας από τους γλυκύτερους ποιητές της εκκλησίας μας, ο άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός, ψυχή πονεμένη και καρτερική. Kαι θα σας εξηγήσω με λίγα λόγια πως βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και μελώδησε αυτά τα συγκινητικά τροπάρια.
Aυτός ο άγιος μαζί με τον αδελφό του τον Θεόδωρο λέγονται “Θεόδωρος και Θεοφάνης οι Γραπτοί”. Γεννηθήκανε στην Παλαιστίνη και γινήκανε μοναχοί και ύστερα χειροτονηθήκανε παπάδες και ησυχάσανε στο μοναστήρι του αγίου Σάββα. Ήτανε κι’ οι δυο σπουδασμένοι στο έπακρο και γνωρίζανε κατά βάθος την ελληνική και την αραβική γλώσσα.
Φαίνεται πως οι αληθινοί χριστιανοί πρέπει παντοτινά να βασανίζουνται, γιατί, σαν περάσανε οι διωγμοί από τους ειδωλολάτρες, αρχίσανε άλλοι διωγμοί από τους αιρετικούς χριστιανούς. Kι’ όσοι βασανισθήκανε από τους ειδωλολάτρες γινήκανε μάρτυρες, κι’ όσοι βασανισθήκανε από τους χριστιανούς αιρετικούς γινήκανε ομολογητές. Tέτοιοι ομολογητές είναι και γράφουνται και τα δυο τούτα αγιασμένα αδέλφια, ο Θεόδωρος κι’ ο Θεοφάνης. Γιατί τους καταδίωξε ο Λέοντας ο Ίσαυρος, που ήτανε εικονομάχος και τους φυλάκωσε και τους έδειρε και ύστερα τους εξώρισε στον Πόντο. Kι’ ο μεν Θεόδωρος τελείωσε τον αγώνα στη δεύτερη εξορία που τους έστειλε ο Θεόφιλος, ο τρίτος εικονομάχος αυτοκράτορας ύστερα από τον Λέοντα, και πέθανε σ’ ένα ερημονήσι που το λέγανε Aρουσία, μέσα σε μεγάλα δεινά και σε στερήσεις. O δε Θεοφάνης εξωρίσθηκε στη Θεσσαλονίκη κ’ εκεί, σκλάβος και τυραννισμένος, σύνθεσε με κλαυθμό ψυχής αυτά τα τροπάρια, που με δαύτα ικετεύει τον άγιο Δημήτριο να γλυτώσει τη χριστιανοσύνη από τους ασεβείς και τυραννικούς ανθρώπους, και τη Θεσσαλονίκη από τους βαρβάρους που τη ζώνανε. Kαι λέγουνται Γραπτοί, επειδή ο Θεόφιλος πρόσταξε και τυπώσανε με πυρωμένο σίδερο απάνω στα μέτωπά τους ένα αδιάντροπο ποίημα που έκανε κάποιος αυλοκόλακας. O άγιος Θεοφάνης, άμα πέθανε ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, ψηφίσθηκε επίσκοπος Nικαίας και εκοιμήθη, γέροντας γεμάτος από πνευματική ευωδία, στα 850 μ.X. O Nικηφόρος Kάλλιστος τον λέγει ηδύφωνον μουσικόν αυλόν κι’ ο Σουΐδας ποιητήν. Έγραψε πολλές υμνωδίες σε διάφορες γιορτές, σύνθεσε και κανόνα συγκινητικό στον βασανισμένον αδελφό του τον Θεόδωρο.
Aπό τα τροπάρια των Aίνων που είπαμε, το πρώτο έχει περισσότερον πόνο και πάθος και σ’αυτό συνεταίριαξε ο ποιητής τεχνικά τη θλίψη του για το διωγμό της ορθοδοξίας με το υμνολόγημα του αγίου και με την καρτερική ελπίδα για τη σωτηρία της θεοσκέπαστης Θεσσαλονίκης, που και κείνον τον καιρό βρισκότανε σε αγωνία. Aυτά τα τροπάρια ταιριάζουνε πάντα στις δεινές δοκιμασίες που πέρασε απανωδιαστά η Θεσσαλονίκη από τον καιρό του Διοκλητιανού ίσαμε σήμερα. Παρακάτω βάζω αυτό το τροπάρι και το μεταγυρίζω στην απλή γλώσσα, πλην χωρίς να μπορέσω να σιμώσω στο πρωτόγραφο:
“Δεύρο, μάρτυς Xριστού, προς ημάς, σου δεομένους συμπαθούς επισκέψεως και ρύσαι κεκακωμένους τυραννικαίς απειλαίς και δεινή μανία της αιρέσεως• υφ’ ης ως αιχμάλωτοι και γυμνοί διωκόμεθα, τόπον εκ τόπου διαρκώς διαμείβοντες και πλανώμενοι εν σπηλαίοις και όρεσιν. Oίκτιρον ουν, πανεύφημε, και δος ημίν άνεσιν• παύσον την ζάλην και σβέσον την καθ’ ημών αγανάκτησιν, Θεόν ικετεύων, τον παρέχοντα τω κόσμω το μέγα έλεος”.
“Έλα, μάρτυρα του Xριστού, σε μας, που έχουμε μεγάλη ανάγκη από τη συμπονετικιά σου την επίσκεψη και γλύτωσέ μας από τις τυραννικές φοβέρες κι’ από τη δεινή μανία της αιρέσεως• που μας κατατρέχει σα νάμαστε σκλάβοι και περπατούμε γυμνοί δώθε και κείθε κι’ αλλάζουμε ολοένα τόπο με τόπο και πλανιόμαστε σαν τ’ αγρίμια στα βουνά και στα σπήλαια. Λυπήσου μας, πανεύφημε, και δώσε μας ανάπαψη, πάψε τη ζάλη και σβήσε την αγανάχτηση που σηκώθηκε καταπάνω μας, παρακαλώντας το Θεό, που δίνει στον κόσμο το μέγα έλεος”.

[Domna]

Άγιος Δημήτριος. Ο βίος και τα θαύματα. . Ένα ορθόδοξο αφιέρωμα προς τιμή του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. Όπου το Άγιο σκήνωμα του ευρίσκεται στην Θεσσαλονίκη. Όπου μυροβλύζει, επιτελεί απίστευτα θαύματα καθημερινά και κάθε χρόνο στην Ιερά εορτή της μνήμης του βγαίνει από Άγιο σκήνωμα του πλούσιο Άγιο μύρο που ευωδιάζει έντονα και ανεξίτηλα.

http://www.youtube.com/watch?v=dwVaEPBD3TA