ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Αναμνήσεις με αφορμή 1 εξόδιο

[konstantinoupolitis]

Ένιωσα ανάγκη να γράψω ύστερα απο χρόνια το παρόν, με αφορμή τον τραγικό χαμό του παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνικού κινηματογραφιστή και ποιητή, ίσως του κορυφαίου.

...Χειμώνας του 1990. Την ήρεμη και βαριά χειμωνιάτικη και όχι μόνο ατμόσφαιρα της Φλώρινας διαταράσσουν τα απαράμιλλα σκηνικά του Μικέ Καραπιπέρη στον ποταμό Σακουλέβα και η ξαφνική επιθετική του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου Ο υποφαινόμενος ζώντας ως μαθητής του εκκλησιαστικού οικοτροφείου θα επιχειρήσει μια αντικειμενική ματιά στα τότε γεγονότα αλλά και ένα ερμηνευτικό βλέμμα στη βασική ιδέα της δημιουργίας του Αγγελόπουλου με αφορμή την επόμενη του ταινία, το περίφημο "Βλέμμα του Οδυσσέα" που έχει σαφείς νύξεις για τα τότε διαδραματιζόμενα. Ο Αγγελόπουλος ήδη είχε γυρίσει 2 αν δεν απατώμαι ταινίες του στην περιοχή.

...Το σενάριο πέφτει στα χέρια της Μητροπόλεως. Άλλοι ομιλούν για κλοπή, άλλοι για αποστολή μέσω του Κρατικού Οργανισμού όπου αποστέλλονται τα σενάρια προς έγκριση και χρηματοδότηση, μέσω ανθρώπου που είχε πρόσβαση εκεί. Κύριος οίδε...
Το σενάριο υποστηρίζεται πως αναφέρει την Φλώρινα με όχι ελληνικό όνομα, τα σύνορα προς Γιουγκοσλαβία τότε, σήμερα Σκόπια, ως προορισμό ή Ελευθερία, η σκηνή στο συνοριακό ποτάμι όπου χωρισμένοι οι άνθρωποι τελούν Γάμο παρουσία ιερέως από απέναντι και όχι μαζί θεωρήθηκε διακωμώδηση του Γάμου, ενώ ο ιερέας επί ποδηλάτου απρεπής.
Η 14χρονη τότε Δώρα Χρυσικού, γνωστή ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια από τη σήριαλ "η Ζωή της Άλλης", συμμετέχει σε ερωτική σκηνή, -μην φανταστείτε τραβηγμένα πράγματα απ΄όσο θυμάμαι έχω χρόνια που είχα δει το φίλμ-. Εδώ η κατηγορία είναι εκπόρευση ανηλίκου.
Ο Αγγελόπουλος αρχικά αρνείται να δεχτεί τροποποίηση του σεναρίου σε σχέση με την Φλώρινα και το μη ελληνικό όνομά της, ο ''πόλεμος'' ξεκινάει. Έκρυθμη ατμόσφαιρα στις ενορίες και στο ποίμνιο, αγρυπνία σε ναό, νομίζω, συλλαλητήριο μεγαλειώδες από προσέλευση κόσμου -συμμετείχε και ο υποφαινόμενος-, εντάσεις έξω απο τον κινηματογράφο της Φλώρινας κατά την συνέντευξη τύπου των συντελεστών, την προβολή της ταινίας.
Αφορισμός την επομένη ημέρα με συμμετοχή στην όλη ακολουθία του κλήρου και των επιτρόπων των ενοριών της Μητροπόλεως.
Μαθητής εγώ τότε, να κάνω βόλτες στα ''νεοκλασσικά'' σκηνικά του Καραπιπέρη, αλλά και να φωνάζω συνθήματα στο συλλαλητήριο δεχόμενος τα επιχειρήματα της εκκλησιαστικής πλευράς.

Τα γυρίσματα συχνά γίνονται κάτω από κωδωνοκρουσίες, με αποτέλεσμα τμήμα της ταινίας να γυσριστεί χωρίς ήχο και να γίνει κάτι σαν ντουμπλάζ ή καλύτερα προσθήκη ήχου μεταγενέστερα. Στον τομέα αυτό εμφανή είναι τα πλήγματα της ταινίας το "Μετέωρο Βήμα του Πελαργού" στον τομέα του ήχου... Ίσως και ένας λόγος που η ταινία δεν είχε την αποδοχή από το εξωτερικό όπως αναμένονταν.

Θάνατοι τραγικοί κατά διαστήματα έδωσαν τροφή στο θέμα του αφορισμού. Μήνες μετά ο 49χρονος μόλις Καραπιπέρης, όχι πολύ αργότερα ο Μαστρογιάννι, στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας ο Τζαν Μαρία Βολοντέ, με τραγικό τρόπο ο Αγγελόπουλος πριν λίγες ημέρες.



Καιρό αργότερα ένταση έξω από τα δικαστήρια στη Φλώρινα, με μήνυση συγγενούς της Χρυσικού κατά του Μητροπολίτου φαντάζομαι για διασυρμό από τα μεγάφωνα της Χρυσικού. Στο δικαστήριο μέγα πρόβλημα, αφού οι του επισκόπου και ο ίδιος ο Αυγουστίνος αρνήθηκαν να δώσουν όρκο κατά την λανθασμένη ερμηνεία του ''μη ομώσαι όλως''.


Πολλά από τα πεπραγμένα αυτά, υπάρχουν στην αρχή της ταινίας το Βλέμμα του Οδυσσέα, με πρωταγωνιστή τον Χάρβει Καϊτέλ.

Άξιζε τον κόπο όλο αυτό; Σαφώς και όχι. Χρόνια μετά μπορώ να απαντήσω, χωρίς διάθεση να ανασκευάσω το τότε για λόγους προφίλ, και έχοντας έως τώρα εθνική συνείδηση και πατριδογνωσία, πως η όλη ιστορία δεν άξιζε τον κόπο, ήταν ένα τραγικό λάθος του μητροπολίτου Φλωρίνης. Όφειλε να διαμαρτυρηθεί, αλλά όχι να οργανώσει μια τέτοια αντίδραση χωρίς θεολογικό πραγματικά λόγο.

Λάθος δικό μου που και εγώ συμμετείχα καλή τη θελήσει στις τότε κινητοποιήσεις.

Λάθος και της τότε Συνόδου να μην δεχτεί τους θεολογικούς λόγους και να δεχτεί τους εθνικούς λόγους στο θέμα του αφορισμού. Γιατί αν δέχτηκε εν τέλει τον αφορισμό για εθνικούς λόγους είναι θεολογικά αντικανονικό. Οι εθνικοί λόγοι δεν έχουν θέση μέσα στην Οικουμενική Εκκλησία, παρά μόνο εάν έχουν θρησκευτική χρειά. Αν πάλι έστω και έτσι δέχτηκε τον αφορισμό, τότε πως παρίσταντο θρησκευτικοί λειτουργοί στην εξόδιο χθες; Θέατρο παραλόγου.

Όπως και να έχει δάκρυσα με τον χαμό αυτό του μεγάλου Έλληνα, έστω και αν δεν συμφωνούσα πάντα με την πολιτική και την φιλοσοφία του. Σε μια χώρα αναξίων η Ελλάδα χάνει τους αξίους της. Και άξιος ήταν και ο Αυγουστίνος παρά το τραγικό ατόπημα του τότε πάνω στον παρωρμητισμό του.

Πέρα από τον αριστερό προσανατολισμό του και τις πολλές κριτικές για το έργο του από τους ανά τον κόσμο σινεφίλ, το κυρίαρχο θέμα του Αγγελόπουλου δεν ήταν η Αριστερά, αλλά η τραγικότητα του ανθρώπου όταν οι πολιτικές επιλογές οδηγούν τον άνθρωπο σε μια Οδύσσεια ξεριζωμού, μέσα από συνεχείς αλλαγές αλλά και καταργήσεις συνόρων. Ένα βλέμμα - πλάνο στην μοίρα της Πολιτικής Ιστορίας και την μοίρα που αυτή διαμορφώνει στους ανθρώπους. Πάντα σε μουσική υποβολή της Ελένης, ωραίας, αναζητούμενης και χαρισματικής από τον Αλέξανδρο της που ταξιδεύει ανά τον Κόσμο και μεταναστεύει εντός και εκτός Ελλάδος.
Καλό ταξίδι κ. Αγγελόπουλε

Με εκτίμηση και συγνώμη έστω και τώρα Κόττης Κωνσταντίνος μαθητής το 1990 δίπλα στο χώρο των γυρισμάτων του Μετέωρου.

[panagiotisspy]

Σ' ευχαριστώ για το μοίρασμα αναμνήσεων και ψυχής αδελφέ μου..

Πέρα από τον αριστερό προσανατολισμό του και τις πολλές κριτικές για το έργο του από τους ανά τον κόσμο σινεφίλ, το κυρίαρχο θέμα του Αγγελόπουλου δεν ήταν η Αριστερά, αλλά η τραγικότητα του ανθρώπου όταν οι πολιτικές επιλογές οδηγούν τον άνθρωπο σε μια Οδύσσεια ξεριζωμού, μέσα από συνεχείς αλλαγές αλλά και καταργήσεις συνόρων. Ένα βλέμμα - πλάνο στην μοίρα της Πολιτικής Ιστορίας και την μοίρα που αυτή διαμορφώνει στους ανθρώπους.

Ακριβώς έτσι είναι..
Λίγες λέξεις που περιγράφουν όλη την ουσία..
Και που καταξιώνουν το γνήσιο έργο μιας ζωής, που αναδεικνύουν την αλήθεια του εκλιπόντος, καθιστώντας έτσι ζωντανή την παρακαταθήκη του για τις επόμενες γενιές..
Ο καλύτερος "αποχαιρετισμός" σ' έναν σπουδαίο Έλληνα..

Νάσαι καλά Κωνσταντίνε....

Καλό ταξίδι στα Κύθηρα, ας είναι πάντα "θαλασσινό το πουλί στα όνειρά σου-μας"..
Καλό Παράδεισο αδελφέ μας Θεόδωρε..

[panagiotisspy]

Συμφωνώ μέχρι τελείας με το σχόλιο του αδελφού μας του Κωνσταντίνου, ακόμα και στα "δύσκολα σημεία" αναφοράς στον τότε Επίσκοπο Φλωρίνης, άξιο κατά πάντα, μα άνθρωπο όπως όλοι μας, με αδυναμίες και παρορμητικά λάθη, λάθη που προήλθαν από Αγάπη για το ποίμνιό του....

[konstantinoupolitis]

Πρόσφατα σε αφιέρωμα της Καθημερινής του 1998 που ανατυπώθηκε, είδα πως ακόμα και του θέμα του Γάμου εξ αποστάσεως που θεωρήθηκε διακωμώδηση στο "Μετέωρο βήμα του πελαργού" το 1992, στηρίχθηκε σε ένα πραγματικό γεγονός που η μοίρα των εκτάκτων συνθηκών υπέβαλε. Γράφει ο Αγγελόπουλος σε ένα άρθρο του 1992 για το πως γεννιέται η ιδέα μιας ταινίας μεταξύ άλλων:

"...Ένα διάβασμα ίσως σε μια εφημερίδα του 58΄. Το διάβασμα θα μπορούσε να ήταν η ιστορία της ταφής ενός βοσκού, σ΄ένα μικρό νησάκι , μερικές δεκάδες μέτρα από την ακτή της Κρήτης...... Χειμώνας, άγρια θάλασσα, βάρκα να μην περνάει κι΄ ένας νεκρός βοσκός που περιμένει να ταφεί. Ειδοποιείται με σήματα ο παπάς του κοντινότερου χωριού. Έρχεται, ανεβαίνει σ΄ένα βράχο με τα ράσα να ανεμίζουν στον αέρα, φωνάζει την λειτουργία στο πέλαγος και οι βοσκοί απέναντι στο μικρό νησί θάβουν τον νεκρό".

[aposal]

Ευχαριστούμε Κων/νε.

[vasilisalt]

Ο Αγγελόπουλος είχε τεράστια ευαισθησία σε σχέση με τους ξεριζωμένους.
Πραγματική ευαισθησία, όχι κουραφέξαλα να λέμε.
Να πούμε πως ανήκει στην γενιά των Παπαδόπουλου, Γιανναρά κλπ.
Έχουν γράψει πολλά όλοι για αυτό το παρεάκι, γι αυτή τη γειτονιά.
Βλέποντας τον σκληρό θρησκευτικό πυρήνα της εποχής, που σχεδόν όλα ήταν σε απαγόρευση,
είναι νομίζω λογικές κάποιες θρησκειολογικές αιτιάσεις τους. Σωστές ή λαναθασμένες.

Πάντως η εμμονή του και το όνειρό του για κοινωνίες ανοιχτές σε ανθρώπους χωρίς τόπο, είναι άκρως χριστιανικά.

[Μ.Δ.Κ.]

Μια δυό ταινίες του που είχα δει πολύ παλιά δεν με εντυπωσίασαν καθόλου. Σήμερα θα έλεγα ότι οι παλιές τουλάχιστον ταινίες του ακολουθούσαν κατα γράμμα την πεπατημένη της αριστερόστροφης θολοκουλτούρας με επιλεκτικές και δήθεν ΄΄ακίνδυνες΄΄ ευαισθησίες - η τότε εποχές γαρ, δεν επέτρεπαν και πολλά πολλά-
Πάντως σε αντίστοιχους ευαίσθητους της θολοκουλτούρας θα είχα να προτείνω για έμπνευση - και για αρχή- το κατωτέρω περιστατικό.


Οταν στη χώρα μας ξέσπασε η ξενοκίνητη κομμουνιστική ανταρσία, ως βασικοί στόχοι εξολόθρευσης των άθεων φονιάδων, επιλέχθηκαν οι ιερείς.
Αρκετοί από αυτούς, αντιλαμβανόμενοι τον θανάσιμο κίνδυνο έφυγαν απο τα χωριά τους και κατέβηκαν στις πόλεις, όπου υπήρχε περισσότερη ασφάλεια. Πολλοί όμως, μή πιστεύοντας οτι κάποιος "έλληνας" θα μπορούσε να τους βλάψει, και αφού κανέναν δεν πείραζαν παρά μόνον επιτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, έμειναν.
Από αυτούς, εκατοντάδες δολοφονήθηκαν με φρικτό τρόπο, όπως επι Νέρωνα και Διοκλητιανού. Μάλιστα αρκετοί σταυρώθηκαν.
Ομως κανενός το μαρτύριο δεν μοιάζει τόσο με το Θείο Δράμα, όσο του ιερέα Γιώργου Σκρέκα.
Την 27η Μαρτίου 1947, ο ιερέας Γιώργος Σκρέκας, εφημέριος του χωριού Μεγάρχης Τρικάλων, πληροφορήθηκε οτι οι εαμοκομμουνιστές Μεγάρχης έκαμαν συμβούλιο στο οποίο αποφασίστηκε να τον απογυμνώσουν από κάθε περιουσιακό στοιχείο. Όντως, τη νύχτα της 27ης προς 28η Μαρτίου μετέβηκαν οι λησταντάρτες στο σπίτι του και του αφαίρεσαν τα πάντα.
Μή αρκούμενοι όμως σε αυτά, αφού άδειασαν τους στάβλους απο τα ζώα και ανάγκασαν τον πατέρα και τον θείο του ιερέα να πάνε τα ζώα στο χωριό Πρόδρομος μαζί με δύο λησταντάρτες, έκλεισαν τον ιερέα μέσα στον στάβλο και άρχισαν να τον δέρνουν άγρια, ζητώντας του κι άλλα χρήματα.
Η γυναίκα του, ακούγοντας τις φωνές και τις κραυγές του άνδρα της, έτρεξε στον Αθανάσιο Ίτσιο, κομμουνιστή απο τα σπουδαιότερα στελέχη του ΚΚΕ, καθώς και σε άλλα μέλη της "αυτοάμυνας" Μεγάρχης. Με δάκρυα τους εκλιπαρούσε να ελευθερώσουν τον σύζυγο της και να πάψουν να τον χτυπούν. Δυστυχώς, ο εν λόγω ιούδας και οι άλλοι δεν θέλησαν να ακούσουν τα παρακάλια της και δεν έκαναν τίποτα για τον συλληφθέντα.
Την ίδια νύχτα παρέλαβαν τον ιερέα Γιώργο Σκρέκα αιμόφυρτο, ημίγυμνο και ξυπόλητο και τον οδήγησαν στο χωριό Γοργογύριο. Ο μελλοθάνατος ζήτησε να δει τον εκεί ιερέα. Με δάκρυα στα μάτια είπε στον ιερέα που ήρθε να τον παρηγορήσει: "Ο Θεός γνωρίζει τί θ'απογίνω. Αν με το μαρτύριο με καλεί δίπλα Του, ας είναι ευλογημένο το όνομα Του, ας γίνει το θέλημα Του".
Κατόπιν τον παρέλαβαν έφιπποι λησταντάρτες και τον έσυραν πεζό μέχρι το χωριό Τύρνα. Δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά τον μετέφεραν σε άθλια κατάσταση πρώτα στο Ξυλοπάροικο και μετά στο Νεραϊδοχώρι. Εκεί τον βασάνιζαν από τις 29-3, Σάββατο του Λαζάρου, μέχρι την Μ.Παρασκευή.
Γυναίκες συμμορίτισες του έλεγαν "γιατί δεν προσεύχεσαι στο Χριστό να έρθει να σε σώσει;", οι δε δήμιοι πιό ωμά "Εσύ που πιστεύεις στο Χριστό, θα σε σταυρώσουμε σαν Εκείνον την ίδια μέρα".
Αυτό που έγινε πριν 2 χιλιετηρίδες στον Γολγοθά, επαναλήφθηκε στην Πίνδο.
Μεγάλη Παρασκευή, και οι συμμορίτες έσυραν τον βασανισμένο ιερέα στον Σταυρικό θάνατο. Τον σταύρωσαν επάνω σε ένα έλατο που είχε το σχήμα σταυρού.
Του τρύπησαν τη δεξιά πλευρά με ξιφολόγχη και άνοιξαν πληγές στο μέτωπο του με περόνια.
Οταν ξεψύχησε, έρριξαν το γυμνό σώμα του σε μια χαράδρα και το σκέπασαν με πέτρες και κλαδιά, για να κρύψουν το έγκλημά τους.
Οταν απελευθερώθηκε το Νεραϊδοχώρι από τον Ελληνικό στρατό, ο αξιωματικός Νικόλαος Χόνδρος αναζήτησε και βρήκε το λείψανο του Μάρτυρα.
Το μετέφερε στα Τρίκαλα, όπου έγινε πάνδημη κηδεία.
Το φέρετρο του συνόδευαν 60 ιερείς, ψάλλοντας "Εγώ γαρ τα στίγματα του Κυρίου εν τω σώματι μου βαστάζω".
Ο ιερέας Γεώργιος Σκρέκας, στα πλαίσια της "συμφιλίωσης" δεν ανακηρύχθηκε Αγιος από την Εκκλησία, μέχρι σήμερα. Μακάρι από εκεί ψηλά που βρίσκεται να μας βοηθάει και να μας προστατεύει από τον Σατανά και τους οπαδούς του.
Τα παραπάνω συγκλονιστικά γεγονότα επιβεβαιώνει και ο Μακαριστός Μητροπολίτης Φλώρινας Αυγουστίνος Καντιώτης:
"῞Οταν ἤμουν ἱεροκή¬ρυκας —σᾶς ὁμιλῶ μὲ παραδείγματα ποὺ ἀν¬τλῶ ἀπὸ μία ἱστορία πενήντα ἐτῶν, μισοῦ αἰῶ¬νος—, ἔφθασα σ᾿ ἕνα χωριὸ τῶν Γρεβε¬νῶν. Βρίσκω τὸν ἱερέα θλιμμένο, πονεμένο, κλαμέ¬νο. —Τί ἔχεις; —Τὸ χωριό μου δὲν πιστεύει πιὰ στὸ Χριστό. —Μὴν ἀπογοητεύεσαι, λέω, ἔχε θάρρος· κάτω ἀπὸ τὴ στάχτη ὑπάρχει ἡ σπίθα κρυμμένη. —Θέλεις νὰ δῇς; μοῦ λέει• ἔλα. Μὲ πάει στὸ νεκροταφεῖο. Ἐκεῖ τὰ παιδιὰ τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Λένιν, ποὺ κυριαρχοῦσαν τό¬¬τε, εἶχαν ξερριζώσει ὅλους τοὺς σταυροὺς ἀπὸ τοὺς τάφους καὶ στὴ θέσι τους εἶχαν βά¬λει σφυροδρέπανα καὶ γροθιές! Μισοῦσαν τὸ σταυρό. Καὶ μόνο σὲ μιὰ περίπτωσι τὸν «θυμή¬θηκαν».
Ἐνῷ ἡ σταύρω¬σις ὡς τρόπος θανα¬τικῆς καταδίκης ἔχει πρὸ πολλοῦ καταργηθῆ, ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας τὴν ξαναχρησιμοποίησαν• σταύρωσαν ἄνθρωπο! ῏Η¬ταν ἕνας ἱερεὺς τοῦ ῾Υψίστου εὐλαβής, πιστὸς καὶ πο¬λύ¬τεκνος, ὁ π. Γεώργιος Σκρέκας ἐφημέριος τοῦ χωριοῦ Μεγάρχη – Τρικάλων. Ἄθεοι καὶ ἄπιστοι τὸν ἅρπαξαν ἀπὸ τὴν ἁγία τράπεζα ποὺ ἱ¬ερουργοῦσε, τὸν ὡδήγησαν σὰν ἄκακο ἀρνίο ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, κ᾿ ἐκεῖ τὸν σταύρωσαν πά¬νω σ᾿ ἕνα δέντρο• καὶ ἦταν Μεγάλη Παρασκευή, τοῦ ἔτους 1947"!

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΡΙΚΤΟ,ΕΙΔΕΧΘΕΣ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΧΑΣΤΕΙ

[dionysisgr]

Κατι παραπανω απο εμας, θα ηξερε ο αγιος αγωνιστης και ηρωας της πιστης και της αγαπης,
ο ανα το πανελληνιο αγαπητος γεροντας, ο Φλωρινης αειμνηστος Αυγουστινος Καντιωτης,
που τους πηρε στο κυνηγι και αυτους και αλλους υπηρετες της τεχνης..

Οταν ο Αυγουστινος επαιζε την ζωη του στην ρουλετα της διαθεσης των δαιμονογερμανων, στην κατοχη,
για να κατηχησει να στηριξει και να ταϊσει τον λαο του Θεου, που πορευοταν στην ερημο του θανατου,
και που απο λαος του Θεου, στις μερες μας καταντησε λαος του πονηρου,
που ηταν ο μακαριτης και οι αλλοι υπηρεται της τεχνης; Ε;

Δεν πειραζει, ο Αυγουστινος μπορει να μην πηρε βραβεια κοσμικα,
πηρε ομως τον στεφανο τον αμαραντινο του Κυριου.

To να πλασαρουμε συναισθημα και ψυχισμο,
χωρις κοπο και κινδυνο, ειναι ευκολο για ολους μας..

Δεν νομιζετε αδελφοι;

"φωναζε" (ο Παπας) την.. "λειτουργια", στο πελαγος.. ;;;;;

Με συγχωρειτε αλλα ετσι δεν εκφραζεται ουτε η ανιψια μου,
που ειναι δεν ειναι 11 χρονων.

Καποιος που δεν ξερει να ξεχωρισει την Θεια Λειτουργια,
απο την εξοδιο ακολουθια προς κεκοιμημενο,
εχει στ'αληθεια δικαιωμα, να μιλα και να υψωνει αναστημα προς την Εκκλησια,
και να προσπαθει να φανει και "ψαγμενος" και "φιλοσοφημενος";

Οχι ρε παιδια, δεν τσιμπαμε ετσι ευκολα, πλαστικο καροτακι, και πλυση εγκεφαλου
των ψευτοκουλτουριαρηδων, διεθνιστων και απατριδων, κεκαλυμμενων τιμητων της Εκκλησιας.

Αφηστε καλυτερα, ας αναπαυθει ο ανθρωπος, να βρει ελεος,
και ολα τα αλλα ειναι μια πονεμενη ιστορια, ολα εδω μενουν.

Αλλωστε ο κεκοιμημενος δεδικαιωται και παυει να αμαρτανει.

Αλλα ειναι αυτο που με προβληματιζει και με ενοχλει, και επρεπε να ενοχλει ολους μας,
μπορει να κανω και λαθος δεν ξερω, τι ειναι πια σωστο και τι οχι,
το πραγμα θολωνει επικινδυνα μαζι με τα μυαλα μας, οσο περναει ο καιρος,
σε αυτον τον τοπο.

Ποιο;

Oτι ολοι που το πανε, που το φερνουν, με την Εκκλησια, εχουν να κανουν,
και την "ελεγχουν", και την "νουθετουν", και θελουν να την "αλλαξουν",
ενω με το πορνικο κρατος, που δινει και τις επιχορηγησεις,
(το πιασατε το υπονοουμενο), ολα καλα, και αγια, και τα στραβα ματια..

Πουλαμε κουλτουρα, και ψαγμενη αμπελοφιλοσοφια,
ευκολη και ανεξοδη κριτικη κατενωπιον της Εκκλησιας,
και απεναντι στην βρωμα την σηψη και την δυσωδια,
των κρατουντων και των μεγαλοαφεντικων ποιουμε την νησσαν,
oι αξιοτιμοι κατα τα αλλα υπηρεται των τεχνων και των θεαματων.

Αλλωστε ειναι παναρχαιο το κολπο και πιανει παντα.

Αρτος και θεαματα.. Το ξερει καλα η εξουσια το παιχνιδακι αυτο,
καθως και οι εκ αυτης τρεφομενοι προπαγανδιστες της.

Καμμια ταινια, διαμαρτυριας, κατα της διαφθορας και της σαπιλας,
της εξουσιας και των ξεπουλημενων,
δεν ειδα τις τελευταιες δεκαετιες, αλλα αντιθετως πολλες ειδα με ερημα τοπια,
και να χαμε να λεγαμε και αμπελια να κλαδευαμε..

Τελος παντων.

Αυτα λεει ο φτωχος λογισμος μου, δεν ηθελα να σχολιασω πραγματικα,
δεν με αφορα και ιδιαιτερα το θεμα, πλην ομως απο καποιες λεπτομερειες
"τσιμπηθηκα", και να με συγχωρειτε, χωρις φοβο και παθος, με κανεναν,
και ιδιως με κεκοιμημενους, αλλα καποια πραγματα φωναζουν απο μονα τους.

Πρεπει να ακουστει η αληθεια, ειμαστε υποχρεωμενοι να την λεμε.

Ας μην παρασυρομαστε απο την φθηνη επικαιροτητα και τα κατασκευασμενα συναισθηματα,
των κοσμικων ανθρωπων των καιρων και της ωρας, της εξουσιας και των μεσων,
που ολως τυχαιως εξαντλουν την ευαισθησια και την λεπτοτητα τους οταν το εκαστοτε θεμα,
εχει να κανει με την Εκκλησια του Χριστου και μονον με αυτην..

Δεν πειραζει, σε τελικη αναλυση,
ο καθενας, χωρια θα τα πει τα καλαντα,
η, οπως λενε και οι σοφοι αγιορειτες, το καθε προβατακι,
απο το ποδαρακι του θα κρεμαστει..

[panagiotisspy]

Κατά τη γνώμη μου,

Άξιοι κι οι δυό,
ο καθένας εφ' ω ετάχθη..

Μιλάει το έργο του πρώην Φλωρίνης Αυγουστίνου,
γεμάτος ο κόσμος πνευματικοπαίδια του άξια,
παρηγορία οι λόγοι του,
η Φλώρινα κι' ολόκληρη η πέριξ περιοχή,
γεμάτη ιδρύματα φιλανθρωπικά,
αναπαυμένοι άνθρωποι σωρό από την Αγάπη του, που με έργα και όχι με λόγια υπηρέτησε τόσα χρόνια..

Άξιος κι' ο Θόδωρος ο Αγγελόπουλος,
οι ταινίες του μνημεία ανθρωπιάς,
ενάντια στους πολέμους,
ενάντια στα μίση των ψυχών,
πάντα η ματιά του εμφατική σε ό,τι ενώνει τους ανθρώπους, πέρα από πατρίδες και φυλές,
αντίθετη σε ό,τι διχάζει, σε ό,τι κομπλεξάρει και βραχυκυκλώνει λαούς και πρόσωπα....

Μακάρι οι Εκκλησιαστικοί άνδρες να μοιάζανε στον άξιο Ιεράρχη Αυγουστίνο..

Και μακάρι οι άνθρωποι της τέχνης, νάχαν το ήθος και τη συνέπεια του Αγγελόπουλου..

Τις λεπτομέρειες για το βαθύτερο ποιόν των ψυχών τους, δεν τις γνωρίζει άλλος, παρά μόνον Εκείνος..

Μακάρι να τους αναπαύσει μετά των Δικαίων..

Αιωνία η μνήμη αυτών,
καλό παράδεισο Πατέρα Αυγουστίνε,
καλό Παράδεισο αδελφέ Θεόδωρε....

[dionysisgr]

Διπλωματης καριερας επρεπε να εισαι ευλαβεστατε λακεδαιμονα Παναγιωτη.

Στην περιοδο της Ανατολικης Ρωμαϊκης Αυτοκρατοριας, θα ησουν το ιδανικο προσωπο,
για πρωτοσεκρεταριος του Αυτοκρατορα, (εξ'απορρητων),
και ισως να ειχαμε γλυτωσει πολλες καταστροφες..