Το αύριο μπορεί να περιμένει

[vasilisalt]

Το αύριο μπορεί να περιμένει

Έβλεπα στον ύπνο μου λοιπόν, πως υπήρχα την ίδια στιγμή σε παράλληλους χρόνους - και ενώ στο όνειρο αυτό ήταν απολύτως κατανοητό, τώρα που ξύπνησα δεν είναι. Δεν ξέρω πια τι να πιστέψω, ειλικρινά σας το λέω: Όλο αυτό το σύμπαν που ξεδιπλώνεται στα όνειρα και έχει γίνει ένας ολόκληρος κόσμος πια, οικείος και φιλικός που δίνει συνεχώς πληροφορίες και σήματα στον εγκέφαλο και αναζωογονεί την ύπαρξη, σωματική και νοητή, ή το άλλο, το κομμάτι αυτό με τις τρείς του διαστάσεις το πεπερασμένο;
Δεν ρωτάω για να μου απαντήσετε. Παραμιλάω. Είναι φυσικό γιατί προχωράει ο Αύγουστος και το τρισδιάστατο πεπερασμένο με περιμένει στην στροφή - λιγάκι απειλητικά μάλιστα – αν και δεν μασάω πια εύκολα. Θέλει λέει «ξεκαθαρίσματα», τακτοποιήσεις, εισοδήματα, πολιτικές θέσεις, πλήρη ένταξη στην λογική του δελτίου των οκτώ και της απόρριψης του (που στην ουσία είναι το ίδιο), θέλει να επανατοποθετηθώ με ακόμα μεγαλύτερη σαφήνεια απέναντι σε όλα τα παγκόσμια και τοπικά «κοινωνικά», πολιτικά, οικονομικά και ανθρωπιστικά προβλήματα του πλανήτη (αν θέλω να λέγομαι «σκεπτόμενος άνθρωπος») και παράλληλα να φροντίζω την εσωτερική μου ζωή πολύ προσεχτικά μη πάει και ραγίσει κάποιο κομμάτι από την πολύτιμη συλλογή του «γυάλινου κόσμου» μου που είναι ιδιαίτερα εύθραυστος στις αναταράξεις και μετά τρέχα γύρευε.
Να σας πω την αμαρτία μου θα ήθελα να γίνω καλόγηρος. Αλλά ένας δάσκαλος και φίλος που δεν ζει πια αλλά τον κουβαλάω μαζί μου μέσα στην ψυχή μου, ο Βασίλης Φωτόπουλος, έχει φροντίσει να με προειδοποιήσει εγκαίρως. Συναντηθήκαμε κατά τύχη (εννοώ δεν είχαμε πάει μαζί) στην Ιερά Μόνη των Ιβήρων στο Άγιον Όρος, τη μέρα της ενθρόνισης στην Ηγουμενία του πατέρα Βασιλείου του Γοντικάκη (ο οποίος αφού έκανε το καθήκον του για πάρα πολλά χρόνια και τακτοποίησε τα πάντα στην Βυζαντινή Μονή της Πορταΐτισσας, έχει αποσυρθεί και πάλι στο κελί του, εκεί στο μοναστήρι –και ασχολείται με τα διαβάσματα και τα γραψίματα του). Τη μέρα της ενθρόνισης του λοιπόν με είδε ο Βασίλης μέσα στο πλήθος και με φώναξε και μου είπε «πολύ συχνά πηγαινοέρχεσαι εσύ στον Άγιον Όρος, κάτσε κάτω να σου πω». Κάθισα βέβαια στη θέση που μου υπέδειξε, στο παγκάκι, δίπλα του. «Μη σου περάσει από το μυαλό ποτέ πως μπορείς να ζήσεις εδώ. Εδώ είναι το γήπεδο, εδώ γίνεται ο αγώνας, εδώ είναι οι αθλητές. Εμείς είμαστε οι φίλαθλοι, δεν είμαστε και ούτε μπορούμε να μπούμε στην ενδεκάδα ή στους αναπληρωματικούς. Μπορούμε να εξασφαλίσουμε μια καλή θέση στην κερκίδα και να παραδειγματιζόμαστε από τις επιδόσεις των πολύ εξασκημένων πρωταθλητών, αλλά μέχρι εκεί. Το κατάλαβες;».
Το κατάλαβα βέβαια και το μεταφέρω εδώ έτσι όπως μου το είπε διότι το έχω πιστοποιήσει και εγώ μέσα στα 30 σχεδόν χρόνια του πήγαιν-έλα. Τα λόγια όμως του δασκάλου και φίλου που είχε ένα μυαλό, μια καρδιά, μια ψυχή, ένα ταλέντο ΚΑΙ μια φυσική παρουσία τόσο γοητευτική ώστε σε μάγευε με την πρώτη, έχουνε πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα δικά μου συμπεράσματα και πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα – γιατί ο Βασίλης Φωτόπουλος ήταν και ο τελευταίος Βυζαντινός που πρόλαβε και τον 20ο αιώνα. Άρα όταν μιλάει τον ακούς και δεν φέρνεις αντιρρήσεις –εκτός αν χρειάζονται διευκρινήσεις για να εμπεδώσεις το μάθημα. Σε μένα δεν χρειάστηκαν. Ήταν ξεκάθαρο αυτό που μου είπε και δεν ήταν μια γενική οδηγία προς πάσαν κατεύθυνση, ήταν τα λόγια που έπρεπε εγώ να ακούσω, γιατί με ήξερε καλά –και από την καλή και από την ανάποδη.
Άρα δεν μπορώ να αποσυρθώ από τα εγκόσμια μέχρι τελευταίας μου αναπνοής – όχι μόνο γιατί δεν μπορώ να γίνω Μοναχός αλλά γιατί δεν έχω βέβαια και τα κότσια να παραστήσω τον δια Χριστόν σαλλό και να κάτσω στα σκαλοπάτια του Αγίου Διονύσιου να γράφω τετράστιχα και να μαζεύω σέντσια. Πρέπει λοιπόν να παιχτεί το έργο με Αλεξανδρινή σκηνοθεσία (αυτό το κάνει πολύ πιο χαλαρό, μπορείς σε πολλά να παρεκκλίνεις του κοινώς αποδεκτού) που σημαίνει πως πρέπει να πηγαίνω τα ρούχα μου στο καθαριστήριο, να παίρνω πρωϊνό, να κλείνω ραντεβού για δουλειά, να παράγω κάτι ώστε να αμείβομαι και να πληρώνω φώς νερό τηλέφωνο και νοίκι (διότι είμαι και του δρόμου, χωρίς δικό μου κεραμίδι). Η μόνη μου παρηγοριά είναι πως δεν έχω να πληρώνω τα χαράτσια, τους ΕΝΦΙΑ (και ό,τι άλλο προκύψει) που πληρώνετε εσείς που καταφέρατε να φτιάξετε ένα σπιτάκι και ένα εξοχικό ας πούμε –ή το κληρονομήσατε. Δεν έχω στο όνομά μου τίποτα, ούτε ποδήλατο. Καμία «ιδιοκτησία». Πράγμα που, με την εφορία τουλάχιστον, πολύ με διευκολύνει. Προχωράω και μουρμουρίζω το «τι έχει ο φτωχός να φοβηθεί, σπίτι ο ουρανός όπου σταθεί». Ο Βαγγέλης Γκούφας έχει γράψει τους στίχους και την μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις.
Είναι Δευτέρα σήμερα, μετά τον Δεκαπενταύγουστο– που για μένα είναι το όριο του Καλοκαιριού. Από την 1η του Μαρτίου μέχρι και την 15η του Αυγούστου πορεύομαι με πολύ μεγαλύτερη ευκολία απ’ ότι τους υπόλοιπους εξήμιση μήνες του χρόνου. Όχι ότι δεν τα καταφέρνω και τους φθινοπωροχειμώνες. Εντάξει. Τα βγάζω πέρα. Αλλά πάντα περιμένω τον Μάρτιο - πολλά χρόνια τώρα.
Λοιπόν κάτσε να βάλουμε ένα πρόγραμμα: Μπροστά μου απλώνεται ένα πέλαγος. Φοράω μαγιό. Ο αέρας κόπασε και η θάλασσα είναι μαγεία. Πάω να κολυμπήσω.
Και «Que sera-sera, whatever will be will be. The future’s not ours to see – que sera-sera». Με την Doris Day όμως που ήταν η αγαπημένη μου ηθοποιός όταν ήμουν ας πούμε, έξη, εφτά, οχτώ χρονών. Πολύ μου άρεσε γιατί είχε φωτεινό πρόσωπο σαν της μαμάς μου και «ανταύγειες» («mèches» τις λέγανε στην Αλεξάνδρεια). Μια χαρά ισορροπημένη Αμερικανίδα σταρ.
Πάω για βουτιά.
Το αύριο μπορεί να περιμένει.

http://www.toportal.gr/?i=toportal.el.koinwnia&id=5195