Γονεις

[NIKOSZ]

Πολλές φορές, αλλά όχι πάντοτε, η σχέση με τους γονείς δυσκολεύει καθώς μπαίνει ένας νέος άνθρωπος στην εφηβική ηλικία – συνήθως διότι ο νέος απαιτεί να έχει περισσότερη ελευθερία ενώ οι γονείς απαιτούν να έχουν περισσότερο έλεγχο στην ζωή του.

Η λύση σε αυτό το πρόβλημα δεν είναι εύκολη, ούτε κατορθώνεται από την μια μέρα στην άλλη, διότι και οι μεν και ο δε ενεργούν ο καθένας σύμφωνα με την φύση του: Είναι στην φύση του νέου ανθρώπου να γίνεται ανεξάρτητος και να μαθαίνει να στέκεται στα πόδια του. Είναι όμως και στην φύση του γονιού να προστατεύει και να καθοδηγεί τα παιδιά του.

Αυτό που μπορεί να κάνει ο νέος από την δική του πλευρά για να βελτιώσει το κλίμα, είναι να τηρήσει ένα υγιές μέτρο: Ούτε να καταργεί απόλυτα την δική του βούληση ώστε να κάνει πάντοτε ασυζητητί ότι λένε οι γονείς του, ούτε όμως να φτάσει στο σημείο να περιφρονεί τους γονείς και να μην λαμβάνει καθόλου υπ΄ όψη αυτά που ζητούν. Ελευθερία δεν είναι το να μην λαμβάνεις υπʼ όψη κανένα εκτός από τον εαυτό σου, αλλά το να ακούς άφοβα συμβουλές και επικρίσεις από οποιονδήποτε, και να κρίνεις έπειτα εσύ αν αυτά που άκουσες σου ταιριάζουν ή όχι.

Μερικές φορές νιώθουμε ότι οι γονείς μας δεν μας καταλαβαίνουν, ότι ζουν σε μια εποχή διαφορετική από την δική μας, ή ακόμη ότι έχουν κάποιες αδυναμίες, φιλοδοξίες, ή “εγωϊσμούς”, που δεν τους επιτρέπουν να είναι οι καλοί και σοφοί γονείς που εμείς θα επιθυμούσαμε να είναι. Τέτοιες ώρες μας καταπιέζει ένα συναίσθημα απογοήτευσης, ίσως ακόμη και η σκέψη να απομακρυνθούμε από κοντά τους, να τους αποστραφούμε.

Μόνη λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι να μάθουμε εμείς να μην περιμένουμε από τους γονείς μας περισσότερα από αυτά που είναι σε θέση να προσφέρουν. Αν μάθουμε να μην απαιτούμε πια από τους γονείς μας να είναι τέλειοι και ιδανικοί, αλλά τους αποδεχθούμε ως ανθρώπους που είναι βέβαια καλοπροαίρετοι μα έχουν ταυτόχρονα και τις αδυναμίες τους, τότε θα δημιουργήσουμε για τον εαυτό μας προϋποθέσεις ωρίμανσης. Τότε επίσης, θα έχουμε γυρίσει καινούργια σελίδα στην σχέση με τους γονείς μας, διότι θα είμαστε πια ικανοί – για πρώτη φορά – να τους προσφέρουμε κάτι και εμείς: Την ανεκτικότητα, την κατανόηση, την στοργή και την αγάπη μας. Για τους γονείς μας, που παλεύουν κάθε μέρα σε μια σκληρή και άτεγκτη κοινωνία, αυτά είναι τα πιο πολύτιμα δώρα.