http://www.petitiononline.com/Antabort/petition.html
Νομίζω ότι όλοι μπορούμε να αφιερώσουμε λίγα δευτερόλεπτα
Διαμαρτυρια για τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Ελληνων
Συντονιστής: Συντονιστές
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ, ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΠΑΙΔΙΩΝ , ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΝ "ΗΛΙΟ ΜΟΙΡΑ", ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ ΟΦΕΛΙΜΟΤΑΤΗ. ΜΕ ΦΡΟΝΤΙΔΑ ,ΜΟΡΦΩΣΗ, ΠΑΤΡΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ,ΘΑ ΕΜΠΛΟΥΤΙΖΟΝΤΑΝ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΜΕ ΩΦΕΛΙΜΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.ΠΟΣΑ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΣΩΝΟΝΤΑΝ ,ΕΑΝ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΠΡΙΜΟΔΟΤΟΥΣΑΝ,ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ ΤΙΣ ΑΝΕΥ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕΛΛΟΥΣΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΔΕΝΙΖΟΝΤΑΝ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΤΡΩΣΕΩΝ? Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΒΑΛΗ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΡΟΝΤΙΣΗ ΔΙ΄ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ.
ΕΠΑΝΕΦΕΡΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ.ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΚΙΕΣ ΜΑΣ ΨΥΧΕΣ.
ΕΠΑΝΕΦΕΡΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ.ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΚΙΕΣ ΜΑΣ ΨΥΧΕΣ.
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Το βρήκα στο site: www.unborn.gr και θεώρησα καλό να το μεταφέρω, γιατί θα πρέπει να δούμε λίγο και την πλευρά του άντρα:
Συναισθηματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της άμβλωσης στον πατέρα
της Μαρίας Δημητριάδου
Τα ψυχολογικά προβλήματα που παρουσιάζει ο πατέρας στην περίπτωση της άμβλωσης είναι κάτι γνωστό, αν και όχι πολυσυζητημένο. Αυτό κατά κύριο λόγο οφείλεται στο ότι οι άντρες δεν εξωτερικεύουν εύκολα τα αρνητικά συναισθήματα που οφείλονται σε τραυματικά περιστατικά, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι υποφέρουν λιγότερο από τις γυναίκες.
Μια ιδέα για τη συνήθη αντιμετώπιση του θέματος από το αντρικό φύλο μας δίνει η επιστολή νεαρού μαθητή, που δημοσιεύθηκε ανώνυμη στη μαθητική εφημερίδα «Schooligans» (τεύχος 3, Φεβρουάριος 2005). «Έχεις νιώσει ποτέ σου πατέρας; Εγώ είμαι 15 χρονών κι έχω νιώσει. Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό… Πάνε 4 μήνες τώρα που τα έχω με ένα κορίτσι. Έχουμε κάνει αρκετές φορές σεξ. Μια μέρα που ήμουν σπίτι της, αφού ήθελε κι αυτή, το κάναμε χωρίς προφυλακτικό. Ο μ...ας τι το ήθελα; Ολοκλήρωσα μέσα της και τώρα έχω μπλέξει με τους γιατρούς, με την οικογένειά της… Χ..ε μέσα! Από εκείνη τη στιγμή και μετά κατάλαβα πως ακόμα δεν είμαι αρκετά υπεύθυνος για τις πράξεις μου. Πραγματικά μόλις έμαθα πως πρέπει να κάνει έκτρωση, μου έφυγε η μαγκιά! Βρισκόμουν σε απόγνωση, χωρίς να ξέρουν οι γονείς μου τίποτα, αλλά κατάφερα να το αντιμετωπίσω μόνος μου. Πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε όμως η συμπεριφορά της κοπέλας. Με είπε ανώριμο, επειδή έκλαψα μπροστά στον πατέρα της όταν μιλούσαμε».
Μεγάλη δημοσιότητα γνώρισε πρόσφατα (20/5/04) η περίπτωση ανήλικου ζευγαριού στη Βρετανία. Η 14χρονη μαθήτρια Melissa Smith έμεινε έγκυος κι αποφάσισε να κάνει χημική άμβλωση, χωρίς οι γονείς τη να το γνωρίζουν. Όταν πήρε το πρώτο από τα δύο χάπια που απαιτούνται για τη χημική έκτρωση, μετάνιωσε, όμως οι γιατροί την πληροφόρησαν ότι ήταν πια αργά για να σωθεί το μωρό. Η μητέρα του, επίσης 14χρονου, πατέρα του μωρού, δήλωσε ότι εκείνος ήθελε το μωρό και ήταν σοκαρισμένος από την άμβλωση.
Σε κάποιες περιπτώσεις που γνωρίζουμε μέσω του «Κέντρου Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού», ο πατέρας υποφέρει κι αισθάνεται αδικημένος και δυστυχής, καθώς η σύντροφός του θέλει να διακόψει τη ζωή του παιδιού που εκείνος επιθυμεί να προστατέψει. Σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις, όταν η γυναίκα προχωρά σε άμβλωση, ο άντρας αισθάνεται προδομένος από τη σύντροφό του με συνέπεια η σχέση να διαλύεται.
Σε άλλες περιπτώσεις, που αποτελούν την πλειοψηφία, ο πατέρας είναι αυτός που επιμένει ότι η εγκυμοσύνη πρέπει να καταλήξει σε άμβλωση. Αυτό όμως δεν εγγυάται ότι δεν θα παρουσιάσουν προβλήματα αργότερα: Ο ταλαντούχος αθλητής του μπάσκετ Michael "Chico" Goff,* που κατέφυγε σ’ έναν πάστορα της περιοχής του για συμβουλευτική, περιγράφει την περίπτωσή του ως εξής: «Κανείς απ’ τους δυο μας δεν ήθελε να κάνει τότε παιδί. Ένιωθα ο δυνατότερος από τους δύο, έτσι έκανα αυτό που θεωρούσα ότι ήταν το πιο υπεύθυνο πράγμα, που μπορούσα να κάνω: την πήγα στην κλινική κι έκανε άμβλωση». Το επόμενο φθινόπωρο όμως, ο νεαρός παρουσίασε απρόβλεπτες αντιδράσεις: «Έμπαινα σ’ ένα μανάβικο κι άκουγα ένα μωρό να κλαίει, κι αυτό με στοίχειωνε».
Ο Michael επέλεξε να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια και στη συνέχεια μετάνιωσε για την άμβλωση. Υπάρχουν όμως πολλοί που δεν ζητούν ποτέ ψυχολογική βοήθεια, γιατί θεωρούν ότι ο άντρας πρέπει να τα αντιμετωπίζει όλα μόνος του.
Άλλοι ζητούν ψυχολογική βοήθεια, ακόμα κι αν συνεχίζουν να θεωρούν ότι καλώς έπραξαν και επέμειναν στη διακοπή της εγκυμοσύνης. Στις περιπτώσεις που η άμβλωση οδηγεί στην αποξένωση της γυναίκας από τον σύντροφό της και στην επιδείνωση ή τη διακοπή της σχέσης, τα ψυχολογικά προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν νωρίτερα και να αναφέρονται και στη σύντροφο, την οποία ο πατέρας μπορεί ακόμα και να κατηγορήσει, είτε επειδή δεν αντιστάθηκε αρκετά στην πίεσή του για άμβλωση, είτε επειδή μετά την άμβλωση στράφηκε εναντίον του ενώ την απόφαση την είχαν πάρει μαζί.
Μερικές φορές τα αρνητικά συναισθήματα εστιάζονται κυρίως στον κίνδυνο, που ίσως διατρέχει η υγεία της μητέρας. Ο Α. Κ. αναπολεί: «Την πρώτη φορά που έγινε αυτό (άμβλωση) κι εγώ και η κοπέλα ήμασταν ανήλικοι. Καθόμουν και σκεφτόμουν ότι αυτή θα πεθάνει πάνω στην επέμβαση κι εγώ μετά θ’ αυτοκτονήσω». Άλλες φορές όμως οι ψυχολογικές επιπτώσεις εμφανίζονται μετά την επέμβαση και δεν έχουν άμεση σχέση με τη γυναίκα, αλλά με μόνο το παιδί. «Ο πατέρας ψάχνει συνήθως να αναπληρώσει το χαμένο παιδί» παρατηρεί ο ψυχίατρος π. Στυλιανός Καρπαθίου.**
Σε κάποιες περιπτώσεις που ο πατέρας δεν έχει παρουσιάσει εμφανή ψυχολογικά προβλήματα μετά από άμβλωση, συνεχίζει ωστόσο μετά από χρόνια να θυμάται με δυσαρέσκεια και λύπη το γεγονός. Ο Α. Β. ο οποίος παντρεύτηκε τη σύντροφο με την οποία είχε κάνει άμβλωση και στη συνέχεια έφεραν στον κόσμο δυο παιδιά, λέει χαρακτηριστικά: «Σκέφτομαι ότι αν είχαμε κρατήσει αυτό το παιδί, θα ήταν σήμερα δεκαπέντε χρονών. Το λέω και στη γυναίκα μου... Για σκέψου, της λέω, αν το είχαμε κρατήσει... Ήμουν αντίθετος με την άμβλωση τότε, αλλά το έβλεπα πιο χαλαρά. Από τότε που κάναμε παιδιά, με πειράζει περισσότερο γιατί σκέφτομαι ότι κι εκείνο ήταν ένα τέτοιο παιδάκι... Με στενοχωρεί το ότι δεν θα το δούμε ποτέ».
Ο Κ., 35 χρόνων σήμερα, περιγράφει τη δική του εμπειρία ως εξής: «Όταν η κοπέλα μου ήταν έγκυος ήμουν πολύ ανήσυχος. Έβαζα το αυτί μου στην κοιλιά της κι άκουγα ένα ρυθμικό χτύπο, που προφανώς ήταν η καρδιά του μωρού... Αισθανόμουν άσχημα αλλά πίστευα ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, κι εκείνη το ίδιο πίστευε. Αργότερα η σχέση διαλύθηκε. Αρκετά χρόνια μετά ξαναείδα την κοπέλα. Είχε στο μεταξύ παντρευτεί και είχε μαζί της τα δυο παιδιά της. Αρχικά χάρηκα που την είδα, αλλά η θέα των παιδιών μ’ έκανε να νιώσω άσχημα χωρίς να καταλάβω αμέσως γιατί. Ρώτησα το ένα τ’ όνομά του, κι αυτό δεν μου απαντούσε. Εκείνη τα πήρε κι έφυγε, γιατί κάπου έπρεπε να πάνε, κι εγώ σκεφτόμουν ακόμα με δυσαρέσκεια το γεγονός... Κατέληξα στο ότι τα παιδιά μ’ ενόχλησαν, γιατί με την κοπέλα είχα κι εγώ ένα παιδί, και το ρίξαμε».
Μια αφοπλιστική εξομολόγηση για την οδύνη που μπορεί να νιώσει ο πατέρας μετά από μια άμβλωση, μας δίνει το παρακάτω ποίημα του Daniel Brooks, με τίτλο «Ποτέ»:
«Όσο περισσότερο ξοδεύω τη ζωή μου
τόσο περισσότερα δάκρυα γεύομαι
τόσα πράγματα αντιμετωπίζω
αλλά ποτέ εσένα.....
Εγωιστής είμαι, αλήθεια
γεμάτος λαγνεία και απληστία
τα συναισθήματα τρέχουν βαθιά
τη νύχτα έρπουν αθόρυβα
και σχηματίζουν δαίμονες
που μιλούν και ζητούν
να χλευάσουν και να στοιχειώσουν
με αναλαμπές ενός μέλλοντος
που δεν θέλω ποτέ να υπάρξει
Πάντα μέσα μου
και μια λάμψη του φόβου μέσα μου
Ο πόνος - αυτοτραυματίζομαι
γιατί είμαι εθισμένος στην αμαρτία
ο τρόπος της ζωής μου έφερε θάνατο
η πρώτη ανάσα αρπάχτηκε
αφημένη στο σκοτάδι
μέχρις ότου σχίστηκε
μια καρδιά κομματιασμένη
που δεν πρόκειται να γεννηθεί ποτέ
δεν με συγχωρούν ποτέ
με αφήνουν να ζω και να θρηνώ
και μετά τον θάνατο το ίδιο κάνουν
ανάθεμα που έπαιζα σαν παιχνίδι τη ζωή
έφυγες χωρίς όνομα
έμεινα με πολλή ντροπή
παίρνω όλο το φταίξιμο
όπως θα έπαιρνα όλη τη δόξα
Ούτε ένα άγγιγμα ποτέ
αλλά μου λείπεις τόσο πολύ
είπα "σ' αγαπώ"
είναι δύσκολο να το πιστέψεις
μόνο τον εαυτό μου κοροϊδεύω
συνελήφθης νύχτα
ποτέ δεν έφτασες να δεις το φως
ποτέ δεν σε κράτησαν σφιχτά
πέθανες μέσα στο φόβο
Ποτέ δεν έφθασες να δεις τον κόσμο
ποτέ δεν κατάφερες να γίνεις το μωρό μου
το αγοράκι μου, το κοριτσάκι μου
Αφιερωμένο στο αγέννητο παιδί μου
που ποτέ δεν έφτασε να χαμογελάσει
και ποτέ δεν έφτασε να νιώσει αγάπη
ας είναι ο Θεός ο γονιός που εγώ δεν έγινα ποτέ
και δεν θα γίνω ποτέ
ας είσαι για πάντα ευτυχισμένο
Αγάπησε τον άνθρωπο που ποτέ δεν έγινε ο μπαμπάς σου».
Συναισθηματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της άμβλωσης στον πατέρα
της Μαρίας Δημητριάδου
Τα ψυχολογικά προβλήματα που παρουσιάζει ο πατέρας στην περίπτωση της άμβλωσης είναι κάτι γνωστό, αν και όχι πολυσυζητημένο. Αυτό κατά κύριο λόγο οφείλεται στο ότι οι άντρες δεν εξωτερικεύουν εύκολα τα αρνητικά συναισθήματα που οφείλονται σε τραυματικά περιστατικά, χωρίς αυτό να σημαίνει, ότι υποφέρουν λιγότερο από τις γυναίκες.
Μια ιδέα για τη συνήθη αντιμετώπιση του θέματος από το αντρικό φύλο μας δίνει η επιστολή νεαρού μαθητή, που δημοσιεύθηκε ανώνυμη στη μαθητική εφημερίδα «Schooligans» (τεύχος 3, Φεβρουάριος 2005). «Έχεις νιώσει ποτέ σου πατέρας; Εγώ είμαι 15 χρονών κι έχω νιώσει. Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτό… Πάνε 4 μήνες τώρα που τα έχω με ένα κορίτσι. Έχουμε κάνει αρκετές φορές σεξ. Μια μέρα που ήμουν σπίτι της, αφού ήθελε κι αυτή, το κάναμε χωρίς προφυλακτικό. Ο μ...ας τι το ήθελα; Ολοκλήρωσα μέσα της και τώρα έχω μπλέξει με τους γιατρούς, με την οικογένειά της… Χ..ε μέσα! Από εκείνη τη στιγμή και μετά κατάλαβα πως ακόμα δεν είμαι αρκετά υπεύθυνος για τις πράξεις μου. Πραγματικά μόλις έμαθα πως πρέπει να κάνει έκτρωση, μου έφυγε η μαγκιά! Βρισκόμουν σε απόγνωση, χωρίς να ξέρουν οι γονείς μου τίποτα, αλλά κατάφερα να το αντιμετωπίσω μόνος μου. Πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε όμως η συμπεριφορά της κοπέλας. Με είπε ανώριμο, επειδή έκλαψα μπροστά στον πατέρα της όταν μιλούσαμε».
Μεγάλη δημοσιότητα γνώρισε πρόσφατα (20/5/04) η περίπτωση ανήλικου ζευγαριού στη Βρετανία. Η 14χρονη μαθήτρια Melissa Smith έμεινε έγκυος κι αποφάσισε να κάνει χημική άμβλωση, χωρίς οι γονείς τη να το γνωρίζουν. Όταν πήρε το πρώτο από τα δύο χάπια που απαιτούνται για τη χημική έκτρωση, μετάνιωσε, όμως οι γιατροί την πληροφόρησαν ότι ήταν πια αργά για να σωθεί το μωρό. Η μητέρα του, επίσης 14χρονου, πατέρα του μωρού, δήλωσε ότι εκείνος ήθελε το μωρό και ήταν σοκαρισμένος από την άμβλωση.
Σε κάποιες περιπτώσεις που γνωρίζουμε μέσω του «Κέντρου Φροντίδας Μητέρας και Παιδιού», ο πατέρας υποφέρει κι αισθάνεται αδικημένος και δυστυχής, καθώς η σύντροφός του θέλει να διακόψει τη ζωή του παιδιού που εκείνος επιθυμεί να προστατέψει. Σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις, όταν η γυναίκα προχωρά σε άμβλωση, ο άντρας αισθάνεται προδομένος από τη σύντροφό του με συνέπεια η σχέση να διαλύεται.
Σε άλλες περιπτώσεις, που αποτελούν την πλειοψηφία, ο πατέρας είναι αυτός που επιμένει ότι η εγκυμοσύνη πρέπει να καταλήξει σε άμβλωση. Αυτό όμως δεν εγγυάται ότι δεν θα παρουσιάσουν προβλήματα αργότερα: Ο ταλαντούχος αθλητής του μπάσκετ Michael "Chico" Goff,* που κατέφυγε σ’ έναν πάστορα της περιοχής του για συμβουλευτική, περιγράφει την περίπτωσή του ως εξής: «Κανείς απ’ τους δυο μας δεν ήθελε να κάνει τότε παιδί. Ένιωθα ο δυνατότερος από τους δύο, έτσι έκανα αυτό που θεωρούσα ότι ήταν το πιο υπεύθυνο πράγμα, που μπορούσα να κάνω: την πήγα στην κλινική κι έκανε άμβλωση». Το επόμενο φθινόπωρο όμως, ο νεαρός παρουσίασε απρόβλεπτες αντιδράσεις: «Έμπαινα σ’ ένα μανάβικο κι άκουγα ένα μωρό να κλαίει, κι αυτό με στοίχειωνε».
Ο Michael επέλεξε να ζητήσει ψυχολογική βοήθεια και στη συνέχεια μετάνιωσε για την άμβλωση. Υπάρχουν όμως πολλοί που δεν ζητούν ποτέ ψυχολογική βοήθεια, γιατί θεωρούν ότι ο άντρας πρέπει να τα αντιμετωπίζει όλα μόνος του.
Άλλοι ζητούν ψυχολογική βοήθεια, ακόμα κι αν συνεχίζουν να θεωρούν ότι καλώς έπραξαν και επέμειναν στη διακοπή της εγκυμοσύνης. Στις περιπτώσεις που η άμβλωση οδηγεί στην αποξένωση της γυναίκας από τον σύντροφό της και στην επιδείνωση ή τη διακοπή της σχέσης, τα ψυχολογικά προβλήματα μπορεί να εμφανιστούν νωρίτερα και να αναφέρονται και στη σύντροφο, την οποία ο πατέρας μπορεί ακόμα και να κατηγορήσει, είτε επειδή δεν αντιστάθηκε αρκετά στην πίεσή του για άμβλωση, είτε επειδή μετά την άμβλωση στράφηκε εναντίον του ενώ την απόφαση την είχαν πάρει μαζί.
Μερικές φορές τα αρνητικά συναισθήματα εστιάζονται κυρίως στον κίνδυνο, που ίσως διατρέχει η υγεία της μητέρας. Ο Α. Κ. αναπολεί: «Την πρώτη φορά που έγινε αυτό (άμβλωση) κι εγώ και η κοπέλα ήμασταν ανήλικοι. Καθόμουν και σκεφτόμουν ότι αυτή θα πεθάνει πάνω στην επέμβαση κι εγώ μετά θ’ αυτοκτονήσω». Άλλες φορές όμως οι ψυχολογικές επιπτώσεις εμφανίζονται μετά την επέμβαση και δεν έχουν άμεση σχέση με τη γυναίκα, αλλά με μόνο το παιδί. «Ο πατέρας ψάχνει συνήθως να αναπληρώσει το χαμένο παιδί» παρατηρεί ο ψυχίατρος π. Στυλιανός Καρπαθίου.**
Σε κάποιες περιπτώσεις που ο πατέρας δεν έχει παρουσιάσει εμφανή ψυχολογικά προβλήματα μετά από άμβλωση, συνεχίζει ωστόσο μετά από χρόνια να θυμάται με δυσαρέσκεια και λύπη το γεγονός. Ο Α. Β. ο οποίος παντρεύτηκε τη σύντροφο με την οποία είχε κάνει άμβλωση και στη συνέχεια έφεραν στον κόσμο δυο παιδιά, λέει χαρακτηριστικά: «Σκέφτομαι ότι αν είχαμε κρατήσει αυτό το παιδί, θα ήταν σήμερα δεκαπέντε χρονών. Το λέω και στη γυναίκα μου... Για σκέψου, της λέω, αν το είχαμε κρατήσει... Ήμουν αντίθετος με την άμβλωση τότε, αλλά το έβλεπα πιο χαλαρά. Από τότε που κάναμε παιδιά, με πειράζει περισσότερο γιατί σκέφτομαι ότι κι εκείνο ήταν ένα τέτοιο παιδάκι... Με στενοχωρεί το ότι δεν θα το δούμε ποτέ».
Ο Κ., 35 χρόνων σήμερα, περιγράφει τη δική του εμπειρία ως εξής: «Όταν η κοπέλα μου ήταν έγκυος ήμουν πολύ ανήσυχος. Έβαζα το αυτί μου στην κοιλιά της κι άκουγα ένα ρυθμικό χτύπο, που προφανώς ήταν η καρδιά του μωρού... Αισθανόμουν άσχημα αλλά πίστευα ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, κι εκείνη το ίδιο πίστευε. Αργότερα η σχέση διαλύθηκε. Αρκετά χρόνια μετά ξαναείδα την κοπέλα. Είχε στο μεταξύ παντρευτεί και είχε μαζί της τα δυο παιδιά της. Αρχικά χάρηκα που την είδα, αλλά η θέα των παιδιών μ’ έκανε να νιώσω άσχημα χωρίς να καταλάβω αμέσως γιατί. Ρώτησα το ένα τ’ όνομά του, κι αυτό δεν μου απαντούσε. Εκείνη τα πήρε κι έφυγε, γιατί κάπου έπρεπε να πάνε, κι εγώ σκεφτόμουν ακόμα με δυσαρέσκεια το γεγονός... Κατέληξα στο ότι τα παιδιά μ’ ενόχλησαν, γιατί με την κοπέλα είχα κι εγώ ένα παιδί, και το ρίξαμε».
Μια αφοπλιστική εξομολόγηση για την οδύνη που μπορεί να νιώσει ο πατέρας μετά από μια άμβλωση, μας δίνει το παρακάτω ποίημα του Daniel Brooks, με τίτλο «Ποτέ»:
«Όσο περισσότερο ξοδεύω τη ζωή μου
τόσο περισσότερα δάκρυα γεύομαι
τόσα πράγματα αντιμετωπίζω
αλλά ποτέ εσένα.....
Εγωιστής είμαι, αλήθεια
γεμάτος λαγνεία και απληστία
τα συναισθήματα τρέχουν βαθιά
τη νύχτα έρπουν αθόρυβα
και σχηματίζουν δαίμονες
που μιλούν και ζητούν
να χλευάσουν και να στοιχειώσουν
με αναλαμπές ενός μέλλοντος
που δεν θέλω ποτέ να υπάρξει
Πάντα μέσα μου
και μια λάμψη του φόβου μέσα μου
Ο πόνος - αυτοτραυματίζομαι
γιατί είμαι εθισμένος στην αμαρτία
ο τρόπος της ζωής μου έφερε θάνατο
η πρώτη ανάσα αρπάχτηκε
αφημένη στο σκοτάδι
μέχρις ότου σχίστηκε
μια καρδιά κομματιασμένη
που δεν πρόκειται να γεννηθεί ποτέ
δεν με συγχωρούν ποτέ
με αφήνουν να ζω και να θρηνώ
και μετά τον θάνατο το ίδιο κάνουν
ανάθεμα που έπαιζα σαν παιχνίδι τη ζωή
έφυγες χωρίς όνομα
έμεινα με πολλή ντροπή
παίρνω όλο το φταίξιμο
όπως θα έπαιρνα όλη τη δόξα
Ούτε ένα άγγιγμα ποτέ
αλλά μου λείπεις τόσο πολύ
είπα "σ' αγαπώ"
είναι δύσκολο να το πιστέψεις
μόνο τον εαυτό μου κοροϊδεύω
συνελήφθης νύχτα
ποτέ δεν έφτασες να δεις το φως
ποτέ δεν σε κράτησαν σφιχτά
πέθανες μέσα στο φόβο
Ποτέ δεν έφθασες να δεις τον κόσμο
ποτέ δεν κατάφερες να γίνεις το μωρό μου
το αγοράκι μου, το κοριτσάκι μου
Αφιερωμένο στο αγέννητο παιδί μου
που ποτέ δεν έφτασε να χαμογελάσει
και ποτέ δεν έφτασε να νιώσει αγάπη
ας είναι ο Θεός ο γονιός που εγώ δεν έγινα ποτέ
και δεν θα γίνω ποτέ
ας είσαι για πάντα ευτυχισμένο
Αγάπησε τον άνθρωπο που ποτέ δεν έγινε ο μπαμπάς σου».
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Από το site: www.unborn.gr:
Επιτρέπεται η άμβλωση σε προβληματικές οικογένειες;Αν γνωρίζατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος και είχε ήδη οκτώ παιδιά, τρία εκ των οποίων ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα διανοητικά καθυστερημένο και η ίδια υπέφερε από μεταδοτικό αφροδίσιο νόσημα, θα τη συμβουλεύατε να προχωρήσει σε άμβλωση; ...Αν απαντήσατε θετικά, «σκοτώσατε» τον Μπετόβεν!
Επιτρέπεται η άμβλωση σε προβληματικές οικογένειες;Αν γνωρίζατε μια γυναίκα που ήταν έγκυος και είχε ήδη οκτώ παιδιά, τρία εκ των οποίων ήταν κουφά, δύο τυφλά, ένα διανοητικά καθυστερημένο και η ίδια υπέφερε από μεταδοτικό αφροδίσιο νόσημα, θα τη συμβουλεύατε να προχωρήσει σε άμβλωση; ...Αν απαντήσατε θετικά, «σκοτώσατε» τον Μπετόβεν!
Εν αναμονή του δημοψηφίσματος στην Πορτογαλία :
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_arti ... 007_181223
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_arti ... 007_181223
-
Yunan
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 444
- Εγγραφή: Τρί Σεπ 19, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Συμβασιλεύουσα
Συγχαρητήρια για το θέμα!
Εννοείται πως θα πρέπει να βοηθήσει η πολιτεία περισσότερο την πολύτεκνη οικογένεια (δεν το λέω αυτό επειδή τυγχάνει να είμαι πολύτεκνος πατέρας) και γενικά την οικογένεια αλλά ακόμη και να στηρίξει την ανύπαντρη μητέρα που για τον ένα ή άλλο λόγο φέρνει στη ζωή ένα παιδί πριν το γάμο.
Προσωπικά γνωρίζει η οικογένειά μου, τον π. Κωνσταντίνο Πλευράκη, όπου με δικά του έξοδα και τη βοήθεια κάποιων πιστών, διατηρεί ένα ίδρυμα στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, όπου εκεί προστατεύονται ανύπαντρες μητέρες μαζί με τα παιδιά τους για κάποιο χρονικό διάστημα λίγων μηνών η ακόμα και πολλών ετών, ανάλογα με την περίπτωση. Σε περίπτωση που αδυνατούν να μεγαλώσουν τελικά οι ίδιες τα παιδιά τους, ακολουθείται η οδός της υιοθεσίας ή αναδοχής (ουσιαστικά μεγαλώνει η ανάδοχη οικογένεια το παιδί μέχρι τα 18 του ή και περισσότερο).
Τουλάχιστον δίνεται η δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής στη μητέρα και στο παιδί.
Ίσως, θα πρέπει να αρχίσει να καλλιεργείται περισσότερο το θέμα της ανάδοχης οικογένειας και όχι μόνο της υιοθεσίας, αφού ανάδοχος κάποιου ή κάποιων παιδιών, μπορεί να γίνει οποιαδήποτε οικογένεια είτε έχει είτε όχι άλλα παιδιά.
Ας κρατήσουμε το θέμα ψηλά!
Όχι στη νέα Γενοκτονία...
Εννοείται πως θα πρέπει να βοηθήσει η πολιτεία περισσότερο την πολύτεκνη οικογένεια (δεν το λέω αυτό επειδή τυγχάνει να είμαι πολύτεκνος πατέρας) και γενικά την οικογένεια αλλά ακόμη και να στηρίξει την ανύπαντρη μητέρα που για τον ένα ή άλλο λόγο φέρνει στη ζωή ένα παιδί πριν το γάμο.
Προσωπικά γνωρίζει η οικογένειά μου, τον π. Κωνσταντίνο Πλευράκη, όπου με δικά του έξοδα και τη βοήθεια κάποιων πιστών, διατηρεί ένα ίδρυμα στη Θέρμη Θεσσαλονίκης, όπου εκεί προστατεύονται ανύπαντρες μητέρες μαζί με τα παιδιά τους για κάποιο χρονικό διάστημα λίγων μηνών η ακόμα και πολλών ετών, ανάλογα με την περίπτωση. Σε περίπτωση που αδυνατούν να μεγαλώσουν τελικά οι ίδιες τα παιδιά τους, ακολουθείται η οδός της υιοθεσίας ή αναδοχής (ουσιαστικά μεγαλώνει η ανάδοχη οικογένεια το παιδί μέχρι τα 18 του ή και περισσότερο).
Τουλάχιστον δίνεται η δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής στη μητέρα και στο παιδί.
Ίσως, θα πρέπει να αρχίσει να καλλιεργείται περισσότερο το θέμα της ανάδοχης οικογένειας και όχι μόνο της υιοθεσίας, αφού ανάδοχος κάποιου ή κάποιων παιδιών, μπορεί να γίνει οποιαδήποτε οικογένεια είτε έχει είτε όχι άλλα παιδιά.
Ας κρατήσουμε το θέμα ψηλά!
Όχι στη νέα Γενοκτονία...
-
Domna
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 6151
- Εγγραφή: Τετ Μαρ 29, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: Γερμανία
- Επικοινωνία:
ΕΑΝ ΔΕΝ ΛΑΒΟΥΜΕ ΜΕΤΡΑ για την ΥΠΟΓΕΝΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ θα ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ την ΕΛΛΑΔΑ !!!
Της δημοσιογράφου του www.Apodimos.com Κικής Μπένου.
Για ενημερώσουμε τους απόδημους έλληνες το Portal του www.Apodimos.com πάλι ασχολείται με το σοβαρό θέμα (όπως έχει κάνει και σε άλλα του άρθρα ) που είναι η Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα. Σας γνωρίζουμε δε ότι είμαστε ένα φθίνων έθνος, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα και δυόμισι φορές περισσότερες γεννήσεις από μας η Αλβανία και η Βουλγαρία… Αυτό δε όταν πριν 20 χρόνια η οροφή του ελληνικού στρατού σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ ήταν 90.000, τώρα είναι 52.000 και το 2010 θα είναι λιγότερο… Έτσι βλέπουμε στο Κόσοβο, την Αλβανία και τα Σκόπια, πανεπιστήμια να διδάσκουν μόνο την επιθετική ισλαμική νοοτροπία και πρέπει να καταλάβουμε αρχικά γιατί γίνεται και που αποσκοπεί. Με σκοπό την ενημέρωση σας θα σας παρουσιάσουμε τις απόψεις του πρώην Υπουργού και Βουλευτού της Ν.Δ. κ. Ι. Βαρβιτσιώτη και την Επίδραση της Μαζικής Μετανάστευσης στην Υπογεννητικότητα.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης και σαν πρώην Υπουργός και σαν παλαιός βουλευτής της Ν.Δ. είναι ένας έμπειρος πολιτικός
που έλαβε υψηλά υπουργικά αξιώματα σε νευραλγικούς τομείς, που ως απόσταγμα της πείρας της γνώσης και της έρευνας που πραγματοποίησε παρουσίασε ένα συγγραφικό πόνημα «Οι τρεις απειλές του αιώνα μας» που έγινε αντικείμενο ειδικής εκδήλωσης στην Αλεξανδρούπολη. Ιδιαίτερα εύστοχες είναι οι επισημάνσεις του για την υπογεννητικότητα στην χώρα μας και τα συγκριτικά στοιχεία που δίνει για τις γειτονικές χώρες και περιγράφει αρκετά μελανά την διεθνή πραγματικότητα εντοπίζοντας ως πρώτες απειλές την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού στις τρίτες χώρες και ότι αυτό συνεπάγεται, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που αναπτύσσεται αλλά και την απουσία νερού, του πιο ζωτικού στοιχείου της φύσης. Ενώ η ανάληψη μέτρων για την υπογεννητικότητα είναι αναγκαία διότι εάν και εφ’ όσον δεν ληφθούν μέτρα η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα.
Η επίδραση της Μαζικής Μετανάστευσης στην Υπογεννητικότητα .
Το www.Apodimos.com υποστηρίζει ότι ουσιαστικός συντελεστής στην υπογεννητικότητα είναι η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση. Με ιδιαίτερες επιπτώσεις εμφανίζεται η ενδοευρωπαική μετανάστευση. Η πτωτική επίδρασή της είναι άμεση και έμμεση.
Άμεση, γιατί οι εγκαταλείποντες την ύπαιθρο ανήκουν στην πιο αναπαραγωγική δημογραφική ηλικία. Κατά την δεκαετία του 1960, το 80% των μεταναστών ήταν ηλικίας 15-39 ετών. Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση δεν αποσπούν από την επαρχία μόνο αναπαραγωγικές κλάσεις, αλλά πολύ συχνά περισσότερες γυναίκες, δημιουργώντας σοβαρή ανισορροπία των φύλων και ανωμαλία στους γάμους και στη γονιμότητα.
Έμμεση είναι η επίδραση της μετανάστευσης στην γονιμότητα, γιατί οι μετακινούμενοι προς τις βιομηχανικές χώρες και τις μεγάλες πόλεις, υιοθετούν σύντομα τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, το πρότυπο της ολιγομελούς οικογένειας. Όταν πρόκειται για εξωτερική μετανάστευση οι δυσχέρειες αυτές πολλαπλασιάζονται, λόγω άγνοιας της γλώσσας, διαφοράς τρόπου ζωής, δυσκολίας ένταξης στο κοινωνικό περιβάλλον της θετής πατρίδας. Λόγω της μικρής γεωγραφικής απόστασης των περιοχών προέλευσης των μεταναστών και των χωρών προορισμού, οι μετακινούμενοι μεταβαίνουν συχνά στο χωριό τους για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τις διακοπές, μεταδίδοντας με την ευκαιρία αυτή την συρρικνούμενη οικογενειακή μορφή της χώρας όπου έζησαν από δεκαετίας και πλέον. Για τους Έλληνες της Δυτικής Γερμανίας παρατηρείται μια σημαντική πτώση της γεννητικότητας κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο δείκτης γεννήσεων της συγκεκριμένης ομάδας είναι χαμηλότερος από τον δείκτη της Ελλάδας.
Συνέπεια των γεγονότων αυτών και όταν ακόμα οι τέως μετανάστες αποφασίζουν να επαναπατριστούν νέοι, είναι ότι όχι μόνο δεν επανέρχονται στην προμεταναστευτική τους αντίληψη για τη οικογένεια, αλλά επηρεάζουν φίλους και συγγενείς που δεν μετανάστευσαν να αποκτήσουν και αυτοί ως πρότυπο, την ολιγομελή οικογένεια.
Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την μαζική εσωτερική μετανάστευση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των κωμοπόλεων και των χωριών που κατευθύνονται πάντοτε κατά προτίμηση στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), αυξάνοντας με ταχύ ρυθμό τον πληθυσμό τους στο μισό περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας και συμβάλλοντας στην καθοδική εξέλιξη των γεννήσεων και στην ερήμωση της υπαίθρου που δυσχεραίνει την οικονομική και κοινωνική περιφερειακή ανάπτυξη.
Η αστικοποίηση και η μετανάστευση της τελευταίας τριακονταετίας συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο στη αλλαγή της δομής του πληθυσμού όσο και στις συνυφασμένες αλλαγές της φυσικής του κίνησης και κυοφόρησαν τις ισχυρές δημογραφικές εξελίξεις της επταετίας 1981-1987. Ο συντελεστής της ολικής γονιμότητας των αγροτικών περιοχών που ήταν 3,17 παιδιά ανά γυναίκα στην αρχή της περιόδου αυτής, μειώθηκε σε 2,15 παιδιά στο τέλος της τριακοντετίας και έφτασε στο 1,4 παιδί ανά γυναίκα το 1996.
Η εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη για το βιβλίο
«Οι τρεις απειλές του Αιώνα μας»
και οι προεκτάσεις του στα θέματα της Υπογεννητικότητας
Στον χώρο που έγινε η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Οι τρεις απειλές του αιώνα μας» του Βουλευτού της Ν.Δ. κ. Ι. Βαρβιτσιώτη έδωσαν παρών ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης κ. Αλεξανδρής, οι βουλευτές Θεοφάνης Δημοσχάκης και Λεωνίδας Λυμπερακίδης, και πλήθος κόσμου μια και το βιβλίο είχε τόσο ενδιαφέρον και το θέμα της υπογεννητικότητας ενδιέφερε όλους.
Κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου έγιναν πολλές ομιλίες μεταξύ των οποίων θα μείνουμε στην ομιλία του πρύτανη Κων/νος Σιμόπουλου ο οποίος για τον κορμό του βιβλίου διευκρίνισε ότι «η ελευθερία είναι η βασική προϋπόθεση δημιουργίας πολιτισμού, που σημαίνει το σύνολο των ανθρωπίνων επιτευγμάτων μέσα από μια άσκηση ελευθερίας. Θα ξεχάσουμε την αγροτική, βιομηχανική, τεχνολογική ακόμη και την πληροφορική επανάσταση. Δεν είμαστε στην εποχή της πληροφορίας, που βέβαια όποιος την έχει έγκαιρα κατέχει το στρατηγικό πλεονέκτημα. Είμαστε στην επόμενη εποχή που είναι η εποχή της βιονοημοσύνης, που προέκυψε από την διαπλοκή των βασικών επιστημών τα αποτελέσματα της οποίας τα ζούμε και τα αντιλαμβανόμαστε σιγά σιγά.» και κατόπιν αναφέρθηκε στο κυρίως θέμα που ήταν και η πηγή έμπνευσης του συγγραφέα που είναι η Υπογεννητικότητα λέγοντας «Θέματα υπαρκτά, βρίσκονται στην γειτονιά μας, θέματα που αγγίζουν την Ελλάδα. Φαίνεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα έμπειρο συγγραφέα, παρ όλο που δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει επιστημονική πραγματεία, ή δοκίμιο μελλοντολογίας εν τούτοις χαρακτηρίζεται από μια σταθερή μεθοδολογία που τα στοιχεία της επιστήμης που έχει δανειστεί για να γράψει το βιβλίο είναι πολύ σημαντικά. Δεν αναφέρεται σε προσωπικές απόψεις και προτάσεις που μπορούσαν να ήταν έωλες. Παρουσιάζει απόψεις κορυφαίων προσωπικοτήτων που έχουν ασχοληθεί με το θέμα και προτείνει με τόλμη και γνώση λύσεις σε τρία μεγάλα παγκόσμια θέματα .Ο υπερπληθυσμός της γης μέσα από οπτικές στο διάβα του χρόνου.
§ Ο πληθυσμός της γης σύμφωνα με τα στοιχεία του συγγραφέα το 1310 αριθμούσε 300 εκατομμύρια κατοίκους στο 1000 μ.Χ. είχε φθάσει στα 310 εκατομ. μόνο πως 700 χρόνια μετά είχε ανέλθει στα 600 εκατομμύρια κατοίκους και χρειάσθηκε το 1804 να φθάσει το 1 δισεκατομμύριο,
§ το 1927 τα δύο δισεκατομμύρια
§ το 1960 σε τρία δις ανθρώπους,
§ το 1974 σε 4 δις ανθρώπους
§ το 1987 σε 5 δις ανθρώπους
§ και στις 12 Οκτωβρίου 1999 σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια έκρηξη πληθυσμιακή που δεν μπορούμε να μην την δούμε θέλοντας να εθελοτυφλούμε. Δείκτες γεννητικότητας, δείκτες γήρανσης του πληθυσμού αναδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στις αναπτυσσόμενες χώρες και το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την υπογεννητικότητα στις αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου ενώ προβληματίζει η αναφορά για το ελληνικό πρόβλημα όπου τα πράγματα είναι ι
διαίτερα απογοητευτικά. Έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό από τα οποία το 1 εκατομμύριο είναι οι μετανάστες, και το ερώτημα που θέτει είναι αν πραγματικά είμαστε ένα έθνος φθίνων, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα. Ή ότι γνωρίσαμε όλοι την μικρή μας γειτονική Αλβανία όπου ο πληθυσμός της μαζί με το Κοσυφοπέδιο και τα Σκόπια σήμερα αγγίζει τα 6 εκατομμύρια ενώ με τις προβλέψεις της επόμενης 20ετίας θα υπερτερεί αριθμητικά από τον πληθυσμό της χώρας μας φθάνοντας τα 20 εκατομμύρια κατοίκους. Ο ελληνικός πληθυσμός γηράσκει, ενώ εκεί θα υπάρχει η παρουσίαση της πυραμίδας που στις γειτονικές χώρες θα περιλαμβάνει πολύ νεώτερο πληθυσμό η όλη κοινωνική διαστρωμάτωση απ΄ ότι στην χώρα μας».
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήρεμος με τον χαρακτηριστικό του λόγο αναφέρθηκε στο πως ξεκίνησε αυτό το βιβλίο από ένα απλό, τυχαίο, γεγονός λέγοντας. «Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε Αύγουστο το 1999 και ήμουν απορροφημένος από την μαγεία της φύσης στο ακρότατο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας στο Γερολιμένα, θαύμαζα την ακυμμάτιστη θάλασσα. Όταν ξαφνικά αισθάνομαι ότι κάποιος κάθεται δίπλα μου και με ρωτά κ. Βαρβιτσιώτη «ποιες θα είναι οι απειλές του αιώνα που έρχεται»; Ήταν ένας νεαρός αγρότης της Μάνης με ηλιοκαμένο πρόσωπο και ροζιασμένα χέρια. Με βρήκε απροετοίμαστο. Άρχισαν να δουλεύω το ερώτημα στο μυαλό μου. Ξεχώρισα τρεις απειλές. Το δημογραφικό πρόβλημα με την ιλιγγιώδη πληθυσμιακή αύξηση των αναπτυσσόμενων χωρών, το υδάτινο πρόβλημα και τον επιθετικό ισλαμικό φονταμενταλισμό.» όμως ο συγγραφέας ο οποίος έδωσε έμφαση στις επισημάνσεις για την ελληνική πραγματικότητα για το δημογραφικό πρόβλημα λέγοντας ότι «Αν δεν λάβουμε μέτρα για το δημογραφικό μας πρόβλημα, είπε, είμαστε ένας τόπος που καταρρέει γι αυτό νομίζω ότι η πολιτεία θα πρέπει να λάβει μέτρα άμεσα. Υπάρχει μια έκθεση διακομματική της Βουλής που αποτυπώνει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, δέκα χρόνια πριν, δηλαδή από το 1993. Η κυβέρνηση δεν την κοίταξε καθόλου, την πέταξε σε κάποιο χρονοντούλαπο...».
Σκεπτόμενοι δε τα τόσα που διάβασα στο πιο πάνω βιβλίο και το σοβαρό πρόβλημα της Υπογεννητικότητας που μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό, το www.Apodimos.com πιστεύει ότι εάν ληφθούν σοβαρά μέτρα για την μείωση της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα, θα καταστρέψουμε την Ελλάδα. Οι ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Εκκλησίας της Ελλάδος και ορισμένων Μητροπολιτών, δεν φθάνουν να καλύψουν το καινό που αφήνει η υπογεννητικότητα (και οι προεκτάσεις της) στην Ελλάδα.
Της δημοσιογράφου του www.Apodimos.com Κικής Μπένου.
Για ενημερώσουμε τους απόδημους έλληνες το Portal του www.Apodimos.com πάλι ασχολείται με το σοβαρό θέμα (όπως έχει κάνει και σε άλλα του άρθρα ) που είναι η Υπογεννητικότητα στην Ελλάδα. Σας γνωρίζουμε δε ότι είμαστε ένα φθίνων έθνος, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα και δυόμισι φορές περισσότερες γεννήσεις από μας η Αλβανία και η Βουλγαρία… Αυτό δε όταν πριν 20 χρόνια η οροφή του ελληνικού στρατού σύμφωνα με στοιχεία του ΓΕΣ ήταν 90.000, τώρα είναι 52.000 και το 2010 θα είναι λιγότερο… Έτσι βλέπουμε στο Κόσοβο, την Αλβανία και τα Σκόπια, πανεπιστήμια να διδάσκουν μόνο την επιθετική ισλαμική νοοτροπία και πρέπει να καταλάβουμε αρχικά γιατί γίνεται και που αποσκοπεί. Με σκοπό την ενημέρωση σας θα σας παρουσιάσουμε τις απόψεις του πρώην Υπουργού και Βουλευτού της Ν.Δ. κ. Ι. Βαρβιτσιώτη και την Επίδραση της Μαζικής Μετανάστευσης στην Υπογεννητικότητα.
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης και σαν πρώην Υπουργός και σαν παλαιός βουλευτής της Ν.Δ. είναι ένας έμπειρος πολιτικός
που έλαβε υψηλά υπουργικά αξιώματα σε νευραλγικούς τομείς, που ως απόσταγμα της πείρας της γνώσης και της έρευνας που πραγματοποίησε παρουσίασε ένα συγγραφικό πόνημα «Οι τρεις απειλές του αιώνα μας» που έγινε αντικείμενο ειδικής εκδήλωσης στην Αλεξανδρούπολη. Ιδιαίτερα εύστοχες είναι οι επισημάνσεις του για την υπογεννητικότητα στην χώρα μας και τα συγκριτικά στοιχεία που δίνει για τις γειτονικές χώρες και περιγράφει αρκετά μελανά την διεθνή πραγματικότητα εντοπίζοντας ως πρώτες απειλές την εκρηκτική αύξηση του πληθυσμού στις τρίτες χώρες και ότι αυτό συνεπάγεται, τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που αναπτύσσεται αλλά και την απουσία νερού, του πιο ζωτικού στοιχείου της φύσης. Ενώ η ανάληψη μέτρων για την υπογεννητικότητα είναι αναγκαία διότι εάν και εφ’ όσον δεν ληφθούν μέτρα η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα.
Η επίδραση της Μαζικής Μετανάστευσης στην Υπογεννητικότητα .
Το www.Apodimos.com υποστηρίζει ότι ουσιαστικός συντελεστής στην υπογεννητικότητα είναι η εσωτερική και η εξωτερική μετανάστευση. Με ιδιαίτερες επιπτώσεις εμφανίζεται η ενδοευρωπαική μετανάστευση. Η πτωτική επίδρασή της είναι άμεση και έμμεση.
Άμεση, γιατί οι εγκαταλείποντες την ύπαιθρο ανήκουν στην πιο αναπαραγωγική δημογραφική ηλικία. Κατά την δεκαετία του 1960, το 80% των μεταναστών ήταν ηλικίας 15-39 ετών. Η εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση δεν αποσπούν από την επαρχία μόνο αναπαραγωγικές κλάσεις, αλλά πολύ συχνά περισσότερες γυναίκες, δημιουργώντας σοβαρή ανισορροπία των φύλων και ανωμαλία στους γάμους και στη γονιμότητα.
Έμμεση είναι η επίδραση της μετανάστευσης στην γονιμότητα, γιατί οι μετακινούμενοι προς τις βιομηχανικές χώρες και τις μεγάλες πόλεις, υιοθετούν σύντομα τον κυρίαρχο τρόπο ζωής, το πρότυπο της ολιγομελούς οικογένειας. Όταν πρόκειται για εξωτερική μετανάστευση οι δυσχέρειες αυτές πολλαπλασιάζονται, λόγω άγνοιας της γλώσσας, διαφοράς τρόπου ζωής, δυσκολίας ένταξης στο κοινωνικό περιβάλλον της θετής πατρίδας. Λόγω της μικρής γεωγραφικής απόστασης των περιοχών προέλευσης των μεταναστών και των χωρών προορισμού, οι μετακινούμενοι μεταβαίνουν συχνά στο χωριό τους για τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τις διακοπές, μεταδίδοντας με την ευκαιρία αυτή την συρρικνούμενη οικογενειακή μορφή της χώρας όπου έζησαν από δεκαετίας και πλέον. Για τους Έλληνες της Δυτικής Γερμανίας παρατηρείται μια σημαντική πτώση της γεννητικότητας κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Ο δείκτης γεννήσεων της συγκεκριμένης ομάδας είναι χαμηλότερος από τον δείκτη της Ελλάδας.
Συνέπεια των γεγονότων αυτών και όταν ακόμα οι τέως μετανάστες αποφασίζουν να επαναπατριστούν νέοι, είναι ότι όχι μόνο δεν επανέρχονται στην προμεταναστευτική τους αντίληψη για τη οικογένεια, αλλά επηρεάζουν φίλους και συγγενείς που δεν μετανάστευσαν να αποκτήσουν και αυτοί ως πρότυπο, την ολιγομελή οικογένεια.
Κάτι παρόμοιο συνέβη και με την μαζική εσωτερική μετανάστευση των κατοίκων της υπαίθρου και ιδιαίτερα των κωμοπόλεων και των χωριών που κατευθύνονται πάντοτε κατά προτίμηση στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα (Αθήνα-Θεσσαλονίκη), αυξάνοντας με ταχύ ρυθμό τον πληθυσμό τους στο μισό περίπου του συνολικού πληθυσμού της χώρας και συμβάλλοντας στην καθοδική εξέλιξη των γεννήσεων και στην ερήμωση της υπαίθρου που δυσχεραίνει την οικονομική και κοινωνική περιφερειακή ανάπτυξη.
Η αστικοποίηση και η μετανάστευση της τελευταίας τριακονταετίας συνέβαλαν ουσιαστικά τόσο στη αλλαγή της δομής του πληθυσμού όσο και στις συνυφασμένες αλλαγές της φυσικής του κίνησης και κυοφόρησαν τις ισχυρές δημογραφικές εξελίξεις της επταετίας 1981-1987. Ο συντελεστής της ολικής γονιμότητας των αγροτικών περιοχών που ήταν 3,17 παιδιά ανά γυναίκα στην αρχή της περιόδου αυτής, μειώθηκε σε 2,15 παιδιά στο τέλος της τριακοντετίας και έφτασε στο 1,4 παιδί ανά γυναίκα το 1996.
Η εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη για το βιβλίο
«Οι τρεις απειλές του Αιώνα μας»
και οι προεκτάσεις του στα θέματα της Υπογεννητικότητας
Στον χώρο που έγινε η εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Οι τρεις απειλές του αιώνα μας» του Βουλευτού της Ν.Δ. κ. Ι. Βαρβιτσιώτη έδωσαν παρών ο Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμος, ο δήμαρχος Αλεξανδρούπολης κ. Αλεξανδρής, οι βουλευτές Θεοφάνης Δημοσχάκης και Λεωνίδας Λυμπερακίδης, και πλήθος κόσμου μια και το βιβλίο είχε τόσο ενδιαφέρον και το θέμα της υπογεννητικότητας ενδιέφερε όλους.
Κατά την διάρκεια της παρουσίασης του βιβλίου έγιναν πολλές ομιλίες μεταξύ των οποίων θα μείνουμε στην ομιλία του πρύτανη Κων/νος Σιμόπουλου ο οποίος για τον κορμό του βιβλίου διευκρίνισε ότι «η ελευθερία είναι η βασική προϋπόθεση δημιουργίας πολιτισμού, που σημαίνει το σύνολο των ανθρωπίνων επιτευγμάτων μέσα από μια άσκηση ελευθερίας. Θα ξεχάσουμε την αγροτική, βιομηχανική, τεχνολογική ακόμη και την πληροφορική επανάσταση. Δεν είμαστε στην εποχή της πληροφορίας, που βέβαια όποιος την έχει έγκαιρα κατέχει το στρατηγικό πλεονέκτημα. Είμαστε στην επόμενη εποχή που είναι η εποχή της βιονοημοσύνης, που προέκυψε από την διαπλοκή των βασικών επιστημών τα αποτελέσματα της οποίας τα ζούμε και τα αντιλαμβανόμαστε σιγά σιγά.» και κατόπιν αναφέρθηκε στο κυρίως θέμα που ήταν και η πηγή έμπνευσης του συγγραφέα που είναι η Υπογεννητικότητα λέγοντας «Θέματα υπαρκτά, βρίσκονται στην γειτονιά μας, θέματα που αγγίζουν την Ελλάδα. Φαίνεται ότι έχουμε να κάνουμε με ένα έμπειρο συγγραφέα, παρ όλο που δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει επιστημονική πραγματεία, ή δοκίμιο μελλοντολογίας εν τούτοις χαρακτηρίζεται από μια σταθερή μεθοδολογία που τα στοιχεία της επιστήμης που έχει δανειστεί για να γράψει το βιβλίο είναι πολύ σημαντικά. Δεν αναφέρεται σε προσωπικές απόψεις και προτάσεις που μπορούσαν να ήταν έωλες. Παρουσιάζει απόψεις κορυφαίων προσωπικοτήτων που έχουν ασχοληθεί με το θέμα και προτείνει με τόλμη και γνώση λύσεις σε τρία μεγάλα παγκόσμια θέματα .Ο υπερπληθυσμός της γης μέσα από οπτικές στο διάβα του χρόνου.
§ Ο πληθυσμός της γης σύμφωνα με τα στοιχεία του συγγραφέα το 1310 αριθμούσε 300 εκατομμύρια κατοίκους στο 1000 μ.Χ. είχε φθάσει στα 310 εκατομ. μόνο πως 700 χρόνια μετά είχε ανέλθει στα 600 εκατομμύρια κατοίκους και χρειάσθηκε το 1804 να φθάσει το 1 δισεκατομμύριο,
§ το 1927 τα δύο δισεκατομμύρια
§ το 1960 σε τρία δις ανθρώπους,
§ το 1974 σε 4 δις ανθρώπους
§ το 1987 σε 5 δις ανθρώπους
§ και στις 12 Οκτωβρίου 1999 σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια έκρηξη πληθυσμιακή που δεν μπορούμε να μην την δούμε θέλοντας να εθελοτυφλούμε. Δείκτες γεννητικότητας, δείκτες γήρανσης του πληθυσμού αναδεικνύουν το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει στις αναπτυσσόμενες χώρες και το μεγάλο πρόβλημα που υπάρχει με την υπογεννητικότητα στις αναπτυγμένες χώρες του δυτικού κόσμου ενώ προβληματίζει η αναφορά για το ελληνικό πρόβλημα όπου τα πράγματα είναι ι
διαίτερα απογοητευτικά. Έχουμε 10 εκατομμύρια πληθυσμό από τα οποία το 1 εκατομμύριο είναι οι μετανάστες, και το ερώτημα που θέτει είναι αν πραγματικά είμαστε ένα έθνος φθίνων, όταν η Ελλάδα έχει 100.000 γεννήσεις τον χρόνο και η Τουρκία δίπλα μας έχει 1.600.000 γεννήσεις το ίδιο διάστημα. Ή ότι γνωρίσαμε όλοι την μικρή μας γειτονική Αλβανία όπου ο πληθυσμός της μαζί με το Κοσυφοπέδιο και τα Σκόπια σήμερα αγγίζει τα 6 εκατομμύρια ενώ με τις προβλέψεις της επόμενης 20ετίας θα υπερτερεί αριθμητικά από τον πληθυσμό της χώρας μας φθάνοντας τα 20 εκατομμύρια κατοίκους. Ο ελληνικός πληθυσμός γηράσκει, ενώ εκεί θα υπάρχει η παρουσίαση της πυραμίδας που στις γειτονικές χώρες θα περιλαμβάνει πολύ νεώτερο πληθυσμό η όλη κοινωνική διαστρωμάτωση απ΄ ότι στην χώρα μας».
Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης ήρεμος με τον χαρακτηριστικό του λόγο αναφέρθηκε στο πως ξεκίνησε αυτό το βιβλίο από ένα απλό, τυχαίο, γεγονός λέγοντας. «Το βιβλίο αυτό γεννήθηκε Αύγουστο το 1999 και ήμουν απορροφημένος από την μαγεία της φύσης στο ακρότατο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας στο Γερολιμένα, θαύμαζα την ακυμμάτιστη θάλασσα. Όταν ξαφνικά αισθάνομαι ότι κάποιος κάθεται δίπλα μου και με ρωτά κ. Βαρβιτσιώτη «ποιες θα είναι οι απειλές του αιώνα που έρχεται»; Ήταν ένας νεαρός αγρότης της Μάνης με ηλιοκαμένο πρόσωπο και ροζιασμένα χέρια. Με βρήκε απροετοίμαστο. Άρχισαν να δουλεύω το ερώτημα στο μυαλό μου. Ξεχώρισα τρεις απειλές. Το δημογραφικό πρόβλημα με την ιλιγγιώδη πληθυσμιακή αύξηση των αναπτυσσόμενων χωρών, το υδάτινο πρόβλημα και τον επιθετικό ισλαμικό φονταμενταλισμό.» όμως ο συγγραφέας ο οποίος έδωσε έμφαση στις επισημάνσεις για την ελληνική πραγματικότητα για το δημογραφικό πρόβλημα λέγοντας ότι «Αν δεν λάβουμε μέτρα για το δημογραφικό μας πρόβλημα, είπε, είμαστε ένας τόπος που καταρρέει γι αυτό νομίζω ότι η πολιτεία θα πρέπει να λάβει μέτρα άμεσα. Υπάρχει μια έκθεση διακομματική της Βουλής που αποτυπώνει τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, δέκα χρόνια πριν, δηλαδή από το 1993. Η κυβέρνηση δεν την κοίταξε καθόλου, την πέταξε σε κάποιο χρονοντούλαπο...».
Σκεπτόμενοι δε τα τόσα που διάβασα στο πιο πάνω βιβλίο και το σοβαρό πρόβλημα της Υπογεννητικότητας που μαστίζει τον ελληνικό πληθυσμό, το www.Apodimos.com πιστεύει ότι εάν ληφθούν σοβαρά μέτρα για την μείωση της υπογεννητικότητας στην Ελλάδα, θα καταστρέψουμε την Ελλάδα. Οι ενέργειες της Ελληνικής Κυβερνήσεως και της Εκκλησίας της Ελλάδος και ορισμένων Μητροπολιτών, δεν φθάνουν να καλύψουν το καινό που αφήνει η υπογεννητικότητα (και οι προεκτάσεις της) στην Ελλάδα.